Schermpje, scherm, schermer

Een dag nadat Wim Schermer zijn windschermpje van mij had ontvangen stond zijn "recensie" al op zijn weblog. Omdat dit ritje onder gunstige omstandigheden had plaatsgevonden was zijn reactie ook erg positief. Een paar dagen later heeft hij een wat minder goede ervaring, met mist beslaat het scherm toch nog en wel aan beide kanten. Ik realiseer me dat hier weinig aan is te doen, ook een fietsbril ondergaat hetzelfde lot. Vorig jaar heb ik ook onder soortgelijke omstandigheden gefietst en dan zit er niets anders op dan om de paar honderd meter je bril met een tissue droog te maken.

Hoewel dit schermpje een grote verbetering is ten opzichte van de eerdere uitvoeringen is er toch nog wel wat op aan te merken. Wat ik vervelend vindt is dat het scherm wel erg dicht bij mijn gezicht is. Verder beslaat het nog als je stil staat, bijvoorbeeld voor een verkeerslicht (en dat gebeurt nogal eens). Als ik dan weer op gang kom is de condens snel weg, maar de eerste meters zie je niet veel. Een ander klein nadeel is dat dit scherm nogal bewerkelijk is om te vervaardigen. Het boren van de gaatjes moet met veel beleid gebeuren, het plexiglas scheurt makkelijk. Ook het extra ruitje aan de binnenkant geeft extra werk. Stiekem hoop ik erop dat er meer Questrijders zijn die wel een dergelijk schermpje zouden willen hebben. Niet dat ik eraan zou willen verdienen, de eer alleen is al voldoende.

Wim stuurde me gisteren een mailtje waaruit bleek dat hij toch nog niet helemaal tevreden was met deze uitvoering. Ik had niet anders van Wim verwacht, de man is toch een echte perfectionist. Hij stelde voor om het ruitje meer naar voren te plaatsen, eventueel in combinatie met een dakje. Voor dat eerste idee had ik wel oren, maar een dakje is me een station te ver. Ik had een tijdje terug ook al nagedacht over een schermpje dat gebruikt kan worden als je zonder schuimkap rijd. Maar daar heb je momenteel weinig aan, mij is het nu in ieder geval te koud.

Zo'n suggestie is wel een goede stimulans voor mij om er mee verder te gaan, zelf heb ik al eerder het idee dat het wel goed is. Het werkt toch!

Nadat ik Wim zijn idee een dag had laten borrelen wist ik hoe ik het ging doen. In eerste instantie wilde ik het scherm met een platte rand aan de onderzijde uitrusten. Nadat ik de mal voor het vormen van het plexiglas had aangepast kwam ik er achter dat dit geen goede oplossing was. Het plexiglas laat zich wel makkelijk buigen, maar complexe vormen zijn niet makkelijk. De oplossing was simpel, gewoon het bestaande schermpje vergroten en aanpassen zodat het iets naar voren op de schuimkap past. Daar zet ik het met een stukje klittenband vast en klaar is Kees (Eduard). Het resultaat mag er wel wezen.

Ik heb daarstraks snel even een rondje in het donker gereden en het scherm functioneert fantastisch. Ik moet nog een rit onder minder goede omstandigheden maken (morgen wellicht) maar ik denk dat het oordeel positief blijft.






Nu zit het scherm met slechts 1 stukje klittenband vast. Dat zal onder de meeste omstandigheden wel voldoende zijn, maar als er harde wind van achteren komt klapt het vast om. Ik denk dat is daarom nog twee stukjes aan weerszijden toevoeg.






Dit schermpje zit ongeveer 8 cm meer naar voren, daardoor is de kans op beslaan veel kleiner. Het verminderen van windgeruis en het uit de wind houden van de ogen gaat nog steeds even goed.







Met dank aan fotomodel Timo Botter.

Delft, wegomleiding-stad

Vandaag zou het qua weer het hoogtepunt van de week zijn. Helaas was de werkelijkheid iets anders. Soms is de realiteit beter, op een andere dag is het slechter dan de voorspelling.

Toen ik vanmorgen vertrok was het nog droog. Omdat het nog donker was kon ik niet zien dat er regen in de lucht zat. Ik maak de beslissing om te gaan fietsen meestal al de avond van te voren. Terugkrabbelen is dan niet de bedoeling.

De laatste tijd is het een kleine ramp om door Delft te fietsen. Op de ene doorgaande weg zijn ze een nieuwe hoge druk riool aan het aanleggen. Het fietspad wordt als opstelplaats van het bouwmateriaal gebruikt. Even verderop, bij de andere doorgang, wordt de komende jaren aan een verdubbeling van het spoor gewerkt. Dus het blijft voorlopig tobben.

Toen ik Rotterdam naderde begon het flink te regenen. Gelukkig begon het al wat licht te worden, de combinatie van druppels op het windscherm en weinig licht maakt het niet gemakkelijker om er doorheen te kijken. Ik ga binnenkort een proefje doen met een middeltje dat de druppels sneller van het scherm laat vallen, misschien dat dit helpt.

Op het klinkerweggetje over de Overschiese dorpstraat hoorde ik dat ik de fietspomp, met klittenband achterin de Quest vastgezet, beter moet isoleren. Hij maakt een hoop kabaal door tegen de wand aan te stoten. Inmiddels heb ik hem met een soort schuimdoek omwikkeld en ben ik van het lawaai af.

Op de terugweg hoopte ik beter weer te krijgen. Dat bleek nauwelijk waar, een groot deel van de rit regende het. Gelukkig kreeg ik geen lekke banden, wat met deze nattigheid makkelijk kan gebeuren.

Net toen ik dacht slim door Delft heen te rijden liep ik weer vast in een nieuwe omleiding voor fietsers, leuker kunnen ze het blijkbaar niet maken, wel lastiger.

Zondagsritje

Het was even moeilijk om vanmorgen het warme bed te verlaten maar toen ik eenmaal onderweg was in de Quest bleek het meer dan de moeite waard.

Het zag er buiten koud uit, met rijp op de daken. En onderweg bleek het ook fris, maar dankzij mijn windscherm was het in de Quest lekker warm. Alleen op mijn voorhoofd voelde ik aan de windstroom hoe koud de lucht was.




Eerst dacht ik naar Maassluis en terug te rijden, maar daar eenmaal aangekomen vond ik dat ik het rondje wel helemaal kon rijden. Nu kon ik ook mijn favoriete fietspad langs de nieuwe waterweg meepikken.









Op het strand bij Hoek van Holland aangekomen stapte ik even uit om een paar foto's met mijn nieuwe camera te maken, een Sony DCS-290W. Ongelooflijk hoeveel camera je tegenwoordig voor je geld krijgt.









Na de korte pauze stapte ik snel weer in de Quest, de familie zat immers op me te wachten voor het ontbijt. Tijdens het stuk door de duinen kwam ik nog aardig veel wielrenners tegen, meer mensen hadden besloten dat het goed fietsweer was.








Ook op deze relatief vochtige morgen, gisteren had het immers de hele dag geregent, bleek de ontwaseming van het scherm prima te functioneren. Bij wijze van test haalde ik het stukje plexiglas aan de binnenkant even weg.

Je krijgt dan meer lucht in je gezicht geblazen maar het scherm gaat dan al weer licht beslaan. Zodra het plexiglas is terug geplaatst verdwijnt het condens ook weer. Ook bij een korte stop begint het scherm te beslaan, hetgeen direct verdwijnt nadat je weer op gang komt.

Even na half elf was ik weer terug na een heerlijke rit.

windschermpje voor de Quest

In het verleden ben ik al eens in de weer geweest met een windschermpje. Op de een of andere manier is dit idee toch weer ondergesneeuwd, tot ik het onlangs opnieuw heb opgepakt. Een windscherm heeft een paar duidelijke voordelen:

- veel minder last van windgeruis (belangrijk als je naar muziek wil luisteren)
- makkelijk schoon te vegen wanneer het beslaat (indien nodig snel te verwijderen)
- Je blijft warmer wanneer je niet in de directe windstroom zit.
- je kan achter het scherm eventueel een zonnebril opzetten.

Een scherm kan direct aan de Quest, zonder schuimkap, worden bevestigd, maar mij leek het handiger om het scherm te combineren met de schuimkap. Op deze manier blijft je beter droog wanneer het regent en is het warmer in de Quest. In de winter kan de luchtstroom erg koud aan je gezicht zijn.

In de loop van de tijd heb ik ervaring opgedaan met het verwerken van plexiglas (stroomlijnkap), dat komt nu goed van pas.

De methode die ik volg om het scherm te maken is als volgt:

Eerst een mal van papier maken om de beste vorm te bepalen.

Daarna (eventueel) de mal van triplex maken, deze vorm is makkelijker over te trekken op plexiglas.

De contouren van de houten mal op het plexiglas overtrekken.

Het plexiglas (2mm polycarbonaat van de Hornbach) met een decoupeerzaag uitzagen. (figuur of lint-zaag werkt vast ook goed). Bij de decoupeerzaag werkt het het makkelijkst met een dun zaagje, daarmee is de kans op smelten van het plexiglas (door de wrijving) het kleinst.





Nu kunnen de ventilatie gaatjes (7mm metaalboor, het liefst met een kolomboormachine) worden geboord. Bij het boren niet teveel kracht uitoefenen en een stuk PDF onder het plexiglas leggen, anders scheurt het plexiglas. (oefen eerst op een afval stukje)

Het plexiglas in de oven opwarmen tot circa 100 graden Celsius tot het enigszins flexibel is.


Om het plexiglas te vormen heb ik een houten mal gemaakt, die de ronding van de schuimkap heeft. (voor,- binnen,- en achter-kant van mdf, ronding van triplex, gelijmt en geniet)

Het flexibele plexiglas vormt zich makkelijk op deze mal. Na een minuut of vijf is het scherm afgekoelt en vormvast.



Om de ventilatie lucht langs de binnenkant van het scherm te geleiden heb ik daar een stukje plexiglas vastgezet. Het was even puzzelen hoe dit het makkelijkst kon, uiteindelijk bleek dat goed te gaan met klittenband. Het klittenband plakt het best wanneer de lijmlaag even met een fohn wordt warmgestookt.

Ook aan de voorkant van het scherm heb ik stukjes klittenband en op de binnenkant van de schuimkap.




































Ik heb al eerder met een scherm zonder ventilatie gaten gereden. Dat beviel redelijk goed, maar een goede ventilatie maakt het schermpje nog handiger. Morgen ga ik het schermpje uitproberen op mijn rit naar Dordrecht.

wordt vervolgt....

LEL 2009

Vanmiddag heb ik voor de vierde keer de LEL (Lelystad Enkhuizen Lelystad over 51km) wedstrijd gereden. De omstandigheden waren voortreffelijk en dat is wel eens anders geweest. Het zonnetje scheen regelmatig en er stond een flinke wind (5-6Bft), deels de goede kant op. Volgens mij was er dit jaar ook een record aantal deelnemers (36).

Er was geen echte startvolgorde, iedereen kon aansluiten in de rij en kreeg daarmee zijn start plaats. Ik ging eerst even een stukje warmrijden en toen ik terug kwam was ik een van de laatsten in deze rij. Op zich geen probleem, daarmee had ik voldoende uitdaging om andere fietsers in te halen. Als snel na mijn start voelde ik dat mijn bovenbeen spieren protesteerden. Afgelopen week ben ik met de familie bij mijn ouders op Texel geweest. Op Vrijdag ochtend ben ik daar met Francis een rondje in de duinen en op het strand gaan hardlopen. Al tijdens het lopen merkte ik dat dit niet gemakkelijk ging, ik loop blijkbaar te weinig. Ik moest vaart minderen omdat ik kramp kreeg. Mijn benen waren de dagen daarna nog steeds pijnlijk, maar uiteindelijk voelde ik er vanmorgen niets meer van, tot ik de wedstrijd ging rijden.

Ik voelde dat ik niet te hard moest gaan, ander zou ik het bezuren. En het lijkt me erg vervelend als je een eenmaal gestarte wedstrijd niet eens uit kunt rijden. Uiteindelijk ging het best wel goed en ben ik op een 6-e plaats beland.

1		Ymte Sijbrandij																1		1		52:53.0		57.9		1		52:53.0
2		Alwin Visker																34		1		56:49.0		53.9		1		56:49.0
3		Theo van Andel																36		1		58:10.0		52.6		1		58:10.0
4		Jurgen Beekman																35		1		58:44.0		52.1		1		58:44.0
5		Bastiaan Welmers																8		1		59:00.0		51.9		1		59:00.0
6		Eduard Botter																30		1		1:00:54		50.2		1		1:00:54

Bastiaan, die ik op Texel nog voor kon blijven, staat hier voor me in het klassement.
Hieronder zie je foto's van de catering (erwtensoep) en de prijsuitreiking (de eer te worden genoemd).

