Bloembollentocht met FTCW

Vanmorgen was de bloembollentocht weer aan de beurt. Ik had de tocht nog als GPS track op de computer staan en dat was maar goed ook! Al snel ben ik namelijk het grote peleton wielrenners kwijt geraakt. Eerst bleek het bochtige bospad door Madestein (Den Haag) te lastig om de renners te volgen. Op de langere stukken haal ik ze normaal weer in. Vandaag lukte dat niet echt. Het duinpad tussen Kijkduin en Scheveningen leent zich normaal goed voor zo'n inhaal actie. Maar de gemeente heeft het pad van een nieuwe asfaltlaag voorzien. Daardoor is het een zeer snel fietspad geworden, te snel voor een of ander lullig ambtenaartje. Op drie plaatsen zijn er van die achterlijke dubbele drempels aangelegd waardoor je bijna tot stilstand moet afremmen om de Quest er ongeschonden overheen te krijgen. En zelfs

dan schuurt de onderkant tegen de hobbel.

Hier op de foto zie je hoe deze drempel eruitziet. Ik vond het plaatje op een website die allerhande obstakels voor fietsers beschrijft.

Ik heb het idee dat dit exemplaar nog een milde variant is van het geval dat ik tegenkwam.

Toen ik er drie had gedaan was er geen wielrenner meer te bekennen. Die jongens vliegen in bijna volle vaart over de drempels heen. Eigenlijk heeft alleen een Quest-rijder er last van!

Ik begrijp ook niet dat dit soort drempels op fietspaden worden aangelegd. Een paar weken geleden is er nog een wielrenner overleden omdat hij de macht over het stuur verloor bij een dergelijke drempel. Als een wielrenner het niet op tijd in de gaten heeft en met de handen los rijd, dan is een drempel levensgevaarlijk. Ook in mijn kennissen kring is een wielrenner heel vervelend gevallen op zo'n onding. Hij moest met een trauma heli worden opgehaald.

Ik heb tot aan de koffie stop flink doorgereden maar ik kwam niemand van de groep nog tegen. Misschien was mijn oude track ook wel afwijkend van de route van dit jaar. Ook de koffie stop was verlegd naar een ander restaurant, dat ik natuurlijk niet kon vinden.

Ik heb maar een paar foto's van mijzelf gemaakt, dan kan je zien dat ik bij de bollen velden ben geweest.

Er waren ook veel andere fietsers, scootmobielers, wandelaars en ruiters onderweg. Vooral die laatste maakten het me lastig. Ik ben

tot drie keer toe uit de Quest gestapt om een paard te laten passeren, de beesten vertrouwen het anders gewoon niet. Meestal is er aan de ene kant een sloot en aan de andere kant een drukke verkeersweg. Het paard kan in paniek geen kant op.

Toen ik zag dat de koffie stop was verplaatst heb ik maar een eigen route terug bedacht. Ik kwam zelfs een van de fiets snelroutes tegen, de Velostrada! Jammer is wel dat het fietspad halverwege door een woonwijk gaat. Een kort pad eromheen had het fietsen nog comfortabeler gemaakt (de ruimte is aanwezig).

Bij het Schenk viaduct in DenHaag werd ik richting fietstunnel gestuurd. Met een Quest de trap af lijkt me geen optie. Dus ben ik terug gereden en heb ik het viaduct genomen. Ik kon goed met de auto's meekomen en gelukkig was oom agent niet in de buurt.

Even na twaalf uur was ik weer terug in wateringen.

105km

Rondje Texel in het zand gestrand

Twee jaar geleden heb ik het rondje Texel gereden dat door de ligfietsclub van Twisk wordt georganiseerd. Dat beviel toen erg goed, ik was aardig afgepeigerd na de tocht van 390 km maar ik zou het zo opnieuw doen. Helaas was ik er vorig jaar te laat bij maar dit jaar zou ik weer meedoen. Donderdag had ik al extra eten ingekocht en een grote fles water, want het zou warm worden. De route van toen had ik ook netjes opgeknapt en de slechte stukken verbeterd. Ook de Quest was met nieuwe voor-bandjes op en top in orde.

