Voorbereiding tocht naar Giesen

Ik had me al eerder voorgenomen dit weekend het grote 65T tandwiel voor in de Quest te vervangen door een kleiner 57T exemplaar. Het is namelijk niet mogelijk vanaf de kleinere tandwielen weer omhoog naar dit grote tandwiel te schakelen. Bij de tocht door Duitsland volgende week zijn de kleinere tandwielen hoognodig.

Het is prachtig weer, dat maakt het een stuk makkelijker om aan de Quest te sleutelen. Naast het verwisselen van de tandwielen zal ook de ketting moeten worden ingekort. Om makkelijk te kunnen sleutelen zet ik de Quest op de tuintafel en leg hem op zijn zij, dat werkt een stuk prettiger. Ik haal het verschil (8 schakels) van de ketting af met mijn nieuwe aanwinst, een Tacx kettingpons. Het blijkt inderdaad een goede aankoop, hij doet zijn werk prima. Na het monteren van het tandwiel moet ook de derailleur omlaag worden geschoven, anders zit de geleide-beugel te ver van de ketting. Daarna moet ook de kabel opnieuw worden gespannen anders kan er niet worden geschakeld.

Na een proefritje blijkt dat de ketting nog steeds te lang is, hierna haal ik er nog een vijftal schakels uit. Uiteindelijk geef ik het stelschroefje op de versnellingshandel nog een slag naar rechts omde kabel iets strakker te zetten. Hierna schakelt de Quest weer soepel over de drie tandwielen.

Het is nog steeds mooi weer en dus ga ik met de fiets nog even een proefritje maken. Het fietsen gaat lekker en uiteindelijk wordt het een proefrit van 70km. Ik merk wel op dat er een vreemd geluid achterin de fiets is wanneer ik iets minder kracht zet. Dit lijkt op het punt waar de tandwielen gaan vrijlopen te gebeuren. Ik heb dit al eerder gehad, vlak nadat ik nieuwe achtertandwielen op de Quest had laten monteren. Toen ging het vanzelf weer weg. Thuisgekomen maak ik de ketting goed schoon, vet hem opnieuw in en spuit smeermiddel op de achter derailleur. Bij een klein rondje rond het huis lijkt het geluid weg te blijven..

Afgelopen Vrijdag moest ik overwerken. Uiteindelijk maak ik het een stukje makkelijker door met de Quest naar Dordrecht te fietsen. Het blijkt een zeer goede beslissing. Wanneer ik terug rij zie ik kilometers langs rijen auto's op de snelweg staan. En ik kan heerlijk cruisen in de namiddag zon. Op het fietspad langs de A15 zie ik een groepje wielrenners voor me rijden. Het komt qua afstand en timing perfect uit, ik zet aan en ga met een ietswat overdreven 65km/uur bij ze voorbij. Kinderachtig maar het blijft toch leuk!

102 en 70 km

Doorsnee ritje Dordrecht

Gisteren reed ik weer een eerste ritje naar Dordrecht heen en weer. Het weer zat mee en de temperatuur was prima. Ik had voor het eerst het zwarte dekje op de Quest en bovendien een wat dikker shirt. De combinatie zorgde er voor dat ik het best wel warm had. Zowel de heen als de terugweg reed ik in circa 1:30 uur. Ik kan verder opmerken dat de heenrit over de Delfhavenseweg ging. Zoals ik in Rotterdam gewend ben was de weg weer opgebroken en moest ik via de ander kant van de weg verder fietsen. leuk dat de automobilisten daar geen weet van hebben en daarom niet eens je kant opkijken als ze de hoek omslaan. Oppassen dus!
104km

NK Tijdrijden op Texel 2008

Vrijdag ben ik met de Quest op het dak van de auto richting Dronten gereden. Timo hield me gezelschap, net zoals vorig jaar. Bij Velomobiel werd de breuk in de achterbrug ophanging snel en deskundig gerepareerd. Ook kreeg ik mijn schuimkap, die ik op het cycle vision had laten liggen, weer terug. Ik heb gelijk een nieuwe, extra dunne binnenband gekocht voor in de stelvio racebandjes van de voorwielen. Een vorige band bleek poreus en niets is vervelender dan leeglopende banden tijdens een wedstrijd. Tot slot vroeg ik ymte of de levering van mijn Quest tot eind Maart kon worden verschoven, ik ben nog niet echt aan een nieuwe Quest toe aangezien ik er steeds vanuit ging hem pas in de zomer te krijgen.

Zaterdag morgen heb ik de Stelvio bandjes gemonteerd en ben ik alvast de wedstrijdbaan gaan verkennen. Er stond een flinke wind en de wind zou alleen maar sterker worden bij het vorderen van de dag. Ik had mijn ouders belooft een nieuw keukenblad te monteren, daar begon ik rond tien uur mee. Het was wat meer werk dan ik had ingeschat, ik maak altijd veel te optimistische schattingen van de benodigde tijd voor een klus, maar goed dat ik geen zelfstandige ben! Rond twee uur was ik klaar en kon ik snel nog wat eten voor ik richting Oudeschild zou rijden.

Bij de baan aangekomen herkende ik al wat gezichten van vorig jaar, alleen Wim Schermer was er jammer genoeg niet bij. Later las ik dat hij teveel last van kramp in zijn been had. Ik maakte nog even een ommetje en toen ik terug kwam kon ik direct starten. Er stond een flinke wind in de richting van het keerpunt.

Na het aftellen ging ik er als een speer vandoor. Dankzij mijn grote voortandwiel kon ik een snelheid van rond de 68km/uur aanhouden tot aan het keerpunt, zo hard heb ik nooit eerder in de Quest gereden. Anders dan andere jaren was er een man behulpzaam bij het omkeren. Ik was zelf al gestopt op een stukje terug te rijden toen de beste man de achterkant van de Quest oppakte en me weer in de goede richting zette. Op de weg terug werd het tegen de wind in een stuk zwaarder, ik kon hier een snelheid van 52 tot 56km/uur aanhouden. Ondertussen zat ik al te rekenen en kwam ik tot de conclusie dat ik een stuk sneller zou zijn dan vorig jaar. Ik ging er al vanuit dat ik deze keer weer zou winnen. Toen ik terug was was de teleurstelling deze te groter dat ik "slechts" tweede was geworden, ik baalde dus enorm, ook al omdat ik nog wel iets harder had gekund.

Vanwege de veiligheid was de tussentijd tussen de deelnemers vergroot, met als nadeel dat je je tegenstander nog nauwelijks ziet rijden. Mede hierdoor en omdat ik wat laat aan de start was verschenen had ik niet in de gaten wat er verder op het parcours gebeurde. gelukkig heb ik volgend jaar weer een kans!

De organisatie had, ook al voor de veiligheid, het parcours ingekort. Dat vond ik ook wel jammer want de race werd nu wel erg kort. normaal gesproken ben ik na een half uur pas lekker warm gedraaid, nu reed ik na die tijd al weer over de finish. Ondanks het feit dat er geen andere deelnemers op de baan waren toegelaten had ik toch bijna een aanvaring met een tweetal fietsers die op de dijk reden. pas na een flink aantal keren toeteren hadden ze me in de gaten en gingen ze opzij.

Zondag gingen we om 14:30 weer huiswaarts. Bij het opstel-terrein van de TESO werd ik achter een camper gezet. Toen ik de boot opreed werd ik echter naar een zijweg op de boot verwezen, wat ik nogal vreemd vond omdat het plafond daar nogal laag is. Ik dacht dat de beste man wel zou weten wat hij deed, met zijn ervaring. Toch reed ik langzaam het zijvak in, je weet het nooit. We waren er inog niet half in toen de Quest plots op het dak begon te schuiven, ik schrok me rot! En ja hoor, ik zat met de Quest tegen een stalen balk.

