Quest en Panorama

Vandaag heb ik een rustig fietstochtje naar Dordrecht en terug gereden. Gisteravond had ik de moer van de achteras wat aangetrokken in de hoop dat het gekraak dat ik de laatste tijd hoor minder zou worden. Aanvankelijk leek het erop dat het was gelukt maar op de terugrit was het weer als vanouds. Misschien moet ik de as er maar eens uit halen en het lagervet vervangen.

Ik ben ook weer begonnen met de tweede poging om een stroomlijnkap te maken. Hopelijk heb ik voldoende van mijn eerste poging geleerd om het nu wel in een keer goed te doen. de foto's volgen nog.

Vorige week is mijn blog in de Panorama vermeld als winnaar van de my mobile blog wedstrijd. Eerst had ik geen enkel idee wie mijn hiervoor had opgegeven, later bleek dat mijn zus Eveline de dader was. Ik verwachtte eigenlijk een sterke stijging van het aantal bezoekers van mijn weblog maar dat is tot nu toe uitgebleven. Sterker nog, het zijn er sindsdien alleen maar minder geworden. Misschien komt dat alsnog wanneer de Panorama eenmaal in de wachtkamers bij dokter en tandarts komen te liggen. Nu maar hopen dat ik de prijs (een Sony Eriksson telefoon) ook nog een keer krijg.

Het wieler evenement van afgelopen zondag is alsnog niet doorgegaan. Er bleken te weinig aanmeldingen te zijn binnengekomen. Gelukkig had ik het het op Mart zijn website kunnen lezen anders had ik daar zondagmorgen voor de kat zijn viool gestaan. Ik vond al dat de organisatie weinig had gedaan om er een wedstrijd element in te brengen. Het was bijvoorbeeld veel leuker geweest als wielrenners per gereden rondje werden gesponsord. Nu leek het nogal saai te worden om acht uur lang rondjes te fietsen.


vandaag 102 km in 36km/uur, totaal 13623km

dordrecht en wielerbaan

Vandaag ben ik eerst naar Dordrecht gefietst, heb daar een dag gewerkt en ben toen weer terug gereden. Er zijn eigenlijk weinig bijzonderheden, behalve misschien die fietser die me begon uit te schelden omdat ik onverwachts op twee meter afstand passeerde. Ik had meer medelijden met de man die in deze warmte met zijn verfrommelde driedelig pak op de fiets zat. En dan waren er nog een paar automobilisten die me niet zagen en me daardoor tot een noodstop dwongen. Het positieve daarvan is dat ik er achter kwam dat mijn remweg weer wat lang wordt, dus de remmen moeten worden bijgesteld.

Ik ben op de heenweg speciaal voor mijn trouwe lezer Lidy een aantal keer gestopt om foto's te maken van de bruggen die ik passeer. Ze vond namelijk dat ik meer plaatjes in mijn blog moest plaatsen. Gelukkig was ik vanmorgen erg relaxed, normaal gesproken wil ik hier eigenlijk niet voor stoppen. Alles bij elkaar viel het nog mee, ik kwam na 1,5 uur aan op mijn werk

Brienenoordbrug
brug over de Noord
brug van Papendrecht naar Dordrecht

op de terugweg, de Erasmusbrug


Ik had op de site van Mart gelezen dat hij samen met Ed aanstaande zondag aan de acht uur van Maassluis mee gaat doen. Dit houdt in dat twee renners elkaar steeds aflossen en samen acht uur op de wielerbaan van Maassluis fietsen. De opbrengsten zijn voor een goed doel.

Toen ik dat had gelezen leek het me ook wel leuk om mee te doen, als vertegenwoordiger van de Quest rijders zeg maar. Op de website staat dat iedereen welkom is, ook ligfietsers:

http://www.fietsenwijk.nl/

Voor wie?
Toerfietsers,sportieve recreanten,trimmers,wielrenners,ligfietsers,aangepaste sporters, mountainbikers en een ieder die deze uithoudingsproef voor koppels aandurft.

De opbrengst van ‘de 8 uren van Maassluis’ komt geheel ten goede aan de gehandicapten sport ! Zie www.fondsgehandicaptensport.nl

Maar om zeker te zijn dat deze baan berijdbaar is met een Quest ben ik er vanavond even naar toe gereden. De baan blijkt twee kilometer lang te zijn en heeft een paar scherpe bochten, dus echt hard gaan kan ik niet. Maar dat is ook niet de bedoeling.

Eigenlijk moet ik nog een partner hebben, die niet meerijd maar wel meebetaald, de bedoeling is immers dat met twee man wordt gereden. Hij hoeft alleen het goede doel te steunen, ik doe het zware werk.

Toen ik het laatste stukje naar de wielerbaan reed viel me op dat het asfalt pas nieuw was aangelegd. Prima, maakt Maassluis een goede beurt bij de bezoekers aanstaande zondag. Maar wat ik nu weer ontzettend stom vond is dat het asfalt is afgedekt met een vervelende laag scherpe steentjes. Welk stom stuk ambtenaar verzint zoiets nu! Ik durf te wedden dat er de komende tijd menig fietser of skater flink zijn armen en benen mee open gaat halen. Wat is nu het nut van dergelijk asfalt, dat gebruiken ze op de snelweg toch ook niet. Misschien om wat meer grip te hebben in onze Siberische winters?

vandaag 152 km, totaal Quest 13494

dordrecht vv op de mountainbike

Na al die ritjes met de Quest moest ik toch ook eens ervaren hoe het is om met de mountainbike heen en weer te rijden. Ik had de wekker op 5:45 gezet maar besloot om me toch nog maar een keertje om te draaien, dat is dan dubbel zo lekker. Om 6:30 reed ik met mijn fiets de straat uit, ik merkte direct al het verschil met een Quest. Je bent veel eerder op snelheid en de wendbaarheid is veel beter. Daarentegen ligt de topsnelheid ook een stuk lager, bij 35km/uur is de rek er wel beetje uit.



Een ander groot nadeel van deze fiets is de minder comfortabele zit. Zo nu en dan moet je toch even uit het zadel omhoog komen om de bloedsomloop van bepaalde delen weer op gang te krijgen.

Ik koos de weg dwars door Rotterdam wat nu opmerkelijk gemakkelijk ging. Het tempo is met de Gazelle veel constanter. na 1:45 kwam ik op mijn werk aan, normaal doe ik daar rond de 1:30
over.

Terwijl de wind op de heenweg niet echt ongunstig was had ik hem terug hele stukken behoorlijk tegen (ZW4). Toch probeerde ik de snelheid rond de dertig te houden wat me duidelijk meer moeite kostte dan op de heenweg. Jammer genoeg gingen de meeste fietsers de ander kant op, het is wel fijn als je ergens achteraan kan scheuren. Pas in het natuurgebied ten zuiden van Delft passeerde ik twee racefietsers, helaas lieten ze het daarbij en kwam er geen wilde achtervolging. Even verderop was het even spannend toen een klein hondje naar mijn wiel sprong. Pas op het laatste moment bedacht hij zich en draaide hij om. Ik vraag me af of hij misschien zou zijn versnipperd als hij echt tussen de spaken was gekomen.



In Wateringen kwam een wielrenner me voorbij en ik haakte gelijk dankbaar aan. Daarop probeerde hij me af te schudden hetgeen jammerlijk mislukte. Ondertussen was de snelheid wel even mooi opgelopen richting 40. Op zo'n stimulans zat ik al een tijdje te wachten.

heen 49km in 27,9 km/uur, terug 49km in 28,2 km/uur, totaal Gazelle impulse 188km

nieuwe aanwinst

Sinds zaterdag ben ik de trotse bezitter van een Gazelle impulse mountainbike. Tijdens de braderie in Wateringen zag ik de fiets 's morgens al bij fietsenwinkel van Kesteren voor de deur staan. Een tweedehands fiets voor niet veel, maar ik vond dat ik eigenlijk geen fiets nodig had. 's middags stond hij er nog en toen ik van Francis hoorde dat alle fietsen met 40% korting werden verkocht ben ik toch maar een proefritje gaan maken. Eerst leek de fiets me veel te klein, maar nadat ik stuur en zadel een flink stuk hoger had gezet paste hij toch prima. Na een proefrit kon ik niet meer terug, ik moest hem hebben.

Ik ben er ontzettend blij mee, het is echt een prima fiets. Er mankeerde niets aan, wat je bij een tweedehands fiets nog maar moet afwachten. Nu heb ik al drie keer een ritje gemaakt na het avondeten en ben ik alweer 70km verder. Morgen ga ik eens een keer naar Dordrecht heen en weer, dat lijkt me voor een keer wel leuk. De Quest blijft natuurlijk de fiets voor de lange afstanden.

Wateringen-Den Helder-Wateringen

Toen ik vorige week in de blog van Mart ,de Baksteen uit Maasluis, las dat hij zondag de klassieker DenHelder-Wateringen zou gaan fietsen begon het bij mij ook te kriebelen. Er was natuurlijk nog wel een probleem, mijn Quest neemt veel plaats in als hij vervoert moet worden. Ik zou natuurlijk ook met de racefiets kunnen maar ik maak liever kilometers in mijn ligfiets. Eerst liet ik het idee weer varen maar later bedacht ik me dat ik hiermee een ander plan kon uitvoeren, mijn langste afstand record verbeteren. Dat zou namelijk kunnen door niet met de bus mee te rijden maar door 's morgens vroeg naar Den Helder te fietsen.

Een simpel rekensommetje leerde me dat ik om 3:00 uur moest opstaan en om 3:30 uur moest wegfietsen wilde ik om 8:00 in Den Helder zijn. Mocht ik vertraging krijgen dat werd het wat later, de bus zou ergens tussen 8:30 en 9:00 aankomen. Gisteravond lag ik daarom al om 22:00 in mijn mandje, slapen was wat lastiger met die warmte. Toch stond ik vanmorgen fit op en was ik volgens planning weg. Al snel ontdekte ik dat mijn kunstof ruitje niet bruikbaar was. Het was simpelweg te warm en te vochtig, het ruitje besloeg teveel. Een ander probleempje was de slechte GPS ontvangst, blijkbaar vanwege het dichte wolkendek. Bij het minste viel de ontvangst weg en moest ik zelf maar uitzoeken waar ik heen moest.

De geplande route voerde me vanaf KijkDuin door de duinen. Dat was al een hele belevenis op zich, om daar zo in het pikkedonker te rijden. Op sommige plaatsen wemelde het werkelijk van de Konijnen.Dat betekende voor mij oppassen geblazen, want regelmatig begonnen ze pas te rennen als ik vlak bij was om dan op het laatste moment voor mijn fiets langs te lopen. Ik kon niet meer doen dan om het konijn heen sturen en nu en dan hard te remmen. Dat haalde de vaart er natuurlijk wel uit, maar een konijn aanrijden wil ik natuurlijk ook niet.

Bij Wassenaar liepen er zelfs een paar keer een stel herten voor mijn fiets langs. Vlak voor Katwijk aan zee liepen er zelf herten op de rijbaan. Ik zag later dat er ook waarschuwingsborden staan.

Bij Bloemendaal ging het helemaal mis met de navigatie. Het signaal viel helemaal weg omdat hier veel bomen langs de weg staan. Ik miste de juiste afslag en kwam er 20 minuten later achter dat ik voor de tweede keer op hetzelfde stuk reed. Dat schiet natuurlijk niet erg op! Het kostte me nogal wat moeite om de juiste weg weer te vinden maar uiteindelijk kwam ik toch bij het pontje van Velsen aan. Het was een prettige verrassing dat de pont gewoon de hele nacht doorvaart en juist klaarstond om weer naar de overkant te varen. Zonder pont had ik de weg over het sluizen complex moeten vinden.

Ik had nu nog maar twee uur om naar Den Helder te rijden. Gelukkig is dit stuk erg eenvoudig en zitten er lange rechte stukken tussen. Hierdoor kon ik het tijdverlies weer goedmaken en kwam ik om 8:03 bij het station in Den Helder aan.

Ik had mijn vader een mailtje gestuurd van mijn fietsplannen. Prompt kwam hij om half negen met de bus aangereden om het allemaal met eigen ogen te zien. Even later kwam ook de bus uit Wateringen aan en kon ik met Mart en Ed kennismaken.

fotograaf: Jan Botter

Op de terugrit liet ik het tempo bepalen door de wielrenners, die voor mij uitreden. Dat leverde een tempo op dat best wel relaxed was voor mij. Niet dat ik het erg vond, ik kon immers nog genoeg kilometers maken. Bij de bosrand bij Bergen hadden we onze eerste stempel stop waar we gelijk een kopje koffie dronken.

Na een kwartiertje vervolgde we met een groepje van vijf onze tocht richting de pont naar Velsen. Nadat we waren overgestoken hadden we al bijna direct onze tweede stop waar we een banaan en een krentenbol kregen en de watervoorraad kon worden aangevuld.

Bij het kopje van Bloemendaal moesten we een best wel steile heuvel op, wat mij maar net lukte omdat ik niet gemakkelijk een kleiner voorblad kon schakelen. Naar beneden ging het natuurlijk als een speer er bereikte ik al gauw een snelheid van 70 km/uur. Naarmate we verder reden werd het weer ook beter. Toen we voor de derde en laatste stop bij een strandtentje in Katwijk aan zee stopten scheen de zon volop. Mooier weer konden we ons niet wensen. Ik had de zwarte kap van de Quest onder de stoel gelegd, het was nu veel te warm om het op de Quest te gebruiken.

Na de stop begonnen we aan de laatste etappe terug naar de Velohal in Wateringen. Bij een aantal van de stukken duin fietspad liet ik het groepje achter me om me even lekker uit te leven, heerlijk om met 50km/uur over de duinpaden te scheuren.

Een paar minuten voor vier waren kwamen we bij Velo aan waar ik een lekker biertje nam. We spraken gelijk af dat we hier maar een traditie van moeten maken. Volgend jaar mag iedereen die wil , mee, voor de bus uit naar Den Helder.

Vandaag (inclusief omrijden) 300km, totaal 13343km

gebroken ketting

Gisteren ben ik eindelijk weer eens op tijd naar bed gegaan en dus stond ik vanmorgen met gemak om 6 uur op. Normaal eet ik dan een bord Brinta maar met deze warmte krijg ik geen hap door mijn keel. Dat scheelde weer wat tijd en al snel was ik onderweg richting Delft. Het fietsen gaat lekker vlot zonder dat ik nu weer echt hard wilde gaan, vandaag maak ik er maar eens geen race van. Tot in Papendrecht waren er eigenlijk geen bijzonderheden, behalve dat ik nu weer via Kralingen ben gereden in plaats van door het centrum. Dat betekend ook dat ik tegen de helling van de Brienenoordbrug op moest zwoegen. Een fietser maakte aanstalten om me in te halen en dat kan natuurlijk niet. Tot op de top van deze Rotterdamse "col" wist ik hem voor te blijven. Boven aangekomen was de strijd beslecht en suiste ik naar beneden. Onder aan de brug bij Papendrecht sloeg het noodlot toe. Toen ik wilde optrekken hoorde ik pang en ik wist gelijk hoe laat het was: gebroken ketting. Om de schade beperkt te houden stopte ik direct met trappen. Ik hoefde nog maar een paar kilometer en dus stelde ik de reparatie maar uit tot de middag pauze. Van een ketting repareren krijg je ook ongelooflijke smerige handen en ik heb niets bij me om ze weer schoon te krijgen.

Nu ontdekte ik een ander feature van de Quest die bijvoorbeeld een Go-one of een Versatile niet heeft, je kan er mee steppen! Als je op de rand van het instapgat gaat zitten kan je met een been steppen terwijl de fiets goed bestuurbaar blijft. Ook de rem kan je nog goed gebruiken. Op deze manier was ik maar een minuut of tien langzamer dan bij een normale rit.

De ketting liet zich gemakkelijk repareren. Daarbij is het handig als je eerst een touwtje tussen de uiteinden bind zodat de ketting niet meteen onbereikbaar is als je hem een keertje laat schieten. Het ponsen op zich blijft lastig met een goedkoop pons apparaat. Ik heb me laten vertellen dat een goede ketting pons richting 100,- gaat en dat is een beetje teveel van het goede.

Op de terugweg door Rotterdam race-de ik weer met de auto's die daar maar 50 mogen. Blijkbaar wordt er scherp gecontroleerd want ze houden zich goed aan de snelheid. Op die manier is er voor mij ook nog lol aan als ik ze probeer in te halen. Vanaf Rotterdam ben ik een andere route gevolgd waardoor ik buiten het stedelijk gebied kon blijven. Alles ging letterlijk op rolletjes tot ik door Wateringen reed. Op de kruising van de dorpskade passeerde ik aan de linkerkant een fietser die duidelijk in een andere wereld verkeerde. Ik denk dat hij in gedachte nog op de vlakten van Afrika verkeerde toen hij links afsloeg. Gelukkig was ik er wel bij en kon ik hem nog net opvangen voor hij een grote deuk in mijn Quest was gevallen. Daarop trakteerde ik hem met een aantal verwensingen, maar de Nederlandse taal was hij ook niet machtig en dan deert het niet.


Gister avond heb ik mijn zelfbouw lage racer weer opgelapt. Het is een ligfiets, die enigszins is afgekeken van een Zephyr lage racer. Hij lijkt er een beetje op maar een aantal dingen heb ik zelf bedacht. Zo is de schaniering van het achterwiel gebouwd rond de trapas van een oude fiets. ook is het achterwiel met 27" , duidelijk groter dan bij de meeste ligfietsen. Je zou hem het beste een ZEBO (Zephyr-Botter) lage race kunnen noemen.

Toen ik hem een paar jaar geleden heb gebouwd had ik het voorwiel niet echt netjes gespaakt, dat stond iets schuin en had een lichte slag. Dat heb ik eerst gecorrigeerd wat onverwachts gemakkelijk ging. Eigenlijk is het spaken van een wiel niet zo moeilijk, je moet er even rustig voor gaan zitten. Daarna heb ik de remmen afgesteld, op het voorwiel zit een trommel rem en een V-brake. Uiteindelijk de stoelzitting er weer op en toen kon ik eindelijk weer fietsen. Het was grappig dat ik er zo weer mee wegreed, terwijl dit type fiets toch wel lastig is. Het is net als schaatsen, na een paar jaar haal je ze uit het vet en rij je er zo weer op weg. Het fietsen ging ook veel fijner dan ik had verwacht, de fiets is lekker licht en je versnelt heel makkelijk. Wel stuurt hij een stuk nerveuzer dan een Quest en je moet oppassen dat je niet omvalt in een bocht (wat me vroeger ook wel eens is gebeurt, auw!). Het omhoog houden van het stuurtje is nogal vermoeiend aan je armen, dat hou je geen dag lang vol.





Oeps, het is alweer 4 jaar geleden dat ik de fiets maakte, Timo zat toen nog bij de scouting.

Vandaag 103 km totaal 13043

Rustig herstelritje naar Dordrecht?

Zoals wel vaker gebeurt moest ik vanmorgen over een kleine drempel heen om mezelf in de Quest naar Dordrecht te krijgen. Dat deed ik door me een rustige rit te beloven, na de zware inspanningen van afgelopen weekend. Maar al snel merkte ik dat het wel heel gemakkelijk ging en het tempo ging langzaam verder omhoog. Voordat ik Wateringen uit was reed ik alweer met een flinke snelheid. Een Quest rijd nu eenmaal beter als het lekker hard gaat (vind ik). De wind was licht tegen 3NO en het ging allemaal erg voorspoedig, ook al omdat ik om 6:35 al op weg was zodat er relatief weinig automobilisten zijn. (Die kunnen later opstaan omdat ze in de file uitslapen). Zonder veel bijzonderheden kwam ik even voor achten op het werk aan. Daar bleek dat deze ochtend rit de snelste tot nu toe was geworden 1:21 over 50,5 km

Terug had ik er ook al weer veel zin in en hele stukken wist ik de snelheid net onder de 50km/uur te houden. Jammer genoeg is er dan altijd wel weer een of ander halve zool die er dan voor zorg dat ik flink in de remmen moet, weg hoog gemiddelde! Dat gebeurde op de terugrit (dwars door het centrum) zelfs een aantal keren. Maar het ging tot aan Wateringen erg lekker en ik kon er op het laatste stuk zelf nog een sprintje uitkrijgen waarbij ik richting 60km/uur ging. De tijd mocht er wezen 1:22 over 50,1 km

Ik kijk nu al erg uit naar de volgende wedstrijd, waarschijnlijk de tijdrit op Texel op 1 september. Als alles goed gaat ben ik dan nog beter getraind en heb ik een stroomlijnkap. De ingrediënten voor een mooi resultaat. Mijn snelheid van afgelopen weekend was al ca 1km/uur hoger, in vergelijking met bijvoorbeeld Hans of Ymte, dan mijn snelheid van destijds.

Vandaag 101 km, totaal 12940 km

Succesvol Cycle Vision 2007

Zaterdag was de eerste dag van het Cycle Vision, het evenement van de ligfietswereld waarvoor fietsers uit Nederland en de omliggende landen komen, om met elkaar om de eer te strijden. Ik had mijzelf voor de 1-uurs wedstrijd op Zaterdag en de 100km wedstrijd op Zondag opgegeven.

Gisteren moest ik daarom al vroeg op omdat de wedstrijd al om 9 uur van start zou gaan. Samen met Francis hees ik de Quest op het dak van de auto, in Sloten (Amsterdam) haalde ik hem met de hulp van een andere deelnemer weer vanaf.

Omdat ik ruim voor 9 uur aanwezig was kon ik het parkoers even verkennen. Het was lastig om met de Quest op de baan te komen, die was duidelijk voor racefietsen ontworpen. Maar toen ik er eenmaal opzat ging het erg gemakkelijk, je hoeft alleen maar rondje te rijden. Het asfalt had betere tijden gekend, maar vergeleken met wat ik normaal tegenkom was het prima te doen.

Nadat ik de transponder had gemonteerd kon ik me bij de start melden en mijn positie innemen. Ik probeerde gelijk in een constant tempo te gaan rijden, het heeft weinig zin om er hard vandoor te gaan en er dan snel achter te komen dat je het tempo niet vol kan houden.

Omdat ik geen horloge bij me had gebruikte ik mijn telefoon zo goed als het kon om de tijd te bepalen. Na ongeveer 1:03 dacht ik wel lang genoeg te hebben gereden en begon ik aan het uitrij rondje, als je te vroeg stopt wordt je gediskwalificeerd.

Het was een teleurstelling dat ik niet bij de eerste tien werd genoemd, later bleek dat ik op een 14-e plaats was geëindigd. (gemiddelde van 47,5 km/uur over de gereden 47,5 km) Toch niet gek want de meeste deelnemers voor me hadden beter gestroomlijnde fietsen of waren mensen die bijna niets anders doen dan fietsen. De winnaar was Ymte Sijbrandi, de tweede Hans Wessels, beide cracks op ligfietsgebied.

Vandaag kon ik wat langer slapen want de wedstrijd begon pas om 10:30. Ik had eigenlijk een beetje tegenzin om mezelf twee uur lang af te gaan beulen. Maar aan de andere kant is het toch ook weer een uniek evenement, zo'n kans moet je niet laten liggen. Mijn zoontje Timo ging mee, hij had wel zin in het dagje uit met pa. Een kwartiertje voor de start begon ik met het opwarm rondje, toen ik bij de start aankwam stonden er al een heel stel fietsen opgesteld en kon ik gelijk aansluiten.

Bij de start was het wel even dringen maar het deelnemers veld verspreide zich al snel. Toch was het soms best wel lastig om de groepjes renners, die tegen de regels in stayerden, in de bochten in te halen. Mijn techniek was er sinds gisteren wel op voorruit gegaan, nu bleef ik ook in de bochten doortrappen wat over de hele wedstrijd toch best wel wat tijd scheelt. Een aantal bochten zijn wel zo scherp dat het maar net goed ging, de Quest stond soms op het randje van kantelen.

Na een aantal ronden was ik de tel kwijt. Gelukkig had ik houvast aan het groepje van de drie koplopers die me iedere 8 ronden voorbij kwamen. Dit waren de drie winnaars van gisteren die nu weer om de eerste plaats vochten. Dit keer moest Ymte de eerste plaats aan Hans afstaan.

Ik eindigde op een 10-e plaats waar ik best wel tevreden mee ben (gemiddelde van 46,5 km/uur over de gereden 90km).

Nadat de winnaar (Hans) de 100 km grens had gepasseerd werd de race afgevlagd. Ik reed nog en rondje uit en stopte toen bij de finish. In tegenstelling tot eerder wedstrijden had ik nu echt het gevoel dat ik diep was gegaan (kortom ik was er best tevreden over).

Nadat ik me had omgekleed en de Quest weer op het dak was geplaatst ben ik met Timo nog naar de andere evenementen gaan kijken. Zo was er gelegenheid om verschillende ligfietsen uit te proberen, waren er allerlei nieuwe modellen ligfietsen uitgestald en was er nog een ligfietswedstrijd over 5 km voor de jeugd.

Ik kan terugkijken op een zeer geslaagd fietsweekend.

totaal dit weekend ca 145km, gemiddelde snelheid 46,5 tot 47,5 km/uur

Terug uit Texel

Helaas kwam er vandaag al weer een einde aan onze korte vakantie bij mijn ouders op Texel. De familie stapte in de auto en ik ging weer met de Quest naar Wateringen terug. Op het stuk van DenBurg naar de pont in het Horntje kwam Francis even naast me rijden, de wind stond gunstig en de teller gaf aan dat ik 60 reed.

Vanaf DenHelder naar Alkmaar probeerde ik de auto zolang mogelijk voor te blijven. Later bleek dat het zo druk was door de diverse weg werkzaamheden, dat ze me niet eens meer hebben ingehaald en ik eerder in Alkmaar ben aangekomen.