Vrijdag morgen ging de wekker om kwart voor drie en een half uur later was ik onderweg. Het was nog verrassend warm voor de tijd van het jaar en ik schoot lekker op. Op dat tijdstip is er nauwelijks verkeer en kan je lekker op het asfalt rijden waar anders de auto's alleen-heersers zijn. Ik dacht al veel te vroeg bij Wim aan te komen, zo snel als het ging. Donderdag had ik voor de zekerheid Wim's nummer in mijn gsm gezet, dan kon ik hem ook bellen als ik later zou komen.

Op de Roomburgerweg in Leiden reed ik op een klinker weggetje langs de Vliet. Dit is een wat minder mooi stukje weg met veel verkeers drempels. Toen ik de zoveelste drempel kruiste hield de bestrating opeens op en landde ik in een bak met zand. Grapjassen hadden het waarschuwingsbord weggehaald en in het donker had ik ook niet in de gaten dat er iets mis was. Ik stond natuurlijk vast en moest uit de Quest om verder te kunnen. De weg was verderop wel intact en dus duwde ik de Quest naar de ander kant. Dit viel nog niet mee in het rulle zand.

Er leek niets aan de hand en na een foto te hebben gemaakt vervolgde mijn weg. Ik zat gelijk weer op een snelheid van zo'n 42km/uur maar ik merkte dat het fietsen zwaarder ging. Bij een bocht leek het alsof de Quest minder grip had, hij dweilde een beetje. Ik stapte uit en controleerde mijn banden. Daar leek niks mis mee en ik ging verder. Even later herhaalde zich dat, maar de banden leken gewoon op spanning. Het werd

ondertussen steeds moeizamer om de snelheid erin te houden. Ik bedacht wat er aan de hand kon zijn, misschien een stuurstang los, of een ander mechanisch defect? Uiteindelijk werd het zo erg dat ik weer uit de Quest ging. Nu was het wel duidelijk, de rechter voorband was zacht.

Ik stond onder een lantaarn en kon goed zien wat ik moest doen. Zoals gewoonlijk controleerde ik de buitenband op scherpe voorwerpen, anders is ie zo weer lek. De band was schoon en snel was ik weer op weg. Nog geen tien minuten later was de band weer leeg. Daar begon ik wel heel erg van te balen, op die manier kom ik nooit op tijd bij Wim. Nu moest ik mijn binnenband plakken aangezien ik geen reserve meer had. Toen bleek ook dat ik het stukje schuurpapier , dat ik altijd gebruik om de band op te ruwen, kwijt was. Geen nood, de weg kan ook als schuurpapier worden gebruikt. Nu zocht ik nogmaals naar de oorzaak, ook naar uitstekende spaken of een scheefzittend velglint. Maar alles leek in orde.

Nog geen kilometer verder stond ik weer stil, nu in de pikdonkere polder, vlak voor een molen. gelukkig had ik ook een helmlamp bij me, zo kon ik de band weer plakken. Mijn bij de start zo goede humeur kreeg wel erg te verduren, hoe kon ik nog op tijd zijn? En bovendien ga je niet om kwart voor drie je bed uit om op je knieen in het donker banden te gaan zitten plakken.

Ik bedacht dat het zo niet verder kon. Er moest een oorzaak zijn voor de ellende. Nu pas ontdekte ik dat er een braampje aan de binnenkant van de velgrand zat. Die had ik blijkbaar aan de duik in de zandbak overgehouden. Zoals gezegd had ik geen schuurpapier, maar met een mes moest het ook lukken. De band was ondertussen ook voor de zoveelste keer geplakt en het bleek dat ik weer eens te zuinig was geweest. Thuis had ik twee splinternieuwe banden liggen en dit exemplaar was al zeven keer geplakt. Die gaat thuis dus direct de vuilnisbak in.

