Hartslagmetingen en uitrichten voorwielen.

Vanavond heb ik een stukje gefietst met de hartslagmeter om. Dat had ik al eens eerder gedaan en toen was mijn indruk dat de meter in de Quest niet goed functioneerde. Achteraf was dat misschien te danken aan een lege batterij want nu functioneerde hij prima (ik moest wel de batterij vervangen).


Het weer is uitstekend geschikt voor deze meting want er staat geen wind en de temperatuur is net lekker met een graad of 18. Ik heb op de heenweg naar Maasluis metingen gedaan en op de terugweg weer. Metingen is misschien een groot woord want om het goed te kunnen doen moeten de omstandigheden zeer stabiel zijn zoals bijvoorbeeld op een hometrainer. Maar ja het is slechts een indicatie:



snelheid Hartslag
35 km/uur 120
45 km/uur 145
50 km/uur 155
55 km/uur 170

Uit ervaring met hardlopen weet ik dat ik een hartslag van 150 lang kan volhouden. Indien ik de hele dag wil doorfietsen zal ik iets rustiger moeten doen met bijvoorbeeld een hartslag van 140.

Afstand vanavond 32 km 40km/uur gemiddeld, totaal 6660 km

Zondag heb ik de uitlijning van de voorwielen gecontroleerd. Hiervoor heb ik twee aluminium L profielen van twee meter gekocht. Deze zijn licht en voldoende recht en buigen niet door onder het eigen gewicht. Aan een zijde van beide profielen heb ik twee gaatjes geboord met een tussenafstand van 24,5 cm. Door de gaatjes steek ik schroefhaakjes welke elk om een spaak heenklemmen. Met twee vleugelmoeren trek ik het profiel tegen de velg aan.



Tussen de velg en het profiel leg ik een stukje aluminium met een dikte van twee millimeter om te compenseren voor het verder uitstekende rubber van de buitenband. Door de afstand tussen de profielen op twee plaatsen te meten zie ik of de wielen goed staan uitgelijnd. Op het moment dat ik de metingen deed dacht ik dat de belasting van de fiets ook nog een rol speelde, achteraf blijkt dit bij een Quest een te verwaarlozen factor te zijn.




Bij mijn Quest staan de wielen perfect parallel, over een afstand van een meter is er geen afwijking te zien. Ik besef dat dat een gelukstreffer is want de uitlijning kan niet erg precies worden ingesteld. Bij de Quest is de kleinste aanpassing op de uitlijning het een slag verdraaien van een kogelkopje (1mm?)

Retourtje Dronten

Gisteren had ik een mooi excuus om naar Dronten heen en weer te fietsen, ik moest immers nodig een nieuwe band hebben voor het rechter wiel. Bij de fietsenmaker in Wateringen hebben ze wel de 20” maat maar niet zulke smalle banden. Bij Velomobiel in Dronten weten ze bovendien precies welke banden goed zijn voor de Quest.

Het weer zou redelijk goed zijn, de beste dag van de week. Althans dat was de voorspelling van maandag, nu zag het er natuurlijk weer heel anders uit. Niets is immers zo veranderlijk als het weer. Toch wel een mooi vak, kan je altijd verschuilen achter deze uitspraak als het niet uitkomt wat wordt voorspelt.

Uiteindelijk viel het nog reuze mee, het zag er wel lange tijd erg dreigend uit maar ik heb maar één flinke bui gehad en dat wat vlak voordat ik bij Velomobiel aankwam.


Het rijden van de GPS track ging beter dan ooit, behalve dan dat enkele verbeteringen die ik dinsdagavond had gemaakt over niet bestaande weggetjes gingen of over wegen waar je met de fiets niet mag komen. Ik denk dat wel 99% van de route over asfalt gaat, geen slechte score. Bovendien gaat de route dwars door het groene hart zodat je van het mooie landschap kan genieten.

Het stuk tot Almere-haven ging vlot, wat is deze plaats eigenlijk maar een dooie boel. Alleen als je heel veel van watersport houdt zou je hier willen wonen. Een stukje verderop heb ik opeens een lekke band rechtsvoor. Ook deze buitenband heeft zijn beste tijd gehad. Ik kan echter geen scherpe stukje in de buitenband ontdekken, wel zitten er een aantal gaatjes in. Amper 10 km verderop gaat het weer fout, nu moet in de binnenband plakken, ik heb immers geen reserve banden meer. Tot overmaat van ramp rij ik even links van het pad met betonplaten af, weer een lekke band. En om het compleet te maken 3,5 km verder de rechterband weer lek, de vierde lekke band op een rij. Nu pluis ik de hele band na en peuter ik alle kleine steentjes uit het rubber. Gelukkig blijft de band heel tot ik bij Velomobiel ben.

Theo is alleen aanwezig, Ymte en Allert zijn naar het EK ligfietsen in Frankrijk verteld hij me. Ik ben net op tijd voor een kopje thee, dat ik ondertussen ook wel nodig heb. Nadat we onze boterhammen op hebben gegeten laat Theo me de verschillende typen banden zien. Ik zie al snel door de bomen het bos niet meer en ga voor de standaard banden die slijtvastheid en lage weerstand goed combineren. Ik verwissel gelijk de rechter buitenband en binnenband. Theo helpt me nog even de remmen wat beter af te stellen en print gelijk een handleiding van de Quest uit, die had ik nog niet ontvangen. Ik koop twee nieuwe voorbanden (binnen en buiten) en een nieuwe achterband, die ik hopelijk pas over een kleine 5000km nodig heb.

De sporing van de wielen wordt nog even gecontroleerd en blijkt prima in orde te zijn. Deze had ik zelf al in het weekend gecontroleerd door twee aluminium L-profielen met klemmetjes tegen de wielen aan te trekken. Voor deze meting maakt het bij de Quest niet uit of de fiets belast of onbelast is.



Op de terugweg wordt ik gelukkig niet meer geplaagd door lekke banden, het vernieuwen van de rechter band werpt zijn vruchten af. Ik heb nu wel wind tegen (ZW, kracht 4) en de snelheid is daarom iets lager dan op de heenweg. Bovendien begin ik nu best wel honger te krijgen en stop een paar keer om wat Sultana’s naar binnen te werken.

De weg rond Muiderberg die ik op de heenweg had gekozen blijkt vanaf deze kant verboden voor fietsers. Ik verleg de route een stukje door het dorp heen. Ander riskeer ik een bekeuring (ik had er pas een van e50,- voor rijden door het rode verkeerslicht en ik vind dat ik voorlopig wel weer genoeg extra belasting heb betaald).



Onderweg maakt ik nog een paar foto’s van de dreigende lucht maar nu blijft het gelukkig wel droog. Als ik Voorburg binnenrijd ga ik eerst langs een snackbar voor een lekkere bak frites met pindasaus. Daarna heb ik gelijk weer extra energie en sprint ik nog even met een bromfietser tot ca 50km/uur.

Binnenkort misschien een nog wat langere tocht, ik ben benieuwd hoeveel kilometer ik maximaal op een dag kan afleggen



Fietsafstand 305 km (33km/uur gemiddeld) totaal 6628 km

Van de mountainbike naar de Quest

Uiteindelijk is de vakantie toch wat langer geworden dan geplanned. Omdat ik geen dringende bezigheden heb konden we er nog een paar dagen aan plakken. Dat betekende ook dat het wat langer heeft geduurd voor ik weer in mijn Quest kon stappen.

De vakantie voerde ons langs een aantal mooie campings in Normandie (Honfleur), het Loire-dal (Chemille), de Dordogne (nabij Aubazines), Bacares en tenslotte naar Angelés. Op de laatste camping hebben we het langst gestaan, samen met onze beste vrienden (Ernst, Barbara en de kids). We hadden al een vaag plan om hier samen te gaan fietsen en dat lukte ook nog. Op de camping verhuurden ze mountainbikes en die heb je in dat gebied ook wel nodig. Tot onze verbazing stonden twee caravans verder goede vrienden van onze buren uit Wateringen, onze kinderen zitten op dezelfde basisschool. Johan had er ook wel oren naar om met ons mee te fietsen en zo waren we met een groepje van drie.

Ernst had de eerste twee dagen nog een racefiets, de enige die ze verhuurden, maar moest die al snel omruilen omdat hij steeds lek reed. Daarmee was hij zijn voordeel kwijt en moest hij keihard werken om ons bij te blijven. Johan is duidelijk de lichtste van ons en dat liet hij steeds zien als we ergens naar boven moesten klimmen. Echt lange beklimmingen hebben we niet gedaan, daar hadden we ook niet echte de tijd voor. Het vergde enige discipline maar we stonden steeds om 6:30 op om tussen 7:00 en 9:00 te kunnen fietsen. Dat was ook wel eens nodig want elke dag kwam ik weer later uit mijn bed. Op de duur wordt je een soort marmot en lig je alleen nog maar te slapen (en een wijntje erbij natuurlijk).

De tochten varieerden van 30 tot 50 km/keer, afhankelijk van het aantal beklimmingen. Het leuke van de mountainbike is dat je elk pad kunt nemen en dat deden we vaak dan ook. Soms betekend dat wel dat je aan het eind rechtsomkeer moet maken omdat het pad doodloopt.



Vrijdag zijn we weer terug gekomen, na een nogal slopende terugreis van maar liefst 1420km. Daarom heb ik Zaterdag wat uitgerust en ben ik vandaag weer eens in de Quest gestapt. De bandenspanning moest eerst met een bar of twee worden verhoogd en ik heb hem maar eens lekker uitgemest en schoon gewassen. Als eerste ritje maar weer een standaard rondje via de nieuwe waterweg. Het was enorm druk onderweg, zowel veel fietsers als veel auto’s. En die laatste reden me weer lekker irritant in de weg. De dagjes mensen genieten zo intens van de natuur dat ze wat langzamer met hun auto’s gaan rijden. En dan zijn er ook steeds weer automobilisten die mij perse moeten inhalen, zodat ze voor mij in het rijtje kunnen gaan rijden. Wat ben ik dan blij als ik weer op het fietspad kan.

Uiteindelijk heb ik toch de nieuwe waterweg bereikt en daar kan het gas erop (bij wijze van spreken ). Na een kilometer of vijf hoor ik ineens een knal en ja hoor ik heb een lekke band. Zeker door glas gereden. Quest op zijn kant gezet en spullen erbij gepakt om de binnenband te verwisselen. Tot mijn grote verbazing blijkt de buitenband finaal te zijn versleten! Dat ik dat niet eerder heb gezien! De rechterband blijkt echter nauwelijks beschadigd. De nieuwe binnenband houdt het een paar kilometer uit en dan sta ik weer stil, nu ben ik weer binnen het bereik van de hulpdienst (Franciska, die ik dan ook maar even opbel). Ik heb immers thuis een reserve buitenband en die kan ze me vast wel even komen brengen. Het blijkt wat lastig uit te komen maar ze springt toch in de auto om me te redden. Ik waag ondertussen nog een tweede en een derde poging en kom uiteindelijk tot op de Maasdijk. Ik bel haar nog een keertje op en even later komt ze aangesneld (de ANWB zou het niet beter kunnen).

Vanaf hier kan ik weer lekker doorrijden, we spreken af bij de Bonte Haas waar het varend bloemencorso voorbij zal komen. Even later langs de N233 richting Den Hoorn gaat een Amerikaanse pick-up (zo’n groot gevaarte) op de weg naast me rijden en roept de dame op de passagiersstoel “45”. En dat blijkt te kloppen. Ik kan de verleiding niet weerstaan en versnel nog een stukje tot 55km/uur. Dan is de weg op en moet ik oversteken richting Bonte Haas.

Het corso is echt de moeite waard. Ik krijg in mijn fiets ook de nodige aandacht, ook als zijn er natuurlijk weer volop opmerkingen over een banaan en waarom ik niet meevaar met het corso.




Na een grondige inspectie blijkt de andere band ook niet meer zo geweldig te zijn, er zit een slijtplek in en hij moet ook wel worden vervangen. Lang niet zo erg als de linkerband. Het is toch wel vreemd, blijkbaar was het rubber flinterdun geworden en ging de slijtage daarom opeens zo snel. (ter informatie: dit zijn de standaard meegeleverde Primo Comet banden) Morgen ga ik maar eens bij de fietsenmaker langs om te kijken wat hij voor me kan doen. Misschien moet ik deze week maar eens naar Velomobiel fietsen voor een paar nieuwe banden, dan heb ik gelijk weer een goed excuus voor een mooie fietstocht. Nu kan het nog, vanaf 1 September moet ik weer in het gareel lopen bij mijn nieuwe baas.

Vandaag 50km, totaal 6314km

Naar Deurne of niet naar Deurne, dat is de vraag!

Het was allemaal zo mooi gepland. Ik zou van Wateringen richting Deurne rijden en mijn vriend Henk, van Deurne richting Wateringen. Ongeveer bij Kaatsheuvel zouden we elkaar tegenkomen (een rit van 100km). Althans, dat was het plan. Toen ik vanmorgen alles gereed had en mijn Quest naar buiten wilde rijden merkte ik al iets vreemd. En ja hoor, een lekke achterband. Ik wilde niet simpelweg een nieuwe band erom leggen met het risico dat deze weer snel lek zou gaan, daarom haalde ik de binnen en buiten band van de velg voor inspectie. Het gaatje was minuscuul klein en werd veroorzaakt door een even groot stukje glas dat nog steeds door de buitenband prikte. Nu ik toch bezig was verwijderde ik ook wat andere stukjes glas die mogelijk in de toekomst ook een probleem kunnen geven. Hierna plakte ik de binnenband en zette ik het geheel weer in elkaar. Tot nu toe ging alles gesmeerd, het enige wat het lastig maakte was al het zand dat uit de wielkast in de buitenband viel.

Bij het op pompen ging het goed tot 4 bar, toen ik verder pompte klonk er ineens een harde knal. De buitenband was van de velg gesprongen en de binnenband was hierdoor geklapt. De vrijkomende lucht had de zwarte wielkap van zijn plaats gedrukt en hierbij ook nog de fiberglas versteviging-ring gebroken. Dat leverde wel een probleem op aan gezien deze wielkap aan de as-zijde van het wiel zit., ik kon de rand stuk knippen of proberen de versteviging weer te repareren, dat laatste heb ik gedaan door het verbindingsbusje uit te boren om opnieuw een ring van de fiber te maken. Helemaal lekker zat de wielkap niet omdat hij nu net iets te klein was geworden. Later bleek hij ook weer los te raken en heb ik hem met tie-wraps definitief vastgezet, ik moet bij een andere gelegenheid maar een nieuwe monteren.

Toen ik klaar was had ik nog te weinig tijd om de afgesproken plek op tijd te bereiken. Henk was gelukkig nog niet op weg zodat onze rendez-vous kon worden gecancelled. Begin Augustus gaan we een weekje samen met onze Quest op pad en kunnen we de schade ruimschoots inhalen.

Om toch nog wat te fietsen heb ik maar een rondje gedaan. Erg veel inspiratie had ik echter niet, het ging ook niet echt lekker, blijkbaar nog door het tochtje van vorig weekend.

Eerst ben ik langs de weg richting Maassluis gereden op het stuk waar ik onlangs nog de tijdrit had gereden. Heen had ik wind pal tegen maar terug kon ik toch nog aardig doortrappen, zonder dat er echt de vonken vanaf vlogen, mijn benen wilden niet echt hard gaan. Toch zagen enkele automobilisten nog kans me vervelend in de weg te rijden. Ik bleef noodgedwongen achter een vijftal auto’s aankarren met een gangetje van net onder de 60km/uur. Inhalen was natuurlijk uitgesloten, daar mistte ik snelheid en kracht voor. Plots echter haalde een of andere muts in een volvo me in om pal voor me weer in de remmen te gaan. Ik vond dit wel zo’n debiele actie dat ik een poging waagde om de trut weer in te halen. Dit verhinderde ze door snel naar links te gaan om me zo de doorgang te versperren. Toen ben ik er maar achter gebleven maar maakte haar wel duidelijk dat ik het er bepaald niet mee eens was door mijn toeter even lekker te laten klinken.

Verder geen wilde dingen meegemaakt.

Vandaag 68 km, totaal 6264 km (voorlopig komt hier niets bij omdat we nu eerst op vakantie gaan)

Terugrit uit Texel per LF1

Bij het bedenken van de terugrit twijfelde ik welke variant ik zou nemen, de LF1 route of een zelfbedachte route via Alkmaar. Omdat ik me niet wilde haasten reed ik om 6:20 al richting veerpont, zo had ik alle tijd en kon ik toch nog naar de high-tea van Michelle haar school welke om 16:00 uur als afsluiting van het schooljaar werd gegeven. Op de boot schreef ik nog wat plaatsnamen op van de route waarvan het eerste stuk me tot in het centrum van Alkmaar zou brengen. Toen ik echter van de boot afreed wist ik dat het toch de LF1 route zou worden, ik had immers alle tijd en op deze manier was er ook minder kans op foutrijden aangezien ik de track in mijn gps had geladen.

Op zich is de LF1 ook een unieke route, je gaat van noord naar zuid en komt bijna niemand tegen, zeker niet als je vroeg vertrekt. Het is echter geen snelle weg want het schiet natuurlijk niet op als je over schelpenpaadjes met veel bochten moet rijden. Andere stukken zijn weer een lust om te doen, bijvoorbeeld als je met 50 km/uur naar beneden zoeft op een perfect stukje asfalt met mooie bochten.

De track had ik gevonden op de website gpstracks.nl Het bleek dat de track niet helemaal overeenkwam met de aanwijzing door de ANWB bordjes. Op sommige plaatsen ontbraken ook de bordjes en moest ik weer op de gps vertrouwen (wat moet ik toch zonder dat ding). Het is wel jammer dat ik maar 500 punten kan opslaan, de originele track had veel meer punten. Zo’n duinroute heeft zoveel zijwegen, sommige aanwijzingen gaan bij het vereenvoudigen van de track verloren wat de kans op missers vergroot.

Naarmate de dag vorderde kwam ik meer fietsers tegen, je kan wel merken dat het nog geen vakantietijd is, anders was het nog veel drukker geworden. Vlak voor Bergen aan zee reed ik een mooi strak stuk asfalt op dat blijkbaar net gelegd was. Na twee kilometer kwam ik bij een strandafslag uit en kon ik alleen nog terug. Waren alle paden maar zo mooi als deze!

Het beleid (of wan-beleid) van Rijkswaterstaat is me toch een raadsel. Je komt werkelijk allerlei soorten paden tegen: strak asfalt, hobbelig asfalt, betonplaten, schelpenpaadje, klinker paadjes, enkele drempels, dubbele drempels (waar de quest de drempel raakt) en hekken waar geen quest doorheen kan (een rolstoel of scootmobiel misschien ook wel niet). Waarom wordt er niet overal goed asfalt gebruikt, dit is niet alleen voor fietsen veel beter maar ook voor skaters bijvoorbeeld. Het lijk me ook goedkopen dan bestraten.

Ik was nu beter voorbereid op het watergebruik en had daarom een fles bevroren water meegenomen. Zo kon ik nu en dan een slokje heerlijk koud water drinken. Misschien dat ik ook beter aan de warmte gewent was, naar mijn idee was het niet zo warm als afgelopen zondag.

Ik was weer thuis na circa 6,5 uur. Afstand 169km, totaal 6182 km

Omrit naar Texel

Ik heb een tijdje het plan om een lange fietsrit te maken. Op andere weblogs lees je wel verhalen van tochten van vele honderden kilometers. Daar steekt mijn dag-record van 190km schril bij af. Het rijden van een lange tocht moet je naar mijn idee ook in stappen aanpakken, niet gelijk starten met een mega afstand. Als je een lange tocht wil rijden moet je naast voldoende tijd ook een doel hebben.

Momenteel heb ik voldoende tijd omdat ik net tussen twee banen in zit, bij de ene werkgever heb ik ontslag genomen, bij de andere ga ik in augustus weer aan de slag. Een mooi doel is: een paar daagjes bij mijn ouders op Texel langs gaan. En als ik dan ook nog eens via een flinke omweg rij dan is alles compleet.

Vanmorgen heb ik de banden nog even opgepompt, want je hoort vaak van fietsbanden die langzaam leeglopen. Het vreemde is dat mijn banden eigenlijk nauwelijks druk kwijtraken, maar dat weet je pas als je het probeert, wat ik wel regelmatig doe! Verder nog even alles ingeladen en een 1,5 liter fles met limonade gevuld, dat moet maar genoeg zijn en ander haal ik nog wel extra bij een tankstation supermarkt.

Als leidraad had ik een tweetal routes aan elkaar geknoopt (de rivierentocht van gpstracks.nl en de tocht Den-haag haaksbergen van snelfietsroutes.nl). Een deel van deze routes sloten naadloos op elkaar aan. Verder heb ik het stuk vanaf Weesp zelf samengesteld met het programma mapsource met de kaart van Nederland.

Het eerste stuk ken ik al goed want dat heb ik al een paar keer gereden. Op een bepaald punt zag ik aan mijn gps dat ik verkeerd was gereden, ik had natuurlijk met het tweede deel van de route verder moeten gaan maar ik was zonder na te denken richting haaksbergen gereden. Via de rivierentocht kom je op werkelijk schitterende plekjes. Het is wel een enorme slingerweg, er zit bijna geen recht stuk in. Bovendien rijdt het enorm om, maar dat was ook de bedoeling.
Op een bepaald stuk reed ik per abuis aan de verkeerde kant van een sloot, dat is soms lastig om te zien op de gps. Na een paar kilometer hield de weg op en kon ik niets anders dan omkeren.

Bij Abcoude zag ik ineens een Quest me tegemoet rijden. Nee, niet één er kwam nog een tweede en een derde, een alleweder en een aantal ligfietsen. Toen zag ik dat een Quest me nogal bekend voorkwam (met een parapluutje van een kinderwagen), ik wist gelijk dat dit Wim Schermer moest zijn. Dit was wel een ongelooflijk toeval dat ik die jongens nu net tegenkwam, ze waren blijkbaar onderweg voor hun tocht van 270 km. Er werd nog geroepen, dat ik de verkeerde kant opging maar ze waren weer weg voor ik kon reageren.

Bij het IJsselmeer werd het wel steeds drukker, meer mensen op de fiets en meer mensen in de auto of op de motor. Ik begrijp niet wat er leuk is aan het stapvoets rijden met een auto of motorfiets langs de rand van het IJsselmeer. Voor mij was het zeker nu en dan behoorlijk vervelend omdat ik die auto’s niet kan passeren als ze me in de weg rijden.

Ondertussen had ik er al een 1,5 liter fles spa bijgekocht en een blikje limonade. Wat smaakt dat toch heerlijk als je zoveel dorst hebt. Uiteindelijk heb ik het daar ook niet mee gered en heb ik de fles nog een keer laten vullen. Samen met nog wat blikjes en glazen water heb ik over de hele dag zeker 7 liter gedronken.

Na Medemblik kreeg ik wat moeite met de benen. Ook mijn rechterknie begon te protesteren. Maar over de hele rit lukte het toch om het gemiddelde op 30km/uur te houden. Hier ben ik eigenlijk wel tevreden mee, het rijden van een flinke afstand was immers de opgave.

Bij de boot naar Texel hoefde ik maar kort te wachten. Op Texel volgde ik weer de kustlijn richting Oude Schild. Hier stopte ik even om een lekkere vette patat met mayo te eten, hoewel ik de hele dag eigenlijk geen honger heb gehad. Rond 6 uur was ik bij mijn ouders.

Rit 282 km, 30km/uur gemiddeld totaal 6014 km

Snelle trainingsrit

Op de terugweg van mijn werk was ik zo moe dat ik achter het stuur van mijn auto zat te knikkebollen. Mijn werkgever is verhuisd naar België en vind het maar gewoon dat ik nu twee keer per dag anderhalf uur in de auto zit. De lange rit breekt me nu, na de eerste twee werkdagen, al op. Niet dat ik het erbij laat zitten, ik ben al aardig succesvol bezig om een nieuwe baan te zoeken.

Om wat tegengas te geven aan dat geluier achter het stuur van de auto besloot ik om vanavond maar eens flink hard te gaan fietsen in de Quest. Als parkoers heb ik eerst een warming-up tot vlak voor schipluiden, dan een snel recht stuk over de Gaagweg dat ik vier keer rijdt, en tenslotte een cool-down.

Althans dat is de theorie. In de praktijk ga ik in het eerste en laatste stuk al veel te snel en laat ik me niet inhalen door wielrenners. Maar dat is de aard van het beestje.

Het leuke van de Gaagweg is dat het redelijk rechte weg is met maar één lastig punt daar waar de Molenweg op de Oostgaag uitkomt en over gaat in de Westgaag. Dat punt is onoverzichtelijk vanuit mijn lage gezichtspunt en dus moet ik wat snelheid terugnemen. Maar verder kan ik zo hard fietsen als ik wil. In enkele glooiende bochten moet ik me een klein beetje inhouden.

In de grafiek kan je de verschillende stadia mooi onderscheiden:

- Ca 10 minuten opwarmen
- Rit van ca 9 minuten. In het eerste stuk sloof ik me nogal uit om een tweetal wielrenners in te halen. Hier haal ik de top van 61km/uur.
- Aan het einde keer ik om en herhaald het stuk zich. Hier rij ik een heel peloton wielrenners (man of twintig) voorbij die allemaal dezelfde outfit dragen. Ik denk dat het een wielerclub is.
- Tweede keer richting Maasluis
- En laatste keer weer terug naar startpunt. Een wielrenner die ik inhaal zet aan en komt eerst nog dichterbij. Hij ziet al snel in dat hij niet kan aanhaken en valt weer terug naar zijn maatje.
- Veertig minuten in een rustiger tempo om wat af te koelen.














Resultaat:

Hele rit 56,5 km in 1:27 uur (39 km/uur gemiddeld). Totaal 5732 km
Snelle stuk 28,5 km in 0:37 uur (46 km/uur gemiddeld)

De wind stond bij het snelle stuk steeds dwars op de rijrichting. (6 km/uur NW).

Ik wil in September meedoen aan de wedstrijden op Texel. Ik denk dat dit daar een goede training voor is. Bij die rit had de winnaar een snelheid van meer dan 50km/uur over 41km

Van de drup in de regen.

Eigenlijk wilden we vanmiddag naar Parkpop gaan maar omdat de weersvooruitzichten zo slecht waren hebben we dit plan laten varen. In plaats daarvan ben ik in de Quest gestapt voor een heerlijk rondje fietsen. Een uitgedachte route had ik nog niet, die komt hopelijk onder het fietsen wel boven dwarrelen. Het gevaar is dan wel dat ik me snel ergens in een woonerf vastrij en dan lijkt het snel meer op een puzzelrit met weinig snelheid.

Vanaf wateringen kwam ik al snel op het trace van de A4 uit, op deze manier vermijdt ik het autoverkeer. Vanaf daar ging het langs de rand van Delft richting Schiedam. Toen ik vertrok regende het slechts heel matig maar nu kwam er al meer en meer uit de lucht vallen. Boven een bepaalde snelheid stuiteren de druppels op de Quest en krijg je ze recht in je ogen. Om dat te voorkomen hield ik mijn zonnebril maar op, alleen moet ik dan voldoende vaart houden ander beslaat hij.

In Schiedam reed ik door het park richting Kethel, een klein dorpje dat geheel door Schiedam is omsloten. Na het dorpje kon ik nog een stukje door het groen rijden maar uiteindelijk was dat ook op en kwam ik in Rotterdam uit. Voor de verandering is dat wel leuk maar snel is het niet en je moet voortdurende op je hoede zijn voor de automobilisten. Door de Maas een stukje te volgen kwam ik bij de Erasmusbrug uit welke ik daarna ook overstak. Aan de andere kant van de brug kon ik simpelweg de borden richting Brielle volgen. Het valt op dat er in Rotterdam toch nog heel veel groen is. De fietspaden lopen nu en dan door het groen heen, maar dat duurt natuurlijk nooit echt lang.

Na Rotterdam zuid kwam het me opeens bekend voor, hier had ik immers afgelopen vrijdag nog gereden. De bordjes stuurden me via Rhoon, Hoogvliet, over de Spijkenisserbrug, Spijkenisse tot vlak voor Brielle. Hier sloeg ik rechtsaf naar het pontje naar Maassluis. Ik mocht de overtocht dit keer bij een dame betalen die zichtbaar (oranje petje) al helemaal in de stemming was voor de voetbal wedstrijd van vanavond tegen Portugal. Op de pont kreeg mijn Quest de nodige belangstelling van een drietal medepassagiers.

Aan de overkant ging ik zo snel mogelijk weer richting Wateringen, ik was immers al weer lang genoeg op pad geweest. Een oude, stinkende, Toyota-jeep reed tergend langzaam voor me uit, inhalen was geen optie dus ik mocht zijn uitlaatgassen inhaleren. Een andere automobilist spoot me even later voorbij met veel onnodig machtsvertoon. Je hoeft mij niet te laten zien dat een auto meer pk’s heeft dan een mens. Vijftig meter verder moest hij weer vol in de remmen voor het kruispunt dat hij moest oversteken. Toch wel zonde van al die verspilde brandstof.








Vandaag 82km in 3 uur, totaal 5672km

Bijna-botsing in bijna Zeeland

Het voordeel van vier dagen per week werken is dat je een extra dag vrij hebt. Meestal heb ik op mijn vrijdag nog voldoende omhanden dat het niet echt tot fietsen komt. Vanmorgen heb ik eerst een klusje beetgepakt, de slaapkamerdeur moest nog steeds een keer kaal worden gemaakt. De deuren van ons huis zijn van mooi grenen gemaakt. In de zestiger jaren vonden ze het mooier staan om er hardboard platen tegen aan te spijkeren, deze heb ik er weer vanaf gehaald zodat de panelen weer tevoorschijn komen. Maar als je A zegt moet je ook B zeggen, dus als de panelen eraf zijn moet ook de verf worden verwijderd. Dat is bij de meeste deuren al gebeurt, op één deur van de slaapkamer na. En dat tijdrovende klusje heb ik vanmorgen geklaard. Als beloning ben ik daarna met de Quest op stap gegaan.

Ik wilde al een hele tijd een wat groter rondje fietsen. Het plan was om eerst een deel van mijn woon-werk route te fietsen tot voorbij de Heinenoord tunnel en om dan rechtsaf te slaan richting Zeeland. Ondertussen heb ik ook wat alternatieven uitgeprobeerd, die allemaal desastreus uitkwamen, dat kan je wel zien aan de slingers die ik rond Rhoon maak. Dit gebied is druk bezaaid met spoorwegen en snelwegen en er zijn maar enkele plaatsen waar je ze kunt kruisen. Na de tunnel dus rechtsaf, later bleek dat ik ook een fietspad langs de oude Maas had kunnen volgen, in plaats daarvan reed ik dwars door het levendige (grapje) dorpje “Oud Beijerland”. Vandaar bleef ik de dijk volgen tot ik in het ookzo prachtige “Nieuw Beijerland “ met de pont kon oversteken. Het valt me op dat de tarieven nogal van keer tot keer verschillen. Op deze pont betaal je bijvoorbeeld 50 cent, terwijl ik op de pont bij Rozenburg de ene keer 80 cent betaal en vandaag zelfs 110 cent. Zij er misschien dagprijzen voor deze veerdiensten of snabbelen die pontjongens er een beetje bij?

Na de pont bleef ik het water volgen. Hier is het een echt paradijs voor Questrijders, lange rechte wegen met perfect asfalt en bijna geen andere weggebruikers. Je komt hooguit een enkele fietser of een paar schapen tegen. Om de paar honderd meter moet je wel een vee-rooster oversteken wat een behoorlijk kabaal maakt. Dit duurde tot aan Hellevoetsluis waar ik aardig gas terug moets nemen om de haven te ronden. Een oudere man, die er uitzag als een soort Einstein, gebaarde dat ik de straat niet mocht in fietsen terwijl er duidelijk stond aangegeven dat het een-richtings verkeer alleen voor auto’s gold. Blijkbaar kon hij het onderscheid auto-fiets niet goed bepalen.

Na de haven reed ik nog een stuk door langs het water. Ik wilde nog wel verder rijden maar de tijd begon al te dringen, ik moest uiterlijk om zeven uur weer thuis zijn om op de kinderen te passen. Francis zou vanavond immers aan de oranjeloop meedoen en om 9 uur kwam Michelle weer thuis van haar schooltripje naar Engeland. Dat betekend dat ik helaas weer noordwaarts moest. Dat ging redelijk vlot, tot ik me in Brielle vastfietste. Als je eenmaal zo’n nieuwbouwwijk binnenrijd dan kom je bijna niet meer uit. Uiteindelijk lukte het toch en kon ik mijn weg vervolgen. Op een van de binnenweggetjes reed een personenauto netjes achter me aan, ik zat net onder de 50 km/uur en dat is toch niet echt langzaam. Even later sloot een busje zich aan en ik weet dat bestuurders van busjes altijd haast hebben. Zo ook deze man en vlak voordat ik het dorp bereikte haalde hij de personenauto in zodat hij achter mij kwam te rijden. Hij wilde gelijk doorstoten naar de eerste plaats maar ondertussen zaten we vlak voor een onoverzichtelijke bocht. Dit kon hem natuurlijk niet weerhouden en hij scheurde met veel misbaar langs mij heen. Daarbij leek hij ook de koppeling ruim te laten slippen om de bus meer lawaai te laten maken. Al met al best wel stoer niet? Helaas kwamen er in die bocht twee auto vanaf de andere kant aangereden waarvan de eerste remde. De tweede had dat wat laat door en moest vol in de ankers, daarbij het nodige rubber verbrandend. Een paar honderd meter later zie ik de bus weer geparkeerd staan, de bestuurder liep juist naar zijn woning, zo maakt hij zijn ritjes toch nog spannend!?

Op het pontje naar Maassluis zag ik een leuke variant op de kaart staan, bij de waterkering rechtsaf het spoor over en dan het fietspad naar Westerlee volgen. De theorie is weer mooier dan de praktijk want de spoorweg overgang was afgesloten met een groot hek dat ik maar niet verder heb bekeken. Een stukje verderop kan je immers ook het spoor over en dat heb ik toen maar gedaan. Vanaf hier was het een beetje improviseren maar uiteindelijk kwam ik toch weer heelhuids in wateringen aan.

ps: Ik dacht dat ik al in Zeeland was geweest, maar dan moet ik nog een stukje verder. Misschien volgende keer!

Vandaag 132km in 4:30 uur (29km/uur gemiddeld), totaal 5592km

Kort trainings rondje

Aangezien de inboedel van mijn kantoor halverwege Dordrecht en Essen is had het geen zin om vandaag naar het werk te gaan. Veel zin om te gaan fietsen had ik ook niet omdat het de hele morgen aan een stuk bleef regenen. Toen vanmiddag eindelijk de lang verwachte zon doorbrak heb ik ook snel de Quest gepakt en ben ik op pad gegaan. Helaas was er niet zoveel tijd meer om een grote tocht te gaan maken, dus maar weer het standaard training rondje met een kleine variatie. Toen ik net op weg was merkte ik dat de wind al aardig aan het toenemen was. Naarmate ik dichter bij de nieuwe waterweg kwam werden de windvlagen sterker. Tussen Schipluiden en Vlaardingen had ik bewust de autosluiproute vermeden omdat ik niet wist wat ik daar zou aantreffen. Bij de doseer installatie aangekomen zag ik dat de automobilisten toch wel snel leren, er stonden hooguit tien auto’s te wachten. Het zou ook kunnen dat er op dit moment (15:40) nog geen file op de A13 stond. Ik reed snel verder over het fietspad langs de vaart en had dus toch al geen last van files. Vanaf hier snel naar de nieuwe waterweg waar ik het tempo lekker kon opvoeren. Dit fietspad langs het water is redelijk recht en behoorlijk lang maar over het grootste stuk toch niet echt snel omdat het wegdek te grof is. Op enkele stukken is het asfalt wel glad en dan loopt de snelheid al gauw verder op.

In Hoek van Holland aangekomen draai ik om en ga ik in tegengestelde richting weer terug. Nu heb ik de wind pal van rechts en merk ik dat de wind de kritieke sterkte bijna bereikt. En hiermee bedoel ik dat bij een nog sterkere wind de kans op omvallen aanzienlijk wordt. Zover kwam het gelukkig niet en ik bereikte veilig het einde van het fietspad in Maassluis, vlak voor de pont naar Rozenburg.

Vanaf hier was het echt feest want nu had ik de wind pal van achteren. Dit stuk weg richting Schipluiden is zodanig recht dat ik nauwelijks in de bochten hoef te remmen. De maximum snelheid is hier 60 km/uur en daar bleef ik net onder. Desondanks was de gemiddelde snelheid over dit stuk van 15km toch “slechts” 42 km/uur omdat je soms toch in een bocht moet remmen of op een afslaande auto moet wachten. Er zijn hier in het Westland nauwelijks stukken weg waar je lange tijd voluit kunt rijden zonder enige hinder. Ik denk dat ik daarvoor toch met het pontje moet oversteken richting Zeeland.




Na twee uur was ik weer thuis: 70km, 35km/uur gem. Totaal 5460km

Rit in de middagzon

Afgelopen dinsdag ben ik nog heen en weer naar Dordrecht geweest. ‘s Morgens ging ik niet zoals gewoonlijk over de holyweg maar reed ik voor de verandering langs de vaart. Toen ik bijna bij Vlaardingen was aangekomen zag ik daar een vreemd schouwspel, een rij van circa 40 auto’s stond stil langs de Holyweg. Eerst dacht ik aan een ongeluk maar toen drong tot me door welk heugelijk feit zich aankondigde: de doseerinstallatie was in gebruik genomen. Blijkbaar had men geoordeeld dat het naastliggende fietspad dat inderhaast was aangelegd aan de eisen voldeed. Hopelijk levert voldoet deze ingreep aan de verwachtingen en wordt het misbruiken van deze sluiproute hiermee aan banden gelegd.
Toen ik ’s avonds weer terugreed was ik het hele voorval al weer vergeten tot ik bij de beweegbare autosluis aankwam. Er stonden drie studenten bij met oranje hesjes die de automobilisten blijkbