rolweerstandmeter 3

Ik heb vanavond (terwijl dochter Anouk haar rondjes liep bij atletiek vereniging Sparta) een interessante application note van Microchip doorgelezen. Microchip is een elektronica fabrikant, vooral bekend van de PIC micro controllers. deze appnote gaat over het ontwerpen van electronica van een weegschaal (voor de liefhebbers).

Het blijkt nu dat het mogelijk is om een weegschaal te maken (of krachtmeter) met een bereik van 1:70000. dat betekend dat deze meter bij een maximale belasting van 70Kg een verandering kan meten van 1 gram. Er is wel een kanttekening bij, dit geldt voor (highcost) kwaliteits rek strook opnemers, het moet nog blijken hoe goed mijn (lowcost) opnemers zijn.

Om dit te bepalen ga ik nu eerst verder met de elektronica, daarmee test ik dan weer de kwaliteit van de opnemers. Als dit goed gaat is het probleem van de fragiliteit van de opnemers opgelost. Deze zijn dan:

1) sterk genoeg om het karretje vast te houden.
2) in staat om de trekkracht met voldoende nauwkeurigheid te meten.

De maximale kracht die ik ga meten is circa 2Kg (20N). Als ik een minimale resolutie wil van 1% dan moet de meter in staat zijn om verschillen van 20 gram te meten. De opnemers kunnen (per twee) een belasting van ca 60Kg meten. 20 gram vereist dan een totale resolutie van 1:3000 (zeg maar van minimaal 20 gram tot 60Kg in stapjes van 20gr)


Dit plaatje geeft aan hoe een weerstand-krachtopnemer (rekstrook) er schematisch uitziet. De rekstrook is op een drager gelijmd die mechanisch wordt belast (buiging). Twee van de weerstanden worden uitgerekt (waarde wordt groter) en twee weerstanden krimpen (waarde wordt kleiner). Door de brugschakeling (brug van wheatstone) wordt deze belasting omgezet in een spanning. Het mooie van deze brug is dat de uitgangsspanning een deel is van de ingangsspanning (ratiometrisch).



Dit tweede plaatje geeft weer hoe mijn schakeling er ongeveer uit gaat zien. Het uitgangssignaal van de meetcel wordt zo'n 200 keer versterkt (de maximale uitgangsspanning is slechts enkele mV groot, wordt hierdoor beter aangepast aan het ingansbereik van de converter). Hierdoor wordt de resolutie aanmerkelijk verbeterd. Ik gebruik een analoog naar digitaal converter (ADC) van Analog Devices. Deze wordt door een SPI (serieele communicatie verbinding) door de microcontroller (een Atmel ATmega169 in mijn geval) bestuurd. Hiervoor gebruik ik een evaluatie bordje van Atmel, "Butterfly" genoemd. Voor deze processor moet ik een stukje programma schrijven dat:

- de ADC bestuurd
- de meetwaarden naar een RS232 poort stuurt
- eventueel meetwaarde opslaat in intern geheugen (standalone gebruik)

In eerste instantie zal ik op een laptop de meetdata verwerken die via de serielle poort vanaf de krachtmeter is verstuurd. Op de laptop gebruik ik een stuk software (Matlab) dat het heel makkelijk maakt om de meetdata te bewerken. Ook kan ik de meetdata opslaan (met de tijd en datum als referentie) en op elk moment de rolweerstand berekenen. Ik wil uiteindelijk een bepaald parkoers rijden en gedurende de hele rit data verzamelen. Zo kunnen meetgegevens van verschillende banden worden vergeleken. Daarbij moeten ook de randvoorwaarden (zoals de temperatuur, dank je Harry!) e.d. worden vastgelegd.

Ondertussen heb ik al artikelen op internet gevonden van vergelijkbare metingen (uit de auto industrie). Reuze interessant en het geeft aan dat ik op het goede spoor zit.

rolling resistance of tyres - testdata

Laboratory Measurement of Rolling Resistance in
Truck Tyres under Dynamic Vertical Load

en het meest interessante artikel:

Rolling Resistance of Tyres on Road Surfaces -
Procedures to Measure Tyre Rolling Resistance


Als het meten van de rolweerstand goed werkt wil ik uiteindelijk ook de luchtweerstand van de Quest (met en zonder de diverse stroomlijn verbeteringen zoals een stroomlijnkap) bepalen. Ik wil dat doen door de Quest aan een lang touw achter het meetkarretje te knopen. Ver genoeg van de auto om geen last te hebben van het zog. De rolweerstand kan ik meten bij lage snelheden, de bijdrage van de lucht weerstand bij de hogere snelheden. De rolweerstand is immers onafhankelijk van de snelheid.

Zo, nu heb ik voorlopig weer voldoende gefantaseerd, nu eerst maar weer een stukje verder hobby-en (en binnenkort weer lekker in de Quest rijden natuurlijk!)

rolweerstandmeter 2

Gisteren en vandaag heb ik de kans gegrepen om een lekker rondje met de Quest te fietsen. Daar was de afgelopen tijd helaas niet zoveel van terecht gekomen. Voor mijn werk ben ik een paar dagen naar Duitsland geweest en bovendien was ik snipverkouden. Dat koudje heb ik waarschijnlijk opgelopen toen ik de laatste keer van Dordrecht naar huis fietste. In Delft moest ik een electronische weegschaal ophalen, die ik voor mijn project wilde gebruiken. Ik denk dat ik wat te lang met de verkoper in de kou heb staan kletsen en teveel ben afgekoeld. Als ik uit de Quest stap ben ik altijd drijfnat van het zweten, dan pik je makkelijk een kou op. Daar tob ik nu al weer een dag of tien mee.

Er stond een behoorlijke wind, maar niet zoveel dat het een probleem werd. Gisteren ben ik linksom tot Hoek van Holland gereden en daarna in omgekeerde richting terug naar huis, vandaag heb ik het rondje afgemaakt.

Ondertussen ben ik al weer wat verder met mijn rolweerstand meter. Het frame waar ik het wiel in kan zetten is af. Ik heb twee stukken beton die aan weerszijden kunnen worden bevestigd waarmee de totale belasting op de band 30Kg wordt. Bij een goede band zal de rolweerstand dan circa 30Kg * 9,81 * 0,007 = 2,1N (ca 0,2Kg) zijn. Dat is een relatief kleine kracht.

[Het is ook weer heerlijk om met mijn (mig) lasapparaat te werken. Hij doet het momenteel prima en dat levert best wel mooie lassen op. (al zeg ik het zelf).]



Juist daarom is de realisatie lastiger dan ik had gedacht. Het frame wordt met een kruiskoppeling (daarvoor gebruik ik een zwenk wieltje) aan de auto bevestigd. Op die manier wordt het wiel netjes recht gehouden. Door deze kruiskoppeling heeft het karretje twee vrijheidsgraden. In het horizontale vlak kan het de auto volgen zonder dat er extra wrijving weerstand ontstaat als de auto de bocht omgaat. De andere beweging staat hier dwars op, bij oneffenheden in het wegdek kan het karretje kantelen.



Een lastig punt is de krachtmeting. Enerzijds moet deze in staat zijn om relatief kleine krachten te meten, anderzijds moet het karretje wel aan de auto vastzitten. De krachten die op deze koppeling komen te staan kunnen vele malen groter zijn dan de te meten kracht, het karretje weegt immers 30Kg.

Om deze krachten te "ontkoppelen" heb ik een constructie met twee lade geleiders bedacht. Het karretje wordt netjes aan de auto gekoppeld en de trekkracht kan worden gemeten (althans zover in mijn redenatie). De praktijk is weerbarstiger en de wrijving van de geleiders is te groot. Hierdoor krijg ik een onzekerheid in de meting.

De kracht wordt met een rekstrook gemeten. Een rekstrook bestaat uit twee of vier weerstanden die een enkele of een dubbele spanningsdeler vormen. van het weerstand-paar wordt 1 weerstand beïnvloed door de spanning in het materiaal waar hij op is geplakt, de andere niet. De belasting wordt dus omgezet in een electrische spanning (verandering). Deze (hele) kleine spanning moet worden versterkt en gedigitaliseerd. Het liefst moet het hele meetbereik van een meetcel worden gebruikt. stel een meetcel is geschikt voor 100Kg en wordt maar belast met 1Kg dan gaat dat ten koste van de nauwkeurigheid.

De meetcel heb ik uit een digitale weegschaal gesloopt. Ze zijn ook los te koop maar kosten dan enige honderden euro's. Het is wel een beetje omslachtig maar ik hou wel van dit ge- expirimenteer.

Ik heb nu twee typen meetcellen. De eerste is geschikt voor een kracht tot ca 5Kg. In deze weegschaal is een constructie om de kracht die op de vier hoeken van de weegschaal wordt uitgeoefend om te zetten in 1 enkele, kleinere kracht. De twee weegschaal is moderner en heeft vier meetcellen, in elke hoek 1. deze meetcellen zijn geschikt voor va 30Kg elk.











Hoe nu verder?

De constructie met de geleiders voldoet niet, dat is me wel duidelijk. Ik heb nu een ander idee en dat werkt als volgt.

Het karretje is met de auto verbonden door de twee scharnierende delen. Deze kunnen in principe de te meten kracht niet beïnvloeden (dit in tegenstelling tot de lade geleiders die in dezelfde richting werken als de te meten kracht.

Wordt vervolgt.












Vandaag en gisteren ca 120km. totaal 17649 km

rolweerstand meetproef

De energie die een fietser levert wordt voornamelijk door twee zaken geabsorbeerd: rolweerstand en luchtweerstand. De luchtweerstand kan nauwelijks worden beïnvloed. De rolweerstand wel, bijvoorbeeld door de banden optimaal op spanning te houden. Bij een gestroomlijnde fiets, zoals een Quest, vormt de rolweerstand een relatief groot aandeel van de verliezen. De luchtweerstand is namelijk al geminimaliseerd door de constructie. Door diverse personen zijn er in de afgelopen jaren testen uitgevoerd om de rolweerstand van fietsbanden te bepalen. Daarbij wordt meestal één van de volgende methodes gebruikt:

• De te testen band wordt met een kracht tegen een rol aangedrukt. De energie die nodig is om de rol een bepaalde snelheid te geven is een maat voor de rolweerstand. Het bezwaar tegen deze methode is dat de kromming van de rol veel kleiner is dan het vlakke wegdek.

• Er wordt een karretje met drie wielen, met een belasting erop, over een vlak oppervlak gereden. De afname van de snelheid is een maat voor de rolweerstand. Hier is het bezwaar dat het gladde oppervlak niet bepaald lijkt op een normale weg.

In beide gevallen zal de ondergrond niet dezelfde eigenschappen hebben als de laag asfalt waarop meestal wordt gefietst. Het voordeel van bovenstaande methoden is dat er onder “laboratorium omstandigheden” wordt getest. De resultaten zijn daarmee goed reproduceerbaar. Het nadeel is dat de resultaten niet direct zijn te vertalen naar de praktijk: hoe presteert een bepaald band op een klinkerwegdek? Of hoe groot is de rolweerstand op een nat asfalt wegdek?

De uitrolproeven zijn bovendien erg kortstondig, het is misschien beter als data over een langere periode wordt uitgemiddeld. Soms zijn er ook andere aspecten die de resultaten beïnvloeden zoals de luchtweerstand. Wanneer een uitrolproef vanaf een heuvel wordt uitgevoerd neemt de snelheid eerst toe om daarna weer af te nemen. De luchtweerstand neemt toe met het kwadraat van de snelheid en is daarmee een factor van betekenis. Naarmate de rolweerstand minder is wordt de snelheid hoger. Hiermee neemt de luchtweerstand weer toe en zal het effect van de lage rolweerstand worden tegengewerkt

Luchtweerstand	Rolweerstand
Fl = ½ * A * Cw * ρ * v^2 A = frontaal oppervlak ( m^2) Cw = lucht weerstand coëfficiënt Ρ = luchtdichtheid V^2 = snelheid in het kwadraat	Fr = Cr * m * g Cr = rolweerstand coëfficiënt M = massa G = valversnelling (9,81 m/s^2)

(een Quest heeft een frontaal oppervlak van ca 0,3m^2 en een Cw van 0,22)

Het zou dus beter zijn wanneer de snelheid constant wordt gehouden. Dit kan bijvoorbeeld door een motor in de Quest te plaatsen zodat precies kan worden gemeten hoeveel vermogen nodig is om de fiets een bepaalde constante snelheid te geven. De verliezen (luchtweerstand, verlies van de motor, lager wrijving, etc) zijn hiermee constant. Dit zou ook kunnen door het trapvermogen te meten met een SRM meter (erg kostbaar).

Deze testopstelling is nogal bewerkelijk. Ik heb daarom een eenvoudiger alternatief bedacht waarbij de te testen band achter een auto aanrolt. De band zit om een wiel dat in een houder is vastgezet. Het wiel wordt met een laag geplaatst gewicht belast, bijvoorbeeld 30Kg (dit is een reële waarde, in een Quest zal de belasting per wiel niet veel anders zijn). De rolweerstand verliezen zorgen voor een trekkracht naar achteren. Deze kracht, die evenredig met de rolweerstand is, moet worden gemeten.

De constructie wordt met een stang met de trekhaak van een auto verbonden. Het wiel kan alleen op en neer bewegen, zijdelings speling wordt door de constructie geminimaliseerd anders zou het wiel kunnen kantelen. De kracht die nodig is wordt met een load-cel gemeten. Op het wiel is een snelheids-opnemer gemonteerd, deze geeft bij elke omwenteling een puls. Een laptop registreert per tijdseenheid (bijvoorbeeld elke seconde) de kracht op de loadcel, het aantal pulsen van de afgelopen seconde en eventueel de data-output van een GPS ontvanger (tijd, locatie, snelheid, enz) ter referentie.

Het voordeel van een constructie met één wiel is dat slechts één band nodig is voor de test. Bovendien kunnen de randvoorwaarden sneller worden gewijzigd (type band, druk, type binnenband, eventueel anti-leklint, talkpoeder in de band, enz). De gemeten gegevens hebben direct betrekking op de testband, terwijl bij meerdere wielen nog andere factoren een rol kunnen spelen (uitlijning van de wielen, spoorvorming, enz).