Ik had al veel tijd verloren maar het moest mogelijk zijn om voor kwart over zeven bij Wim te zijn. Maar dan had ik niet op de kunsten van de overheid gerekend. De brug bij Oude Wetering stond open en was in onderhoud. Voor de vorm stond er een omleidingsbord voor fietsers bij maar dat wees richting brug. Ook de weg links van de brug liep dood in een woonwijk er rechtsaf lukte ook niet. Veel hulp van anderen had ik ook niet, de eerste twee die ik tegenkwam waren Polen. De volgende vrouw ging er snel vandoor en de derde wist alleen hoe je over de snelweg verder kon. Die optie heb ik nog even gevolgd maar toen ik de auto's daar voorbij zag flitsen ben ik ontmoedigd huiswaarts gegaan.

Inmiddels het al bijna zes uur, Wim nog op tijd bereiken was kansloos.

Toen ik weer langs de zandbak kwam was het ondertussen licht geworden en kon ik nog een paar duidelijkere foto's maken. Ik zag nu ook de steen liggen die ik had geschampt. Al met al mocht ik nog blij zijn dat het niet erger was afgelopen. ik had ook op een berg stenen kunnen botsen.

Om zeven uur belde ik Wim om te vertellen dat hij niet op mij hoefde te wachten. Ik baalde enorm, ik had me immers zo dit tochtje verheugd.

Om half acht stond ik thuis weer voor de deur. Franciska was natuurlijk hoogst verbaasd om me weer zo snel terug te zien. Ze schrok ook wel een beetje toen ik vertelde wat er was gebeurd, maar gelukkig was er geen schade aan mij of de Quest

Hier zie je hoe ik hopeloos heb geprobeerd om naar de overkant te komen. Ik moet nu echt een goede GPS ontvanger met routering mogelijkheid hebben. Dan was het een fluitje van een cent geweest om de goede route te vinden. (helaas ben ik pas in November jarig en zo'n apparaatje kost nogal wat flappen)

WRB400 (rondje IJsselmeer )

Ik wilde al een tijd een wat langere afstand rijden. Toen ik een paar weken geleden al surfend de website van van mrpbp tegenkwam vond ik daar een mooie gelegenheid voor een tocht in de classificatie voor WRB over 400km. Ik moest er nog wel een paar dagen over nadenken want het is toch een forse uitdaging (althans voor mij). Gisteren was het zover, de start van de rit was om 22:00 Deze tijd is gekozen om alvast aan het rijden in het donker te wennen. Deze ritten zijn namelijk bedoeld om je te kwalificeren voor de rit der ritten: PHP (Parijs-Brest-Parijs). Dat is een tocht waar men zich niet zomaar voor in kan schrijven, je moet eerst waarmaken dat je het ook kan. De details kan je via de bovenstaande link bekijken.




Om half negen ging ik bepakt en bezakt op weg naar Zoetermeer, waar de start bij TV Zoetermeer plaats zou vinden. Na een half uurtje fietsen kwam ik ruim op tijd binnen. Het was fraai om te zien wat voor mannen deze tochten rijden. De meesten kennen elkaar, sommigen rijden bijna wekelijk. Dit zijn taaie kerels die weer en wind trotseren. Na me te hebben gemeld kreeg ik de stempelkaart overhandigt. Er zijn een aantal controles onderweg, waarvan weer sommige "geheim" zijn. Bovendien moet er een stempel in de omgeving van Kampen worden geplaatst, bijvoorbeeld in een café of tankstation.

Om klokslag tien uur werd er na een snelle controle van de fietsverlichting gestart. Ik reed achter de twee voorste renners aan, die er vandoor gingen alsof ze een rondje Zoetermeer gingen rijden. Al na een kilometer gaf mijn GPS aan dat we verkeerd reden. Ik twijfelde of ik wel achter de goede fietsers aanreed en draaide om om weer het juiste pad te vinden. Nu kwam ik de tweede groep rijders tegen en sloot achter deze jongens aan. Op het punt waar we de duinen in gingen stonden twee politie agenten verlichting te controleren, op onze verstralers hadden ze weinig aan te merken.