In Assum, Uitgeest was ik even de weg kwijt op een plek waar je eerst door een tunneltje gaat en daarna een scherpe bocht moet maken. Op het scherm van de GPS60 ziet dat er erg verwarrend uit. Ik zat voorover gebogen in de Quest om op de GPS uit te zoeken waaar ik nu eigenlijk heen moest tot ik iemand hoorde zeggen: meneer? Ik keek op en zag een jongen staan die duidelijk ontdaan was. Blijkbaar dacht hij dat ik niet goed was geworden, zo zal het er ook wel uit hebben gezien vanaf de buitenkant. Ik begreep gelijk waarom hij zo geschrokken was en verontschuldigde me door te zeggen dat ik naar mijn gps aan het kijken was. Gelukkig kon hij me vertellen hoe ik hier verder moest rijden.

Midden in de spits kwam ik bij het pontje over het Noordzee kanaal aan. Er stond 1 auto op en wel 100 fietsers zodat het een behoorlijk gedrang was. Tot nu toe was prima fiets weer geweest met een gunstige wind en geen regen. Daar kwam nu verandering in doordat het zachtjes begon te regen. Pas bij Zandvoort stopte het weer en begon de zon zelfs te schijnen, dat is nu echt veranderlijk weer! Bij Zandvoort reed ik langzaam over de boulevard om naar de onstuimige zee te kijken. Er waren meerdere kite survers op het strand, die handig van het weer gebruik maakten.

Het stuk van Santpoort tot Aerdenhout was nu veel slechter te fietsen dan op de heenweg, toen ik achter Bob aanreed. Gelukkig heb ik alles in de GPS opgeslagen en kan ik de volgende keer de verbeterde route fietsen.

Ondertussen vroeg ik mij af of de wind nog wel zo gunstig was. Begon ik misschien moe te worden of lag het aan de wind, misschien wel allebei. Had ik me maar niet zo moeten uitsloven.
Om 18:50 kwam ik thuis aan, de familie was al twee uur eerder terug gekomen. Op wind & Weather report van Hoek van Holland zag ik dat de wind eerst westelijk was maar later draaide naar zzw 6Bft. Niet zo vreemd dat ik het zwaar had.

vandaag 144km, totaal 12677

Staande gehouden

Vanmiddag ben ik nog even snel met de Quest op weg gegaan om een rondje Texel te fietsen. Vanaf het huis van mijn ouders wilde ik eerst naar Oude Schild om vanaf daar zoveel mogelijk de dijk rond het eiland te volgen. Er waren nogal wat fietsers op het fietspad dus nam ik de weg ernaast. Halverwege naar Oude Schild passeerde ik een polie auto, die direct omkeerde en achter mij aanreed. Ik vond het wel grappig en maakte extra snelheid, ik denk dat ik tegen de 60km/uur reed toen ik het stopbordje achter me aan zag gaan. Nadat ik aan de kant was gegaan stapte de agent uit. Hij wilde wat zeggen maar ik was hem voor: u denkt zeker dat ik hier niet mag rijden. Ik vertelde hem dat die fout vaker werd gemaakt en dat in het verkeers regelement is vermeld dat fietsen breder dan 75 cm en met meer dan twee wielen wel degelijk van de rijbaan gebruik mogen maken. Het was een aardige agent en ik geloof dat hij de situatie wel grappig vond. Volgens hem verwachten auto mobilisten geen klein voertuig als mijn Quest op een dergelijke weg (nou ja klein, 270 cm lang).

Hij noteerde mijn gegevens en beloofde de regels er nog eens op na te kijken. Ondertussen was ik ook gaan twijfelen, ik wist niet meer precies wanneer deze regel van toepassing was. Ik zou bijvoorbeeld nooit op de doorgaande weg (bijvoorbeeld de pontweg op Texel) gaan rijden die sterk lijkt op de weg waar ik moest stoppen. Op de wegen langs de dijk mogen auto ook 80km/uur rijden en daar is geen apart fietspad. Erg verwarrend allemaal.

De agent lette even op dat ik veilig naar het fietspad kwam en ging verder met zijn rondje. Vanaf hier ben ik volgens plan langs de waddendijk richting noorden gereden. Het weer was aan het verslechteren en het begon nu zachtjes te regenen. Na langs de vuurtoren te zijn gereden ging ik weer zuidwaarts door de duinen. Het was ondertussen behoorlijk gaan waaien en met de wind in de rug ging het lekker hard. Vanaf De Koog volgde ik het fietspad langs de pontweg naar Den Burg.

Thuis gekomen heb ik het RVV er eens op nagekeken en ik bleek het gelukkig bij het juiste eind te hebben gehad, ik citeer:

Artikel 5 punt 3. Bestuurders van fietsen op meer dan twee wielen en fietsen met aanhangwagen, die met ingebrip van de lading breder zijn dan 0,75 meter, mogen van de rijbaan gebruik maken.

Dus deze regel geldt, ook al staat er een bord dat fietsers verplicht zijn het fietspad te gebruiken.

Vandaag 45km, totaal 12533km

Van Wateringen naar Texel

Gisteren ben ik om 8:30 vanuit Wateringen met de Quest noordwaarts gereden. De bedoeling is om naar Texel te rijden waar we met de familie een paar daagjes bij mijn ouders logeren. Ondanks de slechte voorspelling is het prima fietsweer. Ik ben niet helemaal superfit, ik ben nog een beetje moe van het werk gisteren en het laat naar bed gaan. Toch gaat het erg voorspoedig en ik ben na een paar uur al 70km verder als ik vlak bij Bloemendaal een Quest spot. Het blijkt Bob Vroegh te zijn, ik herken zijn fiets direct want hij doet volgende week ook mee op de cycle vision.

We maken een praatje en rijden gezamelijk verder. Bob rijdt eerst vrij langzaam maar vraagt even verderop aan we wat mijn normale snelheid is. Ik vertel hem dat ik normaal ergend tussen de 40 en 45 km/uur rij. Daarna gaat het al een stuk vlotter. Ik IJmuiden gaan we onze eigen weg, ik naar het pontje, Bob naar optima cycles. Ik zal hem volgende week wel weer zien.

Bij het pontje heb ik weer de nodige aanspraak. Een man verteld dat zijn dochter op Texel in de horeca werkt en het razend druk heeft. Te weinig personeel en heel veel toeristen. Ik kom niet veel mensen tegen en kan daarom goed opschieten. In Alkmaar waar mijn route dwars doorheen gaat, is het wel erg druk. Als ik Alkmaar uit ben kan het tempo weer omhoog. Het valt me wel op dat het fietspad langs de weg Alkmaar-DenHelder bijzonder slecht is. Hier mag wel eens een nieuw laagje asfalt bovenop!

