Eduard Botter en zijn velomobiel Quest

Tweede bij NK tijdrijden op Texel

2011-09-04T11:14:00.008+02:00

Het is een tijdje stil gebleven op mijn weblog. Dat kwam vooral doordat we drie weken op vakantie zijn geweest in Frankrijk. Helaas kon de Quest niet mee, maar een mountainbike doet het ook veel beter op de Mt Ventoux. We hadden daar met vrienden afgesproken om met een groepje fietsers de berg op te rijden. Dat is wel even iets anders dan fietsen in de Quest. Dat betekend gewoon twee uur heel erg afzien als je deze jongen op wil rijden. De weg stijgt vanaf 300 meter tot op 1911m met een stijgings percentage van gemiddeld 7,6%

Na dit gezellige weekje zijn we met de familie nog naar twee andere campings geweest, steeds in sterk heuvelachtig gebied waar ik me lekker met de mountainbike kon uitleven.

Vorige week ben ik weer begonnen met het rijden in de Quest om me weer een beetje voor te bereiden op de tijdrit op Texel. Ik merkte eerst wel wat onwennigheid omdat een Quest tog een heel andere spierbelasting geeft dan een Mountainbike. Maar na twee keer naar het werk te zijn gefietst ging ik weer als een speer.

Vrijdag heb ik de Quest op het dak van de auto gezet en ben ik richting Texel gereden. Diezelfde avond heb ik nog een rondje gereden om zoveel mogelijk te genieten van het mooie Texelse landschap. Op het parcours langs de waddendijk merkte ik dat het met mijn conditie wel goed zat.

Zaterdag morgen ben ik op mijn gemak richt Oudeschild gereden. Het was weer een gezellig samenzijn van het gebruikelijke clubje Quest rijders. Ymte was wel naar Texel gekomen maar zou niet meerijden vanwege een blessure aan zijn archillespees. Dat betekende dat de eerste plaats weer beschikbaar kwam voor andere fietsers (-:

Ik had alleen mijn stroomlijnkap meegenomen en had eigenlijk ook geen zin in als die andere "stroomlijnfratsen" zoals wielkappen, voetengaten dichtmaken en de stroomlijnpunt verlengen. Ik had bij het cycle vision al het idee dat mijn eigen (haastig gemaakte) aanpassingen geen voordeel hadden opgeleverd. Ik denk dat dergelijke aanpassingen ook alleen werken als je ze perfect uitvoert.

Nadat ik het startnummer had opgeplakt ging ik nog even rijden. Mijn horloge liep blijkbaar toch iets anders dan het horloge van de starter, ik kon namelijk direct door toen ik bij de start terugkwam.

Deze keer had ik voor het eerst een horloge met hartslagmeter om zodat ik steeds kon controleren of ik wel op het maximum zat. Dat werkte prima en ik kon mijn hartslag de hele rit tussen de 170 en 175 houden, een waarde die ik langere tijd kan volhouden.

Omdat ik redelijk achterin het veld startte en de onderlinge tijd slechts 30 seconde was kon ik voldoende andere Questen inhalen. Vlak voor het keerpunt werd het nog spannend, je wil immers niet tegelijk met een andere Quest aankomen. Vlak na het keerpunt kwam Wim me tegemoet. Ik kon niet goed inschatten of hij nu korter of langer dan 30 seconden achterstand had. Ook had ik geen spiegel waardoor ik geen idee had wat onze tussenafstand was. Ik kon niets anders doen dan zo hard mogelijk fietsen.

Zo halverwege de terugrit kwam Alvin me voorbij. Dat betekende dat hij in ieder geval een snellere tijd had. Ik probeerde hem zo dicht mogelijk te volgen wat ook aardig lukte. Uiteindelijk kwam ik vier seconden na hem over de finish.

Terug gekomen bleek dat ik Wim te snel af was geweest en daarmee de tweede plaats had veroverd. Dat betekend dat ik er weer een mooie medaille bij heb.

Hopelijk hebben we volgend jaar weer zulk fantastisch weer!

Ligfietsen met stroomlijn
Naam
Woonplaats:
Eindtijd
Snelheid
1
Alwin Visker
SCHILDWOLDE
0:29:21
58,26
2
Eduard Botter
WATERINGEN
0:30:26
56,19
3
Wim Schermer
DE WOUDE
0:30:45
55,61
4
Cees Roozendaal
HIPPOLYTUSHOEF
0:32:02
53,38
5
Swanette Tempelman
DRONTEN
0:32:51
52,05
6
Jeroen Koeleman
TER AAR
0:33:13
51,48
7
Geert van der Steeg
DE COCKSDORP
0:36:42
46,59
8
Yvonne van der Stok
BURGERBRUG
0:37:23
45,74
9
Rene Boon
DE COCKSDORP
0:37:40
45,40
10
Theo van Goor
KOUDHOORN (PUTTEN)
0:40:08
42,61
11
Willem Verhage
DIRKSLAND
0:40:15
42,48
12
Norbert Boon
DE COCKSDORP
0:41:50
40,88
13
Marjolein Van Schoot - Eijgenraam
ALMERE
0:42:25
40,31
14
Marjon van der Kraats
SCHILDWOLDE
0:42:52
39,89

Napluizen van de uitslagen van vorige jaren toont dat ik gisteren mijn snelste rit bij het NK heb gereden. (voorlopig gaat mijn conditie er dus nog op vooruit -:)

2011 56,19km/h

2011 52,16km/h (hier had ik duidelijk mijn dag niet!)

2009 55,07km/h

2008 55,83km/h (parcours verkleint van 41 naar 28,5 km)

2007 52,60 km/h

2006 48,80 km/h (zonder stroomlijnkap)

Cycle vision 2011

2011-06-28T20:19:00.006+02:00

Vrijdag ben ik nog de hele morgen met de voorbereidingen voor de wedstrijden bezig geweest. Zo moest de achterwielkast nog zo goed mogelijk worden dichtgemaakt en er moest een beschermrand om de racekap. ik wilde immers geen krassen op de Quest. Om een uur of drie zijn we richting Lelystad gereden. Achteraf wel een goed keuze om vroeg weg te gaan want in de loop van de avond werd de snelweg afgesloten vanwege een verkeers ongeluk. Bij de baan aangekomen ging ik al gauw een proefrondje maken om er gelijk weer vanaf te worden gestuurd. Pas na half zeven mocht er gereden worden. En dat terwijl er verder niemand op de baan was! (wat een ambtenaren bij de rdw!)

Om half acht startte de eerste groep. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om weer een rondje mee te rijden. Het is een mooie baan voor dit soort wedstrijden. Je hoeft niet bang te zijn dat je te hard gaat, als je wil kan je in de bocht de hoogte in. Zo is er een baan voor 50, 80 en 120km/uur.

Om half negen startte de tweede groep. Ik probeerde Wim Schermer na de eerste ronde in te halen. Dat lukte ook maar even later moest ik hem weer laten passeren. Hij trapt nog aardig door voor zo'n oude baas -:) Misschien zijn de verbeteringen die hij heeft gedaan beter gelukt dan mijn gepruts.

Gedurende de rit raakte hij steeds een stukje verder voor op mij. Toch kon ik ook nog genoeg andere rijders inhalen. Ik moet altijd eerst op stoom komen, dat zie je ook aan mijn ronde tijden. Langzaam gaat de snelheid iets omhoog, terwijl dat bij de meeste andere juist andersom is.

Ik kan in ieder geval zeggen dat ik alles heb gegeven. Na het uur was ik aardig afgepeigerd. Hoewel dat gevoel na een paar minuten al weer was verdwenen. Achteraf blijkt ik in een uur zo'n 54 km te hebben afgelegd, niet veel meer dan zonder de extra stroomlijn verbeteringen (?). Of de wielkappen daar echt aan hebben meegedragen betwijfel ik. De vorm was immers niet goed en het oppervlak veel te ruw. Volgende keer beter!

's Avonds zijn Timo en ik gezellig wezen stappen met mijn oude vriend Ernst en zoon Gijs. Ernst was ook bij de baan wezen kijken, hij vond het erg imposant om al die snelle fietsen voorbij te zien zoeven. We konden gelukkig ook blijven slapen zodat de tent in de auto kon blijven liggen. Het weer nodigde ook niet erg uit voor kamperen.

Zaterdag waren we weer present in Biddinghuizen. Het was wel een verregende boel! Om twee uur stond ik klaar bij de start van de 200m wedstrijd, verder was er nog niemand, behalve een groep steppers. Uiteindelijk duurde het nog wel uur voor er meer deelnemers waren en we van start konden. Er was nauwelijks ruimte om warm te fietsen en het wegdek was erg matig. Het was ook jammer dat er geen toeschouwers waren. Die hadden natuurlijk geen zin om 1,5 km te lopen naar het startpunt. Het was ook erg koud en nat. Ik reed zo hard als ik kon ik ik was ook helemaal aan het einde van mijn latijn toen ik over de eindstreep reed. Toch was mijn snelheid maar 59km/uur. Dat rij ik normaal met twee vingers in mijn neus.

Ik had geen zin om nog langer te wachten voor een tweede run. Veel beter zou het waarschijnlijk ook niet worden. We aten nog even een (zeer matige) hamburger in de kantine en gingen weer huiswaarts. We hadden het wel gehad met dat #^%# weer!

Hopelijk volgend jaar weer in Sloten! (betere baan, dichterbij, gezelliger en meer binnenruimte)

300km woon-werk verkeer

2011-06-22T22:52:00.004+02:00

Het is er even niet van gekomen om steeds in stukje te schrijven. Daarom maar even de afgelopen dagen in het kort samengevat. Zaterdag was het een nogal stormachtig ritje. Het was spectaculair om te zien hoe de grote zeeschepen met een vaart van zo'n 30km/uur tegen de wind in over de nieuwe waterweg richting zee varen. Ik haalde maar net een snelheid van zo'n 40km/uur tegen de wind in.

In de verte zag ik een zeemeeuw op het fietspad landen en iets laten vallen dat snel wegliep. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat hij een krab had gevangen. Hij pakte hem snel weer op en vloog er mee weg. Zoiets maak je toch nooit mee! prachtig gewoon..

Op de dijk in Hoek van Holland hield ik mijn hart vast. Links en recht gaat het steil naar beneden en als je eenmaal op de dijk rijdt dan is er geen weg meer terug. De wind rukte stevig aan de Quest maar uiteindelijk bleven alle wielen veilig op de grond.

Het stuk door de duinen had ik de wind van achteren en ging het erg hard. alleen jammer dat het fietspad hier niet echt geweldig is.

Maandag heb ik mijn woon-werk ritje gereden. Nu voor het eerst weer met een schermpje om het windgeruis te verminderen. Zondag heb ik het 65T tandwiel weer gemonteerd, dat maakt het fietsen voor mij wel iets relaxter. Ik hou van een laag trap-tempo!

Op de terugweg heb ik een nieuwe route uitgeprobeerd. Althans het stukje van de Brienenoord naar de erasmusbrug heb ik aangepast. In de nieuwe variant ga ik over de Brienenoordbrug en rij ik langs de Maasboulevard en dat bevalt erg goed! Het is 2 kilometer langer dan mijn normale route, maar er zijn veel minder verkeerslichten en het fietspad is strak, breed en lang. Ideaal voor de Quest! Wel blijft het oppassen met de andere fietsers die soms drie dik over het fietspad zwalken en erg slecht naar mijn toeter luisteren. (een toeter werk wel 100% beter dan een bel, daar wordt helemaal niet op gereageerd).

Ik heb ook mijn route door de Overschiese dorpstraat aangepast. Hier loopt een zogenaamde snelfietsroute, althans dat zou het ooit moeten worden. Enkele stukken asfalt zijn enige jaren geleden rood geverft, de kleur begint al aardig te vervagen. Maar in deze route zit ook een hele vervelende drempel die ik niet kan nemen zonder de onderkant van de Quest er langs te laten schrapen. Uit arremoede rij ik maar een paar straten om.

Deze snelfiets route is zowiezo een aanfluiting. Er zitten zeer slechte stukken tussen waar je als fietser van links naar recht stuitert. Ik denk niet dat het ooit wat wordt, er is gewoon geen ruimte voor fietsers! Dat hadden de heren ambtenaren-planners ook van tevoren kunnen bedenken, maar dan hadden zo niet in de subsidie pot kunnen graaien.

Op een van de slechte stukken hebben ze wat rood asfalt op de putdeksel gedaan. Om je het idee te geven dat je op de snelfiets route zit. De automobilisten zien dit als een mooie sluiproute en scheuren links en recht voorbij.

Ook het smalle stukje asfalt langs de rij breeduit geparkeerde auto's nodigt niet uit om overheen te rijden. Te smal en te gevaarlijk als iemand plots zijn portier opengooit. ik stel voor dat deze route van de lijst snelfietspaden wordt gehaald!

Mijn nieuwe Quest rijdt heerlijk maar ik vond vanaf het begin al dat hij wat minder scherp de bochten neemt. Bij snel genomen bochten glij je als het ware wat meer naar buiten en bij snelle links-rechts bochten zwabbert hij wat meer. Gisteren kwam ik achter wat daar de oorzaak van is. De voorbanden bleken slechts 2 a 3 bar druk te hebben. Ik was er steeds van uit gegaan dat ze bij Velomobiel goed op druk waren gezet. Nu staan ze weer op 8 bar en dat is goed te merken. Ik kan harder door de bochten maar het comfort op slechtere paden is ook wel iets minder. Maar dat vind ik geen probleem, gezien de voordelen die de hogere bandenspanning oplevert.

Dit weekend rij ik mee op het cycle vision. Tegenwoordig tel je niet meer mee als je alleen maar een stroomlijn kap hebt. Ik zat er al een tijdje tegen aan te hikken, maar eergisteren ben ik begonnen een paar wielkappen te maken. Of het allemaal nog gaat lukken in mijn spaarzame tijd is nog de vraag, maar het is zeker leuk om weer met glasvezel en epoxy te knutselen.

Ik heb vanmorgen de rit naar Dordrecht in een record tijd gereden.

Ondanks dat het via de Maasboulevard 2 kilometer langer is heb ik de rit van huis tot aan het werk in 90 minuten gereden. Inmiddels zit er al weer 600 kilometer op de teller.

Ik ben aan de tweede stroomlijn wielkap begonnen. De kap is wat slapjes, ik denk dat ik de epoxy niet voldoende heb gemengt. Hopelijk wordt de tweede beter. Het ziet er naar uit dat de carbon Quest gevoeliger is voor beschadigen. Aan de onderkant was er een stukje gelcoat losgespongen en bij de wielen zie ik kleine scheurtjes in de gelcoat. Daar had de oude Quest veel minder last van. Ik denk dat de hechting van de gelcoat wat minder goed is.

Morgen maar weer eens een rustdag, ik ben deze week al drie keer met de Quest naar Dordrecht gereden. Ik moet wel energie overhebben voor de wedstrijden van dit weekend.

Eerste rit met Quest 513

2011-06-13T18:59:00.005+02:00

Gisteren ben ik met Timo naar Velomobiel gereden om de carbon Quest te gaan halen. Toen we nog twee minuten te gaan hadden belde mijn vader. Hij was vanaf Texel naar Dronten gereden omdat hij het ophalen niet wilde missen. Ruim twee jaar geleden was hij er ook toen ik mijn huidige Quest ging halen.

Het begon al aardig druk te worden. Van één Quest moest het een en ander worden aangepast, er kwam een man in een Quest proefrijden en zo waren er nog een paar mensen. Ik maakte een proefritje en concludeerde er weinig mis was, alleen de trapafstand was iets te groot. Dat zou ik

thuis zelf wel oplossen. Er was maar één jongen aanwezig (ik geloof dat hij Rob heet), de rest van het personeel was naar diverse evenementen (Monza-wereld kampioenschappen, elfstedentocht en nog een ander evenement).

Hij bleef er kalm onder. Ik had het crankstel van mijn oude Quest meegenomen om na te laten kijken. Er zat een kraakje in dat ik niet helemaal vertrouwde. Uiteindelijk bleek het trapas lager in orde, het kraakje werd blijkbaar veroorzaakt door de klemconstructie. (na terug monteren met wat vet tussen de aluminium delen was het gekraak verdwenen)

De fiets werd op de auto gebonden en we konden weer huiswaarts.

Bij Lelystad werd de lucht steeds donkerder en er waren een aantal grote bliksem schichten in de verte te zien. Even later barstte er een enorme hagelbui los. Binnen seconden was de weg met een centimeters dikke laag ijs bedekt en moest het verkeer stapvoets rijden om niet te gaan glijden

Het begon ook steeds harder te waaien. Voor de

zekerheid had ik een extra spanband door de voorwielen gehaald. Ik had al eens meegemaakt dat een dakdrager spontaan los ging, dus erg veel vertrouwen heb ik niet meer in die dingen.

Thuisgekomen moest ik eerst het crankstel in mijn oude Quest terugplaatsen. een proefritje leerde me dat het kraken was verdwenen. Daarna was de carbon Quest aan de beurt. De trapas afstand was bij velomobiel goed ingesteld maar ze hadden er geen rekening mee gehouden dat het stoeltje in de carbon Quest 1,5cm verder

naar achteren staat. Dat moest ik even

corrigeren. Ik had nu gelijk een mooie gelegenheid om beide Questen op de foto te zetten. Van de buitenkant verraad alleen de iets lichtere kleur en de naam op de zijkant het verschil in de glasvezel en de carbon uitvoering.

Nu moest ik gelijk maar de elektronica in orde gaan maken. De bedrading was volgens mijn schema uitgevoerd, ik moest nog wel even alles controleren. Al snel ontdekte ik dat bijna alles in order was. Alleen rechts achter deed één LED van het knipperlicht het niet. Jammer dat ze

deze niet eerder hadden getest, nu moet de kap er weer af. Ik kan me niet voorstellen dat iemand er anders nog bij kan!

Verder bleek een draad naar de toeter niet juist gecodeerd en één LED van het knipperlicht links voor heeft een iets andere kleur dan de rest. Als de kap er dan toch af moet kan deze ook wel vervangen worden.

Bij deze Quest is de accu op de linker wielkast gemonteerd. Vroeger nam ik de accu los om hem op te laden, dat gaat nu wat minder makkelijk.

daarom heb ik een laadsteker contact gemaakt.

Nu is het nog een kwestie van inpluggen en opladen. Omdat de accu nu permanent vastzit heb ik ook een hoofdschakelaar gemaakt. Die is normaal gesproken niet nodig omdat de elektronica vanzelf uitschakelt bij inactiviteit.

Op de console heb ik twee druktoetsen voor binnenlicht en voor de koplamp. Daarnaast een LED als indicatie voor de verlichting en een LED om te laten zien dat de knipperlichten aan zijn.

(deze laatste LED heb ik ook op de valreep nog in

mijn oude Quest gemonteerd).

Via de laadsteker kon ik de elektronica veilig voeden (met een stroom begrenst voedingapparaat) bij de eerste test. Daaruit bleek dat de knipperlichten links/rechts waren verwisseld, wat snel was hersteld.

Vanmorgen was het druilerig weer in Wateringen, een mooie gelegenheid om eerst de elektronica helemaal af te maken.

Uiteindelijk heb ik nog het stroom verbruik gemeten. Daarbij viel op dat het nieuwe achterlicht nog wat veel stroom verbruikt in de "dagstand". Dit komt door de grotere LED's. Dat kan ik nog even met een software update rechtzetten.

Vanmiddag om drie uur was het uiteindelijk tijd voor een eerste ritje Westland. Wel spannend met zo'n gloednieuwe fiets! Marc van de Riet had me gebeld dat hij vandaag nog tijd had om zijn Quest bij me op te halen. Ik moest dus voor zes uur terug zijn.

Het viel me direct op hoe stil de carbon Quest is. De carbon stroomlijn is duidelijk stijver dan de glasvezel uitvoering. De fiets reageert directer en stuurt iets strakker en trekt sneller op (door het lagere gewicht). Zeker de eerste kilometers kon ik mijn oren gewoon niet geloven, zo stil was het. Gek genoeg begon na een kilometer of twintig het vertrouwde raspende geluid van het ketting tussenwieltje weer terug te komen. Wil je het echt stil hebben dan moet je de o-ringen iedere twintig kilometer vervangen -:)

De afgelopen dagen heb ik me wel afgevraagd of

ik er goed aan had gedaan. Deze grap heeft me immers wel zo'n e3000,- gekost. Na deze rit weet ik het zeker, deze Quest is nog beter dan de oude, prachtig zo mooi als hij loopt.

Alleen begrijpt niemand (van de niet ligfietsers) waarom ik een nieuwe Quest heb gekocht, maar deze ziet er net zo uit als de oude! Gelukkig weten wij Quest kenners wel beter.

53km

In de auto terwijl het noodweer losbreekt

Quest 311 verkocht

2011-06-10T23:32:00.003+02:00

Gisteren heb ik mijn Quest verkocht aan een enthousiaste jongen uit Zeeland. Hij reed al langer op een M5 ligfiets maar door nekproblemen was hij op zoek naar een meer comfortabele ligfiets. Hij wil de Quest vooral voor woon-werk verkeer gaan gebruiken (20km). We zijn samen naar een rustig industrie terrein gegaan waar hij wat proefrondjes kon maken. Na twee rondjes was hij helemaal verkocht. Volgende week komt hij de quest ophalen.

Vanavond kreeg ik prompt een vraag van een andere geïnteresseerde. Maar de deal was al beklonken. De opbrengst valt me tegen, maar ik ben blij dat ik een ander er weer een groot plezier mee kan doen.

Morgen ga ik (met de auto) mijn carbon quest nr 513 ophalen.

Quest 311 bijna verkocht!

2011-06-07T20:56:00.003+02:00

Na enige biedingen te hebben ontvangen is de prijs opgelopen tot 4500,-

Dat is ongeveer wat ik er bij velomobiel.nl ook voor zou kunnen krijgen.

Een beetje teleurstellend, maar de markt is blijkbaar wat slapjes.

Voor de koper is het natuurlijk een mooi koopje, zeker als je bedenkt dat de fiets twee jaar terug nog ruim 6000,- heeft gekost. En de Quest ziet er nog prachtig uit. Het valt soms niet mee om je Quest schadevrij te houden, een ongeluk zit in een (heel) klein hoekje.

Morgen avond komt de koper de Quest nog bekijken. Hij wil hem voornamelijk voor woon-werk verkeer gaan gebruiken. En op die manier zijn conditie op peil houden.

Dus mochten er nog aspirant kopers zijn, wees snel met je bod want morgen is het definitief!

Vandaag naar Dordrecht heen en weer gereden.

Het ging als een speer, ik had er duidelijk zin in.

100km

Natte tocht door het groene hart

2011-06-06T19:57:00.004+02:00

Gistermorgen heb ik de tiende (alweer) toertocht van FTCW van dit seizoen meegereden. Volgende week is de afsluitende tocht alweer. De tocht van gisteren, de smaakmaker van het groene hart genoemd, ging om 8:30 van start. Groot is de opkomst niet want de vooruitzichten zijn niet gunstig. Er zijn verschillende afstanden te rijden, ik neem de langste van 135km.

We rijden in een groepje van een man of tien als eerste weg, misschien volgen er later nog meer

renners? Het eerste stuk is bekend, zo starten er hier wel meer tochten richting noorden. Ik rij een kwartiertje aan kop en laat dan de renners passeren. Als de pijlen moeten worden gevolgd kan ik beter achteraan rijden.

Ondertussen houdt het op met zachtjes regenen. Ik zit de hele tijd te twijfelen of ik de schuimkap maar tevoorschijn moet halen. Uiteindelijk stop ik en pak ik de kap. een goede beslissing want het wordt best fris door de aanhoudende regen. Ik moet even doortrappen maar dan rij ik weer achter de wielrenners. Ook zij hebben moeite met de pijlen en rijden prompt verkeerd. Dan besluit de groep om Alphen voorbij te gaan en direct naar Ter Aar te rijden. We blijven ploeteren met de route en missen daardoor de koffiestop. Ik had ondertussen al zitten fantaseren van een lekker stuk appeltaart! Dat gaat helaas niet door. De groep stopt uiteindelijk bij een woonadres en gaat daar bij kennissen koffie drinken. Ik rij maar door en eet ondertussen een krentenbol. Even verderop probeer ik een route naar huis te plannen. De Garmin software kan echter geen routes van 50km en langer plannen, dus zet ik

eerst een route uit naar een punt halverwege naar huis. Ik rij gestaag door en komt uiteindelijk om een uur of één weer thuis.

De totale afstand is minder dan de beloofde 135 km, het worden er 124.

Het ging vandaag door het vele stoppen en zoeken, de aanhoudende regen en mijn maag (toch teveel taugé gegeten?) wat minder vlot dan ik gewend ben.

Ik heb vanavond een nieuw beugeltje gemaakt voor de richting aanwijzer drukknoppen van mijn nieuwe Quest. Velomobiel heeft de bedrading aangebracht, volgens het schema dat ik ze heb

toegestuurd.

Vrijdag of zaterdag ga ik naar Dronten om mijn Quest te halen. Woensdag komt er iemand naar mijn Quest kijken, dus het is niet zeker of ik naar Dronten kan fietsen. Als hij de Quest koopt moet ik met de auto!

Nieuwe zitmatje is een succes

2011-05-31T19:00:00.003+02:00

Ik had al gespannen verwachtingen van mijn nieuwe zitmatje. Maar zoals dat altijd gaat met deze dingen, eerst zien en dan geloven. Zondag heb ik al een redelijke test uitgevoerd en het matje is met vlag en wimpel geslaagd. Het bleef goed op de stoel liggen, had precies de juiste maat, zachtheid en dikte en (het belangrijks) ik had helemaal geen zit-problemen.

De kosten van dit matje zijn ook beperkt, het polyether was 9,- (een reststuk van het Polyetherpaleis in Den Haag, genoeg voor drie matjes) en de stof 5,- op de Haagse markt. De naaimachine mocht ik gratis gebruiken van mijn vrouwtje -:)

Vanmiddag heb ik mijn windschermpje anders vastgezet, nu met de klittenband aan de voorzijde. Dat blijft net even beter zitten omdat er dan voornamelijk trek-krachten op worden uitgevoerd. Bedankt voor het advies Wim!

Een andere ontwikkeling is dat het bieden op mijn Quest eindelijk op gang komt. Ik kreeg het al een beetje benauwd, maar nu gebeurt er tenminste iets. Ik hoop op tenminste e4500,- dat is wellicht een redelijke prijs op dit moment. De afschrijving is dan wel groter dan ik gehoopt had (e1500,- in twee jaar), maar zo is nu het eenmaal.

Ik zet binnenkort nog een Duitse vertaling van mijn Quest advertentie op de ligfiets website, misschien dat er ook nog Duitse kapers op de loer liggen!

Morgen lekker in de Quest naar Dordrecht!

Op molentocht met majoor Kees

2011-05-29T21:57:00.006+02:00

Vanmorgen ging de wekker al om half vijf. Ik heb me een paar dagen geleden aangemeld voor de Molentocht, deze tocht start echter voor de Waerdse tempel bij Heerhugowaard. Dat betekend dat er een stukje gefietst moet worden.

Het plannen van de route is een succes, het fietsen gaat als een trein. Slechts een paar keer rij ik een klein stukje verkeerd, maar dat is omdat ik niet zit op te letten. Je kan de invloed van de fietsrouteplanner zien, ik kom over prachtige fietspaden. Voor ik het weet kom ik bij de pont over het Noordzeekanaal aangereden. ik ben tien seconden te laat en zie de boot wegvaren.

Ik moet 20 minuten wachten voor ik over kan.

Het laatste stukje gaat ook rap en even na achten sta ik bij Wim voor de deur. Die doet niet gelijk open, hij moet namelijk nog even wat aantrekken (gelukkig maar). Ik krijg een lekker kopje koffie van Wim en ga de krant lezen. Dat is wel een erg relaxed tochtje!

Om kwart over negen rijden we weg en de snelheid gaat al gauw richting 50 km/uur met de harde wind schuin van achter. Bij de Waerdsetempel zijn er al een vijftal Questen en de rest van de groep komt ook gauw. Uiteindelijk vertrekken we met 10 velomobielen en twee roeifietsen. Ik moet wel even wennen aan de snelheid, normaal ga ik iets harder. De consequentie is ook dat we worden ingehaald door wielrenners, dat vergt enige discipline om er niet achter aan te gaan!

Na zo'n 50km is er een koffiestop bij de familie Kastelein. Dat smaakt erg goed!

Na een half uurtje gaan we weer op pad. Twee Quest-rijders gaan al naar huis. Zij vertrouwen de harde wind niet. Ik vind het wel prima, het is heerlijk fietsen onder deze omstandigheden.

Majoor Kees voer de groep aan en we volgen hem trouw. Dat gaat niet altijd goed, eerst rijden we een doodlopende weg in waar we dan maar een plaspauze houden. Later komen we nog voor een pont te staan die niet vaart (dat gebeurt anders nooit!). Maar verder gaat het van een leien dakje

We stoppen nog een keer bij een theehuis. Ze hebben ook koffie en kippen. Die lopen onder tafel door en trekken zich niets van ons aan. Dat levert een paar leuke foto's op.

Als we weer verder gaan blijkt dat het weer wat harder waait. Gelukkig nog niet te hard. Ik zal niet zo snel last hebben met mijn 90Kg, maar de dames zijn een stukje slanker en hebben daarom minder wegligging bij deze storm.

Als we vlak bij de Woude zijn ga ik achter Wim en Katinka aan, de rest gaat richting Heerhugowaard.

Even later is Wim thuis, Katinka en ik rijden gelijk verder.

Een kwartiertje later ben ik weer alleen en kan het gas er weer op. heerlijk om zo schuin tegen de wind in te rijden. In no-time ben ik bij de pont en nu hoef ik maar een minuut of vijf te wachten.

Ik maak nog even een foto van de woelige baren. Later zie ik dat het nu windkracht 6 is.

Mijn route gaat om Schiphol heen. een stel op een brommer komt van achteren aanrijden en wilo me met 45km/uur passeren. Ik sloof me uit en haal hen weer in. gelukkig moet ik een kilometer verderop afslaan en kan ik weer normaal doen.

Bij Leidschendam haal ik een wielrenner in. Even later stop ik om een foto te maken van deze mooie molen, dit is de laatste molen voor vandaag. Ondertussen komt de fietser weer voorbij. Ik ga achter hem rijden en zie hem steeds achterom kijken om te zien of ik ga inhalen. Ik zet aan en ga hem met fors snelheid verschil voorbij. Hij wordt snel klein (in mijn spiegel).