De man die me hier naar toe had gestuurd wilde er niet mee te maken hebben, hij zei nog wel dat het allemaal niets voorstelde. Even later zat ik in het personeelshok een schade formulier in te vullen. Nu wilde de veroorzaker van de schade zijn naam niet onder het formulier zetten, hij zei dat het mijn eigen schuld was en dat ik zelf het verkeerde vak was ingereden. Later realiseerde ik me dat dit onzin was, hij stond namelijk zelf voor het vak waar ik dan wel in had gemoeten. Hij had me gewoon achter de camper aan moeten laten rijden, bovendien moet hij niet zo flauw zijn en zijn aansprakelijkheid erkennen.

Ik vraag me nog af wat ik hier mee moet, de schade kan waarschijnlijk niet eenvoudig gerepareerd worden (zonder de hele Quest over te spuiten).

Ligfietsen met stroomlijn

	Naam	Woonplaats:	Eindtijd	Snelheid
1	Guus van Schoot	ALMERE	0:30:41	56,71
2	Eduard Botter	WATERINGEN	0:31:10	55,83
3	Bastiaan Welmers	DELFGAUW	0:31:43	54,86
4	Niels Vogel	SCHOORLDAM	0:33:30	51,94
5	Harry Lieben	GRONINGEN	0:34:23	50,61
6	Geert van der Steeg	DE COCKSDORP	0:37:17	46,67
7	Rene Boon	DE COCKSDORP	0:38:49	44,83
8	Theo van Goor	KOUDHOORN (PUTTEN)	0:40:08	43,36
9	Frans van Schoot	ALMERE	0:41:49	41,61
10	Marjolein Van Schoot - Eijgenraam	ALMERE	0:45:26	38,30

Metaal moeheid

Tijdens de  ritjes met mijn Quest afgelopen week hoorde ik regelmatig een rammelend geluid achter in de in fiets. Ik had al een keer achterin naar de derailleur gekeken maar ik kon niets vreemds ontdekken. Zaterdag heb ik nogmaals wat beter gezocht en uiteindelijk ontdekte ik dat er een steun aan de achterbrug ophanging was afgebroken. Niet iets wat gevaar oplevert maar doorfietsen is ook weer niet verstandig omdat de ophanging nu extra wordt belast. Wanneer ik vrijdag naar Texel rij ga ik even bij Velomobiel in Dronten langs waar ze het euvel gaan herstellen.

Als ik dan toch in Dronten ben kan ik gelijk de schuimkap meenemen, die Ymte op het cycle vision had gevonden. Ik mistte hem pas weken later, in de zomer gebruik ik die kap namelijk niet.  Eind September ga ik mee naar het internationale velomobiel-treffen in Duitsland, misschien dat ik de kap dan wel hard nodig heb.

De afgelopen dagen pak de mountainbike om toch door te kunnen gaan met mijn training ritjes. Ik wil natuurlijk zaterdag wel helemaal fit bij de start van de NK op Texel verschijnen.

De lijst met deelnemers heb ik al ontvangen, er staan veel bekenden van vorig jaar op. Mijn vader attendeerde me er op dat ik op een promo filmpje van Texel ben te zien. Grappig, al duurt de shot maar heel kort, dat komt ervan als je zo hard gaat.

Officielle waarschuwing van oom agent

Vandaag was het zover, ik ben bij mijn illegale activiteiten betrapt. Toen ik uit Dordrecht terug reed en bijna thuis was kon ik kiezen of het fietspad of de autoweg over de Dorpskade. Ik twijfelde omdat ik al aardig leeg gereden was. Uiteindelijk hakte ik op het laatste moment de knoop door en koos ik de autoweg. Achter me reed een zwarte Opel en even later ging de beste man me ook nog inhalen. Ik had niets door en ergerde me omdat hij niet erg doorreed (45). Uiteindelijk ging ik het fietspad weer op om hem rechts in te halen. De man begon te toeteren en stak zijn hand op. Ik dacht dat hij vervelende gebaren maakte en ik stak ook mijn hand op. Echt vreemd werd het toen de auto naast me tegen het verkeer in bleef rijden, de Herenstraat in. Ik vreesde dat het een zeer agressieve automobilist betrof en reed lekker door. Uiteindelijk hoorde ik: "Politie-stoppen" en toen viel het kwartje. Ik moest mijn legitimatie laten zien en kreeg een reprimande te horen hoe gevaarlijk ik wel bezig was. De man beweerde dat ik wel 65 tot 70km/uur had gereden (ik hoop dat hij gelijk heeft, dan zit ik op het NK Texel gebakken), wat me wel een beetje overdreven leek. In ieder geval had ik op een weg gefietst waar het voor fietsers verboden is (wist ik ook wel maar ik hield me natuurlijk van de domme). Uiteindelijk kwam ik er met een waarschuwing vanaf. Maar de volgende keer dat hij me te pakken krijgt draagt hj de zaak bij de officier van justitie voor (gaan ze mijn Quest dan in beslag nemen?). Mijn verweer dat het op de weg tussen de auto's toch veiliger is dan op het fietspad waar je zo door een auto van je sokken wordt gereden maakte geen indruk. Volgens de beste man bekeek ik het alleen vanuit mijn eigen standpunt. Ik verweerde me door te vertellen dat het meestal de automobilisten zijn die niet opletten, ik kijk wel uit.

<<<<< Zo had ik het liever gezien!












vandaag 102km, totaal 22537km

Snel retour Dordrecht

Vanmorgen werd ik een kwartier voor de wekker ging wakker. Het ontbijt sloeg ik over en precies om 6:30 stapte ik in de Quest om richting Dordrecht te rijden. Er was niet al te veel verkeer en ook de scholieren zijn nog niet in grote getallen aanwezig. Het fietsen ging voorspoedig op een noodstop voor een niet-voorrang gevende fietser na. Geen schade maar ik rook wel het rubber van mijn banden op het wegdek. Na precies 1:25 en 50km kwam ik op het werk aan, best wel een snelle tijd vergeleken met de andere ritten.

Om 16:45 zat het er weer op en kon ik de terugweg aanvaarden. De wind was behoorlijk opgestoken (5-6 Bft ZW) maar daar had ik blijkbaar geen last van want de snelheid zat lange tijd rond de 50km/uur. Blijkbaar zit ik op het goede spoor met mijn training van de laatste weken, eerst in de bergen en daarna in de Quest. De gezonde berglucht mis ik wel, zeker toen ik achter een drietal brommers aanreed. De terugweg ging zelfs sneller dan heen, nu deed ik er 1:22 uur over de 52km, inclusief het wachten voor verkeerslichten. Soms moet je voor bijna alle lichten wachten, dit keer leek het wel of ze geprogrammeerde waren om voor mij op groen te gaan.

Stoom afblazen

Doordat ik gisteren veel te laat naar bed ging en de weervoorspelling erg slecht was ben ik niet naar het werk gaan fietsen. Daar had ik best wel spijt van, het weer was immers best wel goed vanmorgen. Toen ik echter naar huis reed barstte de regenbuien los, het water kwam met bakken naar beneden. Thuisgekomen was het weer helemaal opgeklaard, tijd om alsnog te geen fietsen. Op 6 september doe ik weer mee aan het NK tijdrijden en dan moet ik top-fit zijn. Niet dat ik in de vakantie heb stilgezeten, integendeel, ik heb menig berg beklommen.

Zondag heb ik al eerder weer een rondje in de Quest gereden en na een half uurtje voelde het weer als vanouds aan. Ik vreesde dat het mountainbiken slecht is te combineren, maar dat valt dus reuze mee. Zondag deed ik nog enigszins rustig, vandaag ging het gas vol open (bij wijze van spreken dan). Er stond een fris windje, windkracht 7 volgens Mart en dat geloof ik graag. Via Schipluiden ben ik naar de nieuwe waterweg gereden, toen richting Hoek van Holland. Bij de waterkering twee keer met hoog tempo naar boven.

Het bleek dat meer mensen het idee hadden te gaan fietsen, het was verrassend druk onderweg.

Na ruim 1,5 uur had ik de 70 km afgelegd en kon ik thuis stoom afblazen na deze pittige training.