Even later ben ik al op Texel en moet ik een kwartiertje op de boot wachten. Weer komen er verschillende mensen naar me toe die me hebben zien rijden. Het is ze wel opgevallen dat ik een aardig tempo had. Op de boot neem ik een kopje koffie en appeltaart, jammer dat die ijs en ijskoud is. Vanaf de boot ga ik er nog even tegenaan en probeer ik de stroom auto´s zoveel mogelijk bij te houden. Als ik bij mijn ouders aankom is het pas 14:00 uur, zo snel ben ik hier nog niet eerder naar toe gereden.

vandaag 150km

Vorderingen van de stroomlijnkap

Vandaag heb ik niet gefietst. Eigenlijk was ik best nog wel moe van de inspanningen van gisteren en ben ik veel te laat naar bed gegaan om er weer vroeg genoeg uit te komen. Een bijkomend voordeel is dat ik nu wat meer tijd heb om aan mijn stroomlijnkap te werken. Dit moet mijn geheime wapen worden voor de wedstrijden op de cycle vision volgende week (2 en 3 juli te Sloten). Ik realiseer me nu wel dat de bruikbaarheid van een dergelijke kap nogal beperkt is. Wanneer de temperatuur boven een graad of twintig komt of wanneer het bijvoorbeeld regent dan kan ik hem wel thuislaten. Een gebrek aan koeling levert meer nadelen op dan het voordeel van een betere stroomlijn.

Dit is mijn eerste experiment met epoxy en glasvezels. Een volgende keer zou ik het ook wel anders doen, maar dat is gemakkelijk praten achteraf. De methode die ik heb gevolgd is nogal omslachtig, dat kan je op de foto's wel zien.



- ruwe mal maken met doorsnedes van stukjes MDF
- deze vorm bekleden met strippen dun hout
- hierop kranten papier plakken om de mal af te dichten
- de achterzijde opvullen met PUR schuim
- voorkant schuren en plamuren
- nogmaals schuren en plamuren
- met PU lak verfen
- met wax inspuiten
- mal met glasvezeldoek bekleden en dit insmeren met epoxy

tussen de handelingen zit steeds een droogtijd (uithard tijd) van 24 uur!

Morgen kan het resultaat uit de mal halen. Ik weet nu al dat het niet zo glad is als ik graag zou willen. Hopelijk is de pasvorm op de Quest wel goed, dan kan ik hem tenminste wel gebruiken.


update: Omdat het zulk mooi weer is heb ik toch nog even een klein rondje gemaakt. Francis was met de camera in de weer en maakte een paar foto's van me voordat ik op pad ging

Kip in de pan?

Vandaag mocht ik me wel weer gelukkig prijzen dat ik met mijn fiets naar het werk kan rijden. In plaats van in de file stressen reed ik in het prachtige ochtend zonnetjes relaxed naar Dordrecht toe. Ik was al om 6:15 op weg en kwam ook lekker vroeg in Dordrecht aan, daar bleek dat ik de rit in de snelste tijd tot nu toe had gereden (1:23 50km). En dat terwijl ik helemaal niet het idee had dat ik me erg had moeten inspannen. Het vroege uur zorgde er wel voor dat ik minimaal last had van andere weggebruikers.

Gelukkig schoot het werk goed op en kon ik om 16:00 al weer richting Wateringen. Voor het geval ik er zin in zou hebben had ik gister avond nog even een alternatieve route langs Barendrecht en Rhoon in de gps geladen. Het was nog steeds prachtig weer en ik had er duidelijk zin in. Na de tunnel onder de A16 ging ik nu niet rechtsaf richting Rotterdam maar rechtdoor naar Barendrecht. De fietspaden zijn hier waardeloos maar het asfalt waar de auto's rijden is prima in orde. Ik ben al een paar keer een politie auto tegengekomen in een dergelijke situatie, zelf een keer waar het voor fietsers verboden was op de rijbaan te rijden, maar tot nu toe zonder problemen.

Al gauw reed ik in het prachtige natuurgebied langs de oude Maas. Afgezien van een paar fietsers en een paar krappe bochten kan je hier ongehinderd racen. En dan is er opeens die kip die voor me langs de weg wil oversteken. Zij twijfelt, links of rechtsaf, ik moet hard remmen en het gaat maar net goed. Hadden we bijna kip gegeten vanavond.




Het is nu bekend terrein voor me en het gaat in vliegende vaart richting Benelus tunnel. Ik heb nog wel een akkefietje met een SUV. Ik denk dat deze naam op de bestuurders slaat, SUV-kop, SUV-zak, SUV-... Het zijn een apart soort weggebruikers die denken dat ze overal overheen mogen denderen. Zij zitten immers hoog en droog.

Door de benelux gaat het hard naar beneden, een paar keer trappen en ik rijd al over de 70km/uur. De lift uit is lastig als er een fietser staat die niet wil begrijpen dat je een grote draaicircel hebt. Vlak bij Wateringen moet ik nog een keer vol in de remmen als een eikel in een tegemoetkomende bestelwagen denkt dat hij op Zandvoort is en de bocht aan de buitenkant neemt. Hij zit helemaal aan mijn kant als hij me op het laatse moment ziet en een ruk aan het stuur geeft om het tot een goed einde te brengen.

De terugrit s ook snel, 61km in 1:45

Vandaag 111km, totaal 12338km

Deurne-Deurne 2007

>Ik had al een tijd geleden met Henk, een goede vriend van mij, afgesproken dat we samen de toertocht Deurne-Deurne zouden fietsen. Wij in de Quest, de andere deelnemers op hun racefietsen. Zaterdag avond was ik al naar hem toe gereden, want zondag moesten we vroeg uit de veren. Ruim op tijd kwamen we in het centrum van Deurne aan waar we ons konden inschrijven. Voor we van start gingen werden er eerst nog foto’s gemaakt. Van de verschillende groepen fietsers en een foto van Henk en mij in de Quest. We hadden van tevoren al geprobeerd of we de track van de fietsroute konden krijgen. Dat was jammer genoeg niet gelukt en nu moesten we toch gewoon de pijlen op de weg volgen. Uit ervaring weten we dat dat erg lastig is vanuit de lage ligfiets, daarom bleven we voorlopig maar achter de wielrenners aanrijden. Na een ruim anderhalf uur kwamen we in Broekhuizen waar we met het bij het pontje de Maas over moesten steken. De pontbaas moest nog van huis komen, in de tussentijd sloten zich steeds meer wielrenners bij de wachtende groep aan. Uiteindelijk waren het er zoveel dat we er nog maar net met zijn allen op de pont pasten.

Aan de overkant gingen we gelijk achter de voorste groep rijden. De wegen waren van goede kwaliteit, vooral nadat we de Duitse grens waren gepasseerd.