Een paar minuten voor half negen ben ik weer thuis. Ik kan terugkijken op een heerlijk dagje fietsen. Erg gezellig en zeker voor herhaling vatbaar.

309km

creatief met polyether

2011-05-28T21:33:00.004+02:00

Het standaard matje van de Quest stoel beviel me niet zo goed, ik kreeg ik er snel kramp mee in mijn zitvlak (om het netjes te zeggen). Daarom rij ik al ruim een jaar met een eenvoudig schuim matje zoals ze vroeger met de Quest geleverd werden. Dat matje begint nu echt uit elkaar te vallen en dat lever weer schaafplekken aan mijn rug op. Daarom ben ik vanmiddag op pad gegaan en heb een stuk polyether en stof gekocht. Na wat advies van het vrouwtje ben ik met de naaimachine van start gegaan en een uurtje later was mijn nieuwe zit matje klaar. Het ziet er goed uit en morgen kan ik het uitgebreid testen met de geplande rit van zo'n 320km

Vanmiddag heb ik nog even een testritje gemaakt nadat ik de restanten van het stuk fietsband op het terracycle wieltje had verwijderd. Tijdens het fietsen dacht ik dat het raspende geluid dat het wieltje maakt sterker werd. Thuisgekomen nog maar even gekeken en tot mijn schrik waren de drie boutjes zich uit het terracycle wieltje aan het werken. Ze staken al zeker 5mm uit en het wieltje viel bijna uit elkaar.

Ik heb snel maar even Bison lock bond

borgmiddel gehaald en daarmee de drie boutjes opnieuw gemonteerd. Dus wie ook het wieltje wil demonteren, wees gewaarschuwd!

Ik heb de route naar het startpunt van de molentocht morgen uitgebreid gecontroleerd. Ik wil echter geen route hebben maar een track. (een route kan elk moment door de gps ontvanger worden veranderd, of de gps loopt vast in het her-plannen en je kan niet verder). Maar dat is zo

gemakkelijk nog niet. Ook als je de Mapsource route omzet in een gpx file is het nog steeds een route. Ook het programma Gpsbabel gaf geen uitkomst, het programma liep vast met een foutmelding. Dat zag er dus niet geweldig uit! Na verder zoeken kwam ik het programma WinGDB3 tegen. Hiermee was het omzetten van een mapsource route naar een mapsource track een fluitje van een cent. Gelukkig maar.

Al met al is het plannen en gebruiken van een fietstocht met de gps ontvanger een behoorlijk gedoe. Ik denk dat deze route me wel twee a drie uur heeft gekost. maar nu gaat het fietsen hopelijk gesmeerd. Wordt vervolgt.

verbeterde kettingbuis is stiller

2011-05-27T21:31:00.004+02:00

Vanmiddag had ik wat tijd over om een beetje aan mijn Quest te knutselen. Ik had al een tijd het idee dat de bovenste kettingbuis wat geluid produceert. Mijn bedoeling was om een stuk kabelgoot in plaats van de kettingbuis te proberen. Ik had nog een stukje staan dat prima geschikt leek voor een test.

Het mooie van dit spul is dat het goedkoop is, makkelijk te verwerken en in allerlei maten beschikbaar is. De vierkante buis rechts op de foto paste prachtig om de ketting.

Om de buis (of goot eigenlijk) aan te brengen hoef je de ketting niet eens te openen. Het vastzetten gaat precies als met de zwarte buis met een tyrap. Alleen kan er nu makkelijk een gaatje worden geboord om de tyrap door te steken.

Het gebruikte stukje weegt 60 gram, 20 gram meer dan de zwarte buis.

Bij een testritje leek te er echt op dat de Quest stiller was geworden.

Het volgende onderdeel dat ik aan wilde pakken was het Terracycle wieltje. Ook een bron van geluid! Na het demonteren bleek dat de O-ringen nog in prima conditie waren. Bij wijze van experiment heb ik twee stukjes fietsband over het wieltje geschoven, ter plaatse van de o-ringen. Ik was vooral benieuwd of dit het wieltje stiller zou maken. Voor het terug plaatsen van het asje gebruikte ik een simpel truukje. Eerst met een pen de gaatjes markeren zodat je goed kan zien waar het asje zit. Dan het asje terugzetten en er een steen bovenop leggen. Van buitenaf met een spijker of schroevendraaier het asje helemaal goed voor het gat duwen en het boutje erin schroeven. Op deze wijze zit het asje in een paar minuten weer op zijn plek, zonder dat je lange armen nodig hebt. (en erg handig moet zijn)

Bij de proefrit was het wieltje zeker stiller. Alleen bleek later dat de fietsband al weer grotendeels was verpulvert. Alleen als het rubber niet teveel met het geweld van de ketting wordt geconfronteerd blijft het heel. Dat is ook de reden dat de o-ringen relatief weinig slijtage vertonen, ze liggen gewoon redelijk diep. Nadeel is dat ze op deze wijze ook (te) weinig geluid reductie geven.

De (Halfords) fietspomp die ik gebruik is echt ideaal. Niet te zwaar, nauwkeurige drukmeter en je pompt er snel je banden mee op. Een nadeel is de adapter dat op het ventiel moet worden geschroefd. Niet om hem te gebruiken maar om hem niet kwijt te raken. Daar heb ik nu iets op bedacht.

Ik heb een gaatje in de kunststof voet geboord en daar draad in getapt. Op de plek kan ik de adapter vastschroeven om hem nooit meer kwijt te raken

Misschien ga ik zondag naar Noord Holland om met de molentocht mee te rijden. Ik wacht nog even hoe het weer zich ontwikkeld, maar als het zo mooi als vandaag wordt doe ik het zeker.

Gewoon een lekker tochtje

2011-05-25T19:40:00.003+02:00

Eigenlijk is er niets bijzonders te melden over het woon-werk ritje Wateringen-Dordrecht vv van vandaag. Behalve dan dat het uniek mooi fietsweer is. Was het vanmorgen om half zeven nog een beetje fris, vanmiddag op de terugrit had de temperatuur een zomerse waarde. Wat is het toch lekker om zonder schuimkap of windscherm te kunnen rijden. En dat beetje snelheid verlies neem ik dan voor lief. Hoewel, snelheid verlies?, mijn rit tijd was vandaag de laagste van het jaar, minder dan 1:30 uur over 50km en over stedelijk terrein. Dat betekend dat ik buiten de stad gestaag 45km/uur moet rijden. En dan te bedenken dat er drie redelijk hoge bruggen in mijn route zitten, talloze niet oplettende fietsers, bromfietsers, scooterrijders, wandelaars, automobilisten en talloze verkeerslichten.

Maar dat alles mag de pret zeker niet drukken, het is heerlijk om onder deze omstandigheden te mogen fietsen. Ik moet 's morgens ook altijd even denken aan de omstandigheden in de winter, wanneer het donker, nat en koud is. Dat maakt de rit des te mooier!

De kilometerstand staat al bijna weer boven de 15000km!

Met de Quest naar Deurne-Deurne en terug

2011-05-23T19:44:00.008+02:00

Rond deze tijd van het jaar wordt de toertocht Deurne-Deurne gereden. Mijn vriend Henk doet daar altijd mee en ik probeer ook van de partij te zijn. Dat maakt het een stuk gezelliger, zo tussen de wielrenners.

Zaterdag stond ook de WRM400 km (wereld randonneurs 400 km) vanuit Zoetermeer op het programma. Daar heb ik vorig jaar voor het eerst aan mee gereden en dat beviel erg goed. Even dacht ik eraan om beide evenementen te rijden, maar dat leek me uiteindelijk toch geen goede keuze. Dan zou ik Zaterdagmiddag na de 400 km in de auto moeten stappen om naar Deurne te rijden. Groot is dan de kans dat ik dan achter het stuur in slaap zou vallen.

Om er toch nog een sportief weekeinde van te maken ben ik met de Quest naar Deurne gereden.

Henk wilde zeven uur in de morgen vertrekken, dat betekende dat ik om half één al op weg moest. Vrijdag avond heb ik nog geprobeerd om wat te slapen maar dat lukte maar nauwelijks. Om negen uur ben je immers nog niet moe.

Na een bordje Brinta te hebben gegeten ben ik met een volle Quest richting Brabant vertrokken. Het weer werkte erg mee, het was maar licht bewolkt (dat zou nog gaan veranderen). Het eerste stuk tot Papendrecht kon ik bijna met mijn ogen dicht fietsen, daarna was het minder bekend terrein. Een paar jaar geleden heb ik deze route ook al gereden, maar toen waren er wat barrières opgeworpen. Deze werkzaamheden waren nog niet klaar, maar de fietsers konden er gelukkig langs. Het stuk tussen Sliedrecht en Zaltbommel is heerlijk om te rijden. En midden in de nacht is het helemaal een feest. De LED verlichting geeft een zee van licht, ruim voldoende om over deze donkere dijkwegen te rijden. Als het even kan dim ik het licht tot 40% of 20% en zo kan ik met een acculading makkelijk een dag vooruit. Toen ik even stopte voor een plaspauze bij het veer Brakel-Herwijnen (wat op dit tijdstip natuurlijk niet meer voer) viel me op hoe goed deze Quest zichtbaar is voor andere weggebruikers. De zijkanten vallen goed op door de constant brandende LED richting aanwijzers.

Op mijn nieuwe Quest krijg ik zelf drie LED's per richtingaanwijzer. Dat maakt qua energieverbruik bijna niets uit. Drie LED's is immers het ideale aantal om in serie op een 12V accu aan te sluiten. In de Quest computer kan ik de sterkte van de richting aanwijzers iets verminderen, wat een gunstiger stroomverbruik betekend.

In 's Hertogenbosch was het even lastig manouvreren en raakte ik zelfs even het spoor bijster. Ik rij liever op polder of dijkwegen dat is een stuk gemakkelijker! Maar eenmaal buiten de stad kon het gas er weer op en zoefde ik verder over de stille wegen. Ondertussen zag ik het voorspelde onweer van achteren langzaam naderen, er was zelfs nu en dan een lichtflits te zien. Ik reed in mijn T-shirt zonder schuimkap en dat ging maar net goed, het zou niet kouder moeten worden. Een buitje zou het teveel doen afkoelen.

Ik had goed de vaart erin en tot vlak voor het huis van Henk bleef het droog. Helaas reed ik op het laatste moment verkeerd en kreeg ik een flinke stortbui over me heen terwijl ik het eindpunt in zicht had.

Bij Henk dronk ik snel een kop thee, at een paar boterhammen en vulde mijn 1,5 liter drinkfles weer. We moesten er gelijk weer vandoor om redelijk op tijd bij de start van de 150km te zijn. Op weg naar Fitland, waar de toertocht vertrok, werden we beiden op een stortbui getrakteerd. We konden dus drijfnat van start gaan. Henk kreeg nog snel de GPS track in zijn nieuw GPSMAP 62st geladen, zodat hij de route goed vanuit de Quest kon volgen.

Helaas bleek al snel dat er blijkbaar meerdere versies van de track bestonden, ik moest rechtsaf en Henk ging rechtdoor. Verderop waren de tracks weer gelijk, dus het was niet echt een probleem. Het voorspelde mooie weer bleef ondertussen weg, gelukkig zou het later op de dag verder opknappen. Pakweg de eerste 50km was de route redelijk vlak, maar toen we in Berg en Dal kwamen moest er gewerkt worden. Op die stijle stukken moet je de wielrenners laten gaan, maar soms ga je ze in de afdaling al weer voorbij. Kort nadat we de eerste klimmetjes hadden gehad kregen we de eerste rustpauze voor het eten van een krentenbol en een banaan. Die luste ik wel, ik had immers nog niet veel gegeten en wel de nodige calorieën verbrand in de afgelopen 9 uur. Al snel gingen we weer verder voor de rest van het klimwerk. Dat stijgen en dalen herhaalde zich nog een aantal malen, wat het voor ons zwaar maakte. Vlak voor de 100km stop kreeg Henk een lekke achterband en kwam mijn grote fietspomp goed van pas. Na de stop gingen we weer op het vlak terug richting Deurne. We haalden een aantal wielrenners in, maar één jongen liet zich niet makkelijk verschalken. Hij zag er getraind uit, met dunne beentje en geen gram ver teveel aan zijn lichaam. We reden nu tegen de wind in en dan zou je normaal gesproken zo'n wielrenner goed de baas zijn in je Quest. Op een paar rechte stukken ging ik hem voorbij waarbij de snelheid tot boven de 45km/uur opliep. Maar dan kwam er wel weer een bocht en moest ik weer volgen. Dat ging zo een kilometer of 10 door, terwijl Henk langzaam uit het zicht verdween. Uiteindelijk gaf ik de strijd op om Henk te gaan zoeken. Ik dacht aan een lekke band maar ik kwam hem niet meer tegen op de weg terug. Een telefoontje gaf duidelijkheid, zijn route ging weer anders dan de mijne. We besloten om maar op eigen gelegenheid terug naar Deurne te rijden. Halverwege stopte ik nog even voor een heerlijk koude cola want mijn water begon weer op te raken.

In Deurne zat Henk al op me te wachten, zijn route was blijkbaar iets korter dan die van mij (ik had 157km gereden).

Mijn bedoeling was om direct weer richting Wateringen te gaan. Uiteindelijk zou dat wel erg ongezellig zijn en dus besloot ik om de volgende morgen pas weer huiswaarts te gaan.

Vanmorgen ben ik weer terug gekomen en in Dordrecht ben ik gestopt om een dagje te werken, dat scheelt weer in de vakantie dagen! Vanavond ben ik na het werk weer in de Quest gestapt om naar huis te fietsen. Uiteindelijk viel de vermoeidheid nog mee. Ik moest zelfs in Rotterdam nog met een vervelende wielrenner racen, die me voorbij wilde gaan. En daar kan ik, vermoeid of niet, natuurlijk niet tegen. Gek genoeg verdween de vermoeidheid gedurende het huiswaarts fietsen.

Wateringen-Deurne 2x175km, Deurne-Deurne 157km

Wat is het toch prachtig om in een Quest te fietsen!

Gesmeerde rit

2011-05-18T22:14:00.003+02:00

Gisteren heb ik een uurtje besteed aan het vervangen van de achter derailleur kabel. Die was op een haar na doorgesleten. De rafels op het einde zaten soms goed schakelen in de weg. Nu de nieuwe kabel erin zit, snel geleverd door velomobiel.nl, schakelt de Quest weer gesmeerd. Het ritje naar Dordrecht en terug ging lekker. Op de terugweg door Kralingen moest ik wel om veel fietsers en wandelaars heen slalommen (wat een woord!), maar dat hoort er ook bij.

102km

Quest 311 te koop

2011-05-17T18:20:00.007+02:00

bod c. 4000,- 1 juni

bod m. 4500,- 4 juni

Velomobiel.nl Quest 311 26 inch.

Ik verkoop deze Quest omdat ik binnenkort een Carbon Quest krijg.

De Quest ziet er als nieuw uit en is zonder gebruiksschade.

Om de Quest helemaal als nieuw te maken lever ik hem met een aantal nieuwe componenten:

- nieuw crankstel 30/42/53 voor

- evt ook ketting en achtertandwielset

- nieuwe versnellings kabels

- nieuwe wieldoekjes

- nieuwe snelle banden (Durano en Kojak)

Deze Quest is altijd uitstekend onderhouden (spaken/remmen/ketting) en heeft 14300km probleemloos gereden.

De fiets is voorzien van een unieke Quest computer, welke het fietsen nog aangenamer maakt.

industrieel stukje elektronica.

bediening knipperlichten en claxon op stuur, maakt snel reageren mogelijk.

bediening verlichting en binnenlicht op console (boven linker wielkast).

Vanzelfsprekend krijg je een jaar garantie op de elektronica.

Deze Quest computer is een ontwerp dat zich de afgelopen jaren al in meerdere fietsen heeft bewezen.

- LED automaat: in/uit schakelen op het stuur of uitschakelen na snelheid toename. ook alarm-licht- stand.

- Knipperlichten + achterlicht zijn continue aan op een laag niveau om de Quest beter zichtbaar te maken voor andere weggebruikers.

- Verlichting in 5 standen instelbaar met drukknop op console wielkast (0/10/20/40/100%). ideaal voor energie besparing op lange ritten.

- gecombineerd achterlicht (50% aan) /remlicht (100% aan).

- automatische uitschakeling verlichting na langere stilstand van de Quest (na waarschuwing door knipperen binnenverlichting). (Quest computer is verbonden met de snelheid sensor.)

- hoog rendement 3x3Watt onderhouds vrije LED lamp voor, van binnen uit verstelbaar.

- Aangepast achterlicht met 20 felle LED's.

- automatisch herstellende zekering in 12V NIMH accu (3700 mAH) geïntegreerd.

- lichtgewicht accu snel lader

- nieuw zitmatjenieuwe schuimkap

- 30% lichter stoeltje, met verbeterde ventilatie

De Quest wordt indien gewenst door Velomobiel.nl nagekeken en op maat afgesteld

Quest 311 wordt bij opbod verkocht.

Je kan een bod doen via mijn email adres ejbotter@zonnet.nl

Indien je de Quest wil komen bekijken kan je een afspraak maken.

In principe loopt de biedings termijn tot begin juni, wanneer ik mijn nieuw Quest krijg.

ps. Om de een of andere reden vergroot onderstaande foto niet, de andere wel.

275 km rijden voor nieuwe banden

2011-05-13T23:08:00.003+02:00

Vandaag ben ik op en neer naar Velomobiel.nl in Dronten geweest. Op de heenweg reed ik de track zoals ik gisteren op mijn blog beschreef. Tot aan Hilversum was de track goed te volgen tot ik een afslag miste. Met de routeplanner kwam ik al gauw weer op de track uit maar even daarna kwam ik in de problemen. De routeplanner vond dat het zandpad over de Westerheide wel geschikt is als fietspad. Ik dacht er wat anders over en heb er een route omheen gezocht.

In Flevoland werd ik de provinciale weg opgestuurd. Omdat er maar weinig auto's reden heb ik dat een stukje geprobeerd. Ik voelde me er toch niet op mijn gemak en heb toch maar een alternatief gepland.

Bij Velomobiel heb ik mijn LED lampje achtergelaten zodat deze in mijn nieuwe Quest kan worden gebouwd. Het ziet er naar uit dat ik hem over twee of drie weken krijg. Dus start ik binnenkort met de verkoop mijn mijn trouwe Quest! Ik heb er wel een dubbel gevoel over, deze Quest is al helemaal naar mijn zin. Bovendien moet ik weer de nodige tijd steken in mijn

elektrische aanpassingen van de nieuwe Quest. Ik ben benieuw hoe het verschil in gewicht aanvoelt.

Ik heb gelijk twee nieuw wieldoekjes, drie buitenbanden en twee binnenbanden ingekocht. De banden zijn voor de Quest van vriend Henk.

Wat later dan de bedoeling ging ik weer bij Velomobiel weg. Het is er altijd erg gezellig en dan blijf je al gauw even hangen.

Nu liet ik de gps de route naar de Hollandse brug plannen, ik wilde wel weer eens een ander stuk van Flevoland zien. Dat leverde een erg mooie route door de Oostvaardersplassen op. Bij Lelystad was het een drama, hier worden fietsers erg slecht behandeld en mogen ze flink omrijden.

Bij Almere stond ik echt te kijken hoe mooi ze de fietspaden in de woonwijken hebben geïntegreerd. Bovendien gaat er een soort van fietssnelweg dwars door de stad, zelfs achter het trein station langs. Buiten de stad wordt het al snel slechter en slechter. Ik verwachte een bord einde fietspad tegen te komen, mar zo erg was het gelukkig niet. Het originele fietspad was wel grotendeels gesloopt en er waren talloze omwegen.

Aan de overkant van de brug aangekomen maakte ik de fout om in een keer de route naar huis te willen laten maken. Daardoor liep de gps vast en moest ik hem uitzetten. Na het opnieuw opstarten had ik weer een blanco gps. Alles gewist! Maar goed dat ik weer een nieuwe route kan maken.

Toen ik door Muiden reed stond er een grote groep mensen buiten tussen cafe Floris5 en cafe ome Ko. Er reed een man in een luxe cabrio voor me maar toen ik passeerde begon iedereen te juichen, blijkbaar hadden ze al een biertje op! Ik denk dat die man voor me zich erg lullig voelde in zijn dure bak! Hij keek ook een paar keer achterom of ze het echt niet voor hem hadden bedoeld.

Nu kwam ik al gauw weer op bekend terrein. Even na half negen was ik weer thuis.

275km

Garmin kan niet plannen

2011-05-12T20:41:00.000+02:00

Gisteren alweer voor de tweede keer deze week op de fiets naar Dordrecht geweest. Weinig bijzonderheden, behalve dat het soms net leek te sneeuwen met afgewaaide bloesem. Op een stuk fietspad langs de A20 was het lastig om te ademen zonder het stuifsel binnen te krijgen. Langs de kant lag hier en daar wel vijf centimeter.

Vandaag alweer met de Quest, maar nu naar "De Kil" in Dordrecht waar ik een BHV trainingsdag had. Dat vond ik een mooie gelegenheid om de nieuwe GPS uit te proberen. Voor de gelegenheis had ik een mooie route geplanned, via de Benelux-tunnel, de Heinenoord-tunnel en de Kil-tunnel.

De procedure die ik daarvoor volg gaat zo:

- Met Google maps een (wandel) route maken, zoveel mogelijk over fietspaden.

- de link GMAPtoGPX op de website http://www.elsewhere.org/journal/gmaptogpx/ bookmarken en aanklikken vanuit maps. Nu wordt de google maps route omgezet in een lijst aanwijzingen met coordinaten

- full track in een file.gpx plakken en opslaan

- file.gpx openen met mapsource en naar de GPS ontvanger sturen

Dit lijkt een hoop gedoe maar levert eigenlijk op een redelijk snelle manier een mooie route op. Het blijft onderweg wel oppassen want Google maps kent niet alle fietspaden en stuurt je soms over de verkeerde wegen.

Nu merkte ik pas het gemak van deze GPSMAP 62s met kaartmateriaal. Kan je niet verder dan kijk je gewoon op de kaart. dat gemak had ik niet met de GPS 60!

Op de Albert Plasmanweg bij de Waalhaven sloeg het noodlot toe. Het fietspad is na de eerste aanleg dertig jaar geleden niet meer onderhouden. Op sommige plaatsen steekt het treinspoor schuin over en daar reed ik lek. Ja hoor, een snakebite> Een paar minuten later was ik al weer op weg, maar leuk is anders.

Op de terugweg besloot ik om de GPS het denkwerk te laten doen en liet ik hem een route plannen naar wateringen. Vijf minuten later zat hij nog steeds vast op 65% en het zag er niet naar uit dat dit ging veranderen. Dit had ik al eerder meegemaakt en toen had ik de GPS uitgezet. Dat moet je dus niet doen want dan loopt de hele zaak echt vast. Uiteindelijk startte hij toen weer op met de fabrieksinstellingen.

Nu was ik slimmer en liet ik hem opnieuw een route plannen naar een plek een paar honderd meter verderop. Dan breekt hij de eerste poging af en is hij snel klaar om verder te gaan.

Ook met de simpele Garmin fiets netwerk kaart kwam hij niet verder. Blijkbaar heeft de software teveel moeite met langere routes.

Een route over een kilometer of twintig, naar de ander kant van de oude maas ging wel probleemloos. Het zou ook kunnen dat de routeplanner obstakels tegenkwam en daarom niet verder ging dan 65%.

Toch ben ik erg tevreden met mijn nieuwe aanwinst. Ik heb een paar mooie stukken fietspad ontdekt bij Schipluiden en bij Pernis die ik anders niet had gevonden.

De servicebuis in de Benelux tunnel blijkt nu opeens officieel toegankelijk voor fietsers. En dat terwijl het kortgeleden nog verboden gebied was. Toen ik een jaar geleden door het hek glipte wilde een of andere eikel me zelf tegenhouden door de tunnel te rijden. En dat terwijl de liften nauwelijks geschikt zijn voor een Quest. Bovendien staat de fietsbuis altijd vol met benzinedamp van de bromfietsen. De servicebuis is namelijk veel groter en kan zonder lift of roltrap worden genomen.

Morgen misschien naar Dronten fietsen?

Op de terugweg besloot ik de

Nieuw snelheids record >85km/uur

2011-05-10T21:07:00.007+02:00

Het is zo'n beetje mijn gewoonte om (te) laat naar bed te gaan. Als ik dan ook weer om zes uur op moet staan om naar Dordrecht te fietsen dan is dat soms nogal vermoeiend. Gisteren ben ik daarom maar eens bijtijds naar bed gegaan en dat was vanmorgen goed te merken. De heenrit ging in een lekker hoog tempo.In de pauze vond ik tijd om het binnenlampje in elkaar te zetten. Ik heb hiervoor drie felle LED's welke brede lichtbundels geven in serie geschakeld met twee weerstandjes,

gecombineerd met een schakelaar. Zo kan

ik kiezen tussen een stroom van 40 of 80mA. Het maximale vermogen is dus ca 1Watt. Het zwarte draadje is verstevigd met een dikkere koperdraad die ik in een juiste stand kan buigen, zodat het display onder de optimale hoek wordt aangelicht.

Op de terugrit heb ik het lampje gelijk kunnen uitproberen. Het geeft onder lastige omstandigheden (tegen de zon in rijden, met schaduw in de Quest) een hele verbetering. Soms moet ik nog wel even onder de zonnebril

doorkijken, anders is het beeld nog te donker. Dat zal ook nauwelijks beter kunnen omdat mijn ogen steeds aan het scherpe zonlicht zijn gewend,

voordat ik naar het schermpje kijk.

Terwijl ik vanmorgen nog in de regen reed was het weer tijdens de terugweg fantastisch. Om dat te vieren heb ik voor een langere terugweg, geheel buiten de steden om, gekozen. Ook nu had ik er lekker de vaart in. Door de Heijenoord tunnel brak ik zelf mijn oude record, dat op 83km/uur stond. Nu stopte de teller op 85 km/uur en misschien heb ik zelfs harder gereden, maar dat zal ik nooit weten omdat de

teller niet verder gaat.

De rest van de rit ging gesmeerd en ik was om zeven uur weer thuis.

Ik ben momenteel ook bezig met de laatste voorbereidingen voor mijn nieuwe Quest die ik eind deze maand hopelijk in ontvangst mag nemen. Daarvoor heb ik het LED (magicshine, 89,- in Duitsland / 50,- in HongKong) lampje omgebouwd zodat ik het nu vanaf mijn Quest computer kan aansturen en dimmen. Gister avond heb ik mijn testopstelling voor de Quest computer tevoorschijn gehaald en heb het lampje

er op aangesloten. Tot mijn tevredenheid werkte het dimmen inderdaad goed. Ik kan hem nu laten branden met een stroom van 1A, 1/2 A, 1/4A of 1/10 A. Die laatste stand is net genoeg om aan de wettelijke verplichtingen te kunnen voldoen, de hoogste stand is zeer bruikbaar om op slecht onverlicht terrein te kunnen rijden.

Hiernaast zie je het Questcomputer testbord, hiermee kan ik testen of de hardware en software goed werkt. Ik moet nu snel een nieuw printje klaar hebben voor mijn nieuwe Quest.

Moederdag toertocht onder zeeniveau (FTCW)

2011-05-08T21:50:00.003+02:00

Vandaag stond er een korte toertocht op het programma. De mannen moesten immers op tijd terug zijn om de moeders te verwennen. Dat resulteerde in een wat saaie tocht waarbij een aantal punten meerdere malen werd gepasseerd. Ik ben meer liefhebber van de grote tochten.

Het was wel een mooie gelegenheid om mijn nieuwe Garmin GPSMAP 62s te testen. Hij paste prima in de houder die ik ooit voor de GPS60 had gemaakt. Alleen het aan/uit knopje zit nu een beetje lastig aan de zijkant, maar dat is nog makkelijk te verhelpen.

De oude GPS60 was eigenlijk erg goed onder bijna alle omstandigheden afleesbaar. Maar dat is geen eerlijke vergelijking omdat dit oudere apparaat een monochroom LCD heeft (alleen zwart/wit). Het contrast van zo'n display is er goed maar niet geschikt om kaarten te tonen.

Ik had de afgelopen dagen al wat gespeeld met de nieuwe GPS en hem ook gebruikt om een route naar het strand te plannen. Tijdens het fietsen hield ik het apparaat in mijn hand en dan hou je hem automatisch in een stand waarbij het zicht goed is. Wanneer de GPS op een vast plekje in de Quest zit (op de wielkast of op het stuur) dan wordt het anders.

Het scherm is prima afleesbaar in direct zonlicht, zonder dat het backlight hoeft te worden gebruikt. Dat zou ook weinig verschil maken, geen enkele lamp is zo fel als de zon! Het aflezen wordt pas lastig wanneer je tegen de zon in rijdt en de GPS in een schaduw hoekje in de Quest zit. In zo'n geval helpt het backlight wel iets, maar dan moet je wel je zonnebril even afzetten.

Ik ga de komende weken experimenteren met opvallend (LED) licht op het display. Ik denk dat het display daarmee weer een stuk beter leesbaar wordt.

Verder heb ik gezien dat deze GPS kan worden gevoed via de USB connector. Wanneer externe voeding wordt gebruikt blijft het backlight constant aan. Dat is ideaal voor nachtelijke ritten!

Ik heb momenteel drie verschillende kaarten in de GPS gezet waarvan ik een keuze kan maken.

Mapsource topo NL

Garmin onroute fietskaart NL

open fietsmap benelux

De eerste is redelijk gedetailleerd maar hiermee kunnen geen routes worden gepland. De tweede is wel geschikt voor het plannen van routes maar dit levert vaak wel een wat "kromme" route op omdat van het fietsroute netwerk gebruik wordt gemaakt. De derde werkt het best voor het plannen van routes, waarbij ook gebruik wordt gemaakt van fietspaden!

Op diverse forums had ik gelezen dat het niet mogelijk is om meerdere kaarten op de GPS te zetten, maar dat is me uiteindelijk wel gelukt. het enige wat je moet doen is de naam die Mapsource aan de kaart geeft te veranderen waarbij de eerste letters "gmaps" zijn.

Ik heb de drie kaarten als volgt een naam gegeven:

gmapstoponl

gmapsfts

gmapsupp (deze naam geeft mapsource aan de kaart)

Als je een andere naam geeft zoals bijvoorbeeld "fietskaart" dan herkent de GPS hem niet.

met FTCW Naar oud Beijerland

2011-05-01T22:49:00.006+02:00

Vanmorgen ben ik gestart met de FTCW toertocht naar Oud-Beijerland. Er deden erg veel wielrenners aan mee, wat het voor mij nogal onoverzichtelijk maakte. Normaal rij ik steeds achter het snelste groepje aan. Maar als er zo'n lang lint van wielrenners is wordt inhalen onmogelijk. Onderweg sluiten andere groepjes aan en ze slaan weer af als hun route anders is. Op zo'n moment weet ik niet meer waar ik achteraan moet. Om een lang verhaal kort te maken, ik was de weg weer kwijt. Twee renners die ook deze toer wilden rijden hadden het zelfde probleem maar uiteindelijk wisten ze ook niet hoe we verder moesten. Ik was het zat, om zo te lopen klooien terwijl het prachtig fietsweer is, en ben mijn eigen tocht gaan rijden. Vandaar dat ik wat westelijker ben uitgekomen.

De veerboot maatschappij vaart er wel bij!

vreemd eigenlijk, dat je voor de ene pont moet betalen terwijl andere gratis voor fietsers zijn.

Gelukkig is het maar e1,15 per overtocht.

De brug beheerder vond het blijkbaar noodzakelijk om een voor de Quest te hoge drempels op de Harmsenbrug te maken. Ik moest twee keer uitstappen om er overheen te kunnen.

Binnenkort is de navigeer ellende voor mij afgelopen. Ik heb een Garmin Gpsmap 62s gekocht. Dit is een nieuwe gps ontvanger van Garmin met dezelfde mogelijkheden als de Oregon of de Dakota maar met een scherm dat wel goed bij zonlicht is af te lezen. Bovendien is de gebruiksduur op een setje AA cellen veel langer, namelijk zo'n 20 uur. De bediening is net als bij zijn voorganger, de Gpsmap 60, met knoppen. Dat werkt wat directer dan via touchscreen bediening.

Ik heb deze gps ontvanger bij Conrad gekocht. Daar bleek hij maar liefs 30,- goedkoper dan de andere winkels.

Bij Waypoint (volgens eigen zeggen de gps specialist) kan je hem ook voor de laagste prijs krijgen maar dan geven ze geen service meer. Wel een beetje vreemde manier van zaken doen. Toen ik trouwens telefonisch een specifieke vraag stelde wisten ze daar ook geen passend antwoord op te geven. Ze kwamen niet verder dan de specificaties uit de folder op te noemen. (Bij de Gpsshop kreeg ik trouwens ook geen bevredigend antwoord). Dan kan je hem dus net zo goed bij de goedkoopste bestellen!

125km

Bloembollentocht met FTCW

2011-04-25T21:09:00.006+02:00

Vanmorgen was de bloembollentocht weer aan de beurt. Ik had de tocht nog als GPS track op de computer staan en dat was maar goed ook! Al snel ben ik namelijk het grote peleton wielrenners kwijt geraakt. Eerst bleek het bochtige bospad door Madestein (Den Haag) te lastig om de renners te volgen. Op de langere stukken haal ik ze normaal weer in. Vandaag lukte dat niet echt. Het duinpad tussen Kijkduin en Scheveningen leent zich normaal goed voor zo'n inhaal actie. Maar de gemeente heeft het pad van een nieuwe asfaltlaag voorzien. Daardoor is het een zeer snel fietspad geworden, te snel voor een of ander lullig ambtenaartje. Op drie plaatsen zijn er van die achterlijke dubbele drempels aangelegd waardoor je bijna tot stilstand moet afremmen om de Quest er ongeschonden overheen te krijgen. En zelfs

dan schuurt de onderkant tegen de hobbel.

Hier op de foto zie je hoe deze drempel eruitziet. Ik vond het plaatje op een website die allerhande obstakels voor fietsers beschrijft.

Ik heb het idee dat dit exemplaar nog een milde variant is van het geval dat ik tegenkwam.

Toen ik er drie had gedaan was er geen wielrenner meer te bekennen. Die jongens vliegen in bijna volle vaart over de drempels heen. Eigenlijk heeft alleen een Quest-rijder er last van!

Ik begrijp ook niet dat dit soort drempels op fietspaden worden aangelegd. Een paar weken geleden is er nog een wielrenner overleden omdat hij de macht over het stuur verloor bij een dergelijke drempel. Als een wielrenner het niet op tijd in de gaten heeft en met de handen los rijd, dan is een drempel levensgevaarlijk. Ook in mijn kennissen kring is een wielrenner heel vervelend gevallen op zo'n onding. Hij moest met een trauma heli worden opgehaald.

Ik heb tot aan de koffie stop flink doorgereden maar ik kwam niemand van de groep nog tegen. Misschien was mijn oude track ook wel afwijkend van de route van dit jaar. Ook de koffie stop was verlegd naar een ander restaurant, dat ik natuurlijk niet kon vinden.

Ik heb maar een paar foto's van mijzelf gemaakt, dan kan je zien dat ik bij de bollen velden ben geweest.

Er waren ook veel andere fietsers, scootmobielers, wandelaars en ruiters onderweg. Vooral die laatste maakten het me lastig. Ik ben

tot drie keer toe uit de Quest gestapt om een paard te laten passeren, de beesten vertrouwen het anders gewoon niet. Meestal is er aan de ene kant een sloot en aan de andere kant een drukke verkeersweg. Het paard kan in paniek geen kant op.

Toen ik zag dat de koffie stop was verplaatst heb ik maar een eigen route terug bedacht. Ik kwam zelfs een van de fiets snelroutes tegen, de Velostrada! Jammer is wel dat het fietspad halverwege door een woonwijk gaat. Een kort pad eromheen had het fietsen nog comfortabeler gemaakt (de ruimte is aanwezig).

Bij het Schenk viaduct in DenHaag werd ik richting fietstunnel gestuurd. Met een Quest de trap af lijkt me geen optie. Dus ben ik terug gereden en heb ik het viaduct genomen. Ik kon goed met de auto's meekomen en gelukkig was oom agent niet in de buurt.

Even na twaalf uur was ik weer terug in wateringen.

105km

Rondje Texel in het zand gestrand

2011-04-23T22:07:00.005+02:00

Twee jaar geleden heb ik het rondje Texel gereden dat door de ligfietsclub van Twisk wordt georganiseerd. Dat beviel toen erg goed, ik was aardig afgepeigerd na de tocht van 390 km maar ik zou het zo opnieuw doen. Helaas was ik er vorig jaar te laat bij maar dit jaar zou ik weer meedoen. Donderdag had ik al extra eten ingekocht en een grote fles water, want het zou warm worden. De route van toen had ik ook netjes opgeknapt en de slechte stukken verbeterd. Ook de Quest was met nieuwe voor-bandjes op en top in orde.

Vrijdag morgen ging de wekker om kwart voor drie en een half uur later was ik onderweg. Het was nog verrassend warm voor de tijd van het jaar en ik schoot lekker op. Op dat tijdstip is er nauwelijks verkeer en kan je lekker op het asfalt rijden waar anders de auto's alleen-heersers zijn. Ik dacht al veel te vroeg bij Wim aan te komen, zo snel als het ging. Donderdag had ik voor de zekerheid Wim's nummer in mijn gsm gezet, dan kon ik hem ook bellen als ik later zou komen.

Op de Roomburgerweg in Leiden reed ik op een klinker weggetje langs de Vliet. Dit is een wat minder mooi stukje weg met veel verkeers drempels. Toen ik de zoveelste drempel kruiste hield de bestrating opeens op en landde ik in een bak met zand. Grapjassen hadden het waarschuwingsbord weggehaald en in het donker had ik ook niet in de gaten dat er iets mis was. Ik stond natuurlijk vast en moest uit de Quest om verder te kunnen. De weg was verderop wel intact en dus duwde ik de Quest naar de ander kant. Dit viel nog niet mee in het rulle zand.

Er leek niets aan de hand en na een foto te hebben gemaakt vervolgde mijn weg. Ik zat gelijk weer op een snelheid van zo'n 42km/uur maar ik merkte dat het fietsen zwaarder ging. Bij een bocht leek het alsof de Quest minder grip had, hij dweilde een beetje. Ik stapte uit en controleerde mijn banden. Daar leek niks mis mee en ik ging verder. Even later herhaalde zich dat, maar de banden leken gewoon op spanning. Het werd

ondertussen steeds moeizamer om de snelheid erin te houden. Ik bedacht wat er aan de hand kon zijn, misschien een stuurstang los, of een ander mechanisch defect? Uiteindelijk werd het zo erg dat ik weer uit de Quest ging. Nu was het wel duidelijk, de rechter voorband was zacht.

Ik stond onder een lantaarn en kon goed zien wat ik moest doen. Zoals gewoonlijk controleerde ik de buitenband op scherpe voorwerpen, anders is ie zo weer lek. De band was schoon en snel was ik weer op weg. Nog geen tien minuten later was de band weer leeg. Daar begon ik wel heel erg van te balen, op die manier kom ik nooit op tijd bij Wim. Nu moest ik mijn binnenband plakken aangezien ik geen reserve meer had. Toen bleek ook dat ik het stukje schuurpapier , dat ik altijd gebruik om de band op te ruwen, kwijt was. Geen nood, de weg kan ook als schuurpapier worden gebruikt. Nu zocht ik nogmaals naar de oorzaak, ook naar uitstekende spaken of een scheefzittend velglint. Maar alles leek in orde.

Nog geen kilometer verder stond ik weer stil, nu in de pikdonkere polder, vlak voor een molen. gelukkig had ik ook een helmlamp bij me, zo kon ik de band weer plakken. Mijn bij de start zo goede humeur kreeg wel erg te verduren, hoe kon ik nog op tijd zijn? En bovendien ga je niet om kwart voor drie je bed uit om op je knieen in het donker banden te gaan zitten plakken.

Ik bedacht dat het zo niet verder kon. Er moest een oorzaak zijn voor de ellende. Nu pas ontdekte ik dat er een braampje aan de binnenkant van de velgrand zat. Die had ik blijkbaar aan de duik in de zandbak overgehouden. Zoals gezegd had ik geen schuurpapier, maar met een mes moest het ook lukken. De band was ondertussen ook voor de zoveelste keer geplakt en het bleek dat ik weer eens te zuinig was geweest. Thuis had ik twee splinternieuwe banden liggen en dit exemplaar was al zeven keer geplakt. Die gaat thuis dus direct de vuilnisbak in.

Ik had al veel tijd verloren maar het moest mogelijk zijn om voor kwart over zeven bij Wim te zijn. Maar dan had ik niet op de kunsten van de overheid gerekend. De brug bij Oude Wetering stond open en was in onderhoud. Voor de vorm stond er een omleidingsbord voor fietsers bij maar dat wees richting brug. Ook de weg links van de brug liep dood in een woonwijk er rechtsaf lukte ook niet. Veel hulp van anderen had ik ook niet, de eerste twee die ik tegenkwam waren Polen. De volgende vrouw ging er snel vandoor en de derde wist alleen hoe je over de snelweg verder kon. Die optie heb ik nog even gevolgd maar toen ik de auto's daar voorbij zag flitsen ben ik ontmoedigd huiswaarts gegaan.

Inmiddels het al bijna zes uur, Wim nog op tijd bereiken was kansloos.

Toen ik weer langs de zandbak kwam was het ondertussen licht geworden en kon ik nog een paar duidelijkere foto's maken. Ik zag nu ook de steen liggen die ik had geschampt. Al met al mocht ik nog blij zijn dat het niet erger was afgelopen. ik had ook op een berg stenen kunnen botsen.

Om zeven uur belde ik Wim om te vertellen dat hij niet op mij hoefde te wachten. Ik baalde enorm, ik had me immers zo dit tochtje verheugd.

Om half acht stond ik thuis weer voor de deur. Franciska was natuurlijk hoogst verbaasd om me weer zo snel terug te zien. Ze schrok ook wel een beetje toen ik vertelde wat er was gebeurd, maar gelukkig was er geen schade aan mij of de Quest

Hier zie je hoe ik hopeloos heb geprobeerd om naar de overkant te komen. Ik moet nu echt een goede GPS ontvanger met routering mogelijkheid hebben. Dan was het een fluitje van een cent geweest om de goede route te vinden. (helaas ben ik pas in November jarig en zo'n apparaatje kost nogal wat flappen)

Lekker ritje met de Quest en nieuwe acculader

2011-04-18T21:17:00.004+02:00

Vanmorgen had ik wat moeite om voldoende tempo te houden. Ik voelde op de een of andere manier de rit van gisteren nog in de benen. Misschien had ik ook wel te kort geslapen?

Op de terugweg ging het een stuk beter. Het was zo warm dat de kap er af kon. Eigenlijk was het ook meer weer voor de korte fietsbroek, maar die had ik helaas niet bij me.

Ik heb na enig speurwerk op internet een nieuwe NiMH acculader gevonden bij de website van de RCVliegshop.nl Het apparaatje bestaat uit een standaard stekervoeding (18VDC / 1Amp) en een laadregeling. het geheel heeft een zeer vriendelijk prijsje van e11,65 Daarbij komt nog wel e8,- voor het verzenden. De dag nadat ik de bestelling had geplaatst lag het pakje al thuis. Techneut als ik ben heb ik hem gelijk opengeschroefd. De elektronica ziet er zeer netjes uit, dit in tegenstelling tot de lader voor 10 cellen die Conrad verkoopt. Hier vragen ze maar liefst e65,- voor een stuk bak-en-braadwerk (een vakterm voor chinees elektronica gepruts).

Mijn accu was vanmorgen helemaal leeg (de oude acculader is nu al ruim een week geleden overleden) en deze lader heeft de hele dag gewerkt om de accu weer op te laden. Toen de accu vol was stopte het laden en gaf het laadlampje netjes aan dat het laadproces klaar was.

Vandaag heb ik een andere steker aan het kastje gezet (hij wordt met een steker geleverd die veel op accupacks wordt gebruikt).

Ik heb ondertussen grootse plannen voor aanstaande vrijdag. Op die dag wordt het rondje Texel weer gereden vanuit de Twisker fietsclub. Ik heb twee jaar geleden ook al meegefiets en dat was me erg bevallen. Vorig jaar was ik het helaas vergeten, maar nu is er dus een nieuwe kans.

Ik wil ook deze keer eerst naar Wim Schermer rijden om dan samen naar Twisk te rijden (ik moet hem nog wel even vragen of hij het ook wel zo'n leuk idee vind -:)

De Griende van Carnisselande tocht met FTCW

2011-04-17T20:38:00.003+02:00

Vanmorgen stond er weer een toerrit van FTCW op het programma. Gisteren had ik nog de nieuwe Schwalbe Durano banden gemonteerd die ik bij Velomobiel had gekocht en ik wilde nu wel eens het resultaat bekijken. Bij het omleggen van de banden valt al op hoe makkelijk dat gaat met deze superlichte bandjes. De set Schwalbe marathon winterbanden zijn veel stugger en een heel stuk zwaarder. Daar zou je niet snel een lek mee krijgen zo massief als ze aanvoelen. Ik had er al een paar duizend kilometer me gereden, maar dat zie je er zeker niet vanaf.

De Durano bandjes staan bekend als extreem slijtvast. Die ervaring kan ik niet delen, een paar jaar geleden heb ik ze bij de zes uurs cycle vision wedstrijd al bijna versleten. Maar dat zijn natuurlijk ook extreme omstandigheden.

Om half negen gaan we van start. Op de langere stukken glad asfalt valt me gelijk al op dat de Durano's heel mooi lopen, zonder de bijgeluiden van de Marathon banden. Het kan ook aan mijn toenemende conditie liggen, nu ik meer kilometers rij gaat het hard fietsen me steeds beter af.

Bij de Benelux tunnel probeer ik de groep bij te blijven. helaas staan er hekken heel onhandig voor de lift geplaatst en als ik uiteindelijk aan de andere kant weer boven kom is de groep al weer weg. Ik zie ook geen pijlen op de weg en besluit maar op het volgende groepje te wachten. Gelukkig duurt het niet lang en kan ik weer aan de bak. Zoals al eerder gezegd gaat het me makkelijk af. dat ligt ook wel aan deze tocht er zijn weinig korte bochtige stukken in de route en dat maakt het voor mij wel makkelijk.

Het is ondertussen prachtig weer met maar weinig bewolking. Ik heb de schuimbad op de Quest maar die gaat er na de appeltaart en koffie stop zeker af. Die stop komt al gauw. Ik wil eerst alleen koffie maar de appeltaart ziet er wel erg lekker uit. De man die achter een lange tafel staat te bedienen ziet er uit als een echte kok. dat schept verwachtingen betreffende appeltaart. Helaas blijkt de appeltaart er beter uit te zien dan te smaken. Het lijkt meer een ijstaart!

Na de pauze ga ik achter het eerst vertrekkende groepje aan. Ze rijden wel in een heel laag tempo, dit gaat me te langzaam. Ik probeer of ik ze met een been kan bijhouden, dat lukt zowaar. Ik weet niet of ik zo de 120km kan volmaken maar voor een klein stukje lukt het prima.

Even later worden we gepasseerd door een sneller vijftal en ik haak direct aan. Deze heren doen beter hun best en we gaan richting 45km/uur. Voor de Benelux tunnel ga ik er vandoor zo kan ik gelijk aan de overkant komen. Helaas kom ik via de langere weg toch tegelijk met de groep aan. In de tunnel passeer ik ze weer met 75km/uur. Als ik boven kom vraagt een van de renners hoe haard ik wel niet reed. Hij kijkt er bedenkelijk als ik hem de waarheid vertel..

Vanaf hier is het gesneden koek. Om half een kom ik weer thuis en kan ik lekker in het zonnetje gaan zitten.

120km

record aantal ligfietsen gespot

2011-04-14T22:07:00.003+02:00

Het lijkt aardig te lukken om minstens twee keer in de week met de Quest naar Dordrecht te rijden. Afgelopen maandag de eerste keer en vandaag voor de tweede keer. Hiernaast kan je de route, het hoogte profiel en het snelheids verloop zien. Op deze website "ride with the GPS" kan je je activiteiten bijhouden. In feite moet je dan iedere rit opslaan, ik ben helaas niet zo consequent.

Normaal zijn de woon-werk ritjes vrij standaard en gebeurt er niet zoveel bijzonders. Ik heb altijd haast om op mijn werk te komen, immers hoe later ik binnen kom, hoe later ik pas weer mag gaan. Dus foto's maken enzo zit er eigenlijk niet in. Vandaag op de terug weg was wel erg bijzonder. Ik ben namelijk op deze route nog nooit een gestroomlijnde ligfiets tegen gekomen, laat staan een Quest. Vandaag kwam ik zowaar een Quest tegen op het fietspad langs de A20 bij Papendrecht. Het was een nogal oud exemplaar met veel beschadigingen aan de voorkant. Tijd om te stoppen was er niet, we waren elkaar in een mum gepasseerd. Even verderop wist ik helemaal niet meer hoe ik het had, weer een Quest! Ditmaal een fiets met overal ronde sticker, het leken wel verbodsborden. Ik minderde vaart, maar de andere fietser ging onverminderd door.

Op andere dagen passeer ik wel eens een ligfietser, soms zelf twee. Het record staat op drie stuks. Dat werd vandaag verpletterd, want ik kwam maar liefst 7 ligfietsers tegen op het stuk tot aan het centrum van Rotterdam (1 meisje tussen Rotterdam en Delft). Dat is een goede ontwikkeling, hoe meer fietsers, hoe minder van die stinkende auto's. Het stond trouwens weer aardig vast in Rotterdam. Ik denk dat ik wel een paar honderd auto's ben gepasseerd. Mijn rit tijd zat zoals gewoonlijk rond de 1,5 uur (gereden tijd). De totale tijd varieert wel, zeker als de brug over de Noord voor mijn neus dicht gaat.

Dinsdag is mijn Magic Shine licht uit HongKong binnen gekomen. Ik had de moed al opgegeven, het duurde immers al meer dan een maand. Maar gelukkig heb ik hem nu. Wat geeft dat lampje een bak licht voor 10 Watt. Ik ga hem binnenkort uit elkaar halen om de lamp dimbaar te maken. Standaard kan je hem met een schakelaar in vier standen zetten, vol aan, 30% aan, knipperen en uit. Die schakelaar kan ik niet gebruiken want ik wil hem met mijn Quest computer in vijf standen dimmen . dat is reuze handig want dan spaar je een hoop energie wat op lange ritten noodzakelijk is. Op vol vermogen kan hij drie uur op de meegeleverde Lithium accu branden. In de laagste stand wel 12 uur.

Verder ben ik met een ander interessant project bezig. ik wil een ipod touch als navigatie systeem gebruiken. dat moet mogelijk zijn hoewel er geen out of the box oplossing is. Er zijn wel navigatie systemen voor de iphone, maar die vind ik te duur, zeker als je ook nog een data abonnement nodig hebt. De eerste stappen heb ik al gezet. Mijn zoon Timo is zo'n beetje een ipod/ipad expert en die kan met met een aantal dingen helpen. Hij weet hoe je een ipod kan jailbreaken, wat noodzakelijk is als je niet door Apple getoetste software wil gebruiken (uit de Cydia store bijvoorbeeld).

Het voordeel van een ipod is dat hij meer kan dan een navigatie systeem (muziek afspelen, foto's of film maken, internetten op een wifi spot). Een nadeel is de beperkte gebruiksduur op de interne accu. maar dat kan ik oplossen door mijn Quest accu te gebruiken. De prijs van beide systemen zal vergelijkbaar zijn.

Omdat de ipod geen GPS heeft heb ik een externe bluetooth GPS ontvanger gekocht (Hollux M-1000). Die hebben we nu met het programma BTstack aan de ipod gekoppeld zodat de ipod GPS signalen kan ontvangen alsof het een iphone is. Nu kan ook de iphone software worden gebruikt.

Dat hebben we uitgetest door tomtom te installeren en een rondje met de auto te navigeren.

De volgende stap is het vinden van de juiste navigatie software. daar stel ik wel een aantal eisen aan: offline te gebruiken, open source kaarten, track kunnen bewaren en terugzoeken.

Ik heb al een testje gedaan met Navit (ook een opensource navigatie software project) dat ook op de pc kan worden geïnstalleerd. Het nadeel van dit soort pakketten is dat je zelf ook nog veel moet doen en dat het er vaak niet zo gelikt uitziet als een commercieel pakket. Wel leuk is dat je je eigen kaart kan maken via de navit earth extractor. een kaart van Nederland is daarmee zo'n 500 Mb groot.

Als ik resultaat heb geboekt dan schrijf ik daar zeker een stukje over.

WRM200 km in snelle tijd

2011-04-09T20:43:00.009+02:00

Deze week had ik me bij Leo Forster (mrPBP)aangemeld voor de 200km wereld randoneurs tocht. Deze rit (van 200km) heb ik vorig jaar niet gereden omdat ik pas later in het seizoen het bestaan van deze toertochten

ontdekte. Vorig jaar begon ik met 400km en had ik de smaak al snel te pakken. Terugkijkend op de resultaten van vorig jaar zag ik dat de snelste tijd over de 200km 7:25 uur was. Het is natuurlijk geen wedstrijd maar ik weet zeker dat een aantal deelnemers zo snel mogelijk probeert terug te zijn. Ik had er een beetje een dubbel gevoel over maar eigenlijk wilde ik wel proberen om binnen 7 uur terug zijn. Aan de andere kant betekend dit dat er geen sprake kan zijn van een relaxte toer rit.

De ritten vorig jaar reed ik vanaf de start achter het snelste groepje aan en dat is een mooi tempo. Op het moment dat ik zelf vooraan ga rijden betekend dit dat ik 200km moet buffelen.

Ik was al om kwart voor zeven op weg gegaan, de planning was dat ik circa half acht in Zoetermeer zou aankomen. De toerrit zou om acht uur starten. Na het inschrijven nog even een kopje koffie gedronken en een praatje gemaakt met een andere fietser. Hij vertelde me dat het

zijn eerst grote rit zou worden.

Na de start keek ik eerst even de aap uit de boom. Het bleek al snel dat er twee snelle rijders waren op een lage ligfiets met stroomlijnpunt en op een hoge racer. Ze reden behoorlijk door en ik had genoeg moeite om ze om de smalle paadjes bij te houden. Na een halfuur merkte ik dat ik al spierpijn in mijn benen begon te krijgen, dat ging zo niet goed! Toen ik mijn snelheid wat minderde ging het al gauw beter. De afstand tot de twee ligfietsers werd nu wel langzaam groter. Een halfuur later zag ik ze weer terug toen ze langs de kant van het pad een lekke band aan het repareren waren. Nu reed ik weer aan kop.

Dat ik het niet gewend ben om hard te fietsen en tegelijk snel te navigeren werd als snel duidelijk. Het eerste verzorgings

punt kon ik niet vinden. Op het plaatje kan je zien wat er fout ging. Mijn GPS60 toont alleen de tracks en niet de kaart (het

was destijds het instap model van Garmin). Wanneer er twee wegen kort na elkaar volgen weet je soms niet welke je moet hebben (de eerste of de tweede). Ik ging te vroeg naar rechts en reed daarbij een weg op waar je niet met de fiets mag komen. Toen ik ontdekte dat de verzorgingspost er niet was keerde ik om en reed ik het stuk nog een keer. Al met al een hoop tijdverlies dus.

Ik liet de post maar voor wat het was en ging snel weer verder. De 1-

e stempelpost was bij een benzinestation in Weesp. Vreemd genoeg niet het station langs het fietspad, maar het station aan de andere kant van de weg. Het meisje achter de kassa wist van niets, maar na uitleg te hebben gegeven kreeg ik toch de stempel in mijn kaart.

Ik probeerde het tempo zo hoog mogelijk te houden om zo lang mogelijk aan kop te blijven rijden. Zo kwam ik als eerste bij de 2-e stempelpost op de Zuiderheide bij Laren aan. De dame achter de kassa zei eerst niet te weten van een fietstocht en mopperde dat ze haar dat wel hadden kunnen melden. Toen ik zei dat het om de 200 km tocht ging bleek ze er toch vanaf te weten. Ik kreeg een stempel en ging er gelijk weer vandoor, voor mij geen appeltaart! Op een paar honderd meter van het restaurant kwam ik de twee ligfietsers al tegen, ze zaten dus kort achter mij.

Bij Hilversum ging de navigatie weer fout. Na een wegomleiding reed ik de verkeerde kant op en ik kwam pas veel later achter mijn fout toen ik bijna de snelweg opreed. Daar baalde ik stevig van en ik keerde maar rustig weer terug om alsnog het goede pad terug te vinden. Toen ik net op de track terug was kwamen de

ligfietsers me voorbij gereden. Mijn benen waren te vermoeid om hun tempo te volgen. Als dat verkeerd rijden kost ook een hoop energie!

Het laatste stuk ging redelijk voorspoedig. Het was lastig om de snelheid erin te houden, de krachtinspanning aan het begin eiste zijn tol. Ik reed nog wel een paar keer aan de verkeerde kant van een kanaal, maar gelukkig had dit geen grote gevolgen. Bij Benthuizen, Stompwijk en in Zoetermeer reed ik nog een keer verkeerd waarbij ik steeds op een smal pad moest omkeren. Toen ik te snel achteruit wilde gaan schoot de kramp in mijn linker kuit.

Toen ik terug was in het clubhuis bleek ik tweede te zijn. Een van de ligfietsers was afgehaakt omdat hij andere bezigheden had. Mijn tijd was 6:50 en ik had dus wel mijn streven gehaald om onder de 7uur te blijven.

Als je hierop klikt kan je zien hoe vaak de snelheid varieert. De Quest met inhoud weegt nogal wat en dan is het best wel lastig om racefietsers en ligfietsers op bochtige weggetjes bij te houden. Pas wanneer er een lange rechte weg komt kan je de verloren tijd weer inhalen.

Toe ik over het probleem met mijn gps vertelde kreeg ik gelijk een aantal suggesties van de aanwezige fietsers. De ligfietser gebruikte ook een gps60 maar dan de uitvoering waarbij ook de onderliggende kaart wordt getoond. Deze ontvanger is uit productie en dat is maar goed ook want de beperking van maximaal 500 punten per track is niet meer van deze tijd. een geheugen kaartje kost immers bijna niets. De Garmin Oregon schijnt erg goed te zijn en ook over de opensource topografie is men erg tevreden.

237km

Bijna de platste Quest!

2011-04-04T20:51:00.004+02:00

Vandaag ben ik nog even met de fiets naar het werk in Dordrecht gereden. Het weer is goed en de rest van de week moet ik voor mijn werk naar Glasgow (UK). Ik wil minstens 200km per week rijden en dan moet ik toch zeker een keer de woon-werk route rijden.

Om even voor zeven vertrek ik en ongeveer 1,5 uur later kom ik in Dordrecht aan. De rit ging zoals meestal erg voorspoedig. Halverwege de dag komt iemand naar me toe om met te vertellen dat de zwarte schuimkap verderop het terrein is gevonden. De wind was nogal aangewakkerd en had de kap meegenomen. Aan die kap kan gelukkig weinig stuk, alleen zitten er een paar extra krassen op het lexaan schermpje.

Op de terugweg valt me op dat er erg veel files in Rotterdam staan. Dat maakt het fietsen voor mij extra leuk, waarom gaan al die automobilisten niet met de fiets? Het is wel vervelend dat die automobilisten alleen maar denken aan het zo snel mogelijk naar huis rijden (voor zover dat nog lukt). Daarbij letten ze hooguit op andere auto (ze willen geen deuk in hun blik). Passerende

fietsers daar letten ze helemaal niet op. Een paar keer moest ik in de remmen omdat zo'n eikel het fietspad blokkeerde. Een vrachtwagen imbeciel maakte het helemaal bont. Terwijl het fiets verkeerslicht op groen was gegaan en ik wegsprintte reed hij nog snel even rechts de bocht om. Ik zag mezelf al met Quest en al tussen de voorste wielen en achterwielen door rijden om daar tot een plat geheel te worden gereduceerd. Zoals je wel eens een vogel op de weg ziet liggen. Gelukkig kijk ik altijd voor de zekerheid nog even of er wat aankomt en dat heeft me gered. Ja,

die vrachtwagen chauffeurs worden beslist niet op hun verstandelijke vermogens geselecteerd! (of misschien juist wel?) Ik zag er laatst een die onder het rijden een film zat te kijken op een laptop die op het dashboard stond. En dan vinden ze het vreemd dat ze zo nu en dan wat automobilisten (of fietsers) platrijden.

Op de Delftweg tussen Rotterdem en Delft was het ook een gekkenhuis. Terwijl daar een poller

installatie staat kwamen de auto's met bossen tegelijk voorbij. Hoe dat kan is me een raadsel, de poller moet ongeveer 1 auto per minuut doorlaten.

Op de foto zie je een voorbeeld van een dergelijke poller. Sommige automobilisten proberen er toch overheen te rijden en dan krijg je dit effect.

Hiernaast een foto van de bewuste poller.

Het zijn werkelijk flut installatie, ze zijn vaker defect dan werkend. Waarom hebben ze niet gewoon een rood-licht camera geplaatst! Waarschijnlijk geeft de poller-firma grotere kerst pakketten!

Bij de poller stond toch een enorme rij auto's. Blijkbaar deed hij zijn werk nu toch wel. Met als resultaat dat ik moest wachten tot die #$%^& auto's me ruimte gaven om langs te rijden. Het is niet voor niets dat de auto's hier zoveel mogelijk worden geweerd. Er is gewoon geen ruimte om de auto's elkaar te laten passeren.

Zaterdag ga ik mijn eerste WRB rit van dit jaar rijden. het begint met 200km, daarna 300km, 400km en tenslotte 600km. In Augustus wordt de ultieme rit PBP (1200km) gereden. Dat gaat me wel iets te ver. Bovendien is het nog een heel gedoe, met verzorging en dergelijke. Ik ben al blij als ik de 600km weer uitrij!

vandaag 100km

Eerste toertocht in 2011 met FTCW

2011-04-03T16:05:00.004+02:00

Vanmorgen ging FTCW weer van start met hun toer-ritten. Voor mij een goede stimulans om weer wat conditie op te bouwen. Dit keer kon er vanaf 8:30 worden gestart (andere jaren vanaf 9:00 uur). Ik kocht gelijk maar een kaart voor het hele seizoen. Voor de kosten hoef je het niet te laten en het is wel zo gemakkelijk. Bovendien moet ik nu wel iedere week meefietsen.

De rit van vanmorgen heette "rust in de randstad". Dat viel eigenlijk wel mee want er waren nogal wat toerfietsers onderweg. Meestal in grote groepen, alle met de zelfde outfit. Dan waren wij een wel gevarieerder gezelschap. Er zijn wel groepjes met dezelfde kleding maar die bestaan dan uit hooguit tien man.

Het ging eigenlijk net als vorige jaren. Op de lange stukken had ik het makkelijk en zou de snelheid best wel hoger mogen, hoewel de groep renners ook al gauw boven de 35 km/uur zit.

Bij de korte bochtige stukjes moet bij mij weer alles uit de kast, soms is het best wel moeilijk volgen. Een Quest van 35 Kg versnelt nu eenmaal niet zo gemakkelijk als een racefiets van een kilo of 8. Maar hoe verder we kwamen hoe beter het ging. Ik moet er blijkbaar gewoon aan wennen om zo te fietsen.

Na een kleine 60 kilometer stopten we bij het mooi, aan het water, gelegen restaurant "Meerenbos". Een minuut of twintig later gingen we weer op pad. Ik had het idee dat het tempo er bij een aantal van de heren uit was, de een na de andere haakte af en uiteindelijk kwam ik achter een groepje van twee weer terug in Wateringen.

95km

gps60 problemen

2011-03-29T22:38:00.002+02:00

Zondag ben ik zonder van te voren een plan te hebben gemaakt gewoon een stuk gaan fietsen. Het fietspad langs de A12 leek me een mooi uitgangspunt. Vanuit de auto zie ik dat er regelmatig aan het fietspad wordt gewerkt, dus was ik wel benieuwd hoever ik zou komen. Bij Zoetermeer ging het al fout, het fietspad langs de snelweg lag vorig jaar al de hele zomer open (en het jaar daarvoor geloof ik ook) en nu was het weer raak. Er wordt een geluidsscherm geplaatst en dit gaat nog wel een paar maanden duren. En dan is het fietspad een mooie opstel-strook voor materiaal en voertuigen. Waarom sluiten ze geen baan op de A12 af? Dan zouden de heilige koeien in het nauw komen en dat kan natuurlijk niet. Het resultaat is dat de argeloze fietser weer half Zoetermeer door mag rijden.

Na de omweg kon ik het fietspad weer volgen, dit ging nu een stuk verder dan voorheen. Ik kan me herinneren dat er heel lang een hek heeft gestaan dat fietsers belemmerde door te rijden. Nu kan je dus verder rijden. Om mijn route naderhand te kunnen bekijken had ik mijn GPS60 meegenomen. Toen ik halverwege keek hoever ik was bleek het apparaat nog steeds naar satellieten te zoeken, hij deed het gewoon niet. Dat was nogal vreemd want verder leek alles aan het ding nog te functioneren, alleen geen satellieten!

Hoe ik precies ben gereden weet ik niet meer, maar na veel omzwervingen kwam ik via Krimpen aan de IJssel bij de Brienenoordbrug uit. Vanaf dat punt was het gesneden koek.

Vanavond ben ik aan de slag gegaan om te bekijken wat er met de GPS60 aan de hand is. Via een forum ontdekte ik dat je het apparaat kan resetten door bij het opstarten de enter + page toets ingedrukt te houden. Na een paar keer proberen kon de gps inderdaad weer satellieten ontvangen. Blijkbaar was hij van slag geraakt doordat hij een tijdlang zonder batterijen in de kast had gelegen.

Een ander probleem gaf mijn nieuwe computer, ik heb nu een 64 bit Windows-7 machine. Bij een installatie poging van mijn topo Nederland software en mijn fietsrouteplanner zag ik al gauw dat dit niet ging werken. De software is niet geschikt voor deze machine. Dan maar op internet speuren naar oplossingen, ik ga natuurlijk geen nieuwe software kopen! Wel een beetje flauw dat je na een paar jaar de installatie CD in de vuilnisbak kan gooien.

Op een website kwam ik de Mapsource gepatch-de versie tegen en via torrents de topo Nederland. Nu functioneert alles gelukkig weer, maar dat is niet aan Garmin te danken!

Vorige week bleek 's morgens vroeg (ik wilde half zes naar mijn werk gaan fietsen) de accu leeg. Gelukkig heb ik ook een batterij houder en kon ik 10 volle batterijen vinden. Dus kon ik met een half uurtje vertraging alsnog vertrekken. Later bleek zowel de lader defect te zijn en de accu kabel een onderbreking te hebben. De kabel had ik zo gefixt, maar de lader bleek een lastiger probleem. Toen ik dit apparaat (Ansmann ACS410M, prijs 62,- bij Conrad, meegeleverd door velomobiel.nl) had open geschroefd moest ik wel even slikken. Wat een prutswerk! Chinees bak en braadwerk! Hier valt geen eer meer aan te behalen, ik begrijp niet dat het apparaat nog zolang heeft gefunctioneerd. Misschien koop ik weer een Friwo lader bij Farnell , zoals ik al voor mijn vorige Quest had gekocht.

Helaas kon ik vandaag niet met de Quest aangezien ik voor het werk naar Duisburg moest. En dat is met de auto al ver genoeg.

defecte acculader

2011-03-23T22:57:00.002+01:00

Gisteravond was ik al vroeg het bed ingedoken, zo moe als ik was. Misschien werd de moeheid ook wel veroorzaakt door de napijn die ik had na de zenuw behandeling van een kies op maandag. Zondag had ik een snelle training rit gereden met een aan klimmetjes en maandag was ik weer naar Dordrecht heen en weer gefietst. Dus ik had ook de nodige kilometers in de benen. Vanmorgen was ik vroeg wakker en kreeg ik spontaan het idee om ook vroeg naar het werk te gaan fietsen. Zo stond ik even na half zes naast mijn fiets. Groot was mijn teleurstelling toen ik constateerde dat de verlichting het niet deed. een snelle controle vertelde me dat de accu leeg was, veroorzaakt door een defecte acculader. Wat nu? zonder verlichting ga ik echt niet zo vroeg op pad en wachten tot het licht wordt vond ik ook geen optie. Gelukkig had ik nog een batterij-houder liggen voor penlite cellen. De cellen die er al een tijdje in zaten waren natuurlijk al leeg-gelopen. Maar gelukkig had ik nog een doosje met tien Ikea batterijen liggen. En zo was het fietstochtje veilig gesteld.

Eenmaal op weg (zes uur) ging het fietsen heerlijk. Op dat tijdstip is het lekker rustig en zitten de automobilisten niet in de weg. Op de terugweg was dat wel anders. Met dit mooie weer rijden er weer hele kuddes idioten rond, die na de winterstop weer voor het eerst op de fiets zitten. Dat is dus voortdurend oppassen geblazen, vooral in het centrum van Rotterdam.

Vlak voor oud Overschie ging ik voor de verandering nu eens links af richting de oude rolbrug. Dat lukte beter dan ik gehoopt had. Alleen zijn de fietspaden in de (nieuwe!) woonwijk Kethel erbarmelijk slecht. Op een bepaald punt hield het fietspad zelfs helemaal op. Daar ben ik maar op de rijbaan verder gegaan.

Na Kethel ging ik de richting op waar het trace van de A4 ligt. Spontaan ging ik nog een stukje verder west om op de weg tussen Vlaardingen en Schipluiden uit te komen. Ondank het feit dat er hier een blokkeer installatie in de weg zit barstte het werkelijk van het sluipverkeer. De automobilisten moeten perse inhalen en even later zitten ze je weer in de weg. Simpelweg omdat het polderweggetje niet breed genoeg is voor het passeren van twee auto's.

Half zeven was ik weer thuis om snel te eten. Om kwart over acht stond de (Pauls) hardloopgroep weer voor de deur, vandaag verzamelden ze bij ons thuis. Ik heb het uur uitgelopen maar veel fut had ik niet meer. De lekkere taart van Francis maakte een hoop goed en nu ben ik weer kiplekker.

De lente komt er aan!

2011-03-15T19:42:00.003+01:00

Ik ben blij met mijn beslissing om vandaag naar het werk te fietsen. Wat een heerlijk weer! Vanmorgen was het al redelijk warm, een enkel T-shirt was voldoende om het in de Quest warm te houden. Zelfs vanmorgen heb ik het grootste deel met het schermpje omhoog gereden. Ik heb het toch al zo gauw warm!

De rit ging voorspoedig en er valt eigenlijk weinig van te vermelden, behalve dat het erg rustig was (om 6:15 vertrokken). Op de terugweg moest ik al gauw het schermpje weer verwijderen, het werd gewoon te warm. Ik had ook wel zonder de zwarte schuimrand kunnen rijden, wat een lekker fiets-weer! Ik had al een plastic tasje in de Quest gelegd om het schermpje krasvrij op te bergen.

Op de terugweg zat de snelheid er lekker in. Voor de verandering reed ik langs Kralingen. dat betekende wel dat ik nu en dan tussen de fietsers door moest rijden. Er waren vandaag veel mensen met de fiets. Ik kwam dicht in de buurt van mijn oude kruissnelheid van 42km/uur. Dat is weer een behoorlijke tijd geleden dat het fietsen zo vlot ging. Om de vooruitgang nu vast te houden ga ik waarschijnlijk morgen weer met de Quest. Goed voor de conditie en het scheelt zeker e10,- aan brandstof voor de auto.

Magicshine MJ 808 P7

2011-03-14T21:00:00.004+01:00

Dit LED lampje uit Hongkong is een goedkope imitatie van de Lupine Betty en soortgelijke varianten van het fabricaat Lupine. Terwijl een originele Lupine al gauw e600,- kost heb ik dit lampje voor e58,- op de kop getikt. Vanzelfsprekend is er een kwaliteitsverschil. Ik Heb al meerdere verhalen gelezen over loszittende draden en spontaan overlijdende transistors. Maar daar zit ik niet mee, het lamphuis en de LED zijn OK.

Er zijn ook doe-het-zelvers die de lamp uit elkaar hebben gehaald en hebben geanalyseerd wat er beter aan zou kunnen. Met dat verhaal ben ik in ieder geval te weten gekomen dat het uit elkaar halen erg gemakkelijk is. Het zou net zo goed kunnen dat de fabrikant de boel hermetisch heeft gesloten. In dat geval moet ik de boel straks weer openbreken.

Mijn plan is om de spanning converter van 8,4V (bijgeleverde Lipo accu van 4Ah) naar 3,2V (LED) in tact te laten en de bediening te modificeren. De bediening zit namelijk op de lamp zelf en dat is natuurlijk niet handig. Mijn Quest-computer kent namelijk 5 (puls breedte modulatie) standen tussen 0% en 100% en daarmee ga ik het lampje aansturen. Meestal rij ik met een dim-stand en alleen als het nodig is gebruik is vol licht. Op die manier kan je wel 10 uur met een accu lading doen.

Ik kwam bij mijn zoektocht ook nog een zeer interessante Russische website tegen waar ze allerhande LED lampen testen. Wim Schermer steekt veel tijd in zijn uitgebreide banden testen maar deze jongens doen het ook wel heel professioneel! echt de moeite waard om eens te bekijken (er is ook een Engelse vertaling). Je kan het effect van een bepaald type verlichting uitproberen door de lamp in de lijst te kiezen. De Magicshine staat onder andere bij "road dry".

Ik denk er trouwens aan om het hoogte instel mechanisme niet op mijn nieuwe Quest te laten monteren. Als ik het lampje door de neus van de Quest laat steken kan de de stand makkelijk aanpassen (iets wat ik zelden doe bij mijn huidige Quest). Door het lampje met rubber ringen vast te zetten kan het met enige frictie worden gekanteld. Op die manier heb ik ook mijn windscherm bevestigd. Dat werkt prima, het blijft altijd in de stand staan waar ik het in zet. Ik wil immers een lichtgewicht fiets. Dat kost het nodige extra en dan wil je geen onnodige onderdelen meezeulen.

Wim heeft natuurlijk gelijk, dat dit lampje verbindend kan werken. Maar ik vind het vooral belangrijk dat ik zelf een hoop licht heb. In het ergste geval dim ik het licht wanneer iemand er last van heeft. [ ik kom wel eens een groep hardlopers op een polder weggetje tegen, in zo'n situatie zal iedere lamp ze verblinden. Dan zet ik het licht gewoon een paar standje lager]

Goede daad verricht!

2011-03-13T23:08:00.004+01:00

Gisteren heb ik mijn Quest in de (auto)was gezet en hij blinkt weer als nieuw. Ook heb ik even de wielen gecontroleerd, of alle spaken nog heel waren. gelukkig waren er geen kapotte spaken zodat ik snel klaar was met mijn onderhoud-ronde. Vanmiddag heb ik een rondje Westland gereden en kon ik weer volop genieten van het mooie weer.

Het rondje ging gesmeerd, bij de bult van de waterkering ben ik zelfs 5 keer naar boven gereden. Naar boven had ik de nodige moeite om de wielrenners bij te houden, op weg naar beneden vlieg ik ze voorbij. Na deze oefening ben ik weer verder geren om het rondje via de duinen af te maken. Toen ik door de duinen reed zag ik een ouder stel staan met pech onder weg. Ik stopte even om te vragen of ze misschien hulp nodig hadden, in mijn Quest heb ik immers alle benodigdheden voor een reparatie aan een fiets. Die hulp konden ze wel gebruiken dus stapte ik uit. beide fietspompen die ze aan hun fietsen hadden hangen bleken niet te werken. Ook bleken beide tubes lijm leeg te zijn gelopen, iets wat ik zelf ook wel heb meegemaakt. De plakkerlijm kan je na het openen van de tube niet lang meer gebruiken. Al met al waren ze wel blij met mijn hulp. na 5 minuten was de klus geklaard en kon ik weer op weg. Ze waren erg blij en vroegen zich af hoe ze me konden bedanken. Ik was al blij dat ik ze had kunnen helpen.

Bij Kijkduin draaide ik weer richting Wateringen om over het nieuwe fietspad naar huis te snellen.

vandaag ca 50km, totaal 11500km

in mei een nieuwe carbon Quest!

Hierboven zie je een afbeelding van de lamp die ik in Hongkong heb besteld voor mijn nieuwe Quest. Met maar liefst 900 Lumen lichtbundel

Magicshine MJ-808 P7

Carbon Quest besteld

2011-02-15T20:55:00.003+01:00

Om de gang erin te houden wil ik vanaf nu iedere week minstens een keer naar het werk in Dordrecht fietsen. Vorige week heb ik een retourtje gefietst en vandaag was er weer een rit. Gisteren heb ik mijn derailleur onder handen genomen, want ik heb steeds het idee dat één en ander niet erg soepel loopt. De derailleur wieltjes zijn wel heel simpel gelagerd. Het ene wieltje heeft slechts een enkele metalen bus die in het kunststof ronddraait, bij de andere zit er een extra metalen bus ingeperst. Er wordt duidelijk op iedere cent gelet bij Shimano. Beide wieltjes lopen ook na de schoonmaak en invet beurt niet echt soepel, het lijkt me dat hier ook nog wel winst valt te behalen.

De rit zelf gaat gesmeerd, langzaam gaat de snelheid wat omhoog. Vorige week bleek de bandmaat op 152mm ingesteld in de fietscomputer ipv de 148mm die ik zelf heb gemeten. Dat scheelde weer 1km snelheidswinst, waar ik verder niets voor hoef te doen..

Ik heb het vizier weer op de schuimkap gemonteerd, dat laat ik echter wel de hele tijd open staan, ik produceer zoveel damp dat het ofwel bevriest of anders teveel beslaat. Met het vizier schuin open gaat de meeste wind over mijn hoofd en wordt ook het windgeruis aardig beperkt.

Gisteren heb ik velomobiel laten weten dat ik mijn bestelling wil veranderen in een carbon Quest. Ymte heeft al geantwoord dat dit geen enkel probleem is. Ik ben wel blij met deze nieuwe carbon uitvoering. Wat schiet ik er anders mee op wanneer ik weer hetzelfde model zou kopen. Nu ga ik er tenminste ook op vooruit. Hoewel ik eigenlijk minder (gewicht) fiets krijg voor meer geld.

Ik heb nu keus uit 5 kleuren, maar ik denk dat ik weer voor geel kies.
100km

uit de winterslaap

2011-01-16T21:23:00.008+01:00

De afgelopen maanden heb ik veel te weinig tijd besteed aan het fietsen in de Quest. De verbouwing van het huis nam er veel tijd in beslag en ook de weersomstandigheden maakten het soms lastig. Gedurende de week blijft het moeilijk, ik heb nog niet voldoende moed verzameld om in het donker naar mijn werk in Dordrecht te rijden. Maar de afgelopen zondagen heb ik steeds weer een lekker ritje rond het Westland gemaakt. Zo ook vandaag. Voor ik vertrok heb ik eerst een nieuw windschermpje geknipt uit het materiaal dat ik vorig jaar van Wim Schermer heb ontvangen. Samen met de eigengemaakte scharniertjes is het dan een fluitje van een cent om een schermpje te fabriceren. Zeker met de bewerkelijke methode die ik voorheen gebruikte. En het resultaat is zelfs beter geworden, dit is echt prachtig kunstof, het zicht wordt er zeker niet door belemmerd.

Er stond een stevige wind vanuit het zuidwesten, windkracht 5-6 bft. Dat mocht de pret niet drukken, hoewel ik goed kan merken dat ik weinig Quest-kilometers in de benen heb. In Maassluis kwam ik op een hardloop wedstrijd parcours terecht. De man met de microfoon maakte er gelijk een mooie aankondiging van. Bij de nieuwe waterweg aangekomen had ik de tegenwind al voor het grootste deel gehad. Nu merkte ik dat het best wel warm was met de door het schermpje verminderde ventilatie. Het is ook wel erg warm voor de tijd van het jaar, hoewel ik op mijn blog van begin vorig jaar las dat het toen net zo was.

Binnenkort ga ik ook de oversteek naar Dordrecht weer een wagen. En dan de regelmaat weer terug zien te vinden.

hieronder de foto's van voor en na het plaatsen van de dakopbouw. Van buiten is het helemaal klaar, van binnen moet ik er nog de nodige uurtjes aan besteden. Maar het resultaat mag er wezen. Ook doordat ik oude kruispannen heb gebruikt lijkt het als de opbouw er altijd is geweest.

NK Texel 2010

2010-09-06T21:11:00.002+02:00

De afgelopen twee maanden ben ik vooral heel druk geweest met de verbouwing aan mijn huis. Daar heb ik een hele nieuwe etage opgeplaatst zodat we een extra logeerkamer, badkamer een CV ruimte hebben. Dat alles is duidelijk ten koste gekomen van het fietsen. Ik heb nog even getwijfeld of ik wel mee zou fietsen, maar het gaat immers vooral om het meedoen.

Vrijdag avond laat kwam ik bij mijn ouders aan, ik moest immers eerst de hele dag werken en was nog net op tijd voor de laatste boot van 21:30

Dit jaar was de zijn de ligfietsers naar het begin van de startlijst geplaatst. Naar horen zeggen vonden de "gewone" fietsers het erg vervelend dat de gestroomlijnde jongens zoveel harder gaan. Op zich was het wel prima op deze manier. We startten met tussenpozen van slechts 30 seconden, wat niet tot problemen leidde. Eigenlijk was het wel fijn omdat je je op een voorligger kon richtten. Ik had niet alleen een matige snelheid, mijn conditie is gelukkig wel prima, maar ook mijn rechter kuit protesteerde met een soort kramp. Ik denk dat het kwam door het vele trappenlopen van de vrijdag.

Uiteindelijke kwam ik aan na een minuut of 33, hetgeen duidelijk langzamer was dan de 31 minuten van vorig jaar. Ik beloof nu al dat ik volgend jaar beter mijn best ga doen.

mijn ouders zijn mijn trouwe fan's
(zij komen ieder jaar kijken)

foto´s : pa Botter

WRB600, rondje drielandenpunt vanuit Zoetermeer.

2010-06-21T18:21:00.003+02:00

Vrijdag had ik de hele dag om de laatste voorbereidingen te doen. Ik wilde alleen het meest noodzakelijke meenemen, minimale bagage dus. Om zo min mogelijk te hoeven stoppen had ik wel veel eten bij me, 15 muesly repen, vier pannenkoeken, vier krentenbollen, twee blikjes energy drank, twee bananen en 1,5 liter limonade. In de middag kon ik nog een paar uur slapen, hopelijk zou dat voldoende zijn om de tocht zonder slapen uit te rijden.

Om half elf vertrok ik richting Zoetermeer. Ik had me voorgenomen om rustig te starten, maar toch zat ik al gauw aan de 35km/uur, het ging gewoon als vanzelf. Kwart over elf kwam ik bij de wielren club aan. Er was al een man of twintig aanwezig, meer opkomst dus dan bij de WRB400. Ik raakte in gesprek met een andere Quest-rijder (Milan). Hij gaf aan dat hij mijn gewenste gemiddelde snelheid van 30km/uur wat laag vond. Dit was ook wat ik bij de vorige tocht als gemiddelde had gereden, dus leek me deze snelheid wel een goed uitgangspunt.

Even voor twaalf gingen we allemaal naar buiten, voor een laatste controle van de verlichting. Dat was dus bij iedereen dik in orde, je zou wel gek zijn om een tocht als deze met slecht licht te gaan rijden! Klokslag twaalf gingen we van start met een snelheid alsof we een wedstrijd gingen rijden. Al na een paar honderd meter was er een noodstop, we waren verkeerd gereden. Snel reed ik achteruit om weer bij de groep te kunnen aansluiten.

Toen we eenmaal Zoetermeer uit waren en door de polder reden was het aardedonker. Ik reed nu samen met Milan op kop en prompt sloegen we een weg te vroeg naar rechts af. Toen we even later weer op het goede spoor zaten reed de groep al weer achter ons. Het viel niet mee om ze voor te blijven. De weg was bochtig en er waren regelmatig dubbele hobbels in het pad die je echt wel rustig moet nemen. Daar kwam ik bij de eerste drempel op ruwe wijze achter!

In Rotterdam raakte Milan achterop. Ik heb hem de hele rit verder niet meer gezien. ook de andere ligfietser haakte af. Nu reed ik in een groep van tien man, dat zou zo blijven tot aan de Mergellandroute.

De wielrenners reden in een groep, steeds een ander op kop. Zo konden ze nog een aardig tempo aanhouden van 30km/uur gemiddeld. Het viel me wel op dat niet iedereen kopwerk deed, een aantal bleef wijselijk achterin. Na Dordrecht ging ik alleen vooruit, met de bedoeling als eerste te kunnen stempelen bij de controle op de Moerdijkbrug, dan zou ik niemand in de weg zitten. Dat lukte prima en ik had mijn stempel al toen de groep over de brug kwam aangereden, dat was een heel mooi gezicht, al die fietsers met verlichting in hoog tempo. Uiteindelijk hadden we voldoende tijd om wat te drinken en een reep te eten. Na een minuut of vijf gingen we weer verder, de achterblijver waren nog steeds niet in zicht.

De rit ging in een lekker tempo verder over de dijkjes van Noord-Brabant tot aan de 1-e gewone controle voorbij 's-Hertogenbosch (de controle op de Moerdijkbrug was een "geheime" controle. Vlak voor we deze controle bereikten moest ik uitstappen om mijn Quest door een zandbak heen te slepen. De weg was opgebroken en er was geen doorkomen aan, dan is het wel gemakkelijk als je je fiets onder je arm kunt nemen -:)

Na de controle gingen we voorvarend op pad. Ik had één van de renners nog uit de brand geholpen met een stevig stuk elastiek om zijn gebroken GPS beugel te ondersteunen. Ik kon de jongens gemakkelijk volgen, in dit stadium zou ook een hogere snelheid geen probleem zijn geweest. In de buurt van Maaseik kreeg een wielrenner een lekke band, nu kwam mijn fietspomp van pas. We bleven als groep wachten to het weer gefixed was.

In Nattenhove was de tweede control bij cafe Lombok. Het cafe was nog gesloten, het was immers pas een uur of acht. Na het zetten van de stempels gingen we weer op pad. Eén van de wielrenners hoorde ik zeggen: dit is het laatste wat we van de Quest zien. Hij zou maar gedeeltelijk gelijk krijgen!

Niet veel later kwamen de eerste klimmetjes, eerst nog kort en niet al te steil maar dat zou nog veranderen. Bij de eerste serieuze klim moest ik de wielrenners al laten gaan. Zo makkelijk als zij omhoog reden, zo zwaar had ik het. Bij de afdaling heb ik nog geprobeerd weer bij te komen, maar ik zag ze alleen nog maar in de verte rijden. Het afdalen zelf is ook weer heerlijk, het lijkt wel of je in een klein autootje zit je hoeft alleen te sturen en te remmen. Echt heel hard heb ik niet gereden, hooguit 80km/uur, voor hogere snelheden zijn de wegen gewoon te bochtig. Het schermpje dat ik voorop had gemonteerd begon nu los te laten door de sterke rijwind. Ik had beter mijn best moeten doen bij het plakken van het klittenband.

Al voor het begin van de Mergelland route had ik behoorlijk last van mijn linker knie, net als bij de vorige WRB (toen zelfs van beide knieën, mijn rechterknie gaf nu helemaal geen problemen). De pijn begon al snel serieuze vorm aan te nemen, hoe moest ik hier mee door gaan. Stoppen was geen optie. Dat is ook lastig met een Quest, je kan hem niet mee nemen in de trein! Ik had echter een paar neopreen kniewarmers mee genomen. Ik kwam op het lumineuze idee om die te gebruiken, misschien zou dit extra steun geven. En gek genoeg hielp het om de pijn tot een aanvaardbaar niveau terug te brengen, op deze wijze kon ik wel doorgaan. Waarschijnlijk het de combinatie van extra warmte en de steun die positief hielpen.

De klim naar het drie-landen punt was eindeloos en niet alleen vanwege het mooi uitzicht! net toen ik bovenkwam kreeg ik een SMS binnen van Franciska. Ze vroeg zich af hoe het met mij ging. Gek genoeg was de verbinding erg slect toen ik haar belde, ik sprak af het nog een keer te proberen op de eerst volgende stop over 11km in Vijlen. Ik had de nodige belangstelling van toeristen die samen met mij en de Quest op de foto wilden. Veel tijd had ik niet, ik wilde snel verder.

Na dee stop kwam al snel bij Wandelcafe A. gen Kirk in Vijlen. Maar het stuk er naar toe was niet alleen maar afdalen zoals mij eerder door Guus was beloofd. Er reed een drietal wielrenners voor mij uit. Eén daarvan wilde mij voorblijven wat hem uiteindelijk niet lukte. Kort voor het cafe haakte hij af. Bij het café aangekomen ging de groep wielrenners net weer weg. Ze hadden duidelijk niet verwacht mij nog te zien. Ik volgde op aanraden hun voorbeeld en nam een bord pasta. Ik heb zelden zulke lekkere spaghetti gegeten! Misschien dat de omstandigheden meewerkten. het was een kolossaal bord, maar ik had er geen enkele moeite mee. En dat terwijl ik al de hele tijd bezig ben om regelmatig te eten (pannenkoeken bananen, krentenbollen en muesli-repen). Na mijn waterfles te hebben gevuld, ik zat al enige tijd zonder water, ging ik weer op weg. Het was een bewuste keuze om niet te rusten, om te vermijden dat mijn spieren stram zouden worden.

Na korte tijd kwam ik op een helling die behoorlijk steil was, mijn snelheid zakte terug tot 3,5 km/uur. Hier had ik niets van gelezen, de steile helling zou toch de Keutenberg zijn? Moeizaam vorderde ik omhoog, het was al bijna niet meer te doen. Uiteindelijk bereikte ik het einde van de helling en zag daar een bord staan "controle WRB600", een geheime controle dus! Leo en Guus zaten in de auto maar ze waren in slaap gevallen. Ik realiseerde me dat het voor hun ook heel zwaar is. Als je immers zo met het fietsen bezig bent dan heb je heel lang geen last van slaap, maar als je eenmaal rust hebt dan slaat de vermoeidheid hard toe. Ik tikte op het raampje en Leo zij nog, jij ben stil omhoog gekomen (logisch als je slaapt! Nadat ik weer een stempel erbij had gekregen en was gewaarschuwd voor de gevaarlijk bocht in de afdaling ging ik weer snel verder.