De beklimming van de Mont Ventoux

Dat ik al een tijd niets aan mijn blog heb toegevoegd betekend niet dat ik niet heb gefietst of ziek ben geweest. Ik heb de afgelopen drie weken vakantie gevierd in Frankrijk, Italië en Zwitserland. De vakantie begon op de camping in Bedoin welke als startpunt van de beklimming van de Mont Ventoux was gekozen. Normaal zou ik deze streek niet gauw als vakantie bestemming hebben gekozen, maar het is er zo goed bevallen dat we nog zeker een keer terug willen. We stonden op camping de pastorie wat een heerlijke rust garandeert. Een bijkomend voordeel is dat de camping spotgoedkoop is, zeker als je hem vergelijkt met campings aan de Italiaanse riviera, waar je de hoofdprijs betaald voor een klein plekje op een te volle camping.

Op de middag van de eerste dag dat we op deze camping stonden was ik al op de mountainbike gestapt met een halve fles water in mijn rugzak om wat in de omgeving te toeren. Dat ging aanvankelijk erg lekker en al gauw reed ik richting Mt Ventoux. In het begin van de rit was ik lekker fris maar in de warme middag-zon (30 graden) ging ik al snel flink zweten en het parcours werd steiler en steiler. Bij 1300m hoogte was het water op (en mijn energie ook), hier moest ik nog maar een keertje voor terug komen!



Op 29 juli was het zo ver en vertrok ik om 7:00 vanaf de camping nadat ik wat had gegeten en dit keer met een volle fles water. In de frisse ochtend lucht ging het stukken beter, maar toch breekt de klim je op de duur aardig op, er is bijna geen plek waar je even rust kan houden zonder van de fiets af te stappen. En afstappen is natuurlijk taboe, dat doe je niet!

Ik merkte wel (wat ik natuurlijk al wist) dat ik bepaald geen klimmer ben, samen met het gewicht van mijn mountainbike kom ik ruim over de 100Kg en dat werkt bepaald niet mee. De meeste andere fietsers, en dat zijn er nogal wat aangezien het hier een soort klimmers-bedevaartsoord is, zijn kleine lichte mannetjes.


Het klimmen ging gestaag door, het is gewoon een kwestie van doorzetten. Het grootste deel van de klim gaat door het bos, maar wanneer je uiteindelijke het bos verlaat ben je er nog lang niet. Als er in het bos nog enige beschutting tegen de zon was dan is die nu verdwenen, nu brand de zon op je. Gelukkig stond er wel een frisse wind en kon ik toch nog redelijk doorrijden. Een paar fietsers reden me voor bij maar ik ging wel gelijk op met een andere mountain biker. Soms ging ik voor, even later nam hij weer het voortouw. Dat ging zo door tot zo'n 100m onder de top. Plots trapte ik door en even later lag ik plat op de weg, de ketting was gebroken. Dat betekende dat ik moest lopen hetgeen langzamer ging dan fietsen. Bovengekomen hielpen een paar behulpzame Fransen met het repareren van de ketting. Bij het wat lager gelegen restaurant had ik de gelegenheid om mijn handen, zwart van het kettingsmeer, weer schoon te wassen. De terugweg naar beneden was als een beloning voor de verrichte arbeid. Het hele stuk naar Bedoin kan je uitrijden zonder maar even te hoeven trappen. De snelheid liep op tot een maximum van 75km per uur op de steilste stukken. Ik geloof wel dat ik deze vakantie het grootste deel van mijn remblokjes heb versleten.

Een ander groot voordeel van vroeg in de ochtend naar boven fietsen is dat er dan nog maar weinig niet-fietsers zijn. Dat was me bij de eerste poging nogal tegengevallen: de lucht van verbrande koppelingsplaten en remblokken beneemt je de adem wanneer de auto's continue af en aanrijden van en naar de top van de berg.







Twee dagen later heb ik het ritje nog eens over gedaan. Nu was ik een uurtje later vertrokken en dat was aan de warmte duidelijk te merken. Dit keer hield de ketting zich goed en bereikte ik de top in 1 keer in een tijd van even boven de twee uur.

Volgende keer mijn buik inhouden!












Samen met Michelle op de foto bij het monument van Tom Simpson

Training voor Ventoux

Toen ik een paar dagen terug de blog van fietsvriend Baksteen las kreeg ik een ingeving. Waarom ga ik in mijn vakantie niet de mont Ventoux bestijgen? Gelukkig had ik mijn (onze) vakantie nog niet in detail vastgelegd (wat het vrouwtje wel graag zou willen) en ben ik flexibel. Als ik een tijdrit van zes uur kan rijden dan kan ik deze kale jongen ook wel op. Zo gezegd, zo gedaan. We gaan volgende week als een speer richting Provence, daar slaan we ons kampement op en de volgende dag rij ik naar boven.

Om alvast een beetje aan het afzien op de mountainbike te wennen heb ik gisteren een toertocht met fietsvereniging "de glazen stad" meegereden. Om 8:50 reed ik bij de Wollebrand aan om nog even een bakkie koffie te doen voor de rit zou starten. Dat viel wel even tegen, er stond zeker 200 man klaar en er waren er meer die koffie wilden. Buiten stonden 200 racefietsen in de zon te blinken en daar stalde ik mijn oude mountainbike naast. Ik had het idee dat een paar man zicht afvroegen of ik niet bij het verkeerde evenement was beland, maar nee ik wilde mee..

Om 9 uur ging de eerste groep op weg en even later ging ik er achter aan. Dat viel nog niet mee om die groep in te halen, zeker als je individueel bent ingesteld zoals deze jongen. Gewoon ieder voor zich. Bij Delft werd ik zowaar door een duo fietsers ingehaald en dat liet ik niet gebeuren, er achteraan dus. In Rotterdam kwam de groep renners in zicht maar inhalen lukte niet zomaar. Even later weer wel maar dat kwam doordat de stad meer op een mountainbike parcours leek dan op voor wielrenners geschkt terrein. Er stond een renner met lekke band en de rest moest wachten.

Even later doken we gedrieën de maastunnel in en aan de andere kant kwam even later weer een groep in beeld. Tot nu toe hadden we steeds voor de wind gereden en dat zou zo blijven tot na de stop aan de oude Maas. Na een lekker bakkie koffie en een stuk appeltaart sprong ik weer op om een andere groep renners te volgen. nu ging het al gauw pal tegen de wind in en begon ik het principe van in de groep fietsen te begrijpen. Het scheelt een slok op een borrel wanneer je achterin een groep rijdt. Jammer genoeg had k geen GPS bij me, maar ik heb later opgezocht dat we een heel stuk over de Brielse Maasdijk hebben gereden en via deze smalle reep land reden we pal tegen de wind in tot bijna aan Rozenburg. Ik zag dat een renners van ons groepje van vier het kopwerk deed en de andere vonden dat wel prima. Dat is niet mijn stijl en al gauw ploegde ik me naar voren. Dan valt het wel meteen op wat een verschil het is om achterin te rijden of aan kop. Het tempo zat rond de 35km/uur en uiteindelijk begrepen de andere twee ook dat we moesten wisselen wilden we dit lang gaan volhouden. Steeds als ik na een paar kilometer kopwerk terugviel in snelheid kwam een ander naar voren om het over te nemen. achterin hersteld ik dan weer iets en even later reed ik weer naar voren. Dit is wel slopend en ik was niet onaangenaam verrast toen Rozenburg in zicht kwam. Helaas voer de pont voor onze neus weg en moesten we een kwartiertje wachten tot hij weer terug kwam.

We hadden wel het mooiste weer van de wereld en het was bepaald niet erg om even in de zon te wachten. Aan de andere kant van het water gingen we er weer stevig tegenaan en de snelheid
zat algauw weer rond de 35.

Helaas voor mij ging het groepje dat ik achterna reed niet terug naar Naaldwijk maar ze reden richting 's Gravenzande. Daar kwam ik dus te laat achter en ik kon weer een tiental extra kilometers op mijn naam schrijven.

Om 12:30 was ik weer terug in wateringen, klaar voor een fietstochtje met de familie richting strand.