Ik had eerst het idee om zelfstandig te gaan rijden, maar het beviel me goed om achter het groepje van vier aan te rijden, ik kon nu ook de verlichting dimmen om stroom te besparen. Als voorbereiding voor de tocht had ik een tweede accu gemaakt van 10 stuks 2700mAH AA cellen. Samen met de standaard Quest accu kon ik hiermee eventueel de hele nacht met groot licht rijden. Het viel me op dat mijn licht een mooie brede bundel geeft, maar op een duinpad is een smalle bundel soms ook wel erg prettig. Dan kan je wat verder vooruit kijken. Ook op het binnenlicht dat op de GPS schijnt, was wat aan te merken. Als je ogen eenmaal aan het donker zijn gewend kan je makkelijk met gedimd licht rijden, maar het binnenlicht is dan te fel. Misschien zou een rode binnenverlichting beter zijn, of misschien zou ik ook de binnenverlichting dimbaar moeten maken. De beide Durano banden presteren prachtig. Vooral op het gladde asfalt blijft de fiets maar uitrollen wanneer ik stop met trappen, heuvelopwaarts heb ik meer moeite om het gewicht van fiets met berijder vooruit te krijgen.

Even verderop reden we een afslag voorbij, dat betekende uitstappen en omdraaien, het fietspad was te smal om een gewone draai te maken. Omdat het erg koud was besloot ik om gelijk mijn "buff" om mijn hoofd te doen. Het windscherm kwam goed van pas om de ergste kou uit mijn gezicht te houden. Toch moest ik het regelmatig omhoog klappen omdat het scherm besloeg of dat het scherm gewoon niet helder genoeg was door de krassen. In het donker moet het zicht gewoon optimaal zijn en is een extra laag kunststof soms teveel. Toen ik weer verder kon was ik al een paar minuten achter op de groep. Nu kwam ook de ligfietser achter me rijden. Na een kwartiertje door de duinen te hebben geraced was ik weer bij de kopgroep aan gekomen, de ligfietser was al lang weer uit beeld verdwenen. Het was een prachtige heldere nacht, aardedonker en erg koud. De temperatuur lag volgens het KNMI rond het vriespunt, onderweg zag ik een thermometer op 2 graden staan. Het tempo bleef hoog en al snel kwamen we bij het eerste controlepunt aan. De stempels werden geplaatst en snel ging de groep weer verder.

Juist tegen dit stuk door de duinen had ik erg opgekeken. Maar doordat ik in een groep reed werd het een stuk makkelijker en de tijd vloog werkelijk. Ik had twee mp3 spelers meegenomen, maar de hele rit heb ik er geen moment behoefte aan gehad om ze te gebruiken. Ergens voor Katwijk of Noordwijk stond er een hek dwars over het fietspad zodat ik uit moets stappen om er langs te manouvreren. Welke idioot bedenkt zoiets? dat betekend weer een stuk sprinten om in de verloren tijd te halen.

De volgende controle was bij het kopje van Bloemendaal, net op het punt waar je bovenkomt. Ik had voor de zekerheid van alles meegenomen, een deken, extra kleding, veel eten, 3 liter water, enz. Met belading was de Quest nogal zwaar geworden en dat merk je als je naar boven rijd. Mijn Quest heeft aangepaste tandwielen met een 65T tandwiel als grootste. Het kleinste tandwiel is net aan de grote kant voor dit soort heuvels. We kregen wat te drinken en het tweede stempel werd op de kaart gezet. Nu gingen we weer op weg richting pontje over het Noordzeekanaal waar we al snel weer aankwamen.

Aan de overkant gingen we er weer vandoor. Na een paar honderd meter was ik er van overtuigd dat ik een lekke band had. Ik stopte bij een lantaarnpaal en stapte uit de Quest. Het was geen leuk vooruitzicht om nu een band te moeten plakken. Bovendien betekende dat, dat ik daarna de nodige moeite moest doen om de groep weer in te halen. Gelukkig was het vals alarm, de harde banden hadden moeite met de ruwe klinkers wat een lekke band effect gaf. Snel sprong ik weer in de Quest en na enkele minuten kwam het groepje weer in zicht. Nu begon de grote oversteek naar de afsluitdijk.

Op de afsluitdijk aangekomen ga ik voorop rijden. Het is heerlijke om op zo'n lange rechte weeg te zijn. Ik versnel naar 45km/uur en blijf in dit tempo rijden. De lichten achter me worden maar langzaam kleiner. Bij de parkeerplaats vertraag ik weer, ik vraag me af of hier de stempelpost is. Als ik er voorbij ben ga ik weer harder rijden. Nu zie ik de lichten achter me weer naderbij komen.Twee van de mannen hebben ook versnelt, die trekken zo halverwege de 400km even een sprintje! Vlak nadat ik halverwege de dijk bij de controle aankom komen de twee ook aanrijden, ongelooflijk!

Na een kwartiertje rust en het nuttigen van een blikje Cola gaan we er weer vandoor. Ik rij weer voorop en probeer iets voor de jongens te blijven. Dat valt nog niet mee, ik wil niet te hard maar ook niet in de weg zitten. Aan het einde van de dijk rijden we Friesland binnen: Makkum, Workum, Koudum, Oudega, Balk en vele andere plaatsjes. We rijden nu met zijn drieën en dat verandert voorlopig niet meer. Het tempo is hoog en dan rij je het gat niet zomaar dicht. De twee renners wisselen steeds af en ik rij er achteraan. Later neem ik nog een keer het voortouw, navigeren wordt steeds makkelijker op deze lange rechte wegen en bovendien begint het weer licht te worden. Ik heb geen last van slaap of vermoeidheid.

We rijden door Lemmer en Emmeloord en even later stoppen we in Kampen. Het is de bedoeling om een bak koffie te gaan drinken maar er blijkt niets open te zijn in dit dorp. Even later blijkt de weg te zijn open gebroken en kan ik de Quest door een zandbak heen duwen. Daarna een stuk over de stoep en de Quest schampt met de onderkant over de te hoge stoeprand, de onderkant wordt er niet fraaier op. Ik baal van dit oponthoud en als de twee renners even later plots afslaan vervolg ik gewoon de track en ga op eigen houtje verder. Ik gooi er een schepje bovenop en de twee komen tot aan de volgende stempelcontrole niet meer in zicht. Verderop rij ik langs Dronten en nu worden de wegen recht en lang. Ik moet hier nog ergens een stempel galen maar er is niets. Deze polder is gewoon leeg. Uiteindelijk kom ik bij een tankstation, de man achter de kassa wil me wel een stempel geven. Hij vraagt me of hij nu de hele dag stempels moet zetten maar ik verzeker hem dat dit niet het geval is.

Even later wissel ik naar de laatste van de vijf tracks. Mijn GPS60 kan tracks tot 600 punten bevatten, wanneer ze groter zijn worden ze gesplitst. Om dit probleem te vermijden heb ik alle tracks gekoppeld en als actieve log geplaatst. Helaas werkte dit niet goed, een trackback kan alleen in de verkeerde richting. Verder is het nogal lastig wanneer je geen onderliggende kaart hebt. Soms neem je daardoor een afslag te vroeg of rij je een parallel weg in. Een beter GPS staat daardoor op mijn verlanglijstje. Het is wel erg fijn dat de batterijen wel 20uur meegaan, zeker voor een tocht als dit wanneer je niet wil stoppen om batterijen te wisselen.