Katjeskelder

Afgelopen Vrijdag ben ik ’s morgens naar mijn werk in Dordrecht gereden. En dat terwijl de regen met bakken uit de lucht viel. Normaal kies ik dan liever een andere dag, maar dit keer moest het wel. Het plan was namelijk dat ik na afloop van de werkdag door zou fietsen richting de Katjeskelder in west Brabant. Daar zaten we het weekend in een luxe vakantie huisje. Ook ’s avond miezerde het nog, niet echt ideale omstandigheden om een lekker stuk te fietsen Het stuk van Dordrecht naar Oosterhout had ik vorig jaar ook al gereden, dat maakte het navigeren een stuk makkelijker. Het laatste stuk weg, de Bredaseweg, was deels afgesloten en er was een omleiding voor fietsers ingesteld. Die omleiding was niet geheel duidelijk aangegeven, waardoor ik maar de voor fietsers verboden (auto)weg volgde. Een automobilist in een busje vond 50 km/uur (daar de maximaal toegestane snelheid) blijkbaar niet voldoende en zat me aardig op de hielen. Rond zeven uur kwam ik op het park, waar Francis ook net kwam aanrijden.

Zondag morgen maakten we eerst een prachtige wandeling op de nabij gelegen Vrachelse heide. Later op de ochtend ging de familie naar het zwembad, ik ging liever met de Quest op pad. Het was daar ook uitstekend weer voor, de kap hoefde er niet op want de temperatuur was lekker in het zonnetje. De GPS ging mee op weg zodat ik ook de weg terug makkelijk kon vinden. Mijn GPS (GPS60) heeft namelijk geen kaart, je kan alleen de geladen track, of een eerder gereden track volgen. Een GPS met kaartmogelijkheid staat nog op mijn verlang lijstje! Al fietsend probeerde ik zoveel mogelijk mooi asfalt te volgen. Er waren ook mountainbikers en wielrenners in de omgeving actief, die vormeden een extra uitdaging. Eerst reed ik tot vlak voor Tilburg om aan de stadsgrens rechts af te slaan. Weer later kreeg ik het bordje Baarle Nassau in beeld, daar wilde ik ook wel eens naar toe fietsen. Daar aangekomen kocht ik wat lekkers voor bij de koffie en ging weer terug richting Katjes kelder.

Maandag morgen had ik moeite met het op tijd vertrekken, terwijl de rest van de familie lekker kon blijven liggen. Uiteindelijk vertrok ik rond 8 uur, het voordeel was dat de zon nu al op was en ik niet ik het donker hoefde te fietsen. Het stuk langs de wegwerkzaamheden in Oosterhout ging nu veel voorspoediger en ik schoor lekker op. Deze route naar mijn werk staat wel in schril contrast met mijn normale route door Delft en Rotterdam. Terwijl ik normaak wel 30 keer voor een verkeerslicht moet stoppen en tientallen lastige kruisingen moet over steken bleef het aantal verkeerslichten nu beperkt tot hooguit vijf. Op de Moerdijkbrug aangekomen zag ik een wegwerkers busje staan. De man er naast mompelde iets dat eindigde op fiets. Ik kon het niet verstaan, volgens mij was de beste man een Pool die Nederlands probeerde te praten. Ik dacht we zien wel, desnoods moet ik strak even uitstappen. Toen ik bijna aan de andere kant van de brug was werd duidelijk wat me hij me probeerde te vertelen. Er kwam een veegwagen mijn kant op die het hele fietspad in beslag nam. Een gewone fiets had er nog niet langs gekunt. Er zat niets anders om dan de Quest te draaien (wat maar net paste) en terug te fietsen. De veegwagen deed er nog een minuut of tien over en toe kon ik pas weer verder. Nu was het nog maar een klein stukje naar mijn werk.

’s Avond ging het weer voorspoedig op weg naar huis. Ik merkte wel dat ik wat weinig had gegeten. Gelukkig kon ik zonder stoppen het stuk naar huis afronden.

Mooi ochtendgloren

Eigenlijk wilde ik gisteren al naar mijn werk fietsen maar ik kon me er niet toe zetten om met de Quest te gaan. Op de een of andere manier staat het me tegen om in het donker op weg te gaan. Als ik eenmaal op weg ben dan gaat het als vanzelf. Dus stapte ik gisteren toch maar weer in de auto.









Vanmorgen ging het veel beter. Met het vooruitzicht op een mooie dag is het ook veel makkelijker. Het was best wel fris toen ik naar buiten ging, maar op weg was de temperatuur prima. In Delft moest ik een paar woonwijken door omdat het fietspad was afgezet voor het stallen van het bouwverkeer voor het nieuwe pers riool. Er stond een bordje voor de omleiding maar verder moest ik zelf uitzoeken, erg vervelend.

Op weg van Delft naar Rotterdam had ik een prachtig uitzicht over de velden. Er stond een laag mist boven het weiland terwijl de lucht oranje/roos kleurde. De zon was nog niet op, dat gebeurde pas toen ik al halverwege Rotterdam was.

In Rotterdam was het fietspad voor de tweede keer geblokkeerd, dat zou zich nog een keer of vijf herhalen tot ik in Dordrecht op mijn werk bij Krohne aankwam. In Papendrecht raakte ik vast in het natte gras naast het fietspad, hier waren ze de slechte stukken in het fietspad aan het asfalteren. Een bromfietster bood al aan om me een zetje te geven, maar voor ze in actie kon komen was ik toch nog los. Op de een of andere manier bleef het tempo voor mijn doen laag. Terwijl ik anders een kruissnelheid heb van zo'n 43 km/uur had ik nu moeite om 38km/uur te rijden. Misschien kwam het door de kou? (en hogere luchtdichtheid)

Op de terugweg ging het veel beter, deze rit deed ik in 1:27 uur wat voor mijn doen best een mooie tijd is. In de middag pauze had ik wel de banden opgepompt van 4 to 6 Bar, dat zal best veel weerstand schelen.