Terwijl de test loopt kunnen de testvoorwaarden worden aangepast zoals de druk, het type wegdek, de snelheid en eventueel de belasting (nominaal 30Kg).

De belasting wordt zo laag mogelijk aan weerskanten het wiel gemonteerd zodat het zwaartepunt laag is en het wiel niet kantelt. De constructie moet geschikt zijn om ook grotere wielen te monteren (tot 28”).

Realisatie:

De constructie spreekt voor zich en zal niet veel problemen opleveren. De elektronica is mijn vakgebied, dus dat zou zeker moeten lukken. De load-cel moet ik nog zien te krijgen, waarschijnlijk gebruik ik daarvoor de opnemers uit een oude personen weegschaal, een professionele load-cel is namelijk veel te duur. De informatie van de loadcel en de pulsgever moet worden gedigitaliseerd en op een lap-top worden verwerkt. Hiervoor kan ik een applicatie maken in bijvoorbeeld “matlab”, een wiskundig rekenprogramma. Met dit zelfde programma kan ik de berekeningen uitvoeren en de resultaten opslaan.

Met deze opstelling moet het mogelijke zijn om korte tijd een groot aantal metingen uit te voeren. Hiervoor zal ik een meetprogramma moeten maken. Ik ben vooral benieuwd hoe de banden waarop ik reed (en rij) presteren ten opzichte van banden die goed uit andere testen zijn gekomen. Daarnaast zijn proeven over een bepaald traject met wisselende omstandigheden interessant. Maar zover is het nog lang niet....

nieuwe voorbanden

Na de rit van vorige week zondag moest ik beide voorbanden wel vervangen. Er waren zowel links als rechts grote slijt plekken te zien waarbij je door het rubber de anti lek laag zag zitten. Deze laag houdt misschien wel splinters en dergelijke tegen, erg slijtvast is hij niet. Bij het minste is ook deze laatste barrière blootgelegd en komt de binnenband in contact met het wegdek.

Bij mijn laatste bezoek aan Velomobiel was ik al zo verstandig geweest om een tweetal voorbanden mee te nemen. De oude banden worden niet meer geleverd, nu is de Vredenstein perfect moiree de standaardband (of is dat ondertussen de Vredenstein HPV geworden?) Deze band is een stuk stugger en dat lijkt me niet positief voor de rolweerstand. Maar hij is daardoor misschien wel meer lek bestendig.

Ik ben de afgelopen dagen ook weer met de uitlijning bezig geweest. Ik vermoedde dat de snelle slijtage ook met een niet optimale uitlijning te maken had en doordat de wielen soms kortstondig slippen bij een rem-actie. Ik denk dat het tool dat ik eerst gebruikte niet goed functioneert. Nu heb ik iets heel eenvoudigs in elkaar geschroefd en dat lijkt beter te werken.

foto's volgen nog.

Vanmiddag heb ik een eerste rondje met de nieuwe banden en de verbeterde uitlijning gefietst. Het ging weer ouderwets lekker. Het weer was ook wel erg mooi, blauwe lucht en stralende zon. Na 65km en 1:50 uur was ik weer terug. Misschien morgen weer?

drie keer lek is scheeprecht

Voordat ik vanmorgen de straat uit was was ik al drie keer door een berg glas gereden. Dat voorspelde niet veel goeds voor de rest van de route. Toch duurde het tot voorbij Rotterdam voor ik mijn eerste lekke band mocht plakken. Daarbij deed ik ook een wat minder mooie ontdekking, mijn voorbanden zijn versleten.

Voor ik vertrok had ik mijn banden opgepompt en toen was er nog niets bijzonders te zien. Het allerlaatste stukje rubber was op een paar plekken als sneeuw voor de zon verdwenen. Gelukkig was de laag hieronder, die de band lekbestendig maakt, nog intact.


Het is me een keer eerder overkomen dat ik er te laat achterkwam dat de banden waren versleten. Toen moest ik uiteindelijk Francis een nieuwe band laten brengen om naar huis te kunnen terugrijden. Zo erg was het vandaag dus niet.

Pas bij de tweede lekke band ben ik foto's gaan maken. Het was heerlijk winterweer, zo warm dat ik slechts een T-shirt droeg. Bij het plakken van de banden moest ik wel een extra shirt aan, want als je zo bezweet bent wordt het toch snel te koud.

In Rotterdam ben k langs de Spaansebrug gereden om te kijken of deze al weer klaar was. Dat was inderdaad het geval en er kan weer onderdoor worden gefietst. Daarmee heb ik een mooie alternatieve route naar mijn werk.

De eerste lekke band kreeg ik naast de A16 van Rotterdam naar Dordrecht, de tweede bij de oude Maas en de derde midden in Rhoon.
Het eerste en het laatste stuk waren daarbij de langste stuk zonder lek. Bij het eerste lek ben ik in een molshoop van dikke klei gaan staan, die kreeg ik bijna niet meer van mijn fietsschoenen. Bij de derde stop kon ik bijna geen plek voor mijn Quest vinden tussen de honderden honden-drollen. Leuk hoor, een hond als huisdier!

Er is ook een positieve kant aan deze misère. Ik had de lekken immers ook op weg naar mijn werk, s morgens vroeg in het donker, kunnen
krijgen. Nu ga ik voor mijn volgende rit de voorbanden vervangen.

Toen ik bij thuiskomst mijn accu wilde opladen ontdekte ik dat de lader bijna in rook was opgegaan. De binnenkant van de lader was helemaal zwart en reparatie is niet meer mogelijk. Dat kan ook niet voor de 15,- die hij nieuw kost.


Door al het oponthoud was ik later thuis dan gepland. Francis was al vertrokken naar de kennismaking bijeenkomst van ons ski-clubje. Ik heb snel even een krentenbol gegeten en ben er toen in de Quest naar toe gereden. Die stond immers nog buiten en is toch nog de snelste vorm van vervoer (auto niet meegerekend).

Vandaag 104km

Nieuwjaars (solo) duik

Van fietsen komt de laatste tijd niet zoveel. eerst zijn we een paar dagen naar Francis haar zus in Frankrijk geweest, daarna moest ik weer een paar dagen werken. Bovendien nodigde het weer niet echt uit tot fietsen. Misschien dat het er eind deze week nog wel van komt.

Gisteren was het de dag van de traditionele nieuw jaars duik. Terwijl vorig jaar bijna de hele familie met vriendjes en vriendinnen meedeed wilde dit keer niemand met me meegaan. En om er nu alleen naar tot te gaan, daar had ik weer geen zin in. Als compromis zijn we later op de middag een strandwandeling gaan maken en ben ik in mijn uppie erin gedoken.

fotografe: Michelle Botter

N.B. Dat buikje mag ik er nog wel aftrainen!

Fietsvriendin

Omdat fietsen in een Quest meestal betekend dat je lange tijd alleen bent heb ik van mijn dochter Michelle een fietsvriendin gekregen. Als Sinterklaas surprise!