Vlak na Laren rij ik het bos in. Ik kom uit op een prachtige stuk heide en de track gaat in de richting van een retaurant. Ik denk dat ik verkeerd zit maar net als ik wil omdraaien komt Leo Forster (ookwel mrPBP genoemt) me tegemoet met een video camera. Ik ben de eerste binnenkomer. Binnen wordt de stempel gezet en maken we een praatje. het blijkt dat de mannen waarmee ik fiets niet de eerste de besten zijn. Een van hen is de snelste Nederlander ooit bij PBP in zo'n 44 uur. Die tocht rijden ze uit zonder te slapen!

Een kwartiertje later komen ook nummer twee en drie binnen. ze waren in Kampen gestopt om een stempel te halen bij een tankstation. Weer een kwartiertje later komt de volgende fietser binnen op een ligfiets. Hij heeft ook aardig doorgetrapt want hij was immers een pont later bij Velzen.

Ik drink een kop koffie en eet mijn boterhammen op. De jongens eten wat in het restaurant. Na een half uurtje zijn er weer klaar voor en starten we voor het laatste deel van de tocht. Als bonus blijkt dat we geen 400km maar 428km gaan rijden. Deze mannen kijken niet op een kilometer meer of minder. We rijden nu weer in een groepje van vier en dat blijft zo tot in Hilversum. Bij weer een wegopbreking moet ik een omweg maken. Eenmaal terug op de track versnel ik om de kopgroep weer in te halen. Nummer drie geeft aan dat hij wat rustiger gaat rijden en vanaf hier zijn we weer met drie man. Nu rijden we langs Loosdrecht en langs de Loosdrechtse plassen, we passeren een prachtig stukje Nederland. Ook tussen Utrecht en Zoetermeer komen we heel wat prachtige huizen tegen, hoewel er ondertussen wel aardig wat te koop staat. Naarmate we dichter bij Zoetermeer komen wordt het fietsen zwaarder. Ik heb nu behoorlijk last van mijn knieën (waarschijnlijk de spieraanhechtingen naast mijn knieën) en ik krijg de pedalen nog maar moeilijk rond. In Zoetermeer mogen we niet door het oude centrum en moeten we omrijden. Dan gaan we nog een keer verkeerd en moet ik de Quest omkeren. De twee mannen zijn ondertussen al weer verder en ik moet me verbijten om weer bij te komen. Gelukkig lukt dat net op tijd en rijden we gedrieën klokslag drie uur het clubterrein op. Met aftrek van een uur pauze hebben we de 428km in 15uur gereden (zo'n 30km/uur gemiddeld).

We leveren de stempelkaarten in en drinken nog wat. Daarna ga ik weer huiswaarts voor de laatste 17km. In Zoetermeer rij ik verkeerd, de batterij van de GPS is inmiddels leeg en ik heb geen zin hem te vervangen. Na wat heen en weer gerij vraag ik de weg en kom weer op het goede spoor. Nu krijg ik het echt zwaar, mijn knieën willen niet meer. Met moeite haal ik 25km/uur, het is geen gezicht als ik langzamer rij!

Om half vijf ben ik weer thuis. Tegen beter weten in drink ik een biertje en even later dut ik in op de bank. Als ik wakker wordt kan ik de trap bijna niet meer op, ik verwacht dat ik de volgende morgen niets meer kan.

Vanmorgen merk ik tot mijn verrassing dat ik me weer kiplekker voel. De vermoeidheid is weg en mijn knieën voelen goed. Misschien kan ik met wat meer oefening ook de langere tochten aan. Volgende maand wordt de WRB600km gereden, het rondje drielandenpunt. Daar moet ik nog goed over nadenken, want de Quest is wel erg zwaar om in Limburg de Mergelland route te fietsen. Ik zal in ieder geval tandwielen moet wisselen en het meeste van de bagage thuis moeten laten.

Ik kijk nu terug op een prachtige ervaring, uitstekend verzorgt door Leo en de andere mannen. Echt een aanrader om eens mee te doen. Er zijn tochten vanaf 200km!

464km

Testrit.