Gisteren heb ik mijn fietspomp achterin de Quest verstopt, geïnspireerd door de blog van Wim Schermer. Ook heb ik een vouwband innaast de pomp gelegd, ik ben nu op het ergste voorbereid.

Vrijdag weer in de Quest?

lekke banden misere

De laatste tijd probeer ik 2 of 3 keer per week naar mijn werk in Dordrecht te rijden, steeds zo'n 100km. Het mooie weer werkt ook goed mee en ik kan het grootste deel van de rit in het daglicht rijden. Ik rij nu op de heen en terug weg langs de Delfshavenseweg, op een fietspad waar je heerlijk "vol gas kan geven". Naast het fietspad rijden auto's die ik meestal makkelijk voor kan blijven. Gisteren reed ik de tweede rit van deze week en alles liep gesmeerd. Toen ik rond vijf uur weer in de Quest was gestapt en de terugrit begon merkte ik dat er iets niet lekker liep. Door de MP3 speler hoorde ik niet goed wat er fout ging, na uitstappen zag ik het direct: een lekke band. Er zaten twee kleine gaatjes in de linker voorband. Ik kon niet echt bedenken hoe die er in zouden zijn gekomen, het was beslist geen "snakebite", de gaten zaten allebei links van het loopvlak en bovendien slechts 1cm uit elkaar. (zie kaartje: lek 1)De zon scheen nog heerlijk op deze prachtige nazomer middag en na een minuut of tien was ik weer op weg. Dat een ongeluk meestal niet alleen komt merkte ik even later nadat ik de brug "over de Noord" was gepasseerd. In een bocht naar links reed ik bijna rechtdoor het talud af, door hard te remmen kwam ik op tijd tot stilstand. Ja hoor, weer een lege voorband en nu aan de rechterkant. (lek 2) Toen ik het lek ging zoeken schrok ik van de toestand van de buitenband, tot op de draad versleten! De vorige ervaringen maakten wel duidelijk dat je hier niet makkelijk mee weg komt. Toch moest ik nog zeker 40km rijden en om hulp bellen was geen optie.

Met een stuk reparatie materiaal dichtte ik het grootste gat in de buitenband en het gaatje in de binnenband. Na oppompen bleek er nog een gat in de binnenband en na dit te hebben gedicht bleek er zelfs een derde gat te zijn. Bovendien had ik maar een heel klein restje lijm en een klein stukje reparatie materiaal. Niet erg hoopvol dus!

Na een paar kilometer was het weer bingo. (lek 3) Een oude baas op de brommer bood zijn hulp aan. Meer dan me gezelschap houden bij het plakken kon hij echter niet, de Quest pastte zeker niet in zijn auto. Ik plakte een extra stuk over het opnieuw verschenen gat in de buitenband en binnenband en ging weer voorzichtig op weg. De band had ik nu tot maar 4Bar opgepompt (8 is normaal voor deze swalbe stelvio, ik had de wedstrijd bandjes er nog om liggen)

Ik reed zo rustig mogelijk door de bochten om zo min mogelijk frictie met de weg te hebben. Ook hard afremmen was nu uit ten boze. Op deze manier wist ik het door het centrum van Rotterdam heen te redden en pas na Rotterdam kwam het vierde lek. (lek 4) Het was nog steeds licht en de temperatuur goed. Met het laatste restje lijm en reparatie materiaal wist ik de gaten weer te dichten. Gelukkig bleef het bij dit gat en kon ik het resterende stuk in 1 keer afleggen. In Delft vertrouwde ik het niet en stapte ik nog een keer uit. Het bleek loos alarm, door de lage bandspanning lag de Quest als een dweil in de bocht, maar de band was niet lek.

Rond half acht was ik weer thuis, deze rit had bijna twee keer zo lang als normaal geduurd.
Gauw maar nieuwe banden bestellen!

Met elektro assist

Ik heb de smaak weer goed te pakken, maandag met de Quest, vandaag ook en morgen weer. Vandaag was het fietsen zelfs dubbel fijn omdat er een prachtige file op de snelweg stond.

Heen ging als een speer, ik was niets vergeten mee te nemen en kon dus lekker doorrijden. De snelheid zat er goed in, tussen Delft en Rotterdam reed ik constant 50, verschillende bromfietsers voorbij rijdend.

Het was druk op het werk, dus ik ging pas om half zes weer huiswaarts. Dat betekend minder fietsers en dus minder mensen die bij verkeerslichten al op het knopje hebben gedrukt. Soms is het lastig om vanuit de Quest op zo'n knopje te drukken.

Voorbij Papendracht ging ik een bromfietsers voorbij. Even later stonden we samen voor een verkeerslicht te wachten, hij zei tegen mij dat dit de eerste keer was dat hij door een fietsers was ingehaald. Hierop antwoorde ik dat het er toch een keer van moest komen.

Tegen de helling bij de Brienenoordbrug op had ik het zwaar om een fietser in te halen, die daar op een herenfiets met nette broek en overhemd voor me uit reed. Toen ik hem uiteindelijk inhaalde zag ik zijn geheim: elektro assist. Achterop de fiets een heel kleine accubox en voor een nauwelijk grotere voornaaf met motor ingebouwd.

Ondertussen bedacht ik me dat ik later (wanneer ik oud en versleten ben) misschien wel een elektro assist voor de Quest wil.

Met dit soort overpinzingen en een lekker muziekje op vloog de tijd en was ik weer thuis voor ik het wist. Morgen weer!

Vliegensvlug met mp3 muziek

Vandaag ben ik gelijk maar weer in de Quest gestapt voor een retourtje Dordrecht. Nu het nog zo goed weer is moet je zo'n kans zeker niet laten liggen.

Ik maakte eerst een valse start doordat ik er bij Delft pas achterkwam dat ik mijn fietspomp en mijn telefoon thuis had laten liggen. Veel kans op lekke banden is er niet maar je moet het noodlot niet tarten. Vandaar dat ik maar weer even ben terug gefietst en daarmee de route met een slordige 10km heb verlengt.

Verder ging het fietsen van een leien dakje en kwam ik rond half negen op het werk aan. terug moest ik me haasten want ik zou Anouk naar atletiek brengen. Thuisgekomen even snel onder de douche en eten mee dat ik in het zonnige Zuiderpark, waar atletiek vereniging Sparta huist, op ging eten.