Aan de overkant van het dal ging het weer omhoog. Tijdens de afdaling was de regen pas goed losgebarsten, ik zag werkelijk geen hand meer voor ogen. Gelukkig duurde de bui maar kort en ging het hevige regen over in een soort motregen. Voor ik het wist stond ik aan de voet van de Keutenberg. Ik had al voortijdig geschakeld en kon gelijk door naar boven. Door het natte wegdek en de stroompjes water die over het asfalt naar beneden liepen was het behoorlijk glad. Mijn achterwiel slipte voortdurend door en dat maakte het nog zwaarder dan het al was. Stoppen was nu niet meer mogelijk, ik moest wel door. Hoe ik het uiteindelijk heb gehaald weet ik niet meer, maar uiteindelijk was ik wel boven. Daar heb ik even een plaspauze genomen om ook weer even op adem te komen. Nu zag ik weer licht aan het einde van de horizon, alleen de Cauberg moest ik nog op. Daar had ik hetzelfde probleem, een doorslippend achterwiel. De slick band had gewoon niet genoeg grip op het asfalt. Uiteindelijk lukte het naar boven rijden wel op de stoep waar de klinkers meer grip boden.

Het was een illusie om te denken dat ik nu niet meer hoefde te klimmen, een aantal keren moest ik toch weer flink ploeteren om heuvel-op te komen. Toen ik langs het vliegveld Beek reed wist ik dat de weg verder alleen nog maar vlak zou zijn. Ik probeerde de snelheid boven de dertig te houden, maar dat lukte maar matig. Mijn benen waren te vermoeid en mijn knie protesteerde ook behoorlijk. In Stein stond er plots een hek dwars over de weg, er was een triatlon parkoers uitgezet. De motor-agente(!) was onverbiddelijk, ik moest omrijden. dat bleek niet mee te vallen, Stein was door het midden gesneden door het parkoers. Na een aantal tevergeefse pogingen deed ik mijn beklag bij een verkeersregelaar, hij hield uiteindelijk een motor rijder aan die over het parkoers reed. Ik kon achter hem aan doorrijden, dat was wel weer heel leuk om te doen.

Niet al te lang hierna kwam ik weer aan bij café Lombok. Het was er erg gezellig, met een paar buurtbewoners. Zelfs de loco-burgemeester en de café-baas waren er. Ze wilden graag weten wat mijn vrouw er nu van vond, dat ik gewoon een paar nadagen en nachten aan het fietsen was. Zou ze het niet erg vinden om alleen thuis te zijn. Een ander merkte op dat een goede buurman een hoop goed maakt, maar dan moest hij wel ook het gras maaien -:)

Ik kwam ook te weten hoe het café aan zijn naam kwam. De loco-burgemeester kon dat mooi uitleggen. Lang geleden woonden op die plek een aantal mensen die nogal amok maakten. Andere zeiden, dat lijkt Lombok wel (waar op dat moment een oorlog aan de gang was, het verraad van Lombok?). En zo kwam het cafe aan zijn naam.

De kop soep en het broodje kaas gingen er goed in. Ondertussen kwam er een wielrenner aan die ook de WRB600 reed, hij had de versperring bij Stein wat makkelijk genomen, vorig jaar had hij hetzelfde euvel gehad en wist nu hoe hij snel door kon rijden. IK merkte dat ik niet alleen last had van mijn benen, ook mijn rug raakte geïrriteerd van het schuren tegen het zitje. Gelukkig had ik zinkzalf bij me en dat hielp er goed. Het nieuwe zitje, een simpel stuk open-schuim, beviel al veel beter dan het rainbow matje. Dit stuk schuim had ik ook in mijn eerste Quest, daar had ik toen ook nooit last mee. Ymte raade het me aan, hij heeft dit schuim ook in zijn fiets en hij weet als geen ander hoe je lange afstanden moet rijden. Bij vorige tochten had ik al last gehad van schuurplekken in mijn lies, nu had ik daar gelukkig geen last van omdat ik een korte hardloopbroek als onderbroek aanhad. Zo leer je steeds meer! We vertrokken samen, ik vond het eigenlijk wat onbeleefd om er zomaar vandoor te gaan. Na een paar kilometer gaf de wielrenner echter aan dat ik maar alleen verder moest gaan, misschien vond hij het prettiger om alleen te rijden.

Het stuk naar de 6-e controlepost (stempelpost) verliep redelijk voorspoedig. Het was ondertussen wel donker geworden, maar mijn GPS leidde me langs de juiste weg. In Roermond ging ik na het halen van de stempel in een tankstation snel weer op weg. Hier hoorde ik dat de wielrenners twee uur voorsprong hadden. Normaal gesproken zou ik een stuk van de achterstand kunnen afsnoepen en ze misschien zelfs nog inhalen. Maar dat zat er nu echt niet in. ik had al de nodige moeite om de dertig km/uur te halen. maar het belangrijkste was dat ik voorruit kwam.In het tankstation had ik ook een cola en een red-bull gekocht. Dit laatste blikje bewaarde ik om komende dieptepunten te overbruggen.

Mijn Queeste naar mijn kunnen ging ondertussen gewoon verder. Ik reed langs een lint van plaatsen waarvan ik het bestaan niet eens kende. In Deurne kwam het wel bekend voor, hier woont vriend Henk immers. Hij had al laten weten niet thuis te zijn, dat was ook wel beter want omrijden of stoppen wilde ik toch al niet. Op straat zag ik veel jongeren die allemaal erg uitbundig waren. Later hoorde ik dat Nederland met 1-0 had gewonnen van Japan. Alle cafe's zijn oranje versiert en overal hangen jongeren rond. Steevast beginnen ze te joelen als ik in mijn Quest voorbij rij. Ik hou er maar flink de vaart in, dat voorkomt (mogelijke) problemen. Ergens (in Erp geloof ik) stop ik op een plein om van een korte rust te genieten. Mijn rechter voetzool voelt gevoelloos aan, wat geen fijn gevoel is! Na een korte wandeling en een blikje drinken met een muesly-reep kan ik er weer tegenaan. Ondertussen beging het effect van de knieband minder te worden, gelukkig hoef ik nu niet meer te klimmen.

In s'-Hertogenbosch is het fietspad afgesloten. na enige twijfeling besluit om maar tussen de auto's mee te rijden. dat gaat goed en even later kan ik weer op het fietspad verder. Dit is trouwens een stad met hele mooie fietspaden, een goed voorbeeld voor andere gemeenten (zoals Zoetermeer, de nieuwe fietspaden daar worden blijkbaar door een niet-fietsende debiel geplanned). Ik moet mijn stempel bij de Burgerking halen. Ik zit me al ruime tijd van te voren te verheugen op een hamburger en een grote cola. Het is dus wel teleurstellend om te zien dat ze zijn gesloten, Wel logisch want het is al bijna één uur. het tankstation is gelukkig wel open. Daar koop ik twee kofie en een gevulde koek. De jongen achter de kassa is nieuwsgierig naar mijn fietsrit. Ook andere bezoekers staan verbaast naar mijn Quest te kijken, die zie je normaal niet op een tankstation. Ik krijg een sms van Francis die net naar bed gaat. Daarop bel ik haar om te zeggen dat alles goed gaat. Als ik vertel dat ik met een ruime omweg richting Zoetermeer rij en daarna nog naar Wateringen moet vraagt ze me waarom ik niet rechtstreeks naar huis rijdt. Vrouwen hebben ook echt geen verstand van dit soort mannenzaken!

Ik vervolg mijn weg in het donker en de route gaat ook bepaald niet richting Zoetermeer. Ik heb geen flauw idee waar ik rij, alles is aardedonker en ik heb geen herkenningspunten. De weg gaat over dijken door de polder en langs water. Ik kom langs Vianen en steek de Jan Blankebrug over en kom op een smal fietspad door de weilanden terecht. Gelukkig krijg ik geen materiaalpech, anders ben je mooi in de aap gelogeerd. Als ik hier van de dijk rij wordt ik waarschijnlijk ook pas een maand later gevonden -:) Mijn route gaat langs allerlei kleine plaatsjes zoals Lopikerkapel, Uitweg en Lopik. Ik zie op mijn GPS dat de track anders loopt. Ik rij weer terug en weet echt niet waar ik heen moet tot ik een smalle doorgang zie. Ik moet een heel smal bruggetje over tussen een paar huizen door. Het gaat maar net en dan zit ik weer op de track. In de verte zie ik de zendmast van Lopik, hij komt maar niet dichterbij.. Ik stop maar voor het blikje Redbull en een pannenkoek, dat helpt me weer verder.

Na weer een stel moeizame kilometer zie ik het café in Hekendorp waar de 8-ste controle moet zijn. Het café is dicht, niet vreemd want het is al na vieren. Ik maak nog een foto van het plaatsnaambord, dan kan ik laten zien dat ik er ben geweest. Trouwens, dat laat mijn GPS track ook wel zien. Nu volgt nog een lang stuk langs Haastrecht, Gouda, Moerkapelle en uiteindelijk Zoetermeer. Zoals ik al eerder heb aangegeven is het waanzin hoe hier de nieuwe fietspaden worden aangelegd, smal klinker en te krappe bochten. Willen ze geen fietsers hebben in deze gemeente? dat kan toch veel beter, kijk eens naar Den-Haag, Rotterdam of 's-Hertogenbosch!

Het fietsen gaat steeds moeizamer maar uiteindelijk bereik ik toch de kantine van fietsclub Zoetermeer. Leo, Guus en de man van de koffie wachten daar op `de deelnemers. En dan te bedenken dat tot 16:00 uur renners mogen binnenkomen. Zij hebben nog een lange zit voor de boeg, petje af heren! Ik geef mijn kaart af en vertrek snel weer richting Wateringen. Nu vindt ik wel snel de goede weg en merk dat ik nu slaperig begin te worden. Als ik nu zou stoppen zou ik direct midden op het fietspad in slaap vallen. Ik zie nu ook soms dingen bewegen waarvan ik weet dat ze dat niet kunnen, zoals bomen of lantaarnpalen. Ook lijken de bomen op menselijke figuren, heel apart! Gestaag ga ik richting Wateringen, waar ik rond zeven uur aankom. Gek genoeg ik heb ik nu trek in koffie. Na de koffie is de slaperigheid weer weg en ook ben ik niet meer zo vermoeid. Toch ga ik naar bed om rond twaalf uur mijn Vaderdag cadeautje in ontvangst te nemen. Een paar uur later ga ik voor nog een uurtje naar bed om pas 's avonds half zeven weer wakker te worden.

595km in 28 uur, totaal 630km

WRB600 volbracht!

2010-06-20T21:44:00.002+02:00

Vanmorgen 7 uur was ik weer thuis na een tocht die ik niet snel zal vergeten. Enerzijds een prachtige ervaring, anderzijds behoorlijk inspannend. Maar dat laatste zal ik eerder vergeten dan alles wat het zo'n prachtige ervaring heeft gemaakt.

verhaal volgt nog.

630km in 32,5 uur (bijna non-stop)

Klaar voor wrb600

2010-06-16T21:54:00.003+02:00

Vrijdag avond om 2400 uur start ik bij de WRB600. Mijn Quest is er helemaal klaar voor en ik ook. Vanavond heb ik alles nog even nagekeken en weer twee spaken vervangen. Voor het cycle Vision had ik al vier nieuwe in mijn rechter voorwiel gezet, nu dus weer twee.

Mijn linker voorband stond plat maar ik kon geen lek vinden. Daarom heb ik er maar een nieuwe binnenband ingezet.

Deze tocht wordt door de toer en fiets club Zoetermeer georganiseerd en is tot in de puntjes voorbereid door mrpbp. Op zijn website kan je de tracks en route beschrijvingen vinden (en nog veel meer informatie!). Het probleem van mijn GPS60 is echter dat ik de hele track niet kan laden (8000 punten). Daarom heb ik hem in acht delen gesplitst en gefilterd zodat ze minder dan 500 punten per stuk hebben. De tracks laat ik steeds zoveel mogelijk op de controle-punten eindigen, dan sta je immers toch al stil en is er tijd om een nieuwe track te kiezen. Ondertussen heb ik een betere GPS ontvanger op mijn verlanglijstje staan, die moet kaarten kunnen tonen en er moet een hele track inpassen. dat mag tegenwoordig geen probleem meer zijn.

Zoals je kan zien voert de route me naar het drielanden-punt in Vaals. Er gaat zo'n honderd kilometer over de Mergellandroute met de nodige up's en downs.

Om voor het randonneur brevet in aanmerking te komen moeten alle controle posten worden bezocht en moet ik binnen 40 uur weer terug in Zoetermeer zijn. Vanwege de hoogte meters wil ik zo min mogelijk bagage meenemen. Het probleem is ook dat ik twee keer in de nacht rij en toch liever geen tweede accu meeneem.
Waarschijnlijk ga ik het toch met één accu proberen. Als ik vaak genoeg met gedimd licht rijdt moet dat lukken. Verder heb ik een binnenlampje met rode LED's gemaakt dat twee helderheid standen heeft. Bij mijn vorige nachtelijke tocht heb ik ervaren dat het binnenlicht al gauw te fel is vergeleken met de duisternis van de nacht. Ik hoop er zo'n 27 uur over te gaan doen, dan ben ik zondag morgen om 3:00 uur weer terug in Zoetermeer (en dan moet ik nog 17km terug naar Wateringen fietsen)

wordt vervolgt.

Quest stiller gemaakt!

2010-06-14T22:21:00.003+02:00

Vanavond heb ik de voor-derailleur van mijn quest goed afgesteld op de kleinere set tandwielen. Ik wil natuurlijk wel dat ik probleemloos kan schakelen als ik zaterdag de Mergelland-route fiets. Het afstellen was een fluitje van een cent, maar het vervelende geluid dat wordt geproduceerd bleef me storen. Je krijgt toch altijd het idee dat zoiets ook energie verlies oplevert.

Het leek erop dat het schrapende geluid bij het achterwiel vandaan kwam. Dan maar de beschermplaat aan de binnenkant verwijderd en nogmaals gekeken. Ik kon werkelijk niet bedenken dat zo'n geluid maakte. Ik zag wel wat metaal slijpsel, maar dat komt straks.

Het moest gewoon in het kettingwieltje zitten. Dus heb ik het wieltje voor de tweede keer deze week uit de Quest gehaald, ik wordt er al handig in! Het zag er naar uit dat inderdaad de O-ringen, bestemd om het ketting geluid te verminderen, waren verdwenen. Maar toen ik nog eens goed keek zaten de ringen er nog wel degelijk in. Er zat alleen een dikke laag stof op. Nadat ik het wieltje uit elkaar had gehaald kon ik het goed schoonmaken. Het is best wel mooi gemaakt, ik kan me voorstellen dat het niet goedkoop is. De O-ringen waren nog prima in orde, er kwam wel veel koolstof achtig poeder uit het wieltje. Nadat ik het wiel weer had gemonteerd bleek mijn Quest vreemd genoeg stukken stiller te zijn. Nu was het geluid weer zoals het moest zijn. Blijkbaar speelde de vervuiling hierin een rol. (Ik moet nog wel een proefritje maken nu de beschermkap er weer in zit, niet te vroeg juichen dus!)

Tijdens mijn zoektocht naar dit geluid had ik de Quest op blokken gezet zodat ik erin kon fietsen terwijl ik stil stond. Prompt bleek een oud probleem weer terug te zijn, ik kon achter niet bij de grootste vier tandwielen. Dit probleem speelt al sinds ik de Quest heb, het leek opgelost door de achter-derailleur wat te verstellen maar toch komt het soms weer terug. het bleek dat de twee boutjes van de derailleur beugel de derailleur blokkeren. Daarop heb ik twee boutjes gehaald met een kleinere kop en dit probleem was ook weer uit de wereld.

Tenslotte heb ik een schermpje gemaakt van het mooie materiaal dat Wim Schermpje (sorry Schermer) me had toegestuurd. Eigenwijs als ik ben heb ik een eigen vorm gemaakt, een fiets-ritje toonde aan dat het goed functioneerd. Het knippen en bevestigen was snel klaar, wel heel wat makkelijker dan een scherm dat uitgezaagd moet wordenIk heb voor de zekerheid klittenband gebruikt in plaats van dubbelzijdig tape. Nu kan ik het scherm verwijderen indien dat nodig is.

rondje amsterdamse bos met ftcw

2010-06-13T22:36:00.005+02:00

Vanmorgen werd de afsluitende toertocht gereden van FTCW. Normaal gaan we dan op pas voor een retourtje Den Helder, dit keer stond er een kortere tocht op de agenda. Blijkbaar schrikt de lange afstand (325km) teveel rijders af, dit keer was de opkomst ook een stuk hoger.

We waren nog geen vijf minuten onderweg toen ik me realiseerde dat mijn fles water nog thuis in de keuken stond. Als een speer ben ik terug gereden om zo snel mogelijk de groep weer te pakken te krijgen. Dat lukte maar gedeeltelijk, bij vogelplas starrevaart reed ik een ander groepje achterop waar ik achter ben blijven hangen.

In Bovenkerk was er een stop bij eetcafé silversand. Toen ik mijn kaart had laten stempelen ging net de groep weg waar ik aanvankelijk achter aan had gereden. Ik stapte gelijk weer in mijn fiets om achter deze snellere jongens aan te gaan.

Toen we Osdorp passeerden dacht ik een lekke voorband te hebben. In een bocht was mijn Quest slecht bestuurbaar. Nadat ik was uitgestapt zag ik echter niets bijzonders. Nadat ik weer snel was ingestapt begon ik de jacht op de groep. Dit ging aanvankelijk goed, maar toen ik ze bijna had bereikt werd het steeds zwaarder. Ik moest alle zeilen bijzetten om ze bij te houden, ja nu had ik echt een lekke band.

De band was helemaal warm gelopen en erg plat. Nu kon ik het wel vergeten dat ik de wielrenners nog zou inhalen en ben ik op het GPS-kompas richting westen gereden, ik moest immers in Velsen zijn voor het volgende stempel. Op het kaartje kan je zien dat ik niet de meest logische routen heb gekozen. Helaas kon ik niet beter, ik had geen kaart en mijn GPS60 bevatte ook geen track.

Bij de speeltuin in Velsen (de veilige haven) kwam ik niet al te lang na de wielren jongens aangereden. Snel even een AA-tje met een gevulde koek naar binnen gewerkt en een foto gemaakt.

Even later gingen we weer op pad. Dat ging goed tot ik moest stoppen omdat er twee meisjes te paard vanaf de andere kant kwamen aangereden. Naast het fietspad stonden hekken, dus de paarden konden geen kant op. Als ik daar op volle vaart voorbij dender gebeuren er geheid ongelukken. De meisjes waren me dankbaar dat ik ze rustig liet passeren. Ondertussen sprak ik de paarden toe, dat helpt de beesten te begrijpen dat er gewoon een mens in zo'n vreemde fiets zit.

Nu kon ik de groep echter niet meer terugvinden en ben ik naar eigen inzicht naar Velo terug gereden. dat inzicht leidde me wel langs Florencia, een Italiaanse ijszaak, waar ik een lekker kopje koffie heb genomen.

In totaal had ik 186km gereden, terwijl de tocht eigenlijk 170km zou moeten zijn.

Vanmiddag heb ik het crankstel vervangen. De normale tandwielen 40/53/65 heb ik vervangen door 30/42/53 zodat ik zaterdag de heuvels in Limburg kan gaan bedwingen. Ymte had me al verteld dat ik een cent moest gebruiken zodat de cranksteltrekker geen last had van de holle as. De eerste cent werd echter in de as gedrukt zodat ik het hele crankstel met trapas moest demonteren.. uiteindelijk ging het wel door twee centen te stapelen. De ketting heb ik met dertien schakels ingekort om het verschil te compenseren.

Quest zitje geventileerd

2010-06-08T22:18:00.004+02:00

In de winter zweet ik al als een Otter, in de zomer drijf ik helemaal de fiets uit. Het zitje van de Quest werkt daar ook aan mee. In de versatile hebben ze dat heel mooi opgelost, maar zo'n zitje maken is voor mij wat te hoog gegrepen. Bovendien weet ik niet hoe zo'n zitje "zit". Misschien valt het wel tegen in een snelle fiets als de Quest. Na wat puzzelen besloot ik eerst maar eens te kijken wat ik aan het bestaande zitje kan verbeteren.

Om de ventilatie en het comfort te verbeteren heb ik natuurlijk al het standaard ventisit matje. Maar ik denk dat dit weinig helpt, het zweet zit in het matje opgesloten als ik er op zit. Dat zie ik ook als ik na een fietsrit het matje uitschud. Je sluit immers het hele matje af met je lichaam, aan de onderkant kan het ook niet ventileren. Dat moet beter kunnen! Voorzichtig als ik ben heb ik eerst maar even op internet gespeurd wie mij hierin zijn voorgegaan. Ik kwam twee voorbeelden tegen (ik had ze als eens eerder gelezen) van Wim Schermer die gaten boort in een Beuken zitje om de ventilatie te verbeteren en Harry Lieben die op grammenjacht is en daarvoor gaten maakt in het epoxy Quest zitje.
Nu durfde ik ook wel en ben ik begonnen met het aftekenen van de posities van de gaten. Uitgangspunt was dat ik ongeveer 25 gaten wilde maken, met een gatgrootte van ca 4cm. Op de getekende posities heb ik eerst een klein gaatje voorgeboord om er daarna nog eens met de gatenzaag doorheen te gaan. Deze gaten heb ik daarna met schuurpapier glasvezelvrij gemaakt (mijn handen jeuken nog). Het patroon heb ik niet helemaal doorgevoerd, uit angst de sterkte van het zitje teveel te verminderen, eerst maar eens kijken hoe dit bevalt.

Nu ik toch bezig was heb ik het ventisit matje met tyraps vastgezet, dat kan dus niet meer verschuiven (wat met het klittenband nog wel eens gebeurde).

Verder heb ik het terracycle wieltje waaronder de ketting doorloopt gedemonteerd. Het bleek soepel te lopen. Hoewel ik wel vind dat de ketting niet echt makkelijk met de hand rond is te draaien, alles bij elkaar (wieltjes, kettingbuis, etc) geeft het toch wel de nodige weerstand. Zeker als je het vergelijkt met een normale racefiets, daar gaat het terug draaien veel gemakkelijker. Ik vrees dat er verder weinig aan is te doen.

Nu begrijp ik ook waarom ze bij Velomobiel allemaal zo lang zijn, anders kan je het ketting wieltje niet alleen monteren (haha). Je moet namelijk met je armen tegelijk binnen en buiten de Quest het boutje in het wieltje draaien

De teller staat nu op 9351km

De zes uur van Sloten

2010-06-08T16:50:00.003+02:00

Door een misverstand was ik zaterdag te laat om nog aan de 1-uurs race op het CycleVision mee te doen. Dat was een grote teleurstelling want ik had me er erg op verheugd. Gelukkig was daar ook nog de 6-uurs race op zondag. Ik was er natuurlijk ruim op tijd zodat ik de baan nog even kon verkennen. Helaas mocht ik er pas om 9:45 uur op aangezien een groep wielrenners bezig was. Toen ik er wel op kon heb ik een rondje gereden waarbij ik kon constateren dat het asfalt prima in orde was.

Franciska was voor de eerste keer met me mee gegaan, iemand moest immers de flessen met drinkwater aangeven. Ook Anouk was van de partij, samen konden ze me prima verzorgen.

Toe we uiteindelijk mochten starten werd er eerst een rondje in laag tempo gereden waarbij we niet mochten inhalen. Bij de eerste doorkomst startte de wedstrijd en kon het gas erop. Al gauw was mijn snelheid een kleine 55km/uur, hoe lang kon ik dat volhouden? Hoewel het niet extreem warm was werd het onder mijn racekap toch erg benauwd. Niet al te lang na de start moest ik een stukje langzamer gaan rijden, anders zou ik het zeker niet gaan redden.

Het eerste uur ging langzaam voorbij, waar ben ik toch aan begonnen? Het lagere tempo van iets onder de 50km/uur was wel goed vol te houden maar ik kreeg een vervelende pijn in mijn bil-spieren. Vreemd genoeg heb ik daar pas last van gekregen met deze tweede Quest, misschien past het stoeltje me niet goed.

Na een erg lange 2,5 uur fietsen besloot ik dat het zo niet langer kon. Ik verging van de pijn en dat fietst niet lekker. Ik reed nog een rondje zonder kap, maar dat gaf ook niet de verlichting waar ik op gehoopt had. Ik wilde nu echt stoppen! Franciska dacht er anders over en praatte me weer moed in. Bovendien gaf ze me een billen-massage waardoor ik er weer tegenaan kon, althans de pijn was een stuks minder door geworden. Het was wel frustrerend dat ik andere rijders moest laten passeren die ik normaal gesproken wel bij kon houden. Maar deze race was vooral een strijd tegen mezelf, zo hard mogelijk rijden zonder de boel te forceren.

In zo'n wedstrijd van 6 uur heb je tijd genoeg om na te denken. Ik vroeg me zo af of mijn aandrijving wel optimaal was. Mijn fiets maak best wel veel herrie, ik verdenk het tussenwieltje daarvan. Waarschijnlijk veroorzaakt dit wieltje dan ook extra verliezen, ik moet er binnenkort maar eens naar kijken! Aan de banden heeft het niet gelegen, de Schwalbe Durano bandjes hielden zich prima en lagen goed in de bocht. Bij een snelheid van 50 kon ik alle bochten zonder remmen nemen, wel zo prettig bij een race.

In die laatste drie uur begon ik ook weer praatjes te krijgen, ik ging enkele concurrenten weer regelmatig voorbij. Terwijl zij begonnen in te storten kon ik er een tandje bovenop doen. Ja, aan de conditie zal het niet liggen.

Na zo'n zes uur, waarbij ik de laatste twintig rondje heb afgeteld, kwam daar eindelijk het verlossen bordje dat de laatste ronde was gestart.

Na de laatste doorkomst reed ik nog een rondje rustig uit. Nu kwam de pijn ook weer terug. Gek dat je je zo kan fixeren op een bepaalde prestatie, als ik acht uur had moeten rijden had het waarschijnlijk ook wel gekund. Ik kon bijna mijn fiets niet uitkomen en wilde alleen maar lekker douchen, daar knapte ik weer van op!

Franciska had ook erg van dit festijn genoten. Wat haar vooral opviel is de gedrevenheid en het doorzettingsvermogen van de deelnemers. Voor veel van hen was het immers niet makkelijk om deze 6-uur vol te maken. Het is zelfs zo goed bevallen dat ze bij een volgende wedstrijd ook wel mee wil. Hoeveel kilometer ik precies heb gereden weet ik nog niet, de uitslag is nog niet gepubliceerd. Ik denk ergens tussen de 260 en 270km

Nu, twee dagen later, heb ik nog steeds bilspierpijn. Ik moet maar eens kijken of ik het zitje kan verbeteren. Misschien ga ik op 18 juni de WRB600 km rijden (rondje drielandenpunt vanuit Zoetermeer). Dat wordt nog een hele kluif want er wordt halverwege ook een flink stuk van de Mergelland route gereden met de nodige beklimmingen (tot 22%). Voor die tijd moet ik mijn voortandwielen aanpassen want met 65/53/40 kom ik niet boven.

Heeft Anouk ook de smaak te pakken?

prent in Rotterdam

2010-06-03T17:49:00.002+02:00

Eerst wilde ik mijn fietsrit naar Dordrecht op dinsdag rijden, maar de voorspelling voor woensdag was gewoon nog beter. Er viel gisteren inderdaad niet op het weer aan te merken. Eigenlijk wilde ik om 6:15 van huis vertrekken maar het werd weer 7:15. Er is immers geen druk om vroeg weg te gaan, er zijn geen files op de fietspaden. Toch kan je merken dat meer mensen de fiets pakken. Vooral in Rotterdam was het redelijk druk. Mijn fietsritje ging gesmeerd en redelijk snel was ik al over de Erasmusbrug het centrum gepasseerd. Toen ik op het fietspad langs de stationsweg reed hoorde ik ploseling een hoop kabaal achter me, er rteed een busje achter me aan. En niet zomaar een busje, nee de politie met zwaailicht en sirene en een bordje "stoppen". Even dacht ik dat kan niet voor mij zijn, maar ja hoor, ik moest stoppen. Wat bleek is dat ik door het rood was gereden (wat ik bijna altijd doe, ander duurt een enkele reis Dordrecht al gauw een kwartier langer) en hierbij was betrapt door mevrouw agent. Mijn verweer, ik dacht dat het groen was, had geen effect. De allochtone agent leek nog voor rede vatbaar, maar de mevrouw die nog niet zo lang geleden van de politie academie was gekomen, niet. Dat werd dus een prent! Ik dacht altijd dat ze dik winst maakten op het uitschrijven van bonnen, nu weet ik beter. Het duurde zeker tien minuten voor het afgescheurd briefje met doorslag geheel was ingevuld. Ondertussen werd het fietspad half geblokkeerd en de motor draaien. Het vak milieu hebben ze blijkbaar niet op de politieschool. Dat briefje moet dan later op de dag nog een keer (twee-vingerig) worden ingetypt. Tel uit je winst!

Ik deed ondertussen mijn best om mijn dag niet te laten verpesten. Wat is nu eigenlijk één bekeuring na honderden keren door rood rijden. Per overtreding een paar dubbeltjes. Vanaf dat punt moest ik even goed opletten, dat ik de zelfde politie agente niet weer in een dergelijke situatie zou tegenkomen. Na de Mc Donalds is er ook een kruising waar ik me altijd afvraag waarom ik moet stoppen. Bijna ging ik hier voor schut door weer door rood te rijden, terwijl deze dame van rechts kwam..

Voor de terugweg heb ik een langere route genomen, door de drie tunnels. Heerlijk om lekker snelheid te maken in de polder van Oud Beijerland, met de wind in je gezicht. Nu het warmer is geworden is de verkoeling in je gezicht erg lekker, de kap en het schermpje mogen thuisblijven. Het is wel wat om maar het fietsen wordt er veel leuker door. De eerste twee tunnels gingen gesmeerd, bij de derde was het minder. eerst wilde ik de service tunnel induiken. Er warten een paar kerels aan het automatische hek aan het sleutelen en er stonden wat oranje pionnen op de doorgang. daardoor liet ik met niet tegenhouden, maar voor ik de tunnel in kon reed ik me vast op een tweede gesloten hek. Wel erg flauw van Rijkswaterstaat om deze route te versperren. Terug bij het eerste hek bleek dat de heren de pionnen hadden herverdeeld. Ze hadden echter te weinig pionnen om de tussen afstan klein genoeg te maken, ik denk dat er 80 cm tussen zat. Net genoeg om er weer tussendoor te glippen, ik had geen zin in een vervelende discussie.

Bij de tunnel aangekomen stonden er wel 15 bromfietsers te wachten, de lift was weer eens defect. Extra stom dus dat ze de service tunnel niet openstelden, waarschijnlijk teveel moeite voor de heren ambtenaren. Ik heb niet gewacht tot de lift het weer deed, dat had ook betekend dat ik door de afvalgassen van 15 brommers had moeten rijden. De roltrap lukte aardig, alleen onderaan kwam de neus van de Quest tegen de grond aan. Aan de andere kant deed de lift het gelukkig wel. Het is eigenlijk een waardeloze oplossing dat passanten afhankelijk zijn van een stuk kwetsbaar mechaniek als een lift. beter is een alternatieve tunnel open te stellen zoals in de Heienoordtunnel gebeurt. Ook hier bij de Beneluxtunnel is er zo'n service buis, maar die mag blijkbaar niet gebruikt worden. En dat terwijl er voor de auto wel 6 banen zijn.

Ondanks het oponthoud toch een heerlijk ritje van 65km in precies twee uur.
Zaterdag rij ik mee in de 1 uurs race, zondag de 6-uurs race
(waarschijnlijk zonder racekap, aangezien het wel 24 graden wordt)
totaal 9010km

Brasemermeertocht met FTCW

2010-05-23T15:24:00.003+02:00

Voor vanmorgen stond er een nieuwe tocht op het programma bij de (F)iets en (T)oer (C)lub (W)estland. Vorige week heb ik de tocht laten schieten, 464 km is voor mij wel voldoende voor een weekend, maar vanmorgen had ik er weer zin in! Het tempo was eerst nog laag maar ging al gauw omhoog. Op de lange stukken zijn de wielrenners geen partij voor mijn Quest maar wanneer het kort en bochtig is moet ik nog aardig aan de bak. Tot twee keer toe moest ik uitstappen omdat een paard niet wilde passeren op het smalle dijk weggetje. Doorrijden maakt een paniek reactie los en een paard maakt dan rare sprongen. Als ik doorloop met de Quest aan de hand dan accepteert het beest het wel. Je ziet ze gewoon naar de fiets kijken, wat is dat voor raar ding! Als ik dan weer ben ingestapt dan heb ik al gauw een achterstand van enkele minuten goed te maken, maar beide keren lukte dat. Halverwege stopten we bij Cafe Keijzer in Leimuiden. De enige persoon in de bediening was duidelijk niet opgewassen tegen de grote stroom wielrenners die ineens binnen kwam vallen.

Na de koffie ging het weer huiswaarts langs prachtige dorpjes en vergezichten. Een van de leuke dingen op deze tochten is dat je weer eens ergens anders komt. Tot vlak voor Zoetermeer ging het gesmeerd. Plots werd de besturing vaag, ja hoor de eerste lekke band met mijn nieuwe Durano bandjes. Quest op zijn kant in het gras en maar eerst goed zoeken naar iets scherps in de buitenband. Te snel van binnenband wisselen werkt soms verkeerd, het scherpe object kan immers nog in de buitenband zitten. Ik kon niet vinden, dus toch maar een nieuwe band erin. (er bleek wel degelijk een gat in te zitten). Terug in de Quest begon de grote inhaalrace om mijn groepje weer in te halen. Vooral het stuk langs de A12 bij Zoetermeer leende zich daar uitstekend voor. Eerst ging ik een andere groepje voorbij en even later passeerde ik mijn groep ook. Vanaf dit punt zocht ik zelf mijn weg naar huis, erg moeilijk was het allemaal niet want ik was nu weer op bekend terrein.

Om 5 over twaalf was ik weer terug na een heerlijke rit.
Afstand 101km (ipv 110 in de FTCW agenda)

Schermpje weer passé

2010-05-22T21:44:00.002+02:00

Toen ik donderdag morgen naar Dordrecht fietste vond ik het scherm op de instap-rand best wel comfortabel. Dit was mijn eerste fietstocht zonder de kap op de Quest. Vorig weekend hadden we nog nachtvorst en nu was de temperatuur in de morgen een graad of tien. Vooral omdat je veel minder last hebt van de wind beviel het scherm goed. Maar in Nederland is het altijd hollen of stilstaan wat het weer betreft. Toen ik 's middag weer naar huis fietste was het al weer veel te warm om met een windscherm te rijden, ik mistte de wind in mijn gezicht. Dat is juist wat het fietsen in de zomer zo lekker maakt. Voor het windgeruis moet ik dus maar iets anders verzinnen. Of misschien maar eens wat op internet speuren.

De verschillend oordopjes en koptelefoons heb ik al zonder succes uitgeprobeerd. Ook de in-ear oordopjes houden het windgeruis niet tegen. Of misschien dat de oordoppen met noise-canceling van meerdere honderden euro's wel voldoen, maar die ga ik niet eens proberen.
Zoveel geld heb ik daar niet voor over.

De hele discussie wat betreft wie wat heeft verzonnen boeit me totaal niet. Zowat alles is immers al uitgevonden, dit zijn hooguit wat variaties op een thema. Een beetje stoeien met polycarbonaat.

100km

Ritje Dordrecht en schermpje

2010-05-18T22:27:00.004+02:00

Vandaag ben ik heen en weer naar het werk in Dordrecht geweest. Op de heenweg deed ik nog wat rustig aan, hoewel ik totaal geen last heb van het rondje IJsselmeer van afgelopen weekend. Het lijkt zelf wel of ik verlost ben van de pijn in mijn rechter knie. Ook de spieren naast mijn knieën die eerst nog pijnlijk voelen normaal aan.

Op de terug had ik er zin in en zat ik weer regelmatig tegen de vijftig kilometer per uur. Vooral het lange stuk fietspad langs de snelweg leent zich hier goed voor.

Ondertussen bedacht ik hoe ik een schermpje aan de rand van het instapgat kon bevestigen. Ik wil dat bij wijze van experiment al een tijdje uitproberen maar helaas had ik er de tijd nog niet voor gevonden. vanavond moest het er maar van komen en ben ik gelijk na het eten naar de bouwmarkt gefietst. Ik ben er geen voorstander van om gaten in de Quest te boren, vandaar dat ik deze oplossing heb bedacht. Het schermpje wordt gesteund door twee aluminium strippen die met dubbelzijdig tape op de Quest zijn bevestigd. Het kunststof scherm zit op zijn beurt weer met dezelfde tape op de strippen vast. Een proefrit toont aan dat het ook prima werkt. Het is wel zo dat de wind minder uit het gezicht wordt gehouden dan het schermpje op de schuimkap. Ik vraag me ook af of ik dit scherm wel zonder schuimkap wil gebruiken. Als de kap er eenmaal af kan (vanmorgen was het nog best wel fris) is de rijwind in je gezicht ook wel erg lekker. Maar ja het ging erom dat ik het concept uitprobeerde, dat is dus gelukt.

Bij de rit om het IJsselmeer had ik ook het schermpje op de schuimkap. Door de kou moest ik het al snel omhoog klappen, het besloeg voortdurend. Wat ik nu wel ontdekte is dat het scherm in de kierstand als een soort spoiler werkt en de wind uit je gezicht houdt. Je kan er gewoon onderdoor kijken en je hebt weinig last van windgeruis in je oren. Wanneer je 's nachts rijd dan wil je gewoon niet door een extra schermpje kijken. Het zicht mag totaal niet worden belemmerd. Het dunne kunststof begint wel snel te flapperen of vervormt door de rijwind. Voor een dergelijke spoiler is een iets dikker materiaal wel zo handig.

100km

WRB400 (rondje IJsselmeer )

2010-05-16T09:30:00.008+02:00

Ik wilde al een tijd een wat langere afstand rijden. Toen ik een paar weken geleden al surfend de website van van mrpbp tegenkwam vond ik daar een mooie gelegenheid voor een tocht in de classificatie voor WRB over 400km. Ik moest er nog wel een paar dagen over nadenken want het is toch een forse uitdaging (althans voor mij). Gisteren was het zover, de start van de rit was om 22:00 Deze tijd is gekozen om alvast aan het rijden in het donker te wennen. Deze ritten zijn namelijk bedoeld om je te kwalificeren voor de rit der ritten: PHP (Parijs-Brest-Parijs). Dat is een tocht waar men zich niet zomaar voor in kan schrijven, je moet eerst waarmaken dat je het ook kan. De details kan je via de bovenstaande link bekijken.

Om half negen ging ik bepakt en bezakt op weg naar Zoetermeer, waar de start bij TV Zoetermeer plaats zou vinden. Na een half uurtje fietsen kwam ik ruim op tijd binnen. Het was fraai om te zien wat voor mannen deze tochten rijden. De meesten kennen elkaar, sommigen rijden bijna wekelijk. Dit zijn taaie kerels die weer en wind trotseren. Na me te hebben gemeld kreeg ik de stempelkaart overhandigt. Er zijn een aantal controles onderweg, waarvan weer sommige "geheim" zijn. Bovendien moet er een stempel in de omgeving van Kampen worden geplaatst, bijvoorbeeld in een café of tankstation.

Om klokslag tien uur werd er na een snelle controle van de fietsverlichting gestart. Ik reed achter de twee voorste renners aan, die er vandoor gingen alsof ze een rondje Zoetermeer gingen rijden. Al na een kilometer gaf mijn GPS aan dat we verkeerd reden. Ik twijfelde of ik wel achter de goede fietsers aanreed en draaide om om weer het juiste pad te vinden. Nu kwam ik de tweede groep rijders tegen en sloot achter deze jongens aan. Op het punt waar we de duinen in gingen stonden twee politie agenten verlichting te controleren, op onze verstralers hadden ze weinig aan te merken.

Ik had eerst het idee om zelfstandig te gaan rijden, maar het beviel me goed om achter het groepje van vier aan te rijden, ik kon nu ook de verlichting dimmen om stroom te besparen. Als voorbereiding voor de tocht had ik een tweede accu gemaakt van 10 stuks 2700mAH AA cellen. Samen met de standaard Quest accu kon ik hiermee eventueel de hele nacht met groot licht rijden. Het viel me op dat mijn licht een mooie brede bundel geeft, maar op een duinpad is een smalle bundel soms ook wel erg prettig. Dan kan je wat verder vooruit kijken. Ook op het binnenlicht dat op de GPS schijnt, was wat aan te merken. Als je ogen eenmaal aan het donker zijn gewend kan je makkelijk met gedimd licht rijden, maar het binnenlicht is dan te fel. Misschien zou een rode binnenverlichting beter zijn, of misschien zou ik ook de binnenverlichting dimbaar moeten maken. De beide Durano banden presteren prachtig. Vooral op het gladde asfalt blijft de fiets maar uitrollen wanneer ik stop met trappen, heuvelopwaarts heb ik meer moeite om het gewicht van fiets met berijder vooruit te krijgen.

Even verderop reden we een afslag voorbij, dat betekende uitstappen en omdraaien, het fietspad was te smal om een gewone draai te maken. Omdat het erg koud was besloot ik om gelijk mijn "buff" om mijn hoofd te doen. Het windscherm kwam goed van pas om de ergste kou uit mijn gezicht te houden. Toch moest ik het regelmatig omhoog klappen omdat het scherm besloeg of dat het scherm gewoon niet helder genoeg was door de krassen. In het donker moet het zicht gewoon optimaal zijn en is een extra laag kunststof soms teveel. Toen ik weer verder kon was ik al een paar minuten achter op de groep. Nu kwam ook de ligfietser achter me rijden. Na een kwartiertje door de duinen te hebben geraced was ik weer bij de kopgroep aan gekomen, de ligfietser was al lang weer uit beeld verdwenen. Het was een prachtige heldere nacht, aardedonker en erg koud. De temperatuur lag volgens het KNMI rond het vriespunt, onderweg zag ik een thermometer op 2 graden staan. Het tempo bleef hoog en al snel kwamen we bij het eerste controlepunt aan. De stempels werden geplaatst en snel ging de groep weer verder.

Juist tegen dit stuk door de duinen had ik erg opgekeken. Maar doordat ik in een groep reed werd het een stuk makkelijker en de tijd vloog werkelijk. Ik had twee mp3 spelers meegenomen, maar de hele rit heb ik er geen moment behoefte aan gehad om ze te gebruiken. Ergens voor Katwijk of Noordwijk stond er een hek dwars over het fietspad zodat ik uit moets stappen om er langs te manouvreren. Welke idioot bedenkt zoiets? dat betekend weer een stuk sprinten om in de verloren tijd te halen.

De volgende controle was bij het kopje van Bloemendaal, net op het punt waar je bovenkomt. Ik had voor de zekerheid van alles meegenomen, een deken, extra kleding, veel eten, 3 liter water, enz. Met belading was de Quest nogal zwaar geworden en dat merk je als je naar boven rijd. Mijn Quest heeft aangepaste tandwielen met een 65T tandwiel als grootste. Het kleinste tandwiel is net aan de grote kant voor dit soort heuvels. We kregen wat te drinken en het tweede stempel werd op de kaart gezet. Nu gingen we weer op weg richting pontje over het Noordzeekanaal waar we al snel weer aankwamen.

Aan de overkant gingen we er weer vandoor. Na een paar honderd meter was ik er van overtuigd dat ik een lekke band had. Ik stopte bij een lantaarnpaal en stapte uit de Quest. Het was geen leuk vooruitzicht om nu een band te moeten plakken. Bovendien betekende dat, dat ik daarna de nodige moeite moest doen om de groep weer in te halen. Gelukkig was het vals alarm, de harde banden hadden moeite met de ruwe klinkers wat een lekke band effect gaf. Snel sprong ik weer in de Quest en na enkele minuten kwam het groepje weer in zicht. Nu begon de grote oversteek naar de afsluitdijk.

Op de afsluitdijk aangekomen ga ik voorop rijden. Het is heerlijke om op zo'n lange rechte weeg te zijn. Ik versnel naar 45km/uur en blijf in dit tempo rijden. De lichten achter me worden maar langzaam kleiner. Bij de parkeerplaats vertraag ik weer, ik vraag me af of hier de stempelpost is. Als ik er voorbij ben ga ik weer harder rijden. Nu zie ik de lichten achter me weer naderbij komen.Twee van de mannen hebben ook versnelt, die trekken zo halverwege de 400km even een sprintje! Vlak nadat ik halverwege de dijk bij de controle aankom komen de twee ook aanrijden, ongelooflijk!

Na een kwartiertje rust en het nuttigen van een blikje Cola gaan we er weer vandoor. Ik rij weer voorop en probeer iets voor de jongens te blijven. Dat valt nog niet mee, ik wil niet te hard maar ook niet in de weg zitten. Aan het einde van de dijk rijden we Friesland binnen: Makkum, Workum, Koudum, Oudega, Balk en vele andere plaatsjes. We rijden nu met zijn drieën en dat verandert voorlopig niet meer. Het tempo is hoog en dan rij je het gat niet zomaar dicht. De twee renners wisselen steeds af en ik rij er achteraan. Later neem ik nog een keer het voortouw, navigeren wordt steeds makkelijker op deze lange rechte wegen en bovendien begint het weer licht te worden. Ik heb geen last van slaap of vermoeidheid.

We rijden door Lemmer en Emmeloord en even later stoppen we in Kampen. Het is de bedoeling om een bak koffie te gaan drinken maar er blijkt niets open te zijn in dit dorp. Even later blijkt de weg te zijn open gebroken en kan ik de Quest door een zandbak heen duwen. Daarna een stuk over de stoep en de Quest schampt met de onderkant over de te hoge stoeprand, de onderkant wordt er niet fraaier op. Ik baal van dit oponthoud en als de twee renners even later plots afslaan vervolg ik gewoon de track en ga op eigen houtje verder. Ik gooi er een schepje bovenop en de twee komen tot aan de volgende stempelcontrole niet meer in zicht. Verderop rij ik langs Dronten en nu worden de wegen recht en lang. Ik moet hier nog ergens een stempel galen maar er is niets. Deze polder is gewoon leeg. Uiteindelijk kom ik bij een tankstation, de man achter de kassa wil me wel een stempel geven. Hij vraagt me of hij nu de hele dag stempels moet zetten maar ik verzeker hem dat dit niet het geval is.

Even later wissel ik naar de laatste van de vijf tracks. Mijn GPS60 kan tracks tot 600 punten bevatten, wanneer ze groter zijn worden ze gesplitst. Om dit probleem te vermijden heb ik alle tracks gekoppeld en als actieve log geplaatst. Helaas werkte dit niet goed, een trackback kan alleen in de verkeerde richting. Verder is het nogal lastig wanneer je geen onderliggende kaart hebt. Soms neem je daardoor een afslag te vroeg of rij je een parallel weg in. Een beter GPS staat daardoor op mijn verlanglijstje. Het is wel erg fijn dat de batterijen wel 20uur meegaan, zeker voor een tocht als dit wanneer je niet wil stoppen om batterijen te wisselen.

Vlak na Laren rij ik het bos in. Ik kom uit op een prachtige stuk heide en de track gaat in de richting van een retaurant. Ik denk dat ik verkeerd zit maar net als ik wil omdraaien komt Leo Forster (ookwel mrPBP genoemt) me tegemoet met een video camera. Ik ben de eerste binnenkomer. Binnen wordt de stempel gezet en maken we een praatje. het blijkt dat de mannen waarmee ik fiets niet de eerste de besten zijn. Een van hen is de snelste Nederlander ooit bij PBP in zo'n 44 uur. Die tocht rijden ze uit zonder te slapen!

Een kwartiertje later komen ook nummer twee en drie binnen. ze waren in Kampen gestopt om een stempel te halen bij een tankstation. Weer een kwartiertje later komt de volgende fietser binnen op een ligfiets. Hij heeft ook aardig doorgetrapt want hij was immers een pont later bij Velzen.

Ik drink een kop koffie en eet mijn boterhammen op. De jongens eten wat in het restaurant. Na een half uurtje zijn er weer klaar voor en starten we voor het laatste deel van de tocht. Als bonus blijkt dat we geen 400km maar 428km gaan rijden. Deze mannen kijken niet op een kilometer meer of minder. We rijden nu weer in een groepje van vier en dat blijft zo tot in Hilversum. Bij weer een wegopbreking moet ik een omweg maken. Eenmaal terug op de track versnel ik om de kopgroep weer in te halen. Nummer drie geeft aan dat hij wat rustiger gaat rijden en vanaf hier zijn we weer met drie man. Nu rijden we langs Loosdrecht en langs de Loosdrechtse plassen, we passeren een prachtig stukje Nederland. Ook tussen Utrecht en Zoetermeer komen we heel wat prachtige huizen tegen, hoewel er ondertussen wel aardig wat te koop staat. Naarmate we dichter bij Zoetermeer komen wordt het fietsen zwaarder. Ik heb nu behoorlijk last van mijn knieën (waarschijnlijk de spieraanhechtingen naast mijn knieën) en ik krijg de pedalen nog maar moeilijk rond. In Zoetermeer mogen we niet door het oude centrum en moeten we omrijden. Dan gaan we nog een keer verkeerd en moet ik de Quest omkeren. De twee mannen zijn ondertussen al weer verder en ik moet me verbijten om weer bij te komen. Gelukkig lukt dat net op tijd en rijden we gedrieën klokslag drie uur het clubterrein op. Met aftrek van een uur pauze hebben we de 428km in 15uur gereden (zo'n 30km/uur gemiddeld).

We leveren de stempelkaarten in en drinken nog wat. Daarna ga ik weer huiswaarts voor de laatste 17km. In Zoetermeer rij ik verkeerd, de batterij van de GPS is inmiddels leeg en ik heb geen zin hem te vervangen. Na wat heen en weer gerij vraag ik de weg en kom weer op het goede spoor. Nu krijg ik het echt zwaar, mijn knieën willen niet meer. Met moeite haal ik 25km/uur, het is geen gezicht als ik langzamer rij!

Om half vijf ben ik weer thuis. Tegen beter weten in drink ik een biertje en even later dut ik in op de bank. Als ik wakker wordt kan ik de trap bijna niet meer op, ik verwacht dat ik de volgende morgen niets meer kan.

Vanmorgen merk ik tot mijn verrassing dat ik me weer kiplekker voel. De vermoeidheid is weg en mijn knieën voelen goed. Misschien kan ik met wat meer oefening ook de langere tochten aan. Volgende maand wordt de WRB600km gereden, het rondje drielandenpunt. Daar moet ik nog goed over nadenken, want de Quest is wel erg zwaar om in Limburg de Mergelland route te fietsen. Ik zal in ieder geval tandwielen moet wisselen en het meeste van de bagage thuis moeten laten.

Ik kijk nu terug op een prachtige ervaring, uitstekend verzorgt door Leo en de andere mannen. Echt een aanrader om eens mee te doen. Er zijn tochten vanaf 200km!

464km

Het perfecte vizier

2010-05-11T21:39:00.003+02:00

Tijdens het hoogtepunt van de Botter-venster-hype had ik me al eens afgevraagd of het allemaal niet wat gemakkelijker kon. In vrij korte tijd heb ik meer dan 30 schermpjes gemaakt en dat leverde (te) veel werk op. Vooral het precieze werkje van het zagen van het polycarbonaat kostte de nodige tijd. Kon het niet makkelijker?

Ja, er is een oplossing door het schermpje uit veel dunner materiaal te maken. Voor mijn racekap had ik al eerder een stuk kunststof folie bij de Horbach gekocht. Dit materiaal is 0,7mm dik en wordt in een breedte op elke benodigde lengte afgesneden. Het stuk dat ik toen kocht a e5,- per vierkante meter was ook compleet helder en gaf geen vervormingen.

De laatste maand rij ik in mijn Quest zonder scherm, met scherm vond ik te warm. Er is echter een groot bezwaar aan het rijden zonder scherm en dat is het windgeruis. Hierdoor hoor ik nauwelijks de muziek op mijn MP3 speler en het is bovendien erg vermoeiend. Als oplossing heb ik nu een lager schermpje gemaakt, op maat geknipt met de keukenschaar en klaar in een minuut. Het klemt prachtig tussen de scharniertjes van het grotere scherm en het windlawaai is veel minder. Alleen als de wind van opzij komt is er nog wat last, maar verder door laten lopen van de zijkanten maakt het weer veel te warm in de Quest.

Helaas is de nieuwe rol folie van de Hornbach van zeer slechte kwaliteit. Je kan er nog maar nauwelijks doorheen kijken, blijkbaar is de productie machine aan vervanging toe. Maar er zijn vast wel andere leveranciers van dit soort materiaal (Conrad?)

Nu ik toch weer lekker aan het knutselen ben heb ik ook een oude wens vervult. Mijn nieuwe Quest heeft een vervelende steker aan de accu, de oude 5mm voedings plug beviel me veel beter. Ik heb nu een andere plug aan de accu gezet, waarbij ik de plug van binnen heb gevuld met twee componenten epoxy (want dit soort pluggen zijn ander veel te fragiel van binnen).

Tevens heb ik een automatische zekering in de accu gemaakt (voor de liefhebbers een MFR070 multifuse). Nu kan ik de accu zonder probleem kortsluiten, even wachten en hij doet het weer.

Verder heb ik er een reserve accu bijgemaakt. Ik heb het simpel gehouden. Voor het laden trek ik de steker uit de accu en sluit ik de acculader aan. Op deze wijze kan de accu ook makkelijk worden meegenomen op hem op te laden.

Dan heb ik nog een nieuwtje te melden, ik heb nieuwe voorbanden gekocht bij het fietspunt. Makkelijk op zondag besteld via internet en vandaag al weer binnen. prima service!

Ik merkte zondag morgen vlak voor dat ik op pad wilde dat mijn linker voorband leeg stond en de buitenband was doorgesleten. Ik had nog wel een buitenband liggen maar erg best was dit ook niet meer. Dus heb ik even de resultatenlijst van Wim Schermer geraadpleegd en vandaar...

Nu maar hopen dat de band in de praktijk echt zo snel is. Je moet bedenken dat bijvoorbeeld stalen treinwielen op een stalen rail is heel lage rolweerstand hebben. Zoiets heb je ook bij deze bandentest wanneer de harde banden over de tegelvloer rollen. Maar in de praktijk is het fietspad niet zo glad.

De banden en de reserve accu heb ik niet voor niets gekocht. Ik ga Vrijdag om 22:00 uur starten met het rondje IJsselmeer vanuit Zoetermeer. Als ik deze 400km uitrij levert dat een brevet op. Als je voldoende brevetten hebt dan mag je inschrijven voor de PBP (Parijs Brest Parijs - 1200km) van volgend jaar. Eerst maar kijken hoe dit tochtje gaat.

Vandaag ben ik met de Quest naar het werk geweest. Op de terugweg regen, maar met het kleine schermpje was het toch nog comfortabel in de Quest.

100km

Moederdagtocht met FTCW

2010-05-09T12:58:00.004+02:00

Vandaag een kort tochtje, vanwege de moeders die thuis wachten om hun dag te vieren. Ik had op het eerste stuk richting het verzamelpunt bij Velo mijn sweater aangehouden. Daar besloot ik om hem ook niet uit te doen, het was best wel koud. De tocht was niet alleen kort, het tempo was ook erg laag en zakte steeds verder af. Gelukkig werden er wat tussentijdse sprintjes getrokken, anders was ik bijna in slaap gevallen.

Op een smalle weg met water aan weerskanten kwamen we een tweetal ruiters tegen. Voor de racefietsers geen probleem, ik moest wachten tot de ruiters een veilig plekje hadden gevonden waar ik kon passeren. De paarden werden erg onrustig van mijn Quest.

Zomaar doorrijden had zeker een gevaarlijke situatie opgeleverd, een paard in het nauw maakt immers rare sprongen :-)

Ondertussen was ik de groep uit het zicht verloren en ging ik maar op goed geluk verder. Misschien heb ik hier een stukje route gemist. In het cafe aangekomen had ik pas 47km gereden en weinig zin om nu al te stoppen. Gelukkig vertrok er net een groep waar ik achteraan kon hangen. In Wateringen aangekomen ging ik op de Dorpskade mijn eigen weg.

66km in druilerige regen

Koninginnedagtocht in Horst

2010-05-09T12:30:00.005+02:00

Deze tocht heb ik vorige week Vrijdag gereden, samen met mijn vriend Henk. Hij heeft twee Questen, de oude hebben we op mijn lengte aangepast, de trappers moesten vijf centimeter naar voren. Bij de proefrit kon ik alle versnellingen schakelen, helaas ging het de volgende morgen kort na de start fout waardoor de ketting muurvast zat. Ik kwam dus met zwarte handen aan bij de start van de tocht in Horst. Gelukkig was de dame van de koffiebar zo vriendelijk afwasmiddel voor me te halen, zo kon ik ze toch een beetje schoon poetsen. In Horst kon ik de route op mijn GPS60 downloaden, we waren dus onafhankelijk van de fietsers die ons anders de weg wijzen (vanuit de Quest zie je de pijlen op de weg immers niet goed). Ergens halverwege ging het weer fout en trapte ik de ketting doormidden. Nu moesten we er zelfs een schakel uithalen om verder te kunnen. Gelukkig was ik direct gestopt toen ik merkte dat de ketting brak, anders wordt het nog een heel gepruts om de ketting weer op zijn plaats te krijgen. Evenlater zat de ketting weer op de tandwielen en hadden we allebei zwarte handen.

Halverwege de tocht was er een stop waar we heerlijke vlaai konden eten. Dat ging er wel in want dit heuvellandschap is voor een Questrijder erg vermoeiend. Na de stop ging het al snel weer richting Nederland en konden we weer lekker vaart maken. Na 120km toertocht waren we terug in Horst en gingen we voor de laatste 20km richting Deurne. Ondanks het matige fietsweer was het een lekker tochtje.

160km totaal

Woon-werk ritje met GPS60

2010-04-28T21:09:00.003+02:00

Deze rit heb ik al zo vaak gemaakt dat er eigenlijk weinig over is te vertellen. Ik bedacht me dat het wel leuk is om de track te delen via de "ridewithgps" website. Een goede reden om weer eens de GPS60 tevoorschijn te halen.

Op de heenrit merkte ik dat ik zondag aardig hard heb gefietst, mijn benen voelen nog moe aan. Meestal is dat op de terugrit wel verdwenen, maar vandaag dus niet. Erg langzaam ging het ook niet want de bewogen tijd was 3 uur over de ritten, samen 100km.

Op de terugweg had ik bijna een aanvaring met een tegemoet komende idioot die plots niet meer wist of hij links of rechts moest rijden. Ik bleef stug aan de rechterzijde doorrijden, hij besefte ook net op tijd waar hij moest wezen.

Toen ik net was vertrokken viel het me op dat het erg warm was, ondanks mijn dunne shirt en het ontbreken van de zwarte kap op de Quest (had ik 's morgens wel gebruikt). Gelukkig werd het steeds koeler naarmate ik verder kwam. Lag het aan mij of was het gewoon erg warm?

Ondanks de vermoeide benen een lekker ritje, 100km

Multiweldtocht met FTCW

2010-04-25T21:46:00.012+02:00

Vanmorgen heb ik mijn wekelijkse toertocht met FTCW gereden. Dit keer gesponsord door de firma Multiweld, vandaar de naam van de tocht. Beter weer konden we ons niet wensen, met de perfecte temperatuur. Toen ik bij Velo vertrok om half negen waren er al verschillende groepjes op weg. Steeds als ik in de verte een voorgaande groep kreeg te zien versnelde ik om daar bij aan te haken. Daardoor moest ik me flink inspannen in dit eerste deel van de tocht. We reden door een mooi stuk van het Westland richting Benelux tunnel. Ik had al bedacht dat ik eigenlijk door de service tunnel wilde rijden om het gedoe met de lift te voorkomen. Helaas ging dit plannetje niet door omdat het hek dicht was. Uiteindelijk kon ik goed met de groep wielrenners meekomen, terwijl zij op hun beurt bij de roltrap wachtten nam ik de lift. Ook aan de andere kant was ik vrij snel weer boven en kon ik bij de groep aanhaken.

Na een mooie rondrit kwamen we bij de firma Multiweld aan waar de koffie en vlaai al klaar stond. Toen ik uit mijn Quest was gestapt kwam er een groepje kinderen nieuwsgierig informeren wat dat nu voor een auto was. Ze vonden mijn fiets wel erg mooi.

Na het nuttigen van de koffie en vlaai ging ik weer achter een vertrekkend groepje wielrenners aan voor het tweede deel van de tocht. Al snel kwamen we op bekend terrein, hier rij ik regelmatig als ik van Dordrecht naar huis fiets.

Ondertussen begon ik steeds meer te merken dat ik me aan het begin van de rit aardig had uitgesloofd. Niet gek wat het tempo ligt steeds behoorlijk hoog.

Richting Beneluxtunnel gingen we nog een keertje verkeerd maar uiteindelijk vonden we het goede spoor weer terug. Ik was natuurlijk benieuwd of ik nog een betere route naar huis zou ontdekken, maar dat was helaas niet het beval. Het blijft gewoon lastig fietsen om langs Rhoon te rijden. Dit gebied wordt door talloze spoor en autowegen doorsneden wat fietsen lastig maakt.

Nadat we voor de tweede keer door dezelfde tunnel waren gereden rook ik de stal en ging ik op eigen snelheid alvast vooruit.

Prachtige tocht, 120km in 4 uur

Vanmorgen kwam ik een leuke gadged tegen op een blog van een persoon die ook de FTCW tochten beschrijft.

Hiermee kan je de gps track voor anderen toegankelijk maken. Je kan ook op het plaatje "klikken"

Questrit achteruit gefilmd

2010-04-20T21:10:00.002+02:00

Ik kan het goed merken dat mijn tempo toeneemt naarmate ik vaker fiets. Vanmorgen had ik nog wel moeite om een hoog tempo vast te houden, op de terugweg ging het vrij gemakkelijk. Ieder jaar zakt mijn niveau gedurende de winter om in het voorjaar weer te verbeteren. Oefening baart kunst.

Voor de verandering heb ik de camera naar achteren gemonteerd. Dat levert wel grappige beelden op. Vandaag luisterde ik naar mijn radio, de beperkte verzameling MP3's begint een beetje te vervelen. Ik moet er hoognodig eens wat muziek aan toevoegen. Onderweg hoorde ik dit nummer en vond het wel toepasselijk.

100km

Bloembollentocht met FTCW

2010-04-18T21:54:00.005+02:00

Vanmorgen heb ik de derde FTCW tocht van dit seizoen gereden.Vorig jaar had ik de Bloembollentocht niet helemaal uitgereden omdat ik de groep ergens in Wassenaar was kwijtgeraakt. Nu was ik extra alert en zat ik de wielrenners op de hielen toen we deze lastige kruising naderden. Het was weer hartstikke druk met autoverkeer maar er viel geen gat en ik kon tegelijkertijd de weg oversteken.

Ik begon me net af te vragen of we nog wel bloembollen zouden zien toen we de eerste velden passeerden. De bloemen zagen er prachtig uit en gaven bovendien een heerlijk lucht af.

Halverwege stopten we voor het gebruikelijke kopje koffie en appeltaart.

Beter weer kan je je voor een fietstocht niet wensen. Ik kon ook makkelijk zonder schuimkap rijden.

totaal ca 100km

Terugrit uit Dordrecht gefilmd.

2010-04-16T10:19:00.005+02:00

De laatste weken heb ik de Quest wat vaker van stal gehaald en dat bevalt erg goed. Het is te merken dat mijn conditie verbeterd, op langere ritten kan ik een hoger tempo rijden. Deze week begon met een 120km velo-toerrit, daarna op dinsdag naar mijn werk en uiteindelijk gisteren nog een keer. Samen dus goed voor 320km. Ik heb nu ook een filmpje van mijn terugrit gemaakt. Je kan goed zien dat het over het algemeen mooie rechte stukken fietspad zijn, helaas zijn er ook wel slechtere stukken en relatief veel verkeerslichten. Soms moet je daar erg lang wachten, de auto's gaan immers voor. Om het fietsverkeer te bevorderen zouden fietsers eigenlijk voorrang moeten hebben!

Het weer werkt ook goed mee, het is nu werkelijk een genot om te gaan fietsen. Soms is het werk niet al te leuk, het fietsen maakt dan weer een hoop goed. Bovendien bespaard het weer een auto-rit. Dat zouden meer mensen moeten doen!

Gisteren zag ik heel veel auto's in een file stilstaan, fietsen gaat dan een stuk sneller.
Het filmpje van 90 minuten is gecomprimeerd tot een minuut of 4 (het moet wel leuk blijven)

Toertocht Krimpenerwaard met FTCW

2010-04-11T14:17:00.009+02:00

opm: de volgorde van de foto's is van onder naar boven.

Toen ik vanmorgen achter de kopgroep aan bij Velo in Wateringen wegreed was de lucht strakblauw. Helaas bleef dat niet zo en kwamen er grote wolken aan. Dat mocht de pret niet drukken want de temperatuur was goed en het ging ook niet regenen. Dat had de man van het KNMI gisteren avond ook beloofd, pas vanavond wordt er in het oosten regen verwacht.

Aanvankelijk was het tempo vrij laag maar dat ging al gauw flink omhoog, die jongen van FTCW kunnen aardig doortrappen. Ik kon goed volgen, tot we weer bij dat klote bruggetje aankwamen, ik wist het nog van vorig jaar, toen had ik ook moeite om de renners weer terug te vinden.

Omdat ik nu was voorbereid ging het iets beter, maar toch moest ik me nog aardig in het zweet trappen om ze weer achterop te rijden. De tussenstop was net als vorig jaar in het "Wapen van stolwijk". Een veel beter keus dan de tent van vorige week, althans hier hebben ze tenminste lekkere appeltaart, bovendien nog goedkoper ook. Dat zal er wel mee te maken hebben dat dit restaurant midden in het dorp ligt, in tegenstelling van de toeristische locatie vorige week.

Na de stop gingen we er weer vandoor, ik ging achter de eerst vertrekkende groep aan. Die hadden er zin in, op een bepaald moment reden we bijna 50. De oorzaak werd al snel duidelijk, er moest een ander groepje ingehaald worden. Helaas kon ik niet zo makkelijk passeren op het smalle fietspad en bleef ik echter de langzamere jongens hangen. Voorbij Delft had ik genoeg van het afgezakte tempo en ging ik mijn eigen weg over vertrouwde paden.

Ik heb even in de track zitten speuren om de locatie van dat mormel van een brug terug te vinden. Het blijkt de Rottebanbrug te zijn (aan de rotte). Op zich is de brug zelf niet het probleem, maar het hekje dat er voor staat. Daar kom ik niet langs zonder uit te stappen. (aan de oprijkant, af rijden gaat wel!)

120km met 32km/uur gem

Het wordt zomer!

2010-04-09T00:53:00.003+02:00

Vanmiddag leek het even of het al weer zomer was. De lucht was strak-blauw en de temperatuur zeer behaaglijk. Een mooi moment voor een rondje met de Quest. En bovendien een gelegenheid om de camera uit te proberen bij betere licht-omstandigheden.

Onderweg kwam ik veel racefietsers tegen en bovendien een training groep met jonger fietsers. Ze waren erg geïnteresseerd in mijn fiets, dus ben ik ven uitgestapt zodat ze de binnenkant ook konden zien.

Door het filmpje te versnellen paste het is een nummer van U2 (Beatiful day) erg toepasselijk voor deze mooie na-middag.
ca 55 km

verbeterde camerabeugel

2010-04-07T20:27:00.003+02:00

Vorige week heb ik een nieuwe bevestiging voor mijn mini camera gemaakt. Het schokken van de beelden werd vooral door de slappe meegeleverde beugel veroorzaakt. Een steviger uitvoering van aluminium laat zien dat de opnames veel beter kunnen zijn.

In eerste instantie heb ik de beugel voorop de Quest staan, later meer naar achteren.
De opname heb ik gemaakt tijdens een rondje Westland van ca 1,5 uur. Daarna heb ik de beelden bewerkt met microsoft moviemaker. Mijn computer heeft er best wel moeite mee, 2GB intern geheugen blijkt aan de kleine kant voor het bewerken van dergelijke grote video bestanden (250MB voor bewerking, ca 26MB na bewerking en compressie)

Toertocht Kager plassen met FTCW

2010-04-06T17:40:00.002+02:00

Nu de lente weer is gekomen keek ik al uit naar het eerste toertochtje met de fietsclub FTC Westland. Gisteren was het zover en kon ik om half 9 van start achter de groepen wielrenners aan. Ondertussen ken ik het parkoers voor een deel wel aardig en kan ik wat relaxter fietsen. In Rijswijk aangekomen had ik de meeste al gepasseerd en kon ik achter een kopgroep van twee man aan.

De rest van het peloton had er aardig de vaart in en ik zag ze al op ons inlopen. Gelukkig kon ik ze uit de wielen blijven tot we de Geestbrug in Rijswijk waren gepasseerd. Hier gaat de route een groot stuk langs de Vliet en kan er op de brede weg worden gefietst. Voor Leidschendam liet ik de groep weer passeren zodat ik ze op de kleine fietspaden door het weiland niet in de weg zat.

Op de rechte stukken was het voor mij weer erg gemakkelijk. Een snelheid van 39km/uur is voor een Quest niet echt snel. Toch moest ik zo nu en dan aardig aan de bak om de groep na het passeren van versmalling, opbrekingen, verkeerslichten en bruggen bij te houden.

Even leek het er op dat ik ze kwijt was toen ik door een stom hek op het fietspad niet verder kon. Gelukkig wist ik ze een 5-tal kilometers verderop weer terug te vinden. Bij de stop in restaurant de Hanepoel een kopje koffie en en appeltaart. Daar hadden ze zich wel erg gemakkelijk vanaf gemaakt. Het was een soort Makro kruimelvlaai die ruim van te voren uit de diepvries was gehaald. Erg lekker was hij dus niet, maar misschien is dat ook wel teveel gevraagd als er een groep van 100+ binnen komt.

Na de stop ging het tegen de wind in. Nu was het tempo er echt uit, zo rond de 30/uur
Ik moest nu echt oppassen niet in slaap te vallen, hoewel het was best wel fris buiten. Er hing een beetje dampige lucht en de zon liet zich ook niet zien.

Een paar keer zat de groep zichzelf in de weg en viel er een renner van zijn fiets. Gelukkig niet ernstig, maar pijn doet het altijd.

Bij Wassenaar ging het duin-op in een redelijk lange klim. Hier merkte ik dat mijn benen nog niet echt aan dit werk zijn gewend. Ik had dan ook de grootste moeite om met verkrampte bovenbenen door te fietsen. Daarbij zat ik echt op het randje, het branden van mijn spieren werd bijna te erg. Eenmaal bovengekomen kon ik een beetje freewheelen en verdween het vervelende gevoel al snel.

Na Scheveningen koos ik mijn eigen route over het vers geasfalteerde duinpad en kon ik weer lekker snelheid maken. Soms moest de vaart er wel weer even uit als er kleine kinderen fietsen of wanneer er een paard naderde. Maar ik Kijkduin aangekomen was ik precies gelijk met de eerste wielrenners.

Het resterende stuk naar Wateringen moest ik er noodgedwongen een beetje tussen blijven hangen. Ruimte om in te halen was er gewoon niet. Tot we bij het laatste stuk in wateringen waren aangekomen, daar nam ik de brede weg waar de renners het fietspad kozen.

Een heerlijk stukje fietsen, volgende week weer?
Ik heb nu een tienrittenkaart, dus die moet ook wel gebruikt worden!

100km

Mini DV MD80S testrit

2010-03-26T11:34:00.003+01:00

Regelmatig maak ik onder het fietsen dingen mee of zie ik situaties die leuk zijn om te bewaren. Eigenlijk kijk ik daarom al een tijdje naar een camera die ik op onze JVC camcorder kan aansluiten. Nadeel is meestal de hoge prijs en de kwetsbaarheid van de camcorder. Vorige week zag ik echter een aardige camera die je bijvoorbeeld op je helm kan monteren. Dit soort camera's (bijvoorbeeld Tachyon, actioncam ATC3K of ATC5K of de MD80S) zijn meestal aardig robuust, compact en leveren een redelijke kwaliteit beeld op. Het leuke is dat er ook voorbeelden van de opnames zijn te vinden als je via youtube naar het type camera zoekt. Op die manier kon ik een camera vinden die het beste beeld levert voor zijn prijs. De beelden van de MD80S hebben een wat betere resolutie en scherpte dan andere camera's van die prijsklasse (ca 100,-).

Dinsdag heb ik de camera direct voorop de Quest geplakt en ben ik een ritje in de omgeving gaan maken. Toen ik terug was heb ik de beelden bekeken en het viel op dat ze nogal onrustig waren. De neus van de Quest trilt blijkbaar meer dan ik had gedacht. Gisteren heb ik daarom een nieuwe rit gemaakt waarbij ik de camera op mijn helm heb gemonteerd. Het vreemde is dat de beelden die je ziet stabiel zijn terwijl de camera ze nogal trillend waarneemt. Blijkbaar zit er een steady focus mechanisme in de hersenen ingebouwd dat het grootste deel van de trillingen elimineert.

Gelukkig zijn er software programma's die de trillingen achteraf kunnen verminderen. Helaas bleken alle programma's die ik kon vinden ongeschikt. De een herkende het video formaat niet en een tweede leek niets aan het beeld te verbeteren terwijl de derde gelijk al na het installeren crashde. na wat meer zoekwerk kwam ik op een stuk open source software waarmee je video kan filteren en bewerken. Daarbij kan je een plug-in installeren (deshaker) die het schudden verminderd. Op het web staan diverse beschrijvingen hoe deze software kan worden gebruikt (a guide to using deshaker).

Vanmorgen ben ik met het eerste stukje video in de weer gegaan:

- in microsoft moviemaker geknipt, overgangen gemaakt en muziek geplakt

- met "any video converter" van .wmf naar .avi geconverteerd

- in virtual dub ge-deshaked en met een codec gecomprimeerd

Het is maar een eerste proefje en het kan allemaal nog wel wat beter. Zo was er was bewolking en zou ik een betere selectie van beelden moeten maken. Maar dit is maar een eerste begin. Dit filmpje is vanaf de neus van de Quest gemaakt, volgende keer plaats ik een filmpje dat vanaf mijn helm is geschoten. Dat lijkt toch betere beelden op te leveren.

In ieder geval is het een leuke tijdbesteding, een filmpje goed monteren kost veel tijd.

Het is weer lente!

2010-03-22T20:46:00.002+01:00

Het is weer lente en dat kan je goed merken aan de hogere temperatuur en langer daglicht. Dat maakt het een stuk leuker om te gaan fietsen, zeker als je daar 's morgen vroeg voor op stap moet. Ik heb al een tijd niets meer op mijn blog geschreven en dat is niet omdat ik niet had gefietst. Doordat ik meestal dezelfde ritje rij is er niet zoveel te melden. Gisteren had ik er weer zin in en heb ik mijn rondje Westland vanaf Kijkduin verlengt richting Scheveningen. Daar werd ik blij verrast doordat het pad door de duinen een nieuw laagje had gekregen. Terwijl het vroeger op sommige plaatsen ronduit slecht was is het nu een fiets racebaan. Ik was dan ook in no-time in Scheveningen. Daar ging ik over de boulevard en vanaf daar weer verder richting te watertoren in de duinen. Verder schampte ik Wassenaar en reed door Voorburg, langs Delft en weer terug naar Wateringen. Alles bij elkaar zo'n 80km

Vandaag ben ik met de Quest naar mijn werk in Dordrecht geweest. Alles verliep vlotjes en de snelheid komt weer terug. In de winter gaat het allemaal wat langzamer, ook omdat het aantal ritjes lager ligt. Ik had de kapjes van de trapgaten afgehaald en dat was vanmorgen om zeven uur best nog wel fris. Gelukkig werd ik snel warm en steeg de luchttemperatuur ook iets, waardoor het T-shirt nog net warm genoeg bleek.

Op de terugweg reed er een bromfietser een stukje achter mij richting Erasmusbrug. Hij bleef een paar kilometer zo schuin achter me rijden terwijl ik flink doorfietste. Bij het verkeerslicht onder de brug merkte hij op dat ik best wel hard reed, 49 op zijn teller (Hij kon blijkbaar harder dan de maximale 45km/uur). Verder vond hij mijn fiets wel erg mooi. Toen het licht groen werd reed hij verder en aan de andere kant van de brug gingen we verschillende richtingen uit.

Ik vervolgde mijn weg om even verderop het mooie fietspad vanaf de Coolhaven tot helemaal in Kethel te volgen. Hier kan je prachtig vaart maken en heb je alleen last van een enkele fietser of wandelaar. Daarna rij ik over de klinkers van Kethel waarna even verderop op de Delftweg (richting Delft, hoe kan het ook anders) het gas er weer op kan. Even later werd ik ingehaald door een bromfietser, terwijl ik weer rond de 50 reed. Het bleek dezelfde te zijn, die ik al eerder had gesproken. Hij gebaarde me dat hij me wat wilde vragen. Omdat ik geen zin had om te stoppen reed ik gewoon door. Later bedacht ik me dat hij vast wilde vragen hoe ik zo snel door het centrum was gereden.

Woensdag weer?

Drie kippen zonder kop

2010-03-02T22:01:00.003+01:00

Vandaag maar weer een woon-werk ritje gemaakt met de Quest. Gelukkig zijn de dagen al aardig aan het lengen, dus ik kon met daglicht vertrekken. Om ook met daglicht weer thuis te kunnen zijn maakte ik vandaag wat minder uren. Op de heenweg tobde ik nogal met het bevriezen van het windscherm. Voorbij Delft had ik er genoeg van en heb ik het scherm verruilt voor mijn zonnebril. Ik vraag me af of het misschien aan mij ligt, ik produceer nogal wat waterdamp. aan de voorkant van het scherm zit echter ook rijp, dat kan toch niet van mij komen.

De heenrit ging redelijk voorspoedig, helaas bleef het weer wat achter met de voorspelling. Dat werd op de terugweg helemaal goedgemaakt, toen was het werkelijk verrukkelijk om te fietsen. Bij Papendrecht vloog mijn rechter cakeblik onder de Quest door. Na hem te hebben opgehaald heb ik de andere er ook maar afgehaald. Ik ga er voor het gemak van uit dat het de komende tijd weer warmer wordt, het moet maar over zijn met de winter.

Tot aan Rotterdam ging het gesmeerd, alhoewel ik vermoed dat mijn linker rem soms blijft hangen. Ik zal hem in het weekend moeten demonteren om een en ander weer gangbaar te maken. In Rotterdam had ik maar liefst drie bijna aanrijdingen, wat een idioten fietsen daar toch rond! Het ziet er naar uit dat onze allochtone medemens de kroon steekt in het als een kip zonder kop rondfietsen en daar het liefst nog een telefoontje bij te plegen. En van die figuren zijn er nogal wat in deze stad.

Gelukkig bleef het bij bijna-aanrijdingen, hoewel het niet echt veel scheelde. Na Rotterdam ging het weer voorspoedig en was ik al snel weer terug in het oude vertrouwde Wateringen.
100km

NB. Ik ben stilaan weer aan het nadenken over mijn rolweerstands meter. Ik vind dat ik daar deze zomer mee verder moet. De bedoeling is dat ik het apparaat achter mijn Quest hang en dan tijdens mijn ritjes de rolweerstand meet van de band. Daarmee krijg je een mooi beeld hoe deze weerstand varieert op de verschillende soorten wegdek. Ik denk eraan de volgende zaken tijdens het rijden te registreren: temperatuur, trekkracht van de aanhanger, GPS positie, tijd en datum, trilling van de aanhangers als maat voor de ruwheid van het wegdek. (wordt vervolgt)

Verbeterde schoenverwarmers.

2010-01-17T22:25:00.002+01:00

Vandaag heb ik de bij mij bestelde schoenverwarmers in elkaar gezet. Het lijkt nu een beetje mosterd na de maaltijd, het is immers niet koud meer. Maar de winter is nog niet voorbij, zo mooi als vandaag is het niet vaak.

Ik heb nu een schijfje messing folie boven het verwarming element geplaatst, zodat de warmte goed wordt verdeeld. Waarschijnlijk had ik bij mijn vorige fietsrit last van de plaatselijk teveel oplopende temperatuur. Met de schijfjes is dat probleem in iedergeval verholpen.

Na bijna de hele morgen te hebben besteed aan 4 paar zooltjes ben ik vanmiddag toch maar even gaan fietsen. Het zou wel erg zonde zijn om niet even van de prachtige dag te gaan genieten. Er stond een sterke wind, maar achter mijn schermpje had ik er nauwelijks weet van. De rit volgde weer het vast rondje, met een kleine omweg rond Schipluiden.

Op de fietspaden was het sneeuw en ijs verdwenen, een heel verschil met vorige week zondag toen het nog erg glad was op sommige plekken. Even leek de zon te verdwijnen, maar al snel kwam hij weer achter de wolken tevoorschijn. Gelukkig maar want de temperatuur daalt dan ook erg snel.

Bij de waterkering reed ik nog even een rondje bovenlangs, waarbij je een redelijk steile helling op moet. Een wielrenner kwam achter me aan gereden en deed duidelijk moeite om me in te halen. Even leek het erop dat hij dichterbij kwam maar waar ik het tempo constant kon houden moest hij een tandje terug. Dat geeft een goed gevoel!

Bij Hoek van Holland kreeg ik op het pad door de duinen een stel bromfietsers achter me aan. Even was ik bang dat ze rottigheid zochten, zoveel herrie als ze maakten. Vlak nadat ze me hadden ingehaald sloegen ze gelukkig een zijweg in. Wat begin je tegen een stel onverlaten op een scooter, ze kunnen zo een gat in je Quest schoppen in het voorbijrijden.

Verder ging het rondje gesmeerd. Alleen had ik veel last van de condens om mijn scherm, zelfs mijn zonnebril besloeg zo vochtig als het was. Thuisgekomen zag ik dat er zelfs een laag water in de Quest stond.

2 Watt is Wat(t) teveel

2010-01-12T21:16:00.005+01:00

Het duurde vanmorgen even voor ik klaar was om in mijn Quest naar Dordrecht te vertrekken. Ik had een extra (odlo) shirt aan, kniewarmers en overschoenen. In mijn schoenen de nieuwe schoenverwarmers met volle accu's. Voor de zekerheid had ik ook nog mijn Buff ingepakt (voor nek en hoofd). Buitengekomen leek de kou mee te vallen, wat wel tegenviel is dat er een verse sneeuwlaag was gevallen. Lang niet alle fietspaden worden sneeuwvrij gehouden. Het lijkt zelfs nogal willekeurig welk pad wel of niet wordt schoongehouden.

Ik had mijn schoenverwarmers al in de warme keuken aangezet en daarna nog wat gegeten. Ik denk dat ze een kwartier aanstonden voor ik vertrok. Wat me bevreemde was dat mijn voeten wel erg warm aanvoelen, heet zelf. Het leek er wel op of de zolen veel te warm werden, zou er iets defect zijn? Ik besloot maar te gaan fietsen, mijn voeten koelen vanzelf wel weer af. Na een paar kilometer was het bijna niet meer te harden, mijn voeten deden gewoon zeer. Toen ben ik maar even gestopt om de verwarming uit te zetten, afstand bediening heb ik niet.

Ondanks de sneeuw ging het fietsen redelijk voorspoedig. Door de windgeleiders op de voetengaten was het erg comfortabel in de fiets. Ik kon wel merken dat de ventilatie hierdoor minder was. Samen met de hoge luchtvochtigheid zorgde dit voor het beslaan van mijn schermpje. Droogmaken hielp niet echt omdat het daarna weer snel dichtzat. Nu bleek het kantelmechanisme wel erg handig. Door het scherm zo nu en dan omhoog te zetten verdween de condens snel. Dan merk je ook gelijk hoe koud het eigenlijk is. In Rotterdam reed ik over een verkeersdrempel, de bakjes onder de voetengaten doorstonden deze aanslag zonder probleem. Vlak voor de brug over de Noord viel één van de windgeleiders van de fiets, blijkbaar valt er aan de bevestiging nog wel wat te verbeteren. Nu hoefde ik nog maar een kilometer of tien, dus legde ik het bakje naast me in de fiets.

Oei, wat was dat ineens koud, de tocht ging helemaal langs me heen. Ik was blij dat ik niet ver meer hoefde. Op het werk aangekomen bleek dat ik over de hele rit 20 minuten langer had gedaan.

In de middagpauze heb ik de windgeleider weer terug gezet en gelijk mijn linker voorband even opgepompt. Er zat nog maar twee Bar luchtdruk in, ik had al het idee dat links zachter was.

Om zoveel mogelijk met daglicht te kunnen rijden ging ik wat eerder weg. Dat lukte tot in het centrum van Rotterdam, waar het ineens in rap tempo donker werd. Maar voor ik in Rotterdam was moest ik eerst de verwarming van mijn rechter schoen uitzetten, die werd weer veel te warm naar mijn zin.

Aan het einde van de Delshavenseweg klapte ik over een vervelende fietsdrempel, die beide windgeleiders deed indeuken. Ze doorstonden de klap weer zonder probleem en veerden snel weer terug naar hun oorspronkelijke vorm. Mijn voeten bleven warm tot ik thuis was. Op deze manier is de Quest wel heel comfortabel, zelfs met dit koude weer. Francis dacht dat ik wel half bevroren zou thuiskomen, zo koud leek het buiten.

Ik heb de schoenverwarmers nog even nagekeken en er mankeerde niets aan. Ik denk dat ik het vermogen iets terug schroef van 1,7 naar 1,3Watt. Dat komt het batterij gebruik ook ten goede. En dat is ook erg handig als we de schoenverwarmers bij de wintersport gebruiken.
102km

Ik heb vanavond de eerste bestelling per email binnen gekregen. Daarop heb ik besloten om ze ook voor geïnteresseerden te gaan maken, prijs e15,- inclusief verzendkosten. Dan moet je wel zelf voor de AA cellen zorgen (2 per schoen). Het gewicht per stuk is 24 gram, zonder de twee cellen. Met de cellen erbij wordt het dus 84gram per voet.

Ik verlaag het vermogen tot 1,3Watt. Dat blijkt genoeg te zijn, mits je overschoenen draagt. Doe je dat niet dan merk je niet veel van de verwarming omdat er teveel warmte verloren gaat. Bij dit vermogen gaan de twee cellen maximaal 5 uur mee.

Van cakeblik naar windgeleider

2010-01-08T19:53:00.006+01:00

Nadat wim zijn eerste experimenten met het afdichten van de trapgaten uitvoerde begon ik ook na te denken hoe dit kon worden opgelost. Daarbij bedacht ik me dat deze afdichtingen flexibel genoeg moeten zijn om een stootje te overleven, zonder dat ze daarbij kracht op de body van de Quest uitoefenen. Al snel daarna zag ik de non-stick cakevormen in de winkel liggen. Toen de maten ook nog goed waren begon ik na te denken over de uitvoering.

Deze cakevormen zijn van siliconen rubber gemaakt, hierop hecht eigenlijk niets. Bij wijze van experiment probeerde ik het te lijmen met siliconenkit. dat werkte best wel goed, later las ik dat dit ook het aanbevolen middel is om dit materiaal te lijmen (eventueel met gebruik van een primer).

Eerst wilde ik aluminium strippen op de vorm lijmen en die met schoefje vastzetten. Later verving ik de schroefjes door klittenband. weer een stadium verder verdween ook het aluminium en werd het klittenband rechtstreeks op de vorm vastgezet. Dit maakte het makkelijker om de vorm goed aan te laten sluiten op de ronding van de Quest. Toen ik de vorm vanmiddag wilde gebruiken bleek de lijm nog niet voldoende gedroogt. Dat kon wel kloppen want de droogtijd is minimaal 24uur. Als oplossing heb ik het klittenband met nietjes aan de cakevorm vastgezet. (dit heeft trouwens ook geen negatief effect op de werking van het klittenband!). Daarna heb ik met een schaar de randjes afgeknipt en de zijkant verwijdert.

Op de cakevorm heb ik een gehalveerde stuk klittenband gebruikt, terwijl ik rond het trapgat een hele breedte heb gebruikt. Dit deel heb ik eerst warm gemaakt met de föhn om de hechting van de lijmlaag te verbeteren.

De vorm heeft precies de juiste breedte, het lijkt wel gemaakt voor de Quest.

Bij het proefritje bleek dat dit uitstekend werkt. Ik merkte niets meer van tocht. Met deze oplossing kan ik ook nog mijn voeten op de grond zetten. dat is niet vaak nodig maar ik wil de mogelijkheid wel behouden.

En de kosten: circa 4 euro

Botronic schoenverwarming geperfectioneert

2010-01-08T18:58:00.006+01:00

Vanmorgen heb ik het benodigde weerstanddraad gekocht. De verkoper merkte al op dat er tegenwoordig nog maar weinig mensen hun eigen weerstanden maken. Deze elektronica speciaalzaak (Stuut en Bruin in Den-Haag) bestaat al zo lang dat ze deze materialen gewoon nog in voorraad hebben.

Mijn eerste poging bleek wat lastig uitvoerbaar, ik wilde de draad in de inlegzool naaien. Het lukte wel maar ik bedacht dat het veel eenvoudiger kon. Op de website van Therm-Ic zag ik hoe eenvoudig hun schoenverwarmers eigenlijk zijn. Het lijkt wel heel geavanceerd maar het zijn gewoon drie weerstanden op een printplaatje. De lijnen die je ziet zijn alleen bedoeld om het er fraaier uit te laten zien. Drie weerstanden betekend ook drie standen, er worden immers 1, 2 of 3 weerstanden ingeschakeld. Deze weerstanden zijn niet van gelijke grootte want de gebruiksduur neemt meer dan evenredig af.

Het top-of-the-line model heeft zelfs afstandbediening, leuk dan kan je tijdens het fietsen ook zappen. Bij dit model wordt pulsbreedte modulatie toegepast, wat erop neerkomt dat de verwarming steeds even wordt ingeschakeld bij de lagere standen. Alleen in de hoogste stand staat hij continue aan. Voordeel is dat er minder draden nodig zijn en dat je nog meer standen creert. Of dat zinnig is betwijfel ik. Bij de hoge standen is de gebruiksduur erg beperkt, bij de lage standen merk je waarschijnlijk erg weinig van de verwarming. Ik denk dat de meeste gebruikers een gemiddelde stand kiezen.
De pulsbreedte modulatie lijkt voor leken ingewikkeld maar is in feite een heel eenvoudige schakeling van een paar dubbeltjes.

Ik heb mijn schoenverwarmers zo gemaakt dat ik die gemiddelde stand altijd bereik. Met weerstanddraad bepaal je gewoon de gewenste waarde door een bepaalde lengte te gebruiken. In dit geval 14cm (bij 28 Ohm/m geeft dit een weerstand van ongeveer 4Ohm). Bij een batterij spanning van 2,6V komt dat op een vermogen van ongeveer 1,7Watt. Dat betekend weer een gebruiksduur van 3-4uur.

Op de foto kan je zien dat de constructie nu erg eenvoudig is geworden. De aansluitdraden heb ik als treksontlasting nog een paar keer door de schoenzool heen geweven. Verder zorgt de tape ervoor dat de draad niet kan beschadigen. op deze manier is de verwarming ultra-plat geworden, je merkt er niets van. Vanmiddag heb ik een testrit gemaakt en kon constateren dat het heerlijk aangenaam werkt. Deze wil ik niet meer missen in de winter.

Ondertussen stromen de bestellingen al weer binnen, deze keer uit onverwachte hoek. De hele familie wil schoenverwarmers voor de wintersport hebben. ook bij het skieen is dat wel zo lekker. In dat geval gaat de nieuwe batterijlader wel mee op skivakantie

Botronic schoenverwarmers

2010-01-07T19:51:00.004+01:00

Een van de ongemakken van het fietsen in de winterkou is koude voeten. Natuurlijk heb ik op Wim Schermer zijn weblog gelezen welke handige hulpmiddeltjes hiervoor bestaan. Hij heeft me zelfs een keer aangeboden om ze een weekje aan me te lenen. Ik vindt het grote nadeel van dit soort systemen de hoge kosten (een setje van Hotronic kost maar liefst e159,-). Bij mijn fietstocht van afgelopen zondag kon ik weer ervaren hoe je voeten afkoelen. Deels was dat natuurlijk mijn schuld omdat ik de overschoenen was vergeten, maar toch...

Vandaag las ik op bij de ligfiets discussiegroep een stukje over voetverwarmers. Iemand was de begonnen met de vraag of voetverwarmers ook op de dynamo kunnen worden aangesloten.

Persoonlijk lijkt met dat niet zo handig, daar kan je beter accu's voor gebruiken. Maar even verderop kwamen wat getallen boven water. Een simpel rekensommetje leerde me dat de voetverwarmers gemiddeld maar ongeveer 2 Watt gebruiken. Bij een goede isolatie van de schoen is dit voldoende om de kou eruit te halen.

Toen onstond het idee om zelf iets in elkaar te knutselen, misschien met gebruik van weerstanddraad? Dat had ik zo snel niet voorhanden, maar gewone weerstanden wel.
Tussen de middag ben ik snel even gaan winkelen voor een paar inlegzolen, de weerstanden moeten natuurlijk ergens op worden gemonteerd. En vanavond heb ik het in elkaar gesoldeerd.

Ik had gelukkig nog een batterij houder liggen voor twee AA batterijen. Die kwam nu goed van pas. Onlangs heb ik ook wat Sanyo cellen gekocht met een capaciteit van maar liefst 2700mAh. Bij een gemiddelde spanning van 1,3V per cel leveren die samen 7Watt-uur. (Dat is 3,5 uur lang verwarming van 2Watt). Voor mij genoeg om heen en weer naar Dordrecht te rijden.

Op de foto kan je zien dat ik de weerstanden bij de tenen heb geplaatst, daar heb je meestal ook het meest last van de kou. Er staan 11 weerstanden van 56Ohm parallel, de gezamelijke weerstand wordt dus 56/11=5,1Ohm. Een ander sommetje leert dat het vermogen nu U^2/R=2,6^2/5,1=1,3Watt is. (wat aan de lage kant, ik dacht eerst dat ik weerstanden van 47Ohm had). Maar voor een experiment goed genoeg.

De weerstanden heb ik met een tweetal draden op de batterij houder aangesloten. Ik schakel de verwarming uit door de steker los te nemen!

Momenteel heb ik de verwarming in mijn rechterschoen en dat is al goed te merken. Morgen ga ik een ritje maken en dan weet ik zeker of het goed werkt en merkbaar beter is. Bij een eventueel definitief exemplaar gebruik ik weerstand draad. Dat rijg ik gewoon op de schoenzool, wat makkelijker is dan het solderen van de weerstanden. De lengte bepaald de weerstand. Weerstand draad is in verschillende uitvoeringen (aantal Ohm/meter varieert) te koop, het Het is eigenlijk ongelooflijk hoe simpel een voetverwarming is.

De kosten zijn nu beperkt:
2 setjes zolen e1,5
2 batterijhouders e2,80
batterij clip e0,39
4 AA cellen e10,-
draad en weerstanden e0,50
samen circa e15,20

en een uurtje knutselen

wordt vervolgt

straks ook: van cakeblik naar windgeleider voor de voetengaten

Lekker tochtje in de winterzon

2010-01-03T16:44:00.006+01:00

Na een lange tijd niet te hebben gefietst ging ik vanmorgen weer eens met de Quest op stap. Het was prachtig fietsweer, zonde om die kans te laten liggen. Wel waren de fietspaden op sommige plaatsen verraderlijk glad. Het stuk tot in Maassluis gaf geen problemen, hier rij ik grotendeels op de weg waar ook auto's komen, daar wordt volop gestrooid. Op de meeste fietspaden blijkbaar niet want er waren nogal wat plekken met een dikke laag ijs. Soms braken de wielen door het dunne ijs wat een hoop gekraak gaf. In tegenstelling tot de andere fietsers had ik weinig last van de gladheid, alleen in de bochten moest ik vaart minderen.

Net voorbij Hoek van Holland riep een fietser iets naar mij. Nadat ik vaart minderde en hij het nog een keer had herhaalt bleek dat hij waarschuwde voor ijs op de weg. Ik bedankte hem en vervolgde behoedzaam mijn weg. Hij had niets teveel gezegd, het was er werkelijk spekglad. Ik gaf de boodschap weer door aan vanaf de ander kant naderende fietsers . Over het algemeen waren dat oudere mensen, die breken makkelijk iets als ze onderuit gaan.

Op een kruispunt even verderop kwam een hond achter een bal aangerend. Hij raakte in een slip, ging over de kop en liep weer verder. zo'n beest doet niet moeilijk!

Het grootste deel van het pad tussen Hoek van Holland en Kijkduin was goed begaanbaar. Alleen de laatste honderd meter werd het weer ijzig. Na een kleine twee uur was ik weer terug. Heerlijk gefietst!

Eergisteren, op 1 januari, heb ik meegedaan aan de traditionele nieuwjaarsduik. Even leek het er op dat deze niet doorging vanwege de te lage temperatuur, gekker moeten ze het niet maken! Wat verwachten ze, dat het warm is op deze dag. Ik had me al voorgenomen de duik in dat geval toch te maken, dan maar zonder professionele begeleiding.

Kantelmechanisme voor het windschermpje.

2009-12-11T16:18:00.008+01:00

Toen ik op Wim's weblog zag wat hij had geknutseld, dacht ik gelijk, een prima idee maar de uitvoering moet beter kunnen. Dat je het schermpje kan kantelen is een goede aanvulling. In het geval je zodanig slecht zicht heb dat dit gevaarlijk is kan je besluiten het schermpje omhoog te zetten. Bij Wim zijn oplossing zit je dan wel tegen een uitzetstokje aan te kijken.

Ik heb zelf nog geen gevaarlijke situatie meegemaakt, maar in dat geval kan je het met één handbeweging lostrekken en het naast je in de fiets leggen. Het is wel raadzaam om het scherm in een plastic zak te doen want anders zit hij in kortste tijd onder de krassen.

Ik had gisteren al een concreet idee, hoe ik het zou aanpakken. Maar de juiste uitvoering heeft me toch nog een hele ochtend gekost. Pas het derde stel "scharniertjes" sloot goed genoeg op de schuimkap aan. Wanneer de passing niet voldoende is blijft het klittenband niet zitten.

Ten slotte ben ik nog even naar de bouwmarkt gegaan om de juiste boutjes en moertjes te kopen. Het moertje is zelf-borgend. Dat is nodig want anders gaat het scharnier na korte tijd weer loszitten. Tussen het scharnier en het scherm zitten rubber ringen, die zorgen dat er voldoende wrijving is. Door het boutje vast te zetten (niet te vast) zorg je ervoor dat het scherm in de open-stand blijft staan.

Zoals Wim schreef, dat je een soort dakje boven je hoofd krijgt, als het scherm open staat, zo werkt het niet in mijn situatie. Ik kan het net open zetten en er onder door kijken. Als ik het scherm verder open doe komt het tegen mijn helm aan. Dat is natuurlijk simpel op te lossen door het scherm een centimeter of vijf meer naar voren te zetten.

Vanmiddag heb ik al een proefrit gemaakt en de scharnier constructie deed precies wat ik ervan verwachtte. De komende week ga ik verder testen of alles goed blijft functioneren.
Misschien moeten bepaalde detail nog worden verbeterd. Ik denk daarbij aan een stukje klittenband aan de binnenzijde-voor om het scherm nog beter vast te zetten. Als hier een lusje aanzit kan je dat beetpakken om het scherm voor weer los te maken en te kantelen.

Misschien moet het contact-vlak tussen scharnier en schuimkap nog iets groter, om er zeker van te zijn dat het onder alle omstandigheden vast blijft zitten.

Als alles naar wens is zal ik de scharniertjes als extra aanbieden. Mensen die deze optie belangrijk vinden kunnen de scharniertjes bestellen, denk daarbij aan e8,- voor twee stuks (het moet wel leuk blijven). Bij apart versturen komen daarbij nog de verzendkosten (ik weet nog niet wat dat gaat kosten, ligt eraan of het door de brievenbus past).

wordt vervolgt....

Preview?

2009-12-10T23:33:00.002+01:00

Quest schermpje is een hit

2009-12-07T20:05:00.002+01:00

Toen ik een paar weken geleden kenbaar maakte dat ik ook voor andere Quest-rijders wel een windschermpje wilde maken had ik niet verwacht dat het zo hard zou gaan. Vanavond heb ik juist weer een paar pakjes verzendklaar gemaakt waarmee het aantal op twintig komt. Ik zorg er voor dat alle nieuwe schermpjes ook volgens "de laatste stand der techniek" worden vervaardigd, in dit geval dus met de extra ventilatie gaatjes in het midden. Alles bij elkaar geeft dat best wel veel werk, maar ik doe het nog steeds met plezier, vooral met alle positieve reacties die ik ontvang. Het is natuurlijk geen product dat met alle ongemakken afrekent, maar met een paar hulpmiddeltjes lijkt zelfs regen en condens een overkomelijk probleem te zijn geworden. Wim Schermer heeft een test uitgevoerd met een paar producten van Halfords ProVision rain clear en fog clear), waar ik door tijdgebrek nog niet aan toe was gekomen.

Ik was wel al zover dat ik rain clear op de voorruit van mijn auto had aangebracht en daar werkt het zeer goed. Bij een bepaalde windsnelheid worden de regendruppels van de ruit geblazen en hoef je de ruitenwissers bijna niet te gebruiken. Bij de Quest zal het wel net zo werken. Het is alleen vreemd dat de fabrikant afraad om het op kunststof te gebruiken, daarom had ik in eerste instantie ook het goedkopere product (anti-condensspray) gekocht waar het gebruik op kunststof zelfs wordt aangeraden. Dit spul werkt echter voor geen meter, zoals Wim nu ook bevestigd.

anti-condens of pro-condens?

2009-12-01T22:01:00.004+01:00

Vandaag beloofde het een mooie dag te worden om naar het werk te fietsen. Vanmorgen vroeg zag het er nog niet echt naar uit. Toen de wekker om 6 uur ging, ik was gisteren avond erg optimistisch over de vertrektijd, draaide ik me nog maar even om. Om half zeven moest het er echt van komen en maakte ik me klaar voor vertrek. Even voor zeven uur zat ik in de Quest op weg naar Dordrecht. In Delft weer hetzelfde gezeur als de afgelopen weken, waardoor ik door allerlei straatjes moet manoeuvreren.

Gisteren avond had ik vol goede moed het scherm aan beide kanten met de Halfords spray (eigen merk, 250ml) bewerkt. Ze verkopen drie varianten waarvan er bij twee is vermeld dat je het niet op kunststof moet gebruiken. Bij deze wordt er niets over kunststof gezegd, maar op de website staat dat dit moet kunnen.

De verwachtingen waren hoog gespannen, maar al snel wou ik dat ik het er nooit op had gedaan. Het leek wel of het spul juist condens aantrekt. Gelukkig had ik een stuk keukenpapier bij me, daarmee kon ik steeds het condens verwijderen, zodat rijden mogelijk bleef. Geleidelijk aan werd het lichter en leek de luchtvochtigheid ook te verminderen. De rit ging wat moeizaam en ik ging niet zo snel als ik gewend ben.

In de pauze heb ik het schermpje met afwasmiddel schoon gemaakt, ik hoop dat de "anti condens" hiermee goed wordt verwijderd. Verder was het opgevallen dat er in het midden van het scherm een soort condens "waaier" ontstaat, doordat er geen lucht lang het midden kan. Dit heb ik simpel opgelost door drie gaatje in het scherm te boren, juist boven het klittenband. Deze gaatje zijn ca 7mm en zorgen ervoor dat er ook ontwaseming in het midden is.

Het boren vergt behoedzaamheid, niet te hard drukken en rustig boren. Ander bestaat de kans dat de boor "hapt" en het scherm doet splijten. Het kan handig zijn om even het middelpunt van het boorgat te markeren met een gloeiende naald of een klein boortje zodat je precies op de goede plek boort.

Terug was de lucht weer behoorlijk vochtig, maar nu had ik geen last meer van een bestaand venster.

Bij een volgende rit ga ik het scherm wat verder naar voren plaatsen. Daaruit moet een optimale afstand komen, waarbij het scherm goed werkt en het beslaan minimaal is.

vandaag 100km, totaal 5733km

Postorder bedrijf Botter

2009-11-19T22:43:00.004+01:00

Ik ben de hele week al bezig met mijn "bestellingen". Gelukkig hou ik niet echt van TV kijken, want daar heb ik even geen tijd voor gehad. Er komt best wel wat voor kijken om alles in goede banen te leiden.

Daarnaast wilde ik de verbetering, voor de ventilatie, toch nog met deze schermpje meesturen. En dat betekende extra werk.

- adressen bestandje maken (alles moet wel op de goede plek terecht komen)
- montage instructie (lullig als je niet weet wat je ermee moet)
- verpakkingsmateriaal (het moet toch heel aankomen)
- inpakken en opletten dat alle bevestiging materiaal erbij zit
- pakjes duidelijk adresseren
- mail sturen dat pakje is verzonden

Gelukkig kon ik op mijn werk oude doosjes vinden om de schermpjes te versturen. Het is verbazingwekkend hoeveel karton je achter in je Quest gestouwd krijgt. En dan nog een groot stuk schuim-deken om het materiaal in te verpakken.

Zoals je op de foto boven ziet staat alles klaar om te worden opgestuurd.

Vandaag ben ik met de Quest naar het werk geweest. Terwijl het gisteren bar en boos was, kon je vandaag heerlijk fietsen. Ik heb de 8 uur niet helemaal vol gemaakt, zodat ik nog wat langer met daglicht kon rijden.

Verbeterde ventilatie

2009-11-17T22:33:00.004+01:00

Vanavond ben ik druk bezig geweest met de "productie" van de bestelde schermpjes. ook heb ik nu een model van het binnen-scherm, dat er voor zorgt dat de rijwind achter het ruitje omhoog gaat.

Het is natuurlijk meer werk dan ik had ingeschat, mijn tijd-schattingen zijn altijd te optimistisch. Ook werkt het niet mee dat twee voltooide schermpjes een barst hadden en dus de prullenbak in konden.

Ik plak zelf de buitenste klittenband op het scherm, het binnendeel lever ik als bouwpakket met de benodigde stukjes klittenband. Anders wordt het te bewerkelijk.

Morgen weer fietsen?
Volgens het KNMI gaat het hard waaien, windkracht 9 is wat te veel voor een Quest

Testrit.

2009-11-16T21:21:00.003+01:00

Vandaag reed ik voor de eerste keer een langere rit met het nieuwe windschermpje. De vorige rit was eigenlijk te kort om goed over het scherm te kunnen oordelen. Toen ik thuis vertrok was het droog, de lucht was niet erg koud en het was bewolkt. Tot in Delft functioneerde het scherm prima, maar toen ik op temperatuur begon te komen zag ik dat er condens begon te vormen. Dat is op zich niet zo vreemd want ik produceer gewoon een hoop waterdamp. Als ik op mijn werk aankom zijn zelfs mijn sokken drijfnat.

Toch was het wel een tegenvaller omdat ik had verwacht dat het ruitje ver genoeg van de opening in de schuimkap zat om dit te voorkomen. Moeten er dan toch weer gaatjes in worden gemaakt, dat betekend een hoop werk en nieuwe aanpassingen.

Misschien is de oplossing niet zo ingewikkeld. Ik schoof het schermpje aan de voorkant een halve centimeter omhoog en maakte het opnieuw vast met het klittenband. Hierdoor heeft het scherm een soort kierstand. Toen ik weer op weg was zag ik dat de oplossing prima voldeed. De lucht stroomt onder het scherm door en wordt dan door de schuimkap rand omhoog gestuwd. Ik hoefde de hele rit geen enkele keer het scherm te wissen.

Verder doet het scherm perfect waar het voor bedoeld is, je ogen en oren uit de wind houden. Zelf de gewone oordopjes van de MP3 speler geven nu voldoende geluid. (Toch prefereer ik de in-ear dopjes omdat die veel beter in mijn oren blijven zitten, de andere ploppen er uit door het zweet).

Zoals het scherm nu op de kap is gemonteerd ziet het er ook veel natuurlijker uit (vergeleken met de vorige oplossing)

Ik wil nog wel experimenteren met:
- de positie op de kap (verder van mijn hoofd af).
- anti condens middeltjes.
- misschien nog een luchtgeleider dicht achter het scherm

Deze laatste optie zorgt er dan ook voor dat het schermpje iets boven de kap blijft hangen, zodat de lucht toevoer gegarandeerd is en kan worden versteld.

De terugrit ging als een speer, ik had sterk het idee dat ik wind mee had. Nu ik terugkijk op windfinder blijkt het dat ik de wind schuin tegen had.

Halverwege Rotterdam en Delft in het dorp "de zweth (heet het wel zo?)" stond het verkeer helemaal vast. Deze weg is een sluiproute voor automobilisten die de A13 vermijden. Slim is dat niet want er staan hier van die zogenaamde "blockers" en toevallig functioneerde ze vandaag uitstekend. Dat is ook wel eens anders,dan rijden ze je hier als gekken voorbij. In het dorp is geen ruimte om elkaar te passeren, maar het wordt toch geprobeerd, vandaar die enorme puinhoop. Op zich allemaal geen probleem, ik geniet er zelfs van als ik langs fiets. Maar in dat laatste zat nu juist het probleem, in de ijver van de automobilisten om elkaar te passeren vergaten ze dat de fietsstroken alleen voor fietsers zijn. Ik probeerde een paar keer over de fiets-strook de stilstaande auto's te passeren, tot ik over het randje op de schuine helling naast de weg terechtkwam en bijna van het talud afdonderde. Toen ben ik heel kwaad uitgestapt en heb de automobilist even gezegd wat ik ervan vond (ik zal het hier niet herhalen). Daarna ben ik links langs de rijd gegaan, zover dat lukte. Bij elkaar kostte het me wel een minuut of tien voor ik weer gang kon maken.

Een deel van mijn fietsroute staat beschreven op de website fiets filevrij. Als je ziet wat men daar een goede fietsroute vind dan blijkt dat we nog een lange weg te gaan hebben.

Thuisgekomen zag ik dat er al vijf bestellingen voor het schermpje zijn. Nu moet ik nog een verpakking vinden waarin ik het scherm heelhuids kan versturen.

Op mijn werk gebruiken ze PUR schuim om producten in te verpakken. Dat lijkt me ook in dit geval de beste oplossing.

Wordt vervolgt

Schermpjes op bestelling

2009-11-15T20:03:00.010+01:00

Vandaag had ik eindelijk gelegenheid om een paar van de schermpjes te maken. Een aantal lezers heeft me laten weten dat ze wel interesse hebben voor een dergelijk scherm. Ik heb ze laten weten dat ik dit wel voor een kleine vergoeding wil doen. (zolang het niet te gek wordt natuurlijk). Zeker nu het kouder wordt is dit een aangename uitbreiding voor op de Quest.

Gisteren was ik al langs de Hornbach gereden voor een stuk polycarbonaat. Thuisgekomen zag ik dat ik toch het verkeerde materiaal had gekocht, dit spul is met 2,5mm dikte net wat te zwaar. Dus ben ik gisteren nog een keer naar de bouwmarkt gereden, nu naar de Praxis waar ze plexiglas van 2mm dik verkopen. Gisteravond ben ik eerst met een tekenprogramma bezig geweest met als doel de vorm van het scherm uit te printen. De eerste vorm had ik met de hand getekend en dat kon nog wel iets strakker. Uiteindelijk ben ik maar gestopt, het lukte simpelweg niet deze vorm in een document te krijgen. Met een oude tekenmal ging het wel en had ik al snel een perfect voorbeeld op papier.
Met dit papier kon ik bij het eerste exemplaar de vorm op het plexiglas overnemen in
plexiglas maken. Jammer genoeg ging er iets fout met het decoupeerzagen en scheurde het kunststof. Niet getreurd, dit exemplaar kan nog als voorbeeld dienen, om de vorm opnieuw op een plaat over te nemen. De volgende stap was het in handzame stukken zagen van de plaat van 1x1m.

Na het overtekenen van de vorm kon ik met de decoupeerzaag aan de gang. Om het zagen makkelijke te maken had ik de decoupeerzaag in de bankschroef geklemd. Daardoor had ik beide handen vrij en meer controle over het zagen.

De op maat gezaagde stukken plexiglas warm ik op in de oven op iets meer dan 100 graden celcius. Zo nu en dan controleren of het materiaal al flexibel is, te lang verwarmen zorgt ervoor dat de bescherm folie gaat inbranden en dat is niet de bedoeling. Als het materiaal voldoende flexibel is kan het uit de oven en op de buigmal. Tijdens het afkoelen goed aangedrukt houden met twee ovenhandschoenen.

Daarna kan ik de bescherm folie eraf peuteren en de stukjes klittenband bevestigen. Ik maak eerste de lijm warm met de verfstripper, dat maakt de lijmverbinding veel sterker. Bij het lijmen goed oppassen dat er geen lijmdraden op het scherm vallen, die laten zich niet zomaar verwijderen.

Nu nog een antwoord vinden op het verzend probleem. dat het eerste schermpje heel bij Wim Schermer is aangekomen wil niet zeggen dat het altijd goed zal gaan. Ik heb op mijn werk wel eens een pakje ontvangen waarbij het leek alsof de vorkheftruck erover heen gereden was. Voorlopig heb ik de prijs van het schermpje op e20,- gesteld (daarbij komen nog de verzendkosten a e6,75). Niet dat het materiaal zoveel kost maar in de praktijk gaat het nogal eens fout waardoor er een hoop extra materiaal nodig is (ik heb al zoveel materiaal verpruts). En dan zijn er nog de kosten van het gereedschap waarvoor ik een klein stukje in rekening breng.

Schermpje, scherm, schermer

2009-11-12T21:55:00.010+01:00

Een dag nadat Wim Schermer zijn windschermpje van mij had ontvangen stond zijn "recensie" al op zijn weblog. Omdat dit ritje onder gunstige omstandigheden had plaatsgevonden was zijn reactie ook erg positief. Een paar dagen later heeft hij een wat minder goede ervaring, met mist beslaat het scherm toch nog en wel aan beide kanten. Ik realiseer me dat hier weinig aan is te doen, ook een fietsbril ondergaat hetzelfde lot. Vorig jaar heb ik ook onder soortgelijke omstandigheden gefietst en dan zit er niets anders op dan om de paar honderd meter je bril met een tissue droog te maken.

Hoewel dit schermpje een grote verbetering is ten opzichte van de eerdere uitvoeringen is er toch nog wel wat op aan te merken. Wat ik vervelend vindt is dat het scherm wel erg dicht bij mijn gezicht is. Verder beslaat het nog als je stil staat, bijvoorbeeld voor een verkeerslicht (en dat gebeurt nogal eens). Als ik dan weer op gang kom is de condens snel weg, maar de eerste meters zie je niet veel. Een ander klein nadeel is dat dit scherm nogal bewerkelijk is om te vervaardigen. Het boren van de gaatjes moet met veel beleid gebeuren, het plexiglas scheurt makkelijk. Ook het extra ruitje aan de binnenkant geeft extra werk. Stiekem hoop ik erop dat er meer Questrijders zijn die wel een dergelijk schermpje zouden willen hebben. Niet dat ik eraan zou willen verdienen, de eer alleen is al voldoende.

Wim stuurde me gisteren een mailtje waaruit bleek dat hij toch nog niet helemaal tevreden was met deze uitvoering. Ik had niet anders van Wim verwacht, de man is toch een echte perfectionist. Hij stelde voor om het ruitje meer naar voren te plaatsen, eventueel in combinatie met een dakje. Voor dat eerste idee had ik wel oren, maar een dakje is me een station te ver. Ik had een tijdje terug ook al nagedacht over een schermpje dat gebruikt kan worden als je zonder schuimkap rijd. Maar daar heb je momenteel weinig aan, mij is het nu in ieder geval te koud.

Zo'n suggestie is wel een goede stimulans voor mij om er mee verder te gaan, zelf heb ik al eerder het idee dat het wel goed is. Het werkt toch!

Nadat ik Wim zijn idee een dag had laten borrelen wist ik hoe ik het ging doen. In eerste instantie wilde ik het scherm met een platte rand aan de onderzijde uitrusten. Nadat ik de mal voor het vormen van het plexiglas had aangepast kwam ik er achter dat dit geen goede oplossing was. Het plexiglas laat zich wel makkelijk buigen, maar complexe vormen zijn niet makkelijk. De oplossing was simpel, gewoon het bestaande schermpje vergroten en aanpassen zodat het iets naar voren op de schuimkap past. Daar zet ik het met een stukje klittenband vast en klaar is Kees (Eduard). Het resultaat mag er wel wezen.

Ik heb daarstraks snel even een rondje in het donker gereden en het scherm functioneert fantastisch. Ik moet nog een rit onder minder goede omstandigheden maken (morgen wellicht) maar ik denk dat het oordeel positief blijft.

Nu zit het scherm met slechts 1 stukje klittenband vast. Dat zal onder de meeste omstandigheden wel voldoende zijn, maar als er harde wind van achteren komt klapt het vast om. Ik denk dat is daarom nog twee stukjes aan weerszijden toevoeg.

Dit schermpje zit ongeveer 8 cm meer naar voren, daardoor is de kans op beslaan veel kleiner. Het verminderen van windgeruis en het uit de wind houden van de ogen gaat nog steeds even goed.

Met dank aan fotomodel Timo Botter.

Delft, wegomleiding-stad

2009-11-11T22:34:00.002+01:00

Vandaag zou het qua weer het hoogtepunt van de week zijn. Helaas was de werkelijkheid iets anders. Soms is de realiteit beter, op een andere dag is het slechter dan de voorspelling.

Toen ik vanmorgen vertrok was het nog droog. Omdat het nog donker was kon ik niet zien dat er regen in de lucht zat. Ik maak de beslissing om te gaan fietsen meestal al de avond van te voren. Terugkrabbelen is dan niet de bedoeling.

De laatste tijd is het een kleine ramp om door Delft te fietsen. Op de ene doorgaande weg zijn ze een nieuwe hoge druk riool aan het aanleggen. Het fietspad wordt als opstelplaats van het bouwmateriaal gebruikt. Even verderop, bij de andere doorgang, wordt de komende jaren aan een verdubbeling van het spoor gewerkt. Dus het blijft voorlopig tobben.

Toen ik Rotterdam naderde begon het flink te regenen. Gelukkig begon het al wat licht te worden, de combinatie van druppels op het windscherm en weinig licht maakt het niet gemakkelijker om er doorheen te kijken. Ik ga binnenkort een proefje doen met een middeltje dat de druppels sneller van het scherm laat vallen, misschien dat dit helpt.

Op het klinkerweggetje over de Overschiese dorpstraat hoorde ik dat ik de fietspomp, met klittenband achterin de Quest vastgezet, beter moet isoleren. Hij maakt een hoop kabaal door tegen de wand aan te stoten. Inmiddels heb ik hem met een soort schuimdoek omwikkeld en ben ik van het lawaai af.

Op de terugweg hoopte ik beter weer te krijgen. Dat bleek nauwelijk waar, een groot deel van de rit regende het. Gelukkig kreeg ik geen lekke banden, wat met deze nattigheid makkelijk kan gebeuren.

Net toen ik dacht slim door Delft heen te rijden liep ik weer vast in een nieuwe omleiding voor fietsers, leuker kunnen ze het blijkbaar niet maken, wel lastiger.

Zondagsritje

2009-11-08T12:32:00.008+01:00

Het was even moeilijk om vanmorgen het warme bed te verlaten maar toen ik eenmaal onderweg was in de Quest bleek het meer dan de moeite waard.

Het zag er buiten koud uit, met rijp op de daken. En onderweg bleek het ook fris, maar dankzij mijn windscherm was het in de Quest lekker warm. Alleen op mijn voorhoofd voelde ik aan de windstroom hoe koud de lucht was.

Eerst dacht ik naar Maassluis en terug te rijden, maar daar eenmaal aangekomen vond ik dat ik het rondje wel helemaal kon rijden. Nu kon ik ook mijn favoriete fietspad langs de nieuwe waterweg meepikken.

Op het strand bij Hoek van Holland aangekomen stapte ik even uit om een paar foto's met mijn nieuwe camera te maken, een Sony DCS-290W. Ongelooflijk hoeveel camera je tegenwoordig voor je geld krijgt.

Na de korte pauze stapte ik snel weer in de Quest, de familie zat immers op me te wachten voor het ontbijt. Tijdens het stuk door de duinen kwam ik nog aardig veel wielrenners tegen, meer mensen hadden besloten dat het goed fietsweer was.

Ook op deze relatief vochtige morgen, gisteren had het immers de hele dag geregent, bleek de ontwaseming van het scherm prima te functioneren. Bij wijze van test haalde ik het stukje plexiglas aan de binnenkant even weg.

Je krijgt dan meer lucht in je gezicht geblazen maar het scherm gaat dan al weer licht beslaan. Zodra het plexiglas is terug geplaatst verdwijnt het condens ook weer. Ook bij een korte stop begint het scherm te beslaan, hetgeen direct verdwijnt nadat je weer op gang komt.

Even na half elf was ik weer terug na een heerlijke rit.