80 km met een gemiddelde van 28km/uur. Klaar voor Ventoux? Of volgende week zondag nog een toertochtje, het is me in ieder geval prima bevallen. Leuke sfeer!!

Rit in de regen

De voorspellingen van deze week zien er niet best uit. Daarbij leek de woensdag nog het meest geschikt om naar het werk in Dordrecht te fietsen. Toen ik vanmorgen om 6:05 naar buiten kwam zag de lucht er fantastisch mooi uit. Mooie wolkenpartijen in verschillende kleuren. Het was lekker rustig en het fietsen ging voorspoedig. Het lijkt wel of ik steeds beter in vorm kom de laatste tijd, eigenlijk zou ik vaker wedstrijden moeten fietsen. ik realiseer me dat het allemaal wel erg makkelijk gaat, na een wedstrijd heb ik nergens last van en ben zeker niet uitgeput (behalve dan na de 6-uurs race van het cycle vision).

Vanmorgen had ik er zin in en ik kon het tempo flink hoog houden. In Rotterdam was voor het eerst sinds lange tijd de Delftweg weer open en zo kon ik de route langs de Delfshavenseweg volgen. Dat wilde ik al lang maar eerst werd de brug herbouwd en daarna lag de bestrating open. Maar nu kon het dus weer en dit is zeker voor herhaling vatbaar. Vanaf hier werkten bijna alle verkeerlichten tegen en was ik wel genoodzaakt om hier en daar door rood te rijden. Als ik dat niet doe dan komt er zo 10 minuten extra wachttijd bij.

Vanaf het fietspad langs de A20 ging het weer als een speer en kon ik zelfs hier en daar een brommertje voorbij rijden (mits ze niet al teveel zijn opgevoerd). Wat mij betreft gaan bromfietsers ook milieu tax betalen, wat braken sommige exemplaren toch een bak troep uit! Tegenwoordig beginnen elektrische bromfietsen een heel mooi alternatief te worden.

Na 1:23 en 50,6km kwam ik op mijn werk aan, de op een na snelste tijd (36 km/uur gem).

Terwijl het tijdstip van de terugrit naderde troken de wolken zich samen. Op de buienradar zag ik al dat het niet droog zou blijven. Zo erg vindt ik dat niet, normaal ben ik ook drijfnat van het zweet. Als ik maar in beweging blijf want zodra ik stop wordt het te koud met al dat vocht in je shirt.

Nu waren het de bruggen die tegenwerkten. Er stonden er maar liefst drie open, twee in Papendrecht en een in Delft. Nu deed ik er iets langer over, dat kon ook moeilijk anders want het blijft link om snelle bochten te maken op het natte wegdek. na 1:32 en 52,6 km was ik weer terug in Wateringen. Leker gefietst!!

Tweede op Flevonice

Ik was vanmorgen al vroeg in de weer om alle spullen bij elkaar te rapen voor de wedstrijd in Biddinghuizen. De tocht met de Quest op het dak van de auto ging voorspoedig, dit keer zowaar geen files, zodat ik ruim op tijd aan kwam rijden bij de baan. Ik was een van de eerste fietsers die de baan ging verkennen.







De baan was nog bochtiger dan ik al dacht, in bijna iedere bocht moet je flink afremmen om er niet uit te vliegen. Daarmee werd ook het voordeel van de race-kap een stuk minder. Achteraf bleek ik d enige te zijn die met een kap ging fietsen. Een ander nadeel van de kap was dat je niet door hebt hoe hard het waait en het gevoel voor de bochten wordt een stuk minder. Maar ik moest wel met deze kap rijden aangezien ik er vanmorgen ook was achtergekomen dat ik de zwarte schuimkap op het cycle vision had laten staan.

Nadat ik een aantal rondjes had gereden waren de andere deelnemers ook aangekomen en kon de wedstrijd beginnen. de eerste wedstrijd ging over 1 rondje, dat in verband met werkzaamheden aan de baan was beperkt tot 3,75km. Later bleek dat het criterium hierdoor ook was verlengt tot 11 rondjes, terwijl ik steeds dacht dat het een race van 25km was.

Ik startte als vierde en voor ik lekker op gang was passeerde k de finish alweer. Ik was niet echt tevreden, er zat veel meer in. Ik was zo bezig met "niet omslaan in de bochten", dat ik bijna niet aan hard doortrappen toekwam. Bovendien waaide het stevig (4-5Bft), waardoor het nog lastiger wordt om de bochten heelhuids door te komen. Deze baan is helemaal open en in de polder kan het stevig waaien. Achteraf bleek ik op de derde plaats te staan achter Ymte(Quest) en Niels (M5 lowrider). De laatste zat maar 1sec voor me. Deze baan is duidelijk beter geschikt voor twee wielers die de bochten beter kunnen nemen.


Tijdens het wachten kwam er een enorm vliegtuig over, een Antonov transport vliegtuig. Volgens een kenner in de groep is dit het grootste vliegtuig ter wereld en is er maar 1 operationeel (deze dus).



Anderhalf uur later gingen we weer van start, nu allemaal tegelijk. Dit keer stond ik vooraan, hetgeen een veel betere eerste ronde opleverde aangezien ik niemand hoefde in te halen. Deze keer had ik weer dezelfde problemen als bij de eerste wedstrijd, hoe kom ik de bocht door. Sommige bochten zijn venijnig, die worden op het einde nog iets scherper waardoor je alsnog dreigt om te gaan. Ik rij liever een constant tempo, daarom moet ik steeds weer denken: versnellen, versnellen als ik een bocht uitkom. Zeker op de rechte stukken moet ik snelheid maken om voordeel van de kap te hebben.

Dit keer ging het iets beter en kwam ik uit op de tweede plaats achter Ymte. Dat leverde me alweer een prijs op, een opvouw barbecue (handig voor de vakantie).

De volgende wedstrijd is op Texel (NK tijdrijden, op 3 september)

Ingeschreven voor Flevonice

Ik had eigenlijk een uitnodiging gekregen om aanstaande weekend in de Franse Alpen te gaan fietsen maar dat ging helaas op het laatste moment niet door. Gelukkig is er nog een mooi alternatief voor handen: de ligfiets wedstrijd in Flevonice. Vandaar dat ik me pas vanavond heb ingeschreven voor een rit van 1 rondje en een rit van 5 rondjes. De baan in Biddinghuizen is 5 km lang, dus de wedstrijd gaat over 5 en 25 km.

Om de vorm er zo goed mogelijk in te houden heb ik vanavond nog een stukje gefietst met hoog tempo. Aangezien de wedstrijd over relatief kleine afstanden gaat zal ik extra hard moeten fietsen. Vanavond ben ik naar de nieuwe waterweg gereden en heb daar een paar keer de bult bij de waterkering beklommen. Er stond weinig wind en het fietsen ging erg ontspannen.

Ik ken deze baan alleen van luchtfoto's en heb geen idee hoe ik snel ik de bochten met mijn Quest kan nemen. Sommige bochten lijken me nogal scherp (voorste en achterste op de foto).

Ik zag op de ligfiets discussie website dat Ymte een tijdje geleden in een wedstrijd een rondje reed met een snelheid van 50km/uur. (ter vergelijking: bij het cycle vision reed hij zijn eerste rondje bij de 25km wedstrijd met een gemiddelde van 55km/uur, de volgende rondje 56-57 km/uur) Het lijkt me dat de bochten dus wel degelijk een beperkende factor zijn.

60km, totaal 21827km

Wat een rit!