Hier zijn bijna geen aparte fietspaden, welke in Nederland soms slecht worden onderhouden. De andere wegen zijn daarentegen meestal van goed kwaliteit, vandaar. Veel van de wegen waarover we fietsten waren niet toegankelijk voor doorgaand autoverkeer, lekker rustig dus.

Na zo’n 60 km was er een controlepost in een Duits natuurgebied. Hier kregen we drinken en een versnapering. Al na een kleine vijf minuten vertrokken de eerste wielrenners weer, zodat wij ook weer aan het werk moesten.


De fietsroute was erg mooi en ging over een flinke afstand lang de uiterwaarden van de Maas. Op een punt was een bocht zo scherp dat Henk en Ik bijna het struikgewas inreden en moesten manoeuvreren om weer verder te kunnen. De wielrenners maakten hier dankbaar gebruik van en waren even later in geen velden of wegen meer te bekennen. Een lastig verkeerslicht op een druk kruispunt maakte het af, nu hadden we een flinke achterstand opgelopen.

Er zat niets anders op dan de pijlen te volgen, hetgeen met zijn tweeën nog aardig goed lukte. Soms mistten ik een pijl en zag Henk hem, of juist andersom. Na een kleine kwartiertje jagen kregen we de groep weer in zicht. We reden gelijk door want nu hadden we het kunstje geleerd en konden we het wel alleen af. Bovendien was het nog maar zo’n 30km naar Deurne terug. Op een rotonde vlak voor het eindpunt stopte Henk plots voor me. Ik schatte de afstand verkeerd in en botste op zijn Quest. Ondanks dat het allemaal niet erg hard ging deukte de bolle voorkant flink in. Later bleek dat de voorkant toch wel aardig iwas gehavend, de vorm zit er nog wel in maar van de gelcoat zijn stukjes afgesprongen. Toen we na 1 uur terugkwamen bleek dat we als eersten de 150km hadden afgerond. Na zo’n tien minuten kwamen ook de eerste wielrenners weer terug.

Als we volgend jaar de track hebben dan kunnen we er nog een schepje bovenop doen.

Vanavond ga ik maar eens met glasvezel en epoxy in de weer om de neus van de Quest van binnenuit te verstevigen, door het indeuken is de sterkte van het materiaal verminderd. Toevallig heb ik de materialen in huis omdat ik ook bezig ben om een stroomlijn kap voor de Quest te maken. Dit wordt mijn geheime wapen voor de wedstrijden op 2 en 3 juni (mits ik het op tijd afkrijg). Ik ben er nu zo’n twee dagen mee bezig geweest en het blijkt toch een behoorlijke klus. Ook al omdat ik er nul ervaring mee heb. Het is wel een erg leuk karwei. Hopelijk wordt het resultaat ook naar mijn zin.

Gisteren gereden 160km, totaal 12227km

(door een telfoutje klopte de totaalstand niet, bij deze is dat weer gecorrigeerd)

Gewoon woon-werk ritje

Vandaag was het een prachtige fietsdag. Op een klein regen buitje na in de middag is het de hele dag droog en redelijk zonnig gebleven. Dat is wel weer een mooie onderbreking van die reeks dagen met regen. Op de heenweg ben ik langs het Kralingsebos gereden. De 53 km werden in 1:30 gereden.

Op de terugweg kwam een ruiter me tegemoet. Vlak voordat ik kon passeren sprong het paard opzij en maakte rechtsomkeer. Om de zaak niet te laten escaleren kneep ik vol mijn remmen in waarbij mijn rechter wiel blokkeerde. Later bleek dat hierbij de buitenband een fraaie slijtplek heeft opgelopen, die moet ik dus gauw vervangen. Het paard kalmeerde al snel en ik kon er alsnog rustig langs rijden. Het helpt altijd wanneer je het paard (of de berijder) aanspreekt. Dat werkt kalmerend voor het paard.

Ik kon over het algemeen lekker doorrijden, op een paar situaties na waar een automobilist de doorgang versperde en ik noodgedwongen moest wachten. Ik baal altijd enorm van dat soort situaties, het liefst rij ik gewoon door.

de terugrit duurde 1:25 over 50km

Stormachtig rondje westland

De afgelopen week was het niet echt lekker fietsweer. Daarnaast had ik een aantal excuses om niet naar Dordrecht te fietsen, te moe, te slecht weer, geen tijd, enz. Vandaag had ik weer van alles te doen en het leek er niet op dat ik dit weekend nog met de quest op weg zou gaan. Tot Francis vanmiddag zei: jij zou toch gaan fietsen. Toen heb ik de knoop maar door gehakt, heb mijn fietskleding aangetrokken en ben ik ondanks de harde wind in de Quest gestapt. Soms moet je gewoon een schop voor je kont hebben om uit een impasse te komen. En het was best wel spectaculair. De wind was zo krachtig dat het het fietsen in de quest nog maar net ging, een beetje meer wind en het zou te gevaarlijk zijn geworden.

Met dit weer merkt hoe goed de stroomlijn functioneert. Recht tegen de wind in (6-7 Bft) rij je toch maar eventjes 45km/uur. Aan andere fietsers zie je dat het wel degelijk hard waait, die zwoegen met een laag tempo tegen de wind in. Er waren trouwens niet veel fietsers, dat komt misschien ook omdat ik pas vrij laat vertrok (17:30). Om 19:00 was ik weer terug en had ik het rondje van 56km er weer op zitten.

Toen ik in Wateringen reed en een onoverzichtelijk bocht moest nemen kwam er een fietser vanaf de andere kant. Ik moest vol in de remmen en het ging maar net goed. In het voorbijgaan riep de fietser "hee Eduard!" Het bleek Paul te zijn, onze hardloop trainer. Ik moet de draad weer eens oppakken met hardlopen, ik heb nu al een paar maanden niet meer meegelopen.

vandaag 56km in 37km/uur.

Hoelijk volgende week weer op de fiets naar het werk

Royal van zanten toertocht

Vanmorgen meldde ik me om 8:15 bij de Velo om me in te schrijven voor de wekelijkse FTCW toertocht. Voor slechts 2,- kan je dan de uit gepeilde route volgen, bij de tocht van vandaag was er zelfs een koek met koffie inbegrepen. Vandaag kon er worden gekozen tussen de afstanden 70, 120 en 135km. Ik koos voor de langste afstand.

Om 8:30 ging het peleton ervandoor met mij in de Quest in hun kielzog. Uit ervaring weet ik dat ik gewoon achter de kopgroep moet aanrijden. Inhalen heeft geen nut, dan kan ik net zo goed mijn eigen tocht gaan rijden. Bovendien ben ik dan in no time het spoor bijster. Zo nu en dan valt er een groepje wat in snelheid terug, dan haal ik in en ga achter de nieuwe kopgroep aanrijden.

In het begin was het wat fris, met alleen een shirt aan maar gaandeweg werd het warmer en aangenamer. Het tempo lag behoorlijk hoog, ook al doordat we de wind mee hadden. Ik kon merken dat de renners zich behoorlijk hadden ingespannen want na een paar uur begon het tempo wat in te zakken. Na zo'n 70 km waren we bij het stop-punt (het bedrijf Royal van Zanten, een bloemenkweker vlak bij Schiphol). Er waren koeken genoeg maar de koffie was er even doorheen. Toen er na een paar minuten een groep vertrok propte ik de koek naar binnen en sprong ik weer in de Quest, dan maar geen koffie.

We hadden nu wind tegen, voor mij geen probleem maar voor de wielrenners blijkbaar toch wel erg zwaar. Vlak bij Zoetermeer kreeg een van de mannen een lekke band op een stuk waar aan de weg werd gewerkt, dat vol split lag. De hele groep wachtte op hem terwijl hij zijn band verwisselde. Ondertussen maakten een paar mannen een praatje met mij over de Quest. Leuk want meestal heb ik het idee dat ze het maar niets vinden. Zo'n praatje doet het ijs smelten en daardoor krijgen ze misschien ook wat meer begrip voor dit type fietst. Een van de mannen vroeg wat mijn langste tocht was geweest en vertelde me dat hij wel eens de race Trondheim -Oslo (540km) had gereden.

Op de website van velomobiel.nl staat een verhaal van twee jongens die met een C-Alleweder (een soort voorganger van de Quest) via Engeland naar Trondheim rijden, de race van 540km naar Oslo winnen in een recordtijd en daarna weer naar Nederland terugfietsen. De organisatie was niet blij met de ligfietsers en sindsdien zijn deze van deelname uitgesloten (ze kregen ook geen prijs uitgereikt).

vandaag 137km (33,3km/uur gemiddeld)

Wil die gele banaan niet door het rood rijden!

Dat hoorde ik vanmorgen uit de luidspreker van een politieauto die een stuk achter me stond te posten. Ik had al links, rechts, links en achter me gekeken maar blijkbaar niet goed genoeg. Gelukkig lieten ze het hierbij en kon ik gewoon verder rijden. Bij het volgende (rode) verkeerslicht ben ik maar braaf gaan staan wachten tot het weer groen werd. Wat duurt dat lang zeg!

Op de terugweg heb ik ook maar wat vaker op groen gewacht, het wordt al snel zo´n slechte gewoonte om overal maar gewoon door rood te karren.

Heen had ik de wind 4-5 pal tegen, terug was de wind gedraaid en nu schuin tegen 5-6

Naar Dordrecht in 1.29 uur 50km, terug 1.30 uur 53km

Kleine beurt voor de Quest

De afgelopen dagen heb ik niet met de Quest gefietst aangezien we bij onze schoon familie in Frankrijk te gast waren. Heerlijk een paar dagen er tussenuit. Hun huisje ligt in Solre la Chateau, bepaald geen gebied waar je met een Quest heen moet. Het heuvelachtige gebied is wel heel geschikt voor wandelingen, dat is natuurlijk ook lekker om te doen.

Vandaag had ik nog een vrije dag, het hele bedrijf is op 1 mei dicht. Vanmorgen heb ik wat klusjes gedaan en vanmiddag kon ik mooi wat klein onderhoud aan de Quest doen. De constructie is doordacht en eenvoudig, onderhoud kan je dan ook makkelijk zelf. Eigenlijk was het niet eens nodig, ik zie het dan meer als preventief. Zo heb ik de kogel kopjes van vet voorzien, de rem trommels schoon gemaakt en de fiets gewassen en in de (auto)was gezet. Wat me trouwens opviel is dat er hier en daar wat blaasjes in de coating komen, ik hoop dat het niet erger wordt want het geen mooi gezicht.

Om half vijf ben ik nog even een rondje Westland gaan fietsen, om zes uur was ik weer terug met een extra 54km op de teller. Geen bijzonderheden behalve een bijdehante automobiliste die vond dat ik het fiets paadje naast een wegversmalling moest nemen. Dat doe ik dus nooit want dat zijn een soort glasbakken waar nooit geveegd wordt en allerlei troep zich verzameld. Bovendien hoef ik daar niet te rijden, ik heb ook recht op goed asfalt!

Langs de nieuwe waterweg liep een al wat oudere eikel, die dacht dat hij het recht moest doen zegevieren door mijn verdere doorgang te weigeren. Blijkbaar had hij het idee dat mijn fiets gemotoriseerd was. Toen ik geen aanstalten maakte om te stoppen kon hij niet veel anders dan toch maar opzij te gaan. Ik wil nooit veel tijd verspillen aan dit soort gezever.

Het was niet druk onderweg, misschien kwam dit door de best wel harde wind (5 Bft)

totaal 12149 km

drie keer is scheepsrecht

De titel slaat eigenlijk nergens op, behalve dat ik deze week drie keer naar Dordrecht en weer terug ben gefietst. Ik heb de smaak dus goed te pakken en vind het eigenlijk wel een beetje jammer dat er een onderbreking komt op maandag en dinsdag (vrije dagen).

Heen ging gesmeerd, in een van de kortste heen-rit-tijden tot nu toe (1:26). Terug is een ander verhaal. Ik had er zin in en probeerde eens een alternatieve terugrit. Zonder voorbereiding en dan vraag je ook om puzzelwerk! Ondanks dat ging het nog redelijk vlot. Over het algemeen reed ik op goed wegdek, behalve in Rhoon waar het duidelijk achtergebleven gebied is. Voorbij deze plaats is het voor mij bekend terrein zodat ik al weer snel bij de Benelux tunnel uitkwam. Gelukkig hoef ik hier niet meer langs (mijn optimale woon-werk rit gaat door het centrum van R'dam) want het is eigenlijk verschrikkelijk smerig om door deze tunnel te fietsen. Allereerst stond de lift nog vol benzinedamp van de brommer die er voor mij uitkwam. De rit door de tunnel was al even smerig. En de afstand is te lang om je adem in te halen! Het feit dat je je zo inspant maakt het allemaal nog eens extra vies.

Thuisgekomen bleek dat de rit tien kilometer langer was dan normaal. Met wat aanpassingen misschien wel vatbaar voor herhaling.



vandaag 110km, totaal 12095km

met dank aan Jack Dekker, hoe maak ik een link