Vandaag reed ik voor de eerste keer een langere rit met het nieuwe windschermpje. De vorige rit was eigenlijk te kort om goed over het scherm te kunnen oordelen. Toen ik thuis vertrok was het droog, de lucht was niet erg koud en het was bewolkt. Tot in Delft functioneerde het scherm prima, maar toen ik op temperatuur begon te komen zag ik dat er condens begon te vormen. Dat is op zich niet zo vreemd want ik produceer gewoon een hoop waterdamp. Als ik op mijn werk aankom zijn zelfs mijn sokken drijfnat.

Toch was het wel een tegenvaller omdat ik had verwacht dat het ruitje ver genoeg van de opening in de schuimkap zat om dit te voorkomen. Moeten er dan toch weer gaatjes in worden gemaakt, dat betekend een hoop werk en nieuwe aanpassingen.

Misschien is de oplossing niet zo ingewikkeld. Ik schoof het schermpje aan de voorkant een halve centimeter omhoog en maakte het opnieuw vast met het klittenband. Hierdoor heeft het scherm een soort kierstand. Toen ik weer op weg was zag ik dat de oplossing prima voldeed. De lucht stroomt onder het scherm door en wordt dan door de schuimkap rand omhoog gestuwd. Ik hoefde de hele rit geen enkele keer het scherm te wissen.

Verder doet het scherm perfect waar het voor bedoeld is, je ogen en oren uit de wind houden. Zelf de gewone oordopjes van de MP3 speler geven nu voldoende geluid. (Toch prefereer ik de in-ear dopjes omdat die veel beter in mijn oren blijven zitten, de andere ploppen er uit door het zweet).

Zoals het scherm nu op de kap is gemonteerd ziet het er ook veel natuurlijker uit (vergeleken met de vorige oplossing)

Ik wil nog wel experimenteren met:
- de positie op de kap (verder van mijn hoofd af).
- anti condens middeltjes.
- misschien nog een luchtgeleider dicht achter het scherm

Deze laatste optie zorgt er dan ook voor dat het schermpje iets boven de kap blijft hangen, zodat de lucht toevoer gegarandeerd is en kan worden versteld.

De terugrit ging als een speer, ik had sterk het idee dat ik wind mee had. Nu ik terugkijk op windfinder blijkt het dat ik de wind schuin tegen had.

Halverwege Rotterdam en Delft in het dorp "de zweth (heet het wel zo?)" stond het verkeer helemaal vast. Deze weg is een sluiproute voor automobilisten die de A13 vermijden. Slim is dat niet want er staan hier van die zogenaamde "blockers" en toevallig functioneerde ze vandaag uitstekend. Dat is ook wel eens anders,dan rijden ze je hier als gekken voorbij. In het dorp is geen ruimte om elkaar te passeren, maar het wordt toch geprobeerd, vandaar die enorme puinhoop. Op zich allemaal geen probleem, ik geniet er zelfs van als ik langs fiets. Maar in dat laatste zat nu juist het probleem, in de ijver van de automobilisten om elkaar te passeren vergaten ze dat de fietsstroken alleen voor fietsers zijn. Ik probeerde een paar keer over de fiets-strook de stilstaande auto's te passeren, tot ik over het randje op de schuine helling naast de weg terechtkwam en bijna van het talud afdonderde. Toen ben ik heel kwaad uitgestapt en heb de automobilist even gezegd wat ik ervan vond (ik zal het hier niet herhalen). Daarna ben ik links langs de rijd gegaan, zover dat lukte. Bij elkaar kostte het me wel een minuut of tien voor ik weer gang kon maken.

Een deel van mijn fietsroute staat beschreven op de website fiets filevrij. Als je ziet wat men daar een goede fietsroute vind dan blijkt dat we nog een lange weg te gaan hebben.


Thuisgekomen zag ik dat er al vijf bestellingen voor het schermpje zijn. Nu moet ik nog een verpakking vinden waarin ik het scherm heelhuids kan versturen.

Op mijn werk gebruiken ze PUR schuim om producten in te verpakken. Dat lijkt me ook in dit geval de beste oplossing.

Wordt vervolgt