Gistermorgen werd ik een uur voor de op de wekker ingestelde tijd al wakker. Een blik naar buiten vertelde me dat het prachtig fietsweer was en zo zat ik om 7:50 uur al in de Quest op weg naar Dordrecht. Zo vroeg in de morgen is er weinig ander verkeer, dus dat schiet lekker op. Vooral op stukken waar ik de weg moet delen met automobilisten rijdt dat meer ontspannen. In Rotterdam koos ik voor de route door het centrum, het was nu even na half zeven en nog er waren nog steeds maar weinig fietsers op mijn pad. Bij het fietspad langs de A20 kon het gas erop. Wel moet je rond deze tijd van het jaar oppassen voor tegenliggers omdat het gras langs de kanten van het fietspad zo hoog staat. Vooral in bochten zijn de tegenliggers moeilijk te zien. Hopelijk zet de gemeente binnenkort weer eens het mes in deze bermbegroeiing. Normaal kom ik op dit stuk grote groepen scholieren tegen, die zijn er vanzelfsprekend op dit tijdstip nog niet. In het begin leverde dat een hoop gegiechel op, nu zijn ze wel aan mijn Quest gewend. Om 7:20 kwam ik op het werk aan.

Even na vier uur zat ik weer in de Quest voor de thuisrit. Het plan was om de rondweg van Dordrecht te volgen en zo de tunnelroute te volgen. De verkeerslichten waren me vandaag gunstig gezind en al snel kwam ik bij de eerste tunnel aan, de Kil tunnel. Natuurlijk was ik benieuwd hoe hard ik nu naar beneden kon rijden. Ik heb immers sinds het cycle vision een 65-tands tandwiel voor in de Quest gemonteerd zitten. En daarmee kan ik weer iets harder mee fietsen, vooral in situatie wind mee of heuvel af. Als ik zo hard in deze tunnel duik, levert dat vooral bij het eerste stuk een spannende situatie op. Ik kom namelijk vanuit het volle zonlicht, met zonnebril op en duik dan dat donkere gat in. Het fietspad is tweerichting verkeer en je weet nooit welke halve gare je vanaf de andere kant tegemoet komt (mogelijk aan de verkeerde kant van het fietspad). Maar gelukkig ging alles goed en ik haalde een nieuwe Kiltunnel topsnelheid van 81km/uur.

Vanaf hier naar de Heinenoordtunnel ging als gesmeerd. De temperatuur in de Quest was al behoorlijk opgelopen maar zolang ik voldoende snelheid maak heb ik ook koeling,.als ik stop schiet de temperatuur omhoog. In deze tunnel geen nieuw record, de teller bleef weer steken bij 85 km/uur. Ik weet nu zeker dat dit aan de teller ligt aangezien ik nu toch wel harder naar beneden reed dan de vorige keren. De klim omhoog ging beter dan ik had verwacht, omdat ik zo hard ga (en hard blijf doortrappen) rij ik het grootste deel aan de andere kant weer omhoog. Het was trouwens behoorlijk druk in de tunnel en ondanks de breedte moet ik door de hoge snelheid toch goed opletten. Het is wel grappig om bromfietser voorbij te spuiten, met bijna hun dubbel snelheid.

Voor het pad lang de oude Maas stond een hek dat aangaf dat de doorgang verspert zou zijn. Dat negeerde ik (en met mij zo’n beetje alle andere fietsers) wat verder weinig oponthoud gaf behalve dat de bovenlaag van het asfalt was gefreesd. Dat betekend dat dit binnenkort ook een snel fietspad wordt! Of een of andere dodo moet weer op het idee komen om een toplaag van scherp grind op het fietspad te strooien, wat maar al te vaak met fietspaden wordt uitgehaald. De wegenplanambtenaren fietsen zelf immers niet! en weten daarom ook niet wat dit grint voor ellende geeft. Nu, we hopen er maar het beste van.

Op het fietspad richting de Beneluxtunnel trok ik nog even alles uit de kast om een bromfietser voor te zijn. Ik wilde immers voor hem bij de tunnellift aankomen. Dat lukte prima en uiteindelijk reed ik hem met 65 km/uur voorbij. Ik had lekker de gang erin tot een $##@!^ vrachtwagen eikel besloot om af te slaan om het tankwagen terrein links van het fietspad op te rijden. Ik toeterde en stopte hiermee pas tot ik helemaal stil stond. De vrachtwagen stopte uiteindelijk wel maar pas veel te laat, ik stond op dat moment al een stuk naast het fietspad, het ging allemaal nog net goed. De bijrijder zat een beetje schaapachtig te lachen. Ik snap wel waarom die Polen en Bulgaren zo goedkoop zijn, ze hebben immers niet al die dure diploma’s hoeven te halen. In die landen kan helemaal iedere imbeciel de weg op.

Na Vlaardingen had ik nog een bijna aanvaring met een achteruit rijdende automobilist en richting Schipluiden moest ik de snelheid beperken tot 25 vanwege een tractor met hooiwagen. Hier was het trouwens heerlijk verkeersluw, hetgeen kwam omdat de weg was afgezet om hem te asfalteren. Ze zijn wel lekker bezig!

Om zes uur was ik weer thuis. Vandaag 115km.

n.b. Misschien rij ik aanstaande zondag een wedstrijd mee op Flevonice, dat ligt eraan of ik er tijd voor heb

Weer helemaal fit

Het heeft een paar dagen geduurd voor ik weer fit genoeg was om naar mijn werk te fietsen. De wedstrijden afgelopen weekend hadden wel veel energie gekost. Ik had verder nergens last van, behalve pijnlijke voetzolen. Tijdens de 6-uurs race begon de onderkant van mijn voeten steeds meer geïrriteerd te raken, maandag waren ze ronduit pijnlijk. Gelukkig gaat dat nu ook weer beter.

Vanmorgen ben ik weer in mijn fiets gestapt, het moest er maar weer eens van komen! Na een paar honderd meter had ik mijn draai weer gevonden en genoot ik van de rit. Erg hard ging het niet en alle verkeerslichten stonden op rood. Ook de brug over de Noord ging voor mijn neus open om een kneuterig bootje door te laten. Lang nadat de boot was gepasseerd was de brug pas weer dicht en zo kwam ik een kwartier later dan gewoonlijk aan.

Op de terugweg ging het een stuk vlotter. Ik had in de middagpauze lekker in de zon gezeten en was weer behoorlijk fit. De wind stond schuin tegen en was best wel sterk ( ff kijken op de site ), ja 6Bft pal uit het westen. Maar ondanks de wind ging ik als een speer, het lijkt wel of mijn conditie erop is vooruit gegaan. Dat gevoel heb ik ook wel gehad na hardloopwedstrijden. Hopelijk kan ik de goede vorma vasthouden tot de volgende wedstrijd, wellicht op 6 juli op Flevonice. .

Toen ik over de brug richting Papendrecht reed riep iemand heel hard: He, Ik schrik me de tering, he, he, alsof hij een antwoord van mij verwachte. Ik reed wijselijk door want het klonk allemaal erg agressief, hij wilde mij op mijn gezicht slaan of anders een gat in mijn Quest trappen. Ik heb wel vaker van dit soort aanvaringen in deze buurt. Het eikel gehalte in de regio Dordrecht is wel erg groot!

Langs de A20 kwam een paard met berijdster me tegemoet. Ik hield zoveel mogelijk afstand en nam snelheid terug. Je weet het nooit, gisteren las ik een verhaal van een Quest bestuurder waarbij een paard een scheur van 1meter in zijn Quest trapte toen hij achterlangs reed.

CycleVision 2008

Het afgelopen weekend ben ik met Timo op de ligfietsdagen op de Sloter wielerbaan geweest. Daar hebben we kunnen genieten van het prachtige zomerweer, gelukkig kwamen de slechte weersvoorspellingen niet uit. Nu konden we lekker kamperen, het is heel relaxed dat je zo vanuit je tent naar een wedstrijd kan gaan. Het is werkelijk een internationaal evenement, er komen zelfs fietsers uit Duitsland, Belg


Gisteren heb ik twee verschillende wedstrijden met mijn Quest gereden. Mijn hooggespannen verwachtingen kwamen helemaal uit. Bij de 1 uurs wedstrijd eindigde ik op de 5-e plaats, achter de twee superrijders uit de ligfietswereld Ymte Sijbrandij en Hans Wessels en twee bestuurders van tweewiel gestroomlijnde ligfietsen (deze fietsen hebben nog minder weerstand dan een Quest). Mijn gemiddelde was 51,9 km/uur, de afgelegde afstand bijna 52km

Vorig jaar heb ik ook met deze wedstrijd meegedaan, dus het parcours kende ik al goed. Deze baan dateert uit de zestiger jaren en het asfalt is hier en daar wel aan vernieuwing toe. Gelukkig is een deel pas geleden ook verbeterd. Tijdens deze wedstrijd deelde ik de baan met zo'n 60 andere fietsers en dat geeft soms lastige situaties. Zo gebeurde het een paar keer dat ik flink in de remmen moest omdat ik door een ander werd klemgereden, dan kost het heel veel energie om weer op snelheid te komen.

Gisteravond heb ik de tweede wedstrijd gereden, een tijdrit over 25 km. Wanneer de eerste rijder 25 km heeft gereden wordt de wedstrijd gestaakt. Ik had hierbij een gemiddeld snelheid van 52,8 en eindigde op de vierde plaats wat me nog een mooie prijs opleverde (een Kojak buitenband).










De klapper kwam vanmorgen om 8 uur, de tijdrit van 6 uur. Bij het inschrijven had ik mezelf al afgevraagd waar ik aan ging beginnen. Een dergelijke afstand op volle snelheid fietsen kost ongelooflijk veel energie. Als je niet oppast ben je na een paar uur door je reserves heen en gaat het kaarsje uit. De afgelopen tijd heb ik wel speciaal getraind voor dit soort lange afstanden maar dat is toch anders dan de wedstrijd. Om dit probleem zoveel mogelijk te vermijden had ik flessen limonade en een pak pannenkoeken bij me. Drinken is geen probleem maar eten krijg je tijdens een wedstrijd nauwelijks naar binnen. Ik startte met 3 liter en tijdens de race gaf Timo me nog twee keer een fles aan zodat ik in totaal 6 liter heb gedronken. Ik reed deze wedstrijd met de stroomlijnkap op de Quest, wat heel erg warm was, er stond gewoon een sloot condenswater naast me op de bodem van de fiets. De meeste anderen die gestart waren met een dergelijke kap gingen op een bepaald moment verder zonder kap omdat het te warm was. Achteraf had ik dat misschien ook wel moeten doen.

De eerste uren ging het eigenlijk best wel lekker maar uiteindelijk is het toch enorm slopend om zo hard te fietsen. Bij bepaalde bochten moest ik iets snelheid terugnemen want boven de 50 komt het linkerwiel van de grond. Dat betekend dat je na de bocht weer extra moeite moet doen om weer op snelheid te komen. Vlak na de start is er een heuvel waar de baan over de toegangsweg heen gaat. Dat klimmetje begin je na verloop van tijd ook te voelen. En dan moest ik ook bij deze race een paar keer flink in de remmen omdat iemand voor me geen ruimte liet in de bocht.

Halverwege de race gaf Timo me een fles aan. Toen ik daarna weer wilde optrekken kreeg ik kramp in mijn linker bovenbeen. Gelukkig kon ik het weer weg masseren terwijl ik met een slakkengang verder reed. Even dacht ik de race hier te moeten staken, maar dat hoefde gelukkig niet. Je kan dit punt herkennen aan de dip in de grafiek. Je ziet dat andere ook hun zware momenten hebben gehad. Ik zag Ymte op een bepaald moment ook naast zijn fiets op de grond zitten. De ronden daarvoor kon ik hem bijhouden en zelfs passeren. Hij had het ook te warm gekregen onder de kap. even later kwam hij mij weer voorbij, nu zonder kap. Ik weet niet meer hoe ik de laatste ronden heb gereden, ik was werkelijk helemaal op. Toen het sein kwam dat de 6 uur vol waren had ik zelfs de grootste moeite met het rondje uitrijden. En na de race kon ik maar met moeite uit de Quest klimmen. Ik denk dat dit het zwaarste is wat ik ooit heb gedaan. Timo had gelukkig alle spullen opgeruimd zodat ik alleen maar onder de douche hoefde te stappen.

Ik eindigde op een prachtige vijfde plaats in het klassement met 272 km.

(De uitslagen zijn te zien op ligfiets.net)

Volgend jaar toch maar weer meedoen?





foto's Hans Huijgen en Luc Willeart



links: ik ben een slechte starter, dat kost tijd!








De derde prijs voor de velomobiele race (25km), een mooie buitenband van Velomobiel.

Timo is mijn assistent .

compacte accu voor de Quest

Al sinds ik de Quest heb wil ik de loodaccu vervangen door een lichter exemplaar. Het is natuurlijk niet slim om een fiets waarbij zoveel moeite is gedaan om gewicht te besparen uit te rusten met een accu van 2,4Kg. Maar ja, deze accu deed het altijd prima, zo lang ik hem maar op tijd oplaad. Vorige week heb ik eindelijk een aantal onderdelen bij Farnell.nl besteld om het accugewicht te verminderen. Mijn plan is namelijk om een houder met 10 NiMh oplaadbare cellen te gebruiken, die dan samen nominaal 12V leveren.Na enig speurwerk kwam ik bij Duracell cellen met een capaciteit van 2650mAH. Het is makkelijk om je te laten verleiden door allerlei merken die een enorme capaciteit beloven, maar deze accu maakt het waarschijnlijk ook waar. Het is immers een gerenommeerde fabrikant, die waar moet maken wat hij beloofd.

Nu had ik al op een ander blog gelezen hoe iemand de cellen iedere keer oplaad door ze uit de Quest te halen en ze daarna in drie externe laders op te laden. Dat wil ik dus niet! Het opladen moet net zo gemakkelijk gaan zoals het nu is. Ik kom thuis en doe de steker in het stopcontact, de volgende morgen is de accu vol.

Ik wil ook liever niet aan de cellen gaan solderen, dat bevorderd de levensduur van de cel niet echt. Bovendien wil ik een enkele cel eenvoudig kunnen vervangen als deze defect zou raken.

De oplossing kwam in de vorm van een batterijhouder. Helaas was de uitvoering voor 10 cellen niet meer leverbaar bij farnell. Als goed alternatief heb ik nu een houder voor acht cellen en een houder voor twee cellen gecombineerd. Ik heb beide houders met tyraps op een stuk aluminium plaat geklemd. Op dit stuk plaat zit weer klittenband om de houder in de Quest vast te zetten

Na wat zoeken heb ik bij Farnell (een soort Overtoom voor elektronica onderdelen) een ideale lader gevonden, die bovendien niet duur is. De lader weegt slechts 150 gram en kan dus ook worden meegenomen, altijd makkelijk als je de accu onverwacht moet laden. Deze lader kan 6 tot 10 cellen in een keer opladen en voert bovendien de nodige controles op de accu uit. Het is dus geen “domme” lader die via een timer de accu gewoon een aantal uren volstampt. Bij dit soort laders krijgt de accu het flink te verduren wanneer er per abuis een laadcyclus wordt gestart met een volle accu. Deze lader controleert de celspanning, start indien nodig met laden, eindigd met een vereffenings ladining om de cellen zoveel mogelijk gelijk te krijgen en gaat uiteindelijk over op een onderhoudslading. Deze fabrikant blijkt een zeer grote serie laders te fabriceren, ook voor medische toepassingen waar veiligheid voorop staat.

Mijn bestellijstje zag er als volgt uit:

Farnell nr omschrijving prijs opm

1270317 Friwo charger 10.5544.003-10 35,54 dat is toch geen geld voor een dergelijke lader!
1453748 plug, 2,1x5,5x9,5mm 0,72
4282851 plug, mains 3,03
1183118 holder battery 8xAA 4,61 dit zijn vijf houders
1183116 holder battery, 2xAA 1,79 dit zijn vijf houders
1330278 Duracell battery (3x4 stuks) 38,19
9350454 MF-R090-0-99 5,70 dit zijn er vijf

Prijzen ex btw, sommige producten hebben een minimaal bestelaantal (5)

Het laatste onderdeel is en zogenaamde multifuse van 0,9A, een zekering die zich weer hersteld nadat de kortsluiting is opgeheven. Deze heb ik op de accupack, tussen beide houders in, gesoldeerd.

Het is namelijk wel zo veilig om een zekering in het batterypack op te nemen, bij kortsluiten kunnen deze ontbranden of zelfs exploderen. De inwendige weerstand van deze cellen is erg laag, bij kortsluiting gaan er enorme stromen lopen.

Voor de zomer is een enkele accu voldoende, voor de winter zal ik er een tweede bij moeten hebben. Het maximale stroomverbruik van mijn Quest is ongeveer 1A, met deze accu kan ik dan 2,5 uur voorruit. Als ik de verlichting dim doe ik natuurlijk langer met de accu.

Ik ben nu wat testen aan het uitvoeren met deze lader en de Duracell cellen om te kijken of ze waar maken wat is beloofd.

Daartoe ontlaad ik de accu over een vermogensweerstand met een stroom van 0,9A. Na het ontladen laad ik de accu weer op (laadstroom is ca 1A) waarbij ik laad en ontlaad tijden noteer. Hiermee is uit te rekenen wat de capaciteit is.

Resultaat tot nu toe:

1-ontlaadtijd 0:30 uur 450 mAh
1-e laadtijd 1:30 uur 1500 mAh
2-e ontlaadtijd 1:45 uur 1500 mAh
2-e laadtijd 3:00 uur 3000mAh
3-e ontlaadtijd 2:45 uur 2500 mAh
4-e laadtijd 1:30 uur 1500 mAh
4-e ontlaadtijd 1:00 uur 900 mAh
5-e laadtijd 2:00 uur 2000mAh

Ik twijfel aan het contact van de batterijen in de houder. Bij de korte laadcyclus heb ik de houder opgetild en mogelijk is hierdoor de laadcyclus onderbroken. Ook tijdens het fietsen mag er geen spanningsonderbreking zijn, daar de fietscomputer anders ge-reset wordt en de instellingen opnieuw moeten worden gedaan (dimstand voorlicht, etc). Als de contacten inderdaad slecht zijn zal ik de cellen alsnog solderen.

Foto:

Loodaccu van 2400 gram (12V, 7000mAH) en NiMh accu van 330gram (12V, 2650 mAH)

Foto van accu met houder, op het aluminium komt nog klittenband

Foto van acculader

Zo wordt de accu in de Quest bevestigd, met een stukje polycarbonaat om de contacten af te schermen.

En nu nog twee nachten slapen tot het cycle vision. Ik heb de lijst met start posities binnen, een aantal rijders ken ik nog van vorig jaar. Dit is een stukje van de 1-uurs tijdrit startlijst van zaterdag:






10:17:00 34 Lieben, H@Rry M
10:18:00 33 Seibel, Arno O R T
10:18:00 32 Thijs, F., Derk O R T
10:19:00 31 Schermer, Wim M
10:20:00 30 Malssen, van, Kees O
10:21:00 29 Welmers, Bastiaan M
10:22:00 28 Zonneveld, Maikel M
10:23:00 27 Vermeij, Dennis O R
10:24:00 23 Bülk, Eggert M
10:25:00 22 Botter, Eduard M
10:30:00 21 Baeten, Eric P
10:31:00 20 Gorter, Joeri O R
10:32:00 19 Schwarzer, Herbert M
10:33:00 18 Verbroekken, David O
10:34:00 17 Schröder, Lars O
10:35:00 16 Mateman, Martijn O R
10:36:00 15 Schoot, van, Guus M

Nog meer grafieken

Een van mijn lezers liet weten dat hij dol op grafieken is, vandaar dat ik er nog wat sommetje tegenaan heb gegooid. Op basis van dezelfde formules die ik eerder heb gebruikt kan je ook een berekening maken waarbij de waarde voor Cr en voor Cw de input vormen. Ik heb in Exel een spreadsheet gemaakt waar als functie van de tijd het verloop van de snelheid wordt weergegeven. deze grafiek moet dan weer dezelfde vorm hebben als de grafiek van de eerdere metingen. dit blijkt in grote mate te kloppen, alleen er mist nog iets. Ik denk dat de ontbrekende factor de lagerweerstand is. deze zal vooral bij lagere snelheden een rol gaan spelen door de Quest sneller af te remmen dan alleen met de rolweerstand het geval zou zijn. hoe groot de lagerweerstand precies is, is niet duidelijk. Het verlies door de lagers wordt geschat tussen 0,7Watt tot 5 Watt.


Ook heb ik een grafiek gemaakt van de Fr (de constant is) en Fw (de afhankelijk is van de snelheid) en Ft (de som van beide krachten).

Bij ongeveer 35km/uur wordt de luchtweerstand groter dan de rolweerstand. ook is te zien dat bij 10km/uur de luchtweerstand nauwelijks van betekenis is.


Om te illustreren hoe sterk de luchtweerstand toeneemt bij hogere snelheden, ondanks de lage Cw van de Quest, heb ik ook deze grafiek gemaakt.


Deze grafiek laat zien dat de snelheid bij uitrollen sterk afneemt vanwege hoge luchtweerstand bij deze hoge beginsnelheden










Hier is te zien dat bij hoge snelheden de luchtweerstand toch wel erg groot wordt. Het bijbehorende vermogen is helemaal kolossaal aangezien dit met de derde macht van de snelheid toeneemt.







n.b. Ik realiseer me ook dat er meer runs nodig zijn zodat de resultaten kunnen worden uit gemiddeld. Wellicht dat ik in de toekomst een proef op grotere schaal doen. Maar ik denk dat deze wijze van data verwerking (met een groot aantal metingen over de uitrol test) al snel onregelmatigheden aan het licht brengt. In de uitrol van de Quest met de nieuwe stroomlijnkap (gesloten) zie je bij de allerlaagste snelheden bijvoorbeeld ineens een oprekken van de roltijd. dit kan door het wegdek of door de wind zijn veroorzaakt. Gelukkig viel deze onregelmatigheid buiten het gebied dat k voor de metingen heb gebruikt.

Vanavond heb ik nog een verstelbare luchtinlaat op de stroomlijnkap gemaakt die ik aanstaande weekend ga gebruiken. Ook heb ik nog iets geregeld met een tandwiel, maar over mijn geheime wapen laat ik verder niets los! Later heb ik er nog een proefrit mee gemaakt waarbij de snelheid opliep tot 60km/uur.

uitrolproeven vervolg

Op basis van de meetgegevens heb ik nog wat berekeningen uitgevoerd. De volgende formules zijn hier bij nodig:

Ft=m x a

Ft is de som van de krachten Fr en Fw [N]
m is de massa Quest + bestuurder [Kg]
a is de versnelling (of vertraging) [m/s^2]

Fw = 0,5 x rho x Cw x A x V^2 (luchtweerstand)

Rho is de luchtdichtheid (1,3) [Kg/m^3]
Cw is de lucht weerstands coëfficiënt [dimensieloos]
A is het frontaal oppervlak (ca 0,5 m^2 bij de Quest) [m^2]

Fr = Cr x m x g (rolweerstand)

Cr is de rolweerstand coëfficiënt [dimensieloos]
M is de massa Quest + bestuurder (130Kg)
g is de zwaartekracht coëfficiënt [9,81 m/s^2]

Bij lage snelheden is de invloed van Fw minimaal, hoe hoger de snelheid hoe groter het effect van de aerodynamica. De energie die de fietser levert gaat voornamelijk in deze twee weerstand verliezen en zitten. Daarnaast zijn er wrijvings weerstanden in lagers, verliezen in ketting en tandwielen, etc. Die verliezen kan ik alleen proberen te minimaliseren door goed onderhoud aan de Quest uit te voeren.

Bepalen van de rolweerstand: Bij alle runs heb ik uit de logfiles de tijd bepaald die de snelheids afname van 11 tot 5 m/s duurde. Dat leverde op: (29, 35,28,28 en 34 seconden). Dit is dezelfde volgorde als eerder genoemd: zonder kap, schuimkap, etc.

Hiervan heb ik het gemiddelde genomen, de verschillen in de diverse runs zitten in de luchtweerstand, deze worden bij de lage snelheid verwaarloost. Om een nauwkeuriger berekening van de rolweerstand te kunnen maken gebruik ik nu alle runs. Het gemiddelde is 31 seconden, de vertraging is dus a = (5km/uur/3,6) / 31 seconden = 4,5 x 10-2 m/s^2

opm: /3,6 is om te rekenen van km/uur naar m/s

Deze vertraging zorgt ervoor dat de Quest in snelheid mindert, dus:

Uit Fr = m x a volgt Fr = 5,8N

Tenslotte volgt uit Fr = Cr x m x g (rolweerstand), Cr = Fr / (m x g) = 0,0045 (een hele mooie waarde!)

De zelfde berekening wordt nu uitgevoerd met het snelheidsverloop van 39 km/uur tot 29km/uur. Hier is de aerodynamica wel van belang en worden de verliezen gevormd door rolweerstand + luchtweerstand.

Dit levert de volgende tijden op (25, 28, 28, 31 en 31 seconden. De laatste twee waarden zijn dus de resultaten van de twee beste stroomlijnkappen.

Hiermee kan de Ft worden berekend (Ft=Fr + Fw, de rolweerstand + de luchtweerstand)

Uit de berekening volgt Ft= 11,6N

Hier trek ik de rolweerstand vanaf zodat Fw = 11,6-5,8=5,8N (toevallig is Fw even groot als Fr bij deze snelheid)

Door Fw in te vullen in de formule voor Fw kan Cw worden berekend.

Voor de snelheid wordt de gemiddelde waarde genomen 29+39/2=34km/uur)

Dan volgt

Quest met optimale stroomlijnkap Cw = 0,18

Quest met schuimkap kap levert op Cw = 0,22

En Quest met zonder kap Cw = 0,27

Met deze waarden kan worden berekend hoeveel vermogen nodig is om een bepaalde snelheid te bereiken door de Cw en Cr in te vullen met een snelheid van 50km/uur. (13,8m/s). Het noodzakelijke vermogen is namelijk P=Ft x v

Hieruit volgt:

zonder kap -> P=309 Watt
Schuimkap -> P=266 Watt
optimale kap -> P=231 Watt

Het benodigde vermogen neemt toe met de derde macht van de snelheid (v^3)
Hiermee kan ook weer worden berekend dat het vermogen van 266 Watt een snelheid van 53km/uur geeft bij gebruik van de optimale stroomlijnkap, deze waarde is gelijk aan mijn eerdere schatting!

Resultaten uitrolproeven

Ik heb de hele middag gespendeerd aan het uitvoeren van een aantal uitrol proeven met de Quest. Francis was zo lief om me te helpen met het vervoer van de verschillende kappen, dat scheelde mij weer een hoop heen en weer rijden. Ondertussen konden de kinderen heerlijk spelen op het terrein bij Sjors Janszen aan de Zweth.


Dit was de dichtstbijzijnde locatie waar het rustig genoeg was voor de proeven en waar ook voldoende ruimte voor het uitrollen was. Bij alle testen zijn dezelfde banden gebruikt, op de maximale druk opgepompt (Stelvio 7 bar, Koyak achter 5 bar).

op het plaatje links is de "testbaan" te zien. Ik reed steeds van boven naar onderen. daar keerde ik dan om om de volgende kap te gaan halen waarna de test zich weer herhaalde.






Ik heb de volgende situaties getest:

1. Quest zonder kap
2. Quest met standaard zwarte schuimkap
3. Quest met de tweede stroomlijn kap, grote opening voorzijde
4. Quest met mijn eerste stroomlijnkap (van de tijdrit op Texel)
5. Quest met de tweede stroomlijnkap, kleine opening voorzijde

Quest met de eerste stroomlijnkap (test 4)












Quest met de tweede stroomlijnkap, open versie (test 3)











Ik heb alle proeven in dezelfde richting gehouden, dan zijn de resultaten in ieder geval onderling vergelijkbaar. Tijdens de testen was er een zwakke westenwind (dwars op de rijrichting) van 3Bft. Bij iedere test versnelde ik tot 40km/uur en liet de Quest daarna verder uitrollen tot 5km/uur. Tijdens de test sloeg de GPS iedere seconde een meetwaarde op waarin onder andere de snelheid en afgelegde afstand sinds de vorige meetwaarde. De testen zelf verliepen gestroomlijnd, een enkele keer reden er fietsers voor me maar die kon ik steeds passeren zonder te remmen.

Het weer werkte uitstekend mee, mijn ervaring met de verschillende kappen is als volgt:
2. schuimkap: best wel warm in deze zon, weinig ventilatie
3. stroomlijnkap met grote opening: goede ventilatie, comfortabel
4. eerste stroomlijnkap: weinig ventilatie maar nog goed uit te houden
5. stroomlijnkap, kleine opening: wordt nu al erg warm, slechte ventilatie

Thuis gekomen ben ik gelijk begonnen met het verwerken van de data. Eerst laad ik de track van de GPS60 in Mapsource op de pc. Daar maak ik een selectie van de verschillende stukjes data, op basis van mijn eerder gemaakte notities. Vanuit mapsource selecteer ik de data om deze weer in Exel te kunnen laden. In Exel selecteer ik de data voor de grafieken, nu zie je ook gelijk wanneer je een selectiefout maakt. Dan wijkt de grafiek namelijk af van de andere grafieken.

Resultaten:

Hoewel ik in het begin erg sceptisch was zijn de resultaten precies zoals ze zouden moeten zijn. De test is wat mij betreft bijzonder goed gelukt!


Links zijn de resultaten in grafiekvorm te zien. Op de y-as is de snelheid uitgezet, op de x-as de tijd, iedere meting duurt 1 seconde









Bij deze tweede grafiek is nog beter het verschil tussen de verschillende configuraties te zien. Er onderscheiden zich drie situaties:
- Quest zonder kap (ca 700m uitrol)
- Quest met standaard schuimkap of stroomlijnkap met grote opening aan voorzijde (ca 775m uitrol)
- Quest met 1-e en 2-e stroomlijnkap, kleine ventilatieopening (ca 840m uitrol).


Op basis van mijn ervaring bij de NK-tijdrijden afgelopen jaar op Texel schat ik dat de laatste twee stroomlijnkappen 3km/uur winst geven tov de standaard schuimkap. Met de gewone kap 50km/uur, met deze kappen 53km/uur. Zonder kap wordt de snelheid misschien nog 3km/uur lager.

Vaderdag

Hier een "artist impression" van lieve Anouk, ter ere van vaderdag.


Gisteren heb ik wat uitrolproeven met de Quest gedaan. Ik versnel tot 40km/uur en laat de fiets dan uitrollen tot 5km/uur. De GPS maakt elke seconde een registratie van de afstand en snelheid. deze gegevens kan ik later verwerken in een spreadsheet om het effect van de verschillende situaties te bekijken. De bedoeling is dat ik een vergelijking maakt van:

- Quest zonder kap, met vredestein perfect moiree banden
- Quest zonder kap met schwalbe stelvio banden
- Quest met drie verschillende kap configuraties (en stelvio banden)

Toen ik de banden ging wisselen van vredestein naar Schwalbe, die ik speciaal voor het cycle vision heb aangeschaft, ontdekte ik dat het loopvlak van de Vredestestein banden al helemaal versleten is. En dat terwijl ze pas 3500km onder de Quest zitten. Normaal gesproken gaan de voorbanden de dubbele afstand mee.

De stelvio bandjes zien er erg goed uit, maar zijn fragiel en daardoor te weinig lekbestendig. Bovendien heb ik voor de gelegenheid zeer lichte binnenbanden die goed beschermd moeten worden door de buitenband, dit alles voor de snelheid.

Mijn eerste indruk is dat dit soort uitrolproeven zeer nauw luisteren, een klein beetje wind en je rijd zo 100m meer of minder. Verder is het lastig om een goede testlocatie te vinden, de Quest rolt al gauw een kleine 1000m uit en er zijn hier weinig rechte fietspaden van die lengte.