Ik realiseer me dat het nu al weer bijna Kerst is, maar ik vond het toch leuk om de foto alsnog op mijn blog te zetten.

Vanmiddag de kerst-run!! met zo'n 2000 andere kerstmannen!!

Koud en toch te warm?

Het was behoorlijk fris toen ik vanmorgen op weg ging richting Dordrecht. Gelukkig had ik me er op gekleed: een thermo broek + fietsbroek en een thermo hemd + thermo shirt en hoesjes over mijn fiets schoenen. Gisteravond had ik wat ventilatie gaten in het voorste schermpje gemaakt in de hoop dat het nu niet zou beslaan. Tot halverwege Rijswijk ging het inderdaad prima maar toen kreeg de condens toch de overhand, dan het ruitje maar weer open.

De combinatie van thermo hemd en shirt bleek behoorlijk warm, misschien wel wat te warm. Dat is vaak het probleem als je gaat sporten: eerst is het te koud en later krijg je het weer te warm.

Wat me wel stoorde is dat mijn snelheid ondermaats was. Waar ik anders ruim 43km/uur kruissnelheid haal bleef ik nu onder de 40 hangen. Ik ben waarschijnlijk niet helemaal fit, of komt het door de lage temperaturen? Ik heb wel gelezen dat de lucht dichtheid zodanig toeneemt dat je snelheid minder wordt. Waarschijnlijk maakt de lage temperatuur het rubber van de banden ook veel stugger zodat de rolweerstand toeneemt (misschien een mooie test voor Wim?).

De terugweg ging sneller dan heen, maar dat heb je als het paard de stal ruikt. Ik koos nu maar voor de langere weg langs Kralingen, zodat ik het centrum van Rotterdam niet in hoefde, al dat stilstaan bij verkeerslichten is niet prettig. Nu had ik alleen mijn thermo hemd aan, dat was net warm genoeg.

Toen ik thuis was uitgestapt dampte de Quest als een warme ....
En dat terwijl de kunststof kap bevroren was.

Ik heb gelijk maar een paar foto's gemaakt.
De accu van mijn EOS300 was kaduuk, een originele accu kost 79,-
Gelukkig kan kan je tegenwoordig via internet goedkope alternatieven krijgen.
Nu heb ik voor 40,- twee nieuwe accus gekocht bij de BatteryKing.eu (dat is weer eens anders dan de haring Koning!). Prachtig hoe snel dat tegenwoordig kan via internet,



Kortom: vandaag weer lekker gefietst, alleen jammer dat ik het grootste deel in het donker moet rijden. Het venstertje ga ik nog aanpassen zodat het beter ventileert. Ook wil ik het gemakkelijk in verschillende standen kunnen zetten. Het wordt nog eens wat!

Q-Santa run

Mocht ik misschien normaal gesproken nog niet genoeg opvallen in mijn Quest?
Vrijdag val ik zeker op als ik meeloop met de Santa run.

Het lijkt me een fantastische belevenis, zoiets doe je niet ieder jaar!

Op de website van Q-music kan je filmpjes bekijken van soortgelijke evenementen.

geen Quest kilometers, misschien morgen weer...

go-quest of quest-one

Ik vind dat mijn quest met de zelfgemaakte stroomlijnkap wel wat wegheeft van een go-one. Vandaar de bovenstaande woordspeling.

Afgelopen donderdag heb ik voor het eerst een woon-werk rit met deze kap op de quest gemaakt. Dat was best wel spannend want er zit toch wel enig risico bij. Eenmaal onderweg moet de rit ook worden afgemaakt, ik ben immers op weg naar mijn werk en je kan de kap niet achterin de quest bewaren.

De omstandigheden waren niet helemaal ideaal, het was namelijk koud en erg vochtig. Dat betekend dat de kap gemakkelijk beslaat. Gelukkig had ik genoeg ventilatie en kon ik altijd door de opening vooruit kijken. Vooral op de heenweg kon ik profiteren van de kap, bij het wegrijden in de vrieskou was het veel aangenamer omdat ik niet vol in de rijwind zit. Waarschijnlijk was de stroomlijn ook iets beter dan gewoonlijk, hoewel dat moeilijk in cijfers valt uit te drukken.

Op de terugweg was het nog vochtiger, hier en daar waren er zelfs mist flarden over de weg. Toen ik ook nog besloot om door het centrum van Rotterdam te rijden, waar je vaak en langdurig moet wachten op verkeerslichten, werd het een behoorlijke beproeving. Bovendien waren er een hoop fietsers op de weg wat het er ook niet gemakkelijker maakt.

Uiteindelijk gingen beide ritjes goed en kan ik concluderen dat de kap voor bepaalde omstandigheden (zoals regen en kou) een verbetering is. Ik denk wel dat ik de luchtstroom rond het voorste venster nog wat moet verbeteren. Dan kan ik het venster op de lange stukken verder afsluiten waardoor het ook weer wat (aangenaam) warmer in de fiets wordt. Verder moet ik ook nog eens een rit met regen maken om te bekijken of dit inderdaad zo goed lukt.

2 keer 50km in twee keer 1,5 uur

Vandaag heb ik van het prachtige winterweer geprofiteerd door een trainingsritje te maken. Zonder veel fantasie koos ik voor het bekend traject richting stormvloedkering. Daar aangekomen ben ik een paar keer omhoog gesprint om daarna verder te rijden richting Hoek van Holland. Het venstertje dat ik voor op de schuimdeksel had gezet bleek te warm. Althans het besloeg gewoon teveel. Dit ruitje is zo klein dat ik het gemakkelijk naast me in de quest kan zetten, wat ik ook heb gedaan.

Bij Hoek van Holland lag er op een drietal plaatsen glas op het fietspad (het werk van vandalisten). Daar wilde ik mijn banden niet aan wagen waarna ik weer ben gekeerd.

Een mooie bijkomstigheid van het mooie weer was het grote aantal racefietsers dat ik kon inhalen.

62 km, totaal 17132 km

roofvogels en zandhappen

Het is al weer een tijd geleden dat ik wat in mijn blog heb geschreven. Dat komt omdat ik er een tijdje gewoon niet zoveel zin in had. Ik heb wel een paar keer gefietst, maar niet zoveel als ik eigenlijk zou willen. Dat komt natuurlijk door het kwakkelweer maar ook doordat ik me een tijdje niet zo fit heb gevoeld. Vandaag was het prachtig weer en ik heb gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt door een rondje westland te fietsen. Bovendien heb ik de rit met de stroomlijnkap op gereden, in een speciale uitvoering die genoeg comfort moet geven voor de door de weekse ritjes.

Het eerste stuk ging prima, maar toen ik op temperatuur begon te raken besloeg het venster steeds verder tot het rijden bijna onmogelijk was geworden. Ik was toen net bij de nieuwe waterweg aangekomen. De kap heeft een klein rechtopstaand ruitje dat naar binnen kan klappen. Met een postelastiek (bedankt KPN) heb ik het ruitje een stukje naar binnen getrokken zodat het op een kier blijft staan, daarna ging het een stuk beter met de ventilatie.

Terwijl ik heerlijk relaxed langs de nieuwe waterweg fietste zag ik op een paar plaatsen roofvogels stil in de lucht hangen op zoek naar muizen en andere lekkere hapjes. Wat voor vogels het precies waren daar ben ik niet genoeg vogelkenner voor, misschien waren ze buizerds?

Bij de waterkering aangekomen ben ik drie keer een rondje omhoog en weer omlaag gereden. Bij de derde rondgang zag ik een stel racefietsers passeren waar ik achteraan ben gereden. Voor Hoek van Holland had ik ze ingehaald.

Halverwege Hoek van Holland - Kijkduin maakt het fietspad een zwaai naar links en gaat dan vlak voor het starnd weer verder langs de duinen. Op dit punt verzameld zich soms zand op het fietspad. De vorige twee keer ben ik er met wat extra snelheid doorheen geploegd, deze keer lipe het echter anders. Waar het zand het hoogst was schepte ik met de trapgaten een flinke partij zand. Zelfs zoveel dat ik moest uitstappen om de extra ballast te lozen. Terwijl ik daarmee bezig was stopten een paar racefietsers voor een praatje. Ze wilde weten of ik de fiets zelf had gemaakt en of de kap niet erg warm was. Op de laatste vraag konden ze zelf het antwoord wel geven, ik stond behoorlijk te stomen nu ik uit de Quest was geklommen.



plaatje: hier kan je zien dat ik van het pad afraakte toen ik zandschepte.

Even later kon ik weer op pad en zat de snelheid al gauw boven de 50 in de poging om alle gepasseerde racefietsers weer in te halen.

Vandaag 63km (misschien dinsdag weer naar Dordrecht vv?)

Ik heb de hele rit mijn MP3 speler aangehad. Normaal vind ik dat niets omdat het windgeruis de muziek overstemt. Met de kap op wordt het echter een stuk anders. Alleen is het jammer dat de geluiden van de Quest nog boven de muziek uitkomen. Ik ga binnenkort nog eens uitproberen of een gesloten koptelefoon beter werkt.

Van uitspoor naar toespoor

Mijn relatief slechte tijd van gisteren bleef me nogal bezig houden. Ymte vertelde me bijvoorbeeld dat hij op het stuk terug steeds boven de 65km/uur had gereden. Ik kan me natuurlijk niet met hem vergelijken maar ik zat zeker 10km/uur lager. Het leek wel of de wind helemaal niet van achteren kwam. Waar kan dat toch aan hebben gelegen? Vast niet aan het feit dat ik mijn spiegel was vergeten te verwijderen?

Gisteravond schoot me ineens te binnen dat ik Zaterdag nog op de valreep een proefritje had gemaakt om te kijken hoe het fietsen met de stroomlijnkap in de regen beviel. Dat ging op zich best wel goed, ik had net een klein kiertje onderaan de kap om doorheen te kijken als de druppels me het zicht bijna onmogelijk maakten. Alleen op het allerlaatste stukje lette ik even niet op en knalde ik met het linker wiel op een stoeprand. Dat is me wel vaker overkomen en ik had op dat moment alleen mezelf een verwensing toegeroepen. Maar nu bedacht ik me dat dit de sporing misschien had ontregeld. Ik had de sporing van de voorwielen wel eens eerder gecontroleerd en die was steeds zo goed als nul.

Deze gedachte bleef maar in mijn hoofd hangen en vanmiddag heb ik gelijk de sporing gecontroleerd. Die bleek 4 tot 7 mm uitspoor te zijn, afhankelijk van de speling. Dat is natuurlijk niet zoals het hoort maar waarschijnlijk ook niet de verklaring voor de lagere snelheden.

Om te controleren of de Quest inderdaad merkbaar langzamer reed heb ik vanavond een rondje gereden. Dat leverde niets op, hoe merk je zo'n klein verschil nu eenmaal op. dan zou ik eerst een tijdrit moeten rijden onder vergelijkbare omstandigheden, niet erg praktisch dus.



Om de sporing nauwkeurig op te meten heb ik de Quest op de tafel in de serre gezet (Francis is er niet blij mee). Ik heb twee aluminium profielen aan de wielen bevestigd en meet de afstand 10cm voor het wiel en op een afstand van twee keer de velgmaat, 70cm voor het wiel. Hierdoor wordt de meting nauwkeuriger, de verschillen moeten wel door twee worden gedeeld voor de juiste meetwaarde.

De meetpunten liggen 60cm uit elkaar, de gewenste metingen op de velg liggen 30 cm uit elkaar.

Tijdens het opmeten beweeg ik de wielen licht heen en weer om de invloed van de speling te bepalen. De resultaten zijn als volgt:

kogelkopje	10cm voor velg	70 cm voor velg	uitspoor / toespoor
ongewijzigd	68,6 69	69 70	0,2 uitspoor min 0,5 uitspoor max
1 slag uit	68,5 68,9	68 69	0,25 toespoor min 0 max
2 slagen uit	68,4 68,6	67 68	0,7 toespoor max 0,3 toespoor min
2 slagen uit [maten in cm]	68,3 68,5 68,0	67,8 68,2 67,0	0,25 toespoor 0,15 toespoor 0,50 toespoor

De laatste drie metingen zijn eerst in ruststand, daarna de wielen aan de achterzijde naar elkaar toe bewogen (speling), de laatste meting met de wielen aan de voorkant naar elkaar toe bewogen (zonder al teveel spanning, het gaat erom de speling eruit te halen).

De meetwaarden zijn inclusief het aluminium profiel en een kleine ruimte tussen velg en profiel, samen goed voor 24mm (links en rechts samen 48mm).

Het is lastig om reproduceerbare waarden te krijgen, ik heb de metingen een aantal keer moeten herhalen om meetfouten te verwijderen.

De verdraaiing van het kogelkopje geeft dus een verandering van ca 0,4cm per slag. Voorlopig vind ik dat acceptabel.

Het komt er dus op neer dat ik nu een gemiddelde toespoor heb van 0,35 cm (ongeacht de speling heb ik nu altijd toespoor). Bijna gelijk aan de fiets van Frans Grotepass! Ik ben geen deskundige maar ik denk dat dit een mooie waarde is.

NB. nog even voor de lezers die zich afvragen waar dit verhaal in godsnaam over gaat: toespoor betekend dat de beide voorwielen naar voren toe elkaar naderen. Uitspoor betekend dat de voorwielen naar voren toe uit elkaar staan. Uitspoor geeft slecht stuurgedrag, beide geven extra banden slijtage en (heel belangrijk) snelheids verlies. Een beetje toespoor schijnt niet erg te zijn.





En nu nog kijken wat dit in de praktijk oplevert.

Wel of geen LEL?

De vooruitzichten waren vrijdag op zijn minst niet erg best. Het KNMI voorspelde wind tot een sterkte van 9 Bft. Ik verwachtte daarom niet dat de afsluitende tijdrit van het ligfiets seizoen, de LEL (Lelystad-Enkhuizen-Lelystad) door zou gaan. De dagen daarna werden de voorspellingen steeds verder afgezwakt en vanmorgen wist ik dat er geen reden was om het niet door te laten gaan. Er werd een windsterkte van 4Bft rond het middaguur voorspeld.


Op de rit naar Lelystad merkten we, Francis ging gezellig met me mee om me aan te moedigen, dat het toch wel behoorlijk hard waaide. Een paar keer trok de wind zo hard aan de Quest op het dak van de auto dat hij met een piepend geluid over het dak schoof. Voor de zekerheid ben ik een paar keer gestopt om te controleren of de bevestiging van de Quest nog wel goed was.


Toen we om 12:45 uur aan kwamen rijden stonden de meeste deelnemers al te wachten. Het deelnemersveld was behoorlijk sterk, het zou niet gemakkelijk worden! Toen ik me achter de auto aan het omkleden was betrok de lucht en werd het bijna donker. De regen viel met bakken uit de lucht en de wind werd stormachtig.


Mijn starttijd was 13:12 en ik moest me haasten om op tijd klaar te zijn. Voor de rit wilde ik me nog even warm rijden maar ik kon geen kant op, aan de ene kant was de brug open en aan de andere kant was de start. Ik probeerde nog een rondje over het parkeer terrein te rijden maar toen ik de startplek wilde passeren kon ik gelijk aan de bak. Dat betekende dat ik tijdens de wedstrijd moest warmdraaien.



Ik was maar net onderweg toen ik me realiseerde dat ik was vergeten de spiegel te demonteren. dat is natuurlijk niet optimaal voor de stroomlijn. Helaas was er nu niet meer aan te doen en moest ik er maar het beste van maken. De eerste helft ging bijna recht tegen de wind in. Op zich reed ik nog redelijk hard en ik passeerde alle voorgangers, op Ymte na.



Op een bepaald punt gaat het fietspad van onder de dijk naar een plek op de dijk en kom je vol in de wind te rijden. Ik merkte al dat de wind hier erg sterk was en snel veranderde door de nabijgelegen buien. De wind was plotseling zo sterk dat de het klittenband van de stroomlijnkap deels losscheurde. Ik moest snelheid verminderen en het klittenband weer op zijn plek zien te krijgen hetgeen niet meeviel. een stuk verderop was het keerpunt en het keren ging jammer genoeg niet zo snel als vorig jaar.

Op de terugweg had ik geen voorganger meer om in te halen maar nu kwamen alle resterende deelnemers me wel tegemoet gereden. Ik had verwacht dat ik nu flink snelheid kon maken maar op de een of andere manier was de fut eruit. Misschien had ik de afgelopen tijd toch te weinig gefietst? Of misschien was het feestje van gisteren avond de boosdoener. Een reden zal toch ook het bar-slechte weer geweest zijn. Regelmatig gutste het water uit de lucht en dat ging dan weer gepaard met sterke windvlagen.



Na 1:08 was ik weer terug bij de finish, op dat moment als tweede.

De organisatie had voor erwtensoep gezorgt en die ging er wel in, van fietsen krijg je immers honger. Ondanks het slechte weer was het een gezellig samenzijn met al die ligfietsers bij elkaar.
Gelukkig regende het nu niet meer en zo nu en dan kwam zelfs de zon door de wolken schijnen.



Toen er meer deelnemers binnenkwamen zakte ik af tot de zesde positie in het klassement. Zeker vergeleken met de tijdrit op Texel heb ik niet optimaal gepresteerd, daar was mijn gemiddelde bijna 53km/uur. Gelukkig heb ik een heel jaar om me goed voor te bereiden op de volgende LEL, misschien dat het dan beter gaat.

52km in 1:08 uur

test met nieuwe stroomlijnkap

Vanmiddag ben ik er eindelijk toe gekomen om eens een rondje te fietsen met mijn nieuwe kap. Foto's heb ik er nog niet van, vorige week was ik speciaal naar het Hofpark in het centrum Wateringen gereden om een paar mooie shots te maken. Toen ik eindelijk zover was om de foto's te maken bleek de batterij van mijn EOS350 leeg te zijn. Ik ben echt aan een nieuwe accu toe, aangezien deze onbetrouwbaar is. Het ene moment lijkt hij nog vol en even later blijkt hij compleet leeg te zijn, echt heel vervelend.

De temperatuur is op dit moment prima voor een ritje met deze kap. De temperatuur stijgt nog behoorlijk maar het is uit te houden. Ik moet het helemaal van de natuurlijke ventilatie hebben, een ventilator zit er niet in. Eigenlijk moet de stroomlijn hiermee verder zijn verbeterd, de kap oogt in ieder geval heel aerodynamisch. Of het in de praktijk ook zo goed is dat moet nog blijken.

De wind kwam vanmiddag uit het zuiden met 5 tot 6Bft. Daar merkte ik weinig van, behalve dat de Quest zo nu en dan behoorlijk schudde. Daar schuilt ook een gevaar in dat je plots kan worden verrast door een sterke windvlaag waar je eerst nauwelijks weet van hebt.

In het begin had ik nog last van stijve spieren, overgehouden van het ritje naar Texel en terug. Later ging het weer beter en kon ik een aardige snelheid halen. Langs de nieuwe waterweg richting stormvloedkering was de gemiddelde snelheid 50km/uur op zowel de heen als de terugweg. Ook op de Gaagweg richting Schipluiden haalde ik de 50 gemiddeld. Dat moet toch wel beter kunnen maar ik weet niet of het nu aan de stroomlijn licht of aan mij. Misschien had ik mijn banden eerst nog even op moeten pompen.

Verder ben ik op zoek naar het ideale navigatie systeem. De GPS60 die ik momenteel gebruik heeft een paar grote nadelen:

- Hij kan geen routes plannen.
- Hij heeft geen kaartmateriaal (je kan alleen de track volgen).
- De ontvangst onder slechte omstandigheden (mist, bladerdek) is belabberd.

Ik heb al een paar systemen bekeken en die zijn er gelikt uit (MIO230 bijvoorbeeld). Deze systemen zijn ontworpen voor in de auto. Of ze op de fiets handig zijn dat moet ik nog uitzoeken. De prijzen zijn wel heel interessant, meestal rond de 200,-

Van Texel naar Wateringen

Vandaag was alweer onze laatste dag van de kleine vakantie naar Texel. Gisteren ben ik nog een rondje rond het eiland gefietst. Het was zulk stralend weer, we boffen enorm dat het juist deze vier dagen zo goed was, dat ik wel moest. Op het parkeerterrein bij de vuurtoren in Cocksdorp bood een toerist aan om me te fotograferen in mijn Quest. dat is weer eens wat anders dan een foto van een lege fiets.



Vanmorgen heb ik eerst een nieuwe route op de computer gepland, deels van snelfietsroute.nl , deels van google maps en een deel zelf bedacht. Met wat kunst en vliegwerk, knippen en plakken creëer ik een file die mijn GPS lust. En dan maar hopen dat de GPS me niet de snelweg op probeert te sturen. De route van de heenweg was me behoorlijk tegengevallen, al die wegomleggingen, daar wordt ik niet goed van.

Om tien uur vertrok ik eerst richting vliegveld waar een paar kennissen van ons een tandem sprong gingen maken. Om 11:30 besloot ik niet langer te wachten en vertrok ik richting veerpont naar Den helder. De 16km naar de boot raffelde ik in 25 minuten af en gelukkig was ik nog net op tijd, anders had ik een uur moeten wachten.

Ik kwam er al snel achter dat je tegenwoordig in Nederland niet meer ongestoord kunt fietsen. In Den Helder was het meteen raak, daarna een omleiding voor Alkmaar en even later een omleiding na Alkmaar. Toen ik op de plek kwam waar het fietspad onder de N244 door zou moeten gaan hield het pad gewoon op. Toen ik het verderop nog een keer probeerde ging het weer mis. pas bij mijn derde poging kon ik een doorgang vinden. Dat schiet natuurlijk niet erg op!

Vanaf hier gaat het een stuk beter. Een bromfietser die me in Alkmaar was gepasseerd vormt een mooie uitdaging. Bij "De Woude" passeer ik hem. Ik realiseer me plots dit dit de speeltuin is van Wim Schermer. Ja, hier kan je inderdaad lekker fietsen. Wat een prachtige omgeving en nog zoveel ruimte ook.



Niet veel later ben ik bij de pont over het Noordzeekanaal. Hij is net naar de overkant vetrokken, dus ik heb even tijd om de lekkere, zelf gebakken, krenten boterham van mijn moeder in het zonnetje op te eten.

Aan de overkant van het water kan het gas er weer op. Nu ben ik op het stuk snelfietsroute aangekomen. Haarlem is een groot drama, hier mag de route absoluut geen snelfietsroute heten. Ik denk dat een dergelijke route over het algemeen ook niet door een grote stad mag gaan, daar kan je immers niet snel fietsen. Ik probeer het toch en prompt passeert een politie auto me. Een agent probeert uit te stappen voordat ik hem ben gepasseerd. Even schiet het door me hoofd, doorrijden! Maar dan ben ik toch braaf en stop keurig voor de agent. (Als ik was doorgereden had ik toch aan het kortste eind getrokken). Even later staan er drie agenten naast de Quest. Ik hou een betoog dat ik verblind werd door de zon, een doorgang probeerde te zoeken langs de op het kruispunt staande ambulance en dat ik het hele verkeerslicht niet heb gezien. Waarschijnlijk hebben ze haast en ik kom er met een waarschuwing vanaf. gelukkig maar, dat scheelt een hoop geld en bovendien had ik geen legitimatie bij me.

De wegen door Haarlem zijn slecht en even verderop slaat het wegomleiding noodlot weer toe.

Ondertussen beginnen mijn knieën aardig pijnlijk te worden. Hier heb ik sinds zaterdag al last van omdat ik met korte broek naar Texel ben gereden, wat met lage temperaturen geen goed idee is. Eigenlijk heb ik alleen in de winter last van mijn knieën. Hierdoor moet ik het tempo wat verlagen, anders blijf ik hier nog heel lang last van houden.

Bij Leiden, Voorschoten en Leidschendam is het fietspad ook niet zoals het zo als ik het graag zie. Maar gelukkig kom ik geen omleidingen meer tegen. Rond zes uur ben ik , gelukkig, weer thuis.

Vandaag 180km, totaal 16420km

Naar texel

Bijna ieder jaar gaan we met de familie in de Herfst vakantie naar mijn ouders op Texel. Sinds ik een Quest heb fiets ik en gaat de rest van het gezin met de auto. Gisteren was ik nogal druk met allerlei klusjes die ik eerst nog wilde doen, daardoor was het al 3 uur ´s middags toen ik vetrok. Eigenlijk een beetje aan de late kant..

Om weer een beetje te onthaasten had ik de route door de duinen in mijn GPS ontvanger geladen. Achteraf misschien niet zo´n goede keus omdat deze route niet zo snel is en bovendien een omweg geeft. Maar ja het is wel prachtig fietsen! Ook is het jammer dat een groot deel van de route niet is geasfalteerd.

Tot aan Bloemendaal fietste het wel lekker door maar zodra ik in een bebost stuk kwam viel de GPS uit. Omdat ik hier maar een enkele keer eerder had gefietst wist ik de weg niet uit mijn hoofd en prompt reed ik een afslag voorbij. Daar kwam ik pas achter toen de GPS ontvanger weer een teken van leven gaf. Op dat moment kan je kiezen: terugrijden of zo goed als kwaad je weg proberen te vinden. Ik kies dan meestal de tweede optie en vaak geeft dat weer extra complicaties.

In de bossen ten zuiden van Castricum ging het weer goed mis. Ik dacht de weg wel weer te kunnen bereiken door een smal paadje in het duingebied te nemen. Dit pad bleek echter meer voor een mountainbike geschikt dan voor een Quest. De laatste meters moest ik zelfs uitstappen omdat het achterwiel geen grip meer had.

De laatste tijd wordt er overal aan de wegen gesleuteld, de fietspaden zijn dan een mooie plek om het bouwmateriaal te bewaren. De fietsers, een onbelangrijke groep verkeersdeelnemers, worden dan gewoon met een kluitje in het riet gestuurd. Een aantal weken terug had ik dit al ervaren toen ik naar Zutphen reed, nu was het weer precies zo op weg naar Texel. In de meeste gevallen negeer ik dan de omleidingsborden (ik had al genoeg omleiding gehad) en rij ik tussen de auto´s verder.

Bij Alkaar had ik de geplande duinroute verlaten omdat ik al zag dat dit te lang ging duren. Bovendien is het lastig fietsen in dit gebied waar geen verlichting is. Toen ik het fietspad langs de N9 had bereikt werd ik weer verrast met een ... omleiding. Hier had ik echt geen zin in, maar over de N9 gaan fietsen staat gelijk met zelfmoord, dat dus maar niet. Aan de andere kant van het water loopt echter ook een fietspad, waarom worden de fietsers hier niet langs geleid?

Dit bleek een prachtig alternatief, wellicht zelfs beter dan het pad dat ik altijd volg. Deze weg loopt grillig langs het kanaal en leidt langs allerlei prachtige huisjes. Ondertussen was de zon al aardig aan het zakken en scheen een oranje/rood licht tegen de onderkant van de wolken aan. In de verte zag ik een meisje op een paard rijden, toen ik dichterbij kwam stapte ze af en leidde het paard aan de teugel verder. Ik minderde vaart en reed stapvoets langs het paard. Toen ik naast het paard reed liet ze het beest in mijn richting kijken, blijkbaar wilde ze hem aan mijn fiets laten wennen. Ik maakte een praatje en al snel bleek dat ze steeds vaker fietsen van dit type voorbij zag komen. Het paard zag dat er gewoon een mens in zat, hopelijk schrikt het nu in het vervolg niet meer.

De zon zakte nu snel en even later was het aarde donker. Toen ik bijna in Den Helder was kreeg ik weer een verrassing, jawel een wegomleiding voor fietsers. Ik schatte mijn kansen in en draaide snel de N9 op achter een paar auto´s aan. Waarschijnlijk was het fietspad maar over een kleine afstand onbruikbaar. De auto mochten hier maar 50km/uur en bovendien kon ik makkelijk uitwijken naar het al afgefreesde deel van de weg. Alles ging goed en even later reed ik weer op het fietspad.

Bij de boot aangekomen bleek dat deze net weg vertrokken, dat betekende dat ik bijna een uur zou moeten wachten. De dames van het loket waren nogal geïnteresseerd in mijn fiets en wilden er alles over weten.

Een groep meisjes stond even later giegelend om mijn fiets heen. Een van de meisjes wilde er graag inzitten voor een foto en dan kan ik maar beter even vertellen hoe je er het beste in kan gaan zitten, een Quest blijft een kwetsbare fiets. Ik waarschuwde haar nog dat de binnenkant nogal vochtig was, ondanks de lage temperaturen zweet ik toch nog behoorlijk. Ze antwoorde, duidelijk met weinig respect voor wat oudere mensen, ja dat is zeker een gewone lichte incontinentie... Wat moet je daar nu op antwoorden.

Toen de boot aan de overkant was aangekomen had ik het toch wel wat koud gekregen. Het laatste stuk heb ik daarom maar met de kap op de Quest gefietst.

Een mooie maar vermoeiende fietstocht, 159km

De fiets van de televisie

Toen ik vanmiddag thuis kwam aangereden klampte een oudere mevrouw me aan en vroeg me: dat is toch die fiets die pas op de televisie was. Gelukkig had ik het programma ondertussen ook gezien naders had ik niet geweten waar ze het over had.

Afgelopen dinsdag avond werd ik door mijn vader gebeld met het verzoek om snel de TV aan te zetten. Er was een uitzending van "blik op de weg" waarin een Quest bestuurder werd geïnterviewd. Ik was wat laat en zag slecht het laatste stukje van het programma. Gisteren kon ik ook het eerste deel zien via de website "uitzending gemist". Quest op TV

Misschien was het verbeelding maar ik had vandaag het idee dat mijn fiets meer belangstelling kreeg dan op andere dagen. Waarschijnlijk is de bekendheid van deze fiets hiermee gelijk wel een heel stuk toegenomen.

De rit naar Dordrecht en terug ging op zich redelijk voorspoedig. Alleen in Rotterdam werd op een bepaald moment mijn weg door wel vijf verschillende fietsers geblokkeerd zodat ik er zigzaggend tussendoor moest laveren. De vijfde van het stel besloot plots dat hij maar de andere kant op moest en zette zijn fiets dwars op het fietspad. Ook een slingerende man, zo uit donker Afrika, maakte me het fietsen lastig. Die jongens hebben waarschijnlijk nooit leren fietsen en hier worden ze in het drukke verkeer van een stad als Rotterdam losgelaten.

Ik dacht dat het koud genoeg was om met de zwarte kap op de Quest te fietsen. Op de heenweg was het inderdaad behoorlijk frisjes (en mistig), maar terug werd de fiets een soort sauna. Het zweet vormde gewoon een plasje op de bodem van de Quest.

Gister avond heb ik weer meegelopen met Paul en de mannen. Ik had vandaag het idee dat dit wel een positief effect op mijn prestaties had. Ik had er echt zin in, het mooie weer werkte natuurlijk ook wel mee.

Vandaag 100km, totaal 15925km

Lege accu

Toen ik vanmorgen Watering uitreed, de polder tegemoet, reed ik al snel door dikke mistflarden. Ik twijfelde of ik de koplamp, na het onderhoud dat ik pas had uitgevoerd, wel in de goede stand had teruggezet. Ook leek het alsof het licht minder fel was dan voorheen, of verbeelde ik het me?
In Rotterdam aangekomen begon het al licht te worden en zag ik de lichtbundel nog nauwelijks op de weg schijnen. Even later viel het me op de de koplamp vanzelf was uitgegaan, een slecht contact misschien?

Nadat ik het licht weer had ingeschakeld merkte ik dat de binnenverlichting aan,- en uit-ging met de knipperlichten, ook al geen normale situatie. Plots had ik het door, de accu was bijna leeg. En dat terwijl ik hem altijd trouw oplaad als ik thuiskom.

Er kunnen een aantal oorzaken zijn: 1) de accu is defect. 2) de lader is defect. 3) er is ergens een slechte verbinding.

Op mijn werk heb ik de accu de hele dag opgeladen. Dat laad proces ging precies zoals je het van een loodaccu kan verwachten: bij een constante stroom (en begrensde spanning) loopt de spanning langzaam op tot de maximale laadspanning (14,5V) is bereikt, blijkbaar is de accu dus in orde.

Wat me wel verbaasde is het hoge gewicht van de accu. Normaal haal ik hem nooit uit de Quest en dan valt het ook niet op. Misschien moet ik maar eens een ander soort accu aanschaffen?

De terugrit ging, mooi gezegd, op rolletjes. Het was prachtig nazomerweer en er stond bijna geen wind. Mijn benen hadden er ook weer zin in en binnen 1,5 uur was ik weer thuis.

Na het eten heb ik het laadapparaat even doorgemeten en wat blijkt: geen enkel probleem. Blijkbaar moet ik het probleem in de bedrading zoeken.

105km

Fietsen, trainen en stroomlijnen

Gisteren heb ik mijn middag goed besteed door wat onderhoud aan de Quest uit te voeren. De ketting moest al een tijd worden gesmeerd, dat kwam er steeds maar niet van. Daarnaast heb ik de kogelkopjes van nieuw vet voorzien en kwam daarbij nog een gebroken spaak in het linker wiel tegen. Gelukkig had ik nog reserve spaken, dus die heb ik meteen vervangen.

Ik heb nu ook een lamp geplaatst in de berging van de Quest, dat is met de donker wordende dagen wel zo handig. Dat vind ik wel een van de grote nadelen van Nederland, die korte dagen in de winter. Nog even en ik vertrek in het donker en kom 's avond weer thuis in het donker. Bovendien duurt het tot april/mei voor er weer verbetering in komt.

Ik heb ook nog wat geëxperimenteerd met de nieuwe stroomlijnkap door de voorste punt van het kunststof venster af te zagen. Het is al een heel stuk beter, ik kan nu goed vooruit kijken en hij beslaat zeker niet gauw. Misschien heb ik nu nog wat teveel ventilatie, een klein rechtop staand stuk venster zou dat punt nog verbeteren. Het zou mooi zijn als dit kleine ruitje naar binnen kan worden geklapt zodat je het kan schoonvegen als het vuil of beslagen is.

Afgelopen donderdag ben ik naar Dordrecht heen en weer gefietst. Eigenlijk valt er niet zoveel over te melden, behalve dan dat ik een andere gele Quest tegenkwam. De eigenaar was op weg naar zijn werk in het bedrijvenpark bij de Kralingsezoom. We hebben niet lang gepraat, hij was bij zijn werk aangekomen en het is bovendien lastig om elkaar te verstaan met het windgeruis.

Gisteren heb ik een nog een training ritje gemaakt via Schipluiden, Maasland en nieuwe waterweg richting maaslandkering. Daar aangekomen nog een keer lekker naar boven sprinten en weer naar beneden uitrijden. Veel energie had ik eigenlijk niet, het gemiddelde bleek bij thuis komst op 37km/uur over de gereden 57km te staan