Het fietsen leek erg vlot te gaan, maar ik wijt dat ook aan de mp3 speler waar ik vandaag naar luisterde, daarmee lijkt de tijd te vliegen. Het fietsen op zich ging ook best snel, dat merk ik wel vaker, dat een paar dagen na een flinke inspanning je snelheid hoger ligt.

Derde bij NK tijdrijden op Texel

Traditie getrouw heb ik afgelopen zaterdag weer meegereden met de jaarlijks wedstrijd NK tijdrijden op Texel. Omdat mijn ouders op Texel wonen kan ik deze wedstrijd mooi combineren met een bezoekje. Als dat mogelijk is gaat er ook een van de kinderen mee is, dit jaar was timo vrij van school en kon hij mij gezelschap houden. Toen we vrijdag richting Texel reden viel het al op dat er een behoorlijke wind stond. Volgens het weerbericht was de windsnelheid 7Bft, zaterdag zou de snelheid iets afnemen tot 6Bft (west). Vrijdag avond barstte er er waar noodweer los, het water viel met bakken naar beneden. Ik moest wel even denken aan de andere deelnemers die met hun tentjes op de camping stonden. Mijn zus, die om 7 uur met de boot op Texel aankwam, had een Quest met aanhanger zien rijden. Dat moest Ymte zijn geweest. Later hoorde ik dat hij inderdaad met twee kinderen in de aanhanger van Dronten naar Texel was gereden. Dat was op zich al een hele prestatie want de wind was voornamelijk tegen.

Zaterdag heb ik aan het eind van de ochtend een rondje over het eiland (en het parcours) gereden. De windrichting op het parcours was echt optimaal, steeds ongeveer dwars op de Quest. Er waren ook enkele andere fietsers aan het inrijden, de wedstrijd zou een half uur later van start gaan. Thuis heb ik nog wat boterhammen gegeten om half drie weer richting oude Schild te rijden. Mijn vader kwam met Timo met de auto, zij konden mooi de stroomlijnkap voor me meenemen. Bij de wedstrijd waren een record aantal Quest-rijders aanwezig, het is elk jaar weer een gezellig samenzijn. Omdat ik bij mijn ouder logeer mis ik wel de gezelligheid van de camping, maar je kan niet alles hebben.

Bij de start waren een paar mannen met Quest aan de late kant. Een van hen hoefde niet eens op het startpodium te stoppen maar kon gelijk doorrijden voor de start. Wel jammer voor hem dat hij hierdoor onder het rijden het dekje nog op de Quest moest vastmaken, dat komt je tijd niet ten goede!

Later las ik dat Wim Schermer ook laat was en hierdoor zijn tweede shirt niet meer kon uittrekken. dat zal wel lekker warm zijn geweest onder de stroomlijnkap Wim!

Ik bemerkte gelukkig op tijd dat ik een shirt teveel aan had. Na kort inrijden kwam ik bij de start en kon even later vertrekken. Guus startte na mij en ik moest in ieder geval zorgen dat hij me niet voorbij ging, die vernedering moest ik mezelf besparen. Ik was nog niet lang onderweg of Ymte, die een kwartier eerder was vertrokken, me al weer tegemoet kwam. Ik had toen al zo'n vermoeden dat hij schaamteloos hard reed, later bleek dat helemaal te kloppen.

Ik kan niet zeggen dat ik een optimale voorbereiding had gehad. Mijn vakantie en de val van mijn mountainbike hadden ervoor gezorgd dat ik niet veel kilometers had gemaakt. Tijdens de race gaat dat allemaal door je hoofd en heb je er spijt van. Er zat niets anders op dan maar zo hard mogelijk door te fietsen. Dan krijg je al snel een situatie waarin je benen niet harder willen, terwijl het eigenlijk toch wel harder moet kunnen.

Omdat de vertrek tijden steeds twee minuten verschillen haal je niet snel andere fietsers in, wat wel jammer is. Wat mij betreft mogen ze een tussentijd van 1 minuut aanhouden, het parcours is groot genoeg zodat je elkaar niet snel in de weg zit.

Op het eerste stuk ga je ongeveer halverwege de dijk op waar je vol in de wind rijd. Dit is nog spannend want als je van de dijk wordt geblazen ben je nog niet jarig (dan wordt het zwemmen in de Waddenzee, nadat je een paar keien onderaan de dijk hebt gekopt). Gelukkig ging het allemaal goed, hoewel later bleek dat Bastiaan zijn stroomlijnkap in zee had zien verdwijnen. Een stukje verderop gaat het fietspad weer de dijk af. Op het keerpunt werd ik door een behulpzame man gedraaid en kon ik mijn weg in tegengestelde richting vervolgen. Even later kwam ik Guus tegen, hij zat zeker niet vlak achter me maar ik moest nu ook niet verslappen!

Vlak voor de finish probeerde ik Bastiaan nog in te halen, die duidelijk zijn stroomlijnkap mistte, hetgeen net niet lukte. Bij het uitrollen kwam ik hem wel voorbij, zo weinig scheelde het.

Een eerste plaats zat er zeker niet in met Ymte in het veld. Dat maakte het meteen een stuk minder spannend, het zou nu om een tweede of derde plaats gaan. Het bleek dat ik een stukje van mijn achterstand op Guus had ingelopen tov vorig jaar. Toen zat hij nog 29 seconden voor mij, nu waren het er nog maar 8!

Na de prijsuitreiking ben ik nog even achter Marjolein aangefietst om even een kijkje op de camping (de vrije vogel) te nemen. Omdat je op deze camping samen in de gemeenschappelijk ruimte kan eten is het er erg gezellig, misschien volgend jaar ook kamperen?


n.b. foto's gepikt van Wim Schermer

Uitlsag ligfietsen met stroomlijn
	naam	eindtijd	heentijd	terugtijd	snelheid
1	Ymte Sybrandy	0:27:35	0:13:45	0:13:50	61,99
2	Guus van Schoot	0:30:55	0:15:13	0:15:42	55,31
3	Eduard Botter	0:31:03	0:15:22	0:15:41	55,07
4	Bastiaan Welmers	0:32:56	0:15:35	0:17:21	51,92
5	Stefan van Duijvenboden	0:34:10	0:16:51	0:17:19	50,05
6	Cees Roozendaal	0:34:14	0:17:10	0:17:04	49,95
7	Wim Schermer	0:35:20	0:17:30	0:17:50	48,40
8	Rene Boon	0:39:19	0:19:33	0:19:46	43,49
9	Yvonne van der Stok	0:39:30	0:19:51	0:19:39	43,29
10	Theo van Goor	0:44:21	0:22:18	0:22:03	38,56
11	Marjolein Van Schoot - Eijgenraam	0:45:23	0:22:30	0:22:53	37,68

Ongeluk met de mountainbike

Het is even stil geweest op mijn blog, ik was namelijk met de hele familie in Kroatië aan het vakantie vieren. En dat gaat natuurlijk niet samen met in mijn Quest rijden. Ik had wel de mountainbike mee maar daar heb ik niet veel op gereden maar dat had een reden. De dag voor we zouden vertrekken ging ik met Francsis en (dochter) Michelle op de fiets naar Den Haag. Ik had juist een nieuwe ketting, versnellingskabel en tandwielen gemonteerd en liet Michelle zien hoe vlot de fiets weer schakelde. Op een bepaalde moment was ik met haar in gesprek terwijl ik met mijn handen los van het stuur reed, op het een-richting fietspad. Opeens vloog ik door de lucht en belande ik op rug, schouder en elleboog. Een fietser was tegen de rij-richting in gereden en had me vol geraakt. Ik kreeg zeker een halve minuut geen adem meer en kon geen woord meer uitbrengen. Pas na een paar minuten kon ik weer goed ademhalen en kreeg ik er een paar woorden uit. De fietser was terecht bezorgt hoe het met me ging en ik werd weer overeind geholpen. Hij keek of mijn fiets beschadigd was (was niet het geval), bood zijn excuses aan en ik stapte weer op de fiets om verder richting DenHaag centrum te rijden. Ik had wel eens vaker een smak gemaakt, bijvoorbeeld bij het skieen of snowboarden en dat kwam altijd weer snel goed. Dit keer kwam ik er niet zo makkelijk vanaf. Die avond bleek dat ik niet meer kon autorijden (instappen, schakelen en sturen) en slapen ging ook al niet. Pas na het slikken van een dosis paracetamol kon ik slapen.

Al mijn sportieve activiteiten voor de vakantie vielen dus in het water. Pas na twee weken kon ik weer een beetje zwemmen en hardlopen. Na drie weken kon ik pas zonder pijnstillers slapen. Op zich was het goed voor mijn herstel dat dit vlak voor de vakantie gebeurde, ik had volop tijd om aan het herstel te werken. Later ging ik ook twijfelen of ik niet naar de dokter had moeten gaan, maar Francis dacht dat dit niet nodig was, ze schatte in dat ik een gebroken of gekneusde rib had. (zij werkt immers in het ziekenhuis, dus ze kan het weten, herstel hiervan kost gewoon tijd). Blijkbaar was er meer aan de hand want enkele spieren hadden ook een flinke klap gehad.

Na een dag merkte ik ook dat ik vooral niet moest niezen, toen dit gebeurde trad er een herhaling op van kort na het ongeluk. Ik kreeg een halve minuut geen lucht en ik verging van de pijn. Door de pijn trokken spieren samen die daardoor weer pijn genereerden (in de elektronica wereld noem je dat een mee-gekoppelde reactie), niet erg fijn dus. Ook hoesten en lachen moest ik vooral niet doen.

Nu gaat het een stuk beter, nog niet zonder pijn maar ik zie wel in dat ik uiteindelijk helemaal herstel (daar twijfelde ik een paar weken geleden nog aan).

Zondag heb ik een eerste ritje van een kilometer of 30 met de Quest gemaakt. Vanavond weer een rondje van circa 50km. De snelheid komt weer terug en dat moet ook wel want op 5 september rij ik een wedstrijd bij het NK tijdrijden op Texel.

kort ritje

Vanmorgen ging ik vol goede moed van start voor een ritje naar mijn werkgever in Dordrecht. De start was voorspoedig, ik was zelfs een half uur voor de wekker uit wakker geworden. Na nog geen kilometer op weg te zijn begon de Quest te zwabberen, een lekke band dus. Toen ik de fiets op zijn kant had liggen kreeg ik nog een verassing, de band was top op de draad versleten.


Dat is nogal merkwaardig omdat ik er pas 3200 km mee heb gereden.
Wellicht heeft de 1-uurs wedstrijd op het cycle vision ook aan het versnelde slijtage proces bijgedragen.

Er zat niets anders op dan rechtsomkeer te maken, met een gat in je buitenband kom je immers niet ver. Het was nog steeds vroeg en dus kwam ik met de auto op de gewone tijd op mijn werk aan. middags heb ik beide voorbanden vervangen door een stel Stevios die ik nog had liggen. Daar had ik vorig jaar op het cycle vision de 6-uurs race mee gereden.




Toch vond ik het vreemd dat de banden zo versleten waren, misschien was de sporing niet goed? Na opmeten bleek er een toespoor te zijn van 5mm. Met een omwenteling van de achterste kogelkop werd dit gereduceerd tot 0mm. Hopelijk pakt dit goed uit en doe ik langer met de volgende set banden.



Bij het verstellen kwam mijn ring-ratel sleutel goed van pas. Hiermee is het sleutelen een fluitje van een cent geworden.



Omdat ik toch bezig was heb ik de ketting-loop even gecontroleerd. Alles zag er goed uit, ook het geleidewiel onder het zitje was nog helemaal intact. Sommige Quest rijders hebben hier namelijk problemen mee gehad, zie ook...




Tenslotte nog een foto van een missend tandje waardoor ik eigenlijk een 63T tandwiel heb. Ik merk er verder niets van.

Morgen weer een poging....

Teleurstellend wk op cycle vision 2009

Toen ik destijds hoorde dat het cycle vision dit jaar in Tilburg zou plaatsvinden vond ik dat al erg jammer. De locatie op en rond de wielerbaan in Sloten (A'dam) beviel me wel. Voor Tilburg was gekozen omdat deze gemeente subsidie verstrekte en dat er meer mensen naar de wedstrijden konden kijken.

Jammer dat ik Vrijdag moest werken, ik kon dus al niet aan de eerste wedstrijden meedoen. Vooral de 20km tijdrit langs het kanaal leek me erg geschikt om met de Quest te rijden. in dit parcours zitten namelijk maar een paar bochten en je zou dus lekker hard kunnen rijden. Later hoorde ik van deelnemers dat het niet zo ideaal was als het leek, de weg was hier en daar erg slecht.

Omdat het Vrijdag laat werd besloot ik om zaterdag pas in de loop van de ochtend met Timo naar Tilburg te rijden. Het weer werkte prima mee en in de zon konden we ons tentje bij de sporthal opzetten. Omdat ik opmerkte dat ik e30,- wel wat veel vond voor een nachtje op het veld staan kregen we er voor dat geld een ontbijtbon bij. Er werd met een eenheid tarief gewerkt, een, twee of drie dagen voor hetzelfde geld.

's Middag ging ik al even kijken waar de wedstrijd zou worden verreden. Ik had al op internet gezien dan de baan nogal scherpe bochten had, nu bleek dat het nog erger kon. Een ondernemer langs de baan had niets op met de wedstrijd en zou gewoon met zijn vrachtwagens gaan rijden. In allerijl werd de baan verlegd naar een veel korten parcours met nog scherpere bochten.

Door al dit gedoe was de start een klein uur later. Ik ging in eerste instantie met de stroomlijnkap van start. Na een half uur besloot ik dat ik hier alleen maar hinder van had, de snelheid kon op deze baan toch niet echt hoog zijn. Steeds moest ik bij de bochten sterk remmen en wachten tot de rijders voor mij weer weg waren. met de Quest had ik namelijk de hele bocht nodig, scherper draaien betekende omslaan. Dit gebeurde dan ook bij een drietal deelnemers.

Uiteindelijk eindigde ik op een dertigste plaats van de ruim honderd deelnemers met een gemiddelde snelheid van 42,5km/uur.

Zondag morgen werden de drag races over 50m verreden, niets voor een Quest dus. Ondertussen kon ik het parcours voor de 4uurs race van de middag verkennen. Dat stemde me ook niet gelukkig, veel scherpe bochten en nauwe doorgangen. Bovendien was het erg warm en had ik geen idee waar we langs de race drinkwater vandaan moesten halen. Bij een dergelijk rit heb je toch al gauw vier flessen van een liter nodig. Om half een ben ik met Timo in de auto gestapt voor de terugweg. Nu konden we nog lekker even naar het strand op Kijkduin. Hopelijk volgend jaar weer in Sloten!

nieuwe beneluxtunnel ontdekt!

het is wellicht overbodig om te melden dat het vandaag prachtig fietsweer was. Er stond een frisse wind vanuit het noordoosten, niet echt ongunstig voor een ritje naar Dordrecht en terug. Helaas had ik geen GPS bij me, ik weet daardoor ook niet precies hoe lang ik erover heb gedaan. Maar gezien het vroege tijdstip van aankomst leek het zeker een van mijn snellere tijden (<1:30 uur).

Terug besloot ik impulsief om de langere weg door de Kiltunnel te volgen. Met een lekker muziekje op vliegt de tijd. Er waren redelijk veel wielrenners en ook een aantal ligfietsers onderweg. In de Heijnenoordtunnel bleef de teller weer op 82 km/uur steken, daar zal ik wel nooit boven komen, hoewel de teller van mijn oude Quest 85 als maximum aangaf.

Bij de Benelux zag ik een bromfietser een weggetje inrijden waar in principe alleen werkverkeer in mag. Daar wilde ik het mijne van weten en ik ging dus achter hem aan. Wat ik al vermoede bleek de waarheid, er is een service tunnel waar je doorheen kan fietsen. Blijkbaar wordt het oogluikend toegestaan want er wordt je geen strobreed in de weg gelegd. Dat is goed nieuws want ik rij deze stinktunnel niet graag door, met al dat uitlaatgas en die vervelende liften aan weerskanten. Je moet er wel een
klein ommetje voor overhebben, aan beide kanten rij je een paar honderd meter extra.



geheel links de service tunnel, er waait een fris windje






dit is de reguliere stinktunnel (adem inhouden lukt niet)








102km

defect trapaslager?

Vanmorgen kwam ik lekker lui op gang, pas om kwart over 7 was ik op weg. Het was uitstekend fietsweer en ook op de terugweg was het weer puur genieten met de muziek van de MP3 speler. Heen door het centrum van Rotterdam,terug langs het Kralingsebos. Opde terugweg ging het extra snel met de wind (4-5 Bft) schuin van achteren.

Gisteravond heb ik nog eens goed gekeken waar dat rare geluid vandaan kwam. Het bleek dat de trapas erg moeizaam ronddraaide en ik vreesde dat het lager defect was. Toen ik de boel had gedemonteerd bleek er niets met het lager aan de hand, gelukkig maar! Na het weer in elkaar zetten en afstellen van de voor-derailleur liep alles weer als vanouds.

102km

Wateringen-DenHelder met FTCW 2009

De tijd lijkt te vliegen dit jaar. Gisteren werd alweer de afsluitende toertocht van FTCW verreden, de schoonmoeder der tochten Wateringen-DenHelder-Wateringen.

De wekker stond op 4:25 en even daarvoor hoorde ik, de regen nog op het dak kletteren. De weersvoorspelling was al niet best en ik vroeg me af of ik wel de hele dag in de regen wilde fietsen. Toen ik echter om kwart voor 5 mijn Quest uit zijn stalling haalde was het droog en dat zou het de hele dag blijven. Bij Velo aangekomen bleek dat we de tocht met tien man gingen fietsen, wel wat minder dan de 44 van vorig jaar! Even na vijf uur gingen we van start. Ik had de route-track gelukkig nog van vorig jaar bewaard, dat maakte het wel wat makkelijker. Bovendien had ik voor het eerst een MP3 speler mee, wat achteraf gezien ook een hele goede beslissing was.

In grote lijnen herkende ik de route nog wel. Toch waren er enkele aanpassingen zoals een stuk over een paadje van 60cm breed tussen de schapen door. Voor mij erg lastig omdat de voorwielen net naast het pad in het gras reden. Bovendien schoot het niet erg op via dit pad. Het weer bleef onverwacht goed, er was nog geen druppel regen gevallen. Terwijl ik naar de muziek luisterde schoof het prachtige landschap voorbij. Al vrij snel (zo leek het) kwamen we bij de weg langs de Amstel uit. Op het punt voor het Amstel station waar we vorig jaar verkeerd reden ging het nu gesmeerd maar even later gingen we toch de fout in en reden we een doodlopende weg in. Pas na een paar kilometer werd dat duidelijk en moesten we het hele stuk weer terug rijden.

De eerste koffie-stop lieten we rechts liggen, althans wat koffie betreft. We scoorden wel een stempeltje, er moest wel bewijs verzameld worden dat we er ook geweest waren.
Natuurlijk kwamen we weer bij het bruggetje in West-Graftdijk waar ik eerst 5 keer heen en weer moet voor ik recht genoeg sta om erop te rijden. Op de foto zie je ook dat het maar net past. Aan de overkant aangekomen was de groep foetsie, het duurde zeker een minuut of 15 voor ik ze weer gevonden had.

Nu ik dit schrijf en de route nog even in google earth bekijk ontdek ik waarom de groep weg was. Net als vorig jaar rij ik rechtdoor waar ik linksaf moet. Hierdoor maak ik meer kilometers en zie ik niet waar de groep heen is. Bovendien mis ik een afslag waardoor ik moet omkeren, een hoop tijdverlies dus.

Het tempo lag behoorlijk hoog en ook het stuk naar DenHelder ging vlot. Vlak na Alkmaar ging ik de groep voorruit zodat ik even lekker hard kon. De wind stond nu schuin achter en dat zou op de terugweg schuin van voren worden, niet bepaald ongunstig dus. Even na half elf kwam ik op het stationsplein in Den-Helder aan waar niemand stond te wachten. Ik had op zijn minst verwacht dat mijn vader zou staan te wachten en misschien iemand van de organisatie. Een paar minuten later belde mijn vader, het bleek dat hij zich in de tijd had vergist. Twee jaar geleden was ik namelijk alleen naar Den-Helder gereden en kwam ik daar om 9:00 aan, de andere wielrenners werden met de bus gebracht. Vorig jaar werd er weer vanuit Wateringen gereden en daarmee verschoof het tijdstip van aankomst. Mijn vader was al in Den-Helder geweest en weer terug op Texel, jammer pa!

De man van de bananen en krentenbollen was er ook niet. Later bleek dat dit kwam doordat het zulk noodweer was in Zuid-Holland. Wij dronken een kopje koffie en gingen na een half uurtje weer op stap.

De volgende stop was in Bergen. Hier waren wel mensen van FTCW aanwezig, die helaas niet veel te doen hadden. Door het slechte weer in Wateringen was de animo maar erg laag, vooral voor de kortere tochten, die op een later tijdstip starten. Wij zaten ondertussen in de stralende zon, niet te geloven dat er zo’n contrast kon zijn. Vanaf hier ging het verder richting speeltuin de veilige haven bij Velzen, waar traditiegetrouw een controlepost is. Ik moest nog een stuk voorruit rijden omdat we de route kwijt waren, ik had immers de GPS-track. Ook hier bleven een hoop bananen en krentenbollen over, er waren duidelijk veel minder deelnemers dan verwacht.

Na Zandvoort ging ik weer alleen voorruit, heerlijk om zo door de duinen te rijden.
Omdat het zulk mooi weer was waren er veel fietsers onderweg. Dat leverde gelukkig weinig problemen op, soms moest ik even wachten voor ik kon passeren maar meestal ging men tijdig opzij. Het fietsen is ook zo leuk om wat je allemaal onderweg tegenkomt. Zo zag ik een man met zijn zwarte vriendin lopen. Ik moest even goed kijken maar het was echt zo. Net zoals ik wel een in het programma Belgen in de rimboe had gezien droeg ze een sigaret in haar neusgat! Verderop zag ik in een bosrijk gebied een kerel in een soort van lederhosen met korte broek. Blijkbaar een goede uitrusting om bij een bepaald publiek te scoren!

Een stuk voor Katwijk naderde ik op het duinpad een kruising waar met borden op werd geattendeerd.Vlak voor de kruising liep een echtpaar op het fietspad die ik even met de toeter op het rechte spoor moest helpen. De man schrok blijkbaar en sprong opzij. Vlak daarna zag ik van links een persoon op een mountainbike het kruispunt naderen. Ik reed netjes voor hem langs maar in mijn spiegel zag ik dat hij linksaf draaide op achter mij aan kwam. Verder viel me op dat hij op een blauwe mountainbike reed en een wit overhemd droeg, niet de standaard uitrusting voor een recreant. (politie?!)

Gezien de sprint die hij maakte wilde hij blijkbaar inhalen. Waarschijnlijk zou het niet bij een vermaning blijven, gezien de moeite die hij ervoor deed! Hoewel ik al aardig vermoeide benen had zorgde ik er voor dat dat niet ging lukken. In de eerste honderd meter kwam hij nog iets dichterbij maar toen ik weer vaart kreeg werd het beeld in de spiegel al snel kleiner. Na een paar bochten had hij blijkbaar ingezien dat het een verloren strijd was en verdween hij uit beeld. Ik nam het zekere voor het onzekere en bleef lekker doortrappen. Misschien stond op een volgend kruispunt wel een gewaarschuwde collega op me te wachten. In Katwijk merkte ik dat ik nu wel erg vermoeide benen had, bij een klimmetje kreeg ik tegelijkertijd kramp in mijn bovenbeenspieren. Ik kwam met moeite boven en kon het toen wat rustiger aandoen waardoor de kramp weer wegtrok.

Bij Wassenaar nam ik een verkeerde afslag en kwam ik bij een strand-afslag terecht. Nu was het niet zo ver meer en rond 6:30 kwam ik weer bij Velo aan. Dit keer had ik 324km gereden, 1 km minder dan vorig jaar. Even na mij kwam de rest van de groep weer binnen, blijkbaar was ik mijn voorsprong kwijtgeraakt toen ik verkeerd reed. We dronken nog een biertje en toen ging ik weer huiswaarts. Ik heb de hele avond nog flink water moeten drinken, blijkbaar had ik onderweg te weinig gedronken (ondanks de 2 liter water, 3 glazen cola en 2 koffie)

volgend jaar weer?



NB. Het zat me niet helemaal lekker dat ik dit jaar een half uur later (18:11 ipv 17:45) aankwam dan vorig jaar. Na het bestuderen van de track is het helemaal duidelijk. Vorig jaar was ik de controle in Bergen straal voorbij gereden, dit jaar hebben we er een uur in de zon zitten bakken. Uiteindelijk heb ik het stuk van Bergen naar Velo een half uur sneller gereden. (rij-tijd 10:35 / 30,5km/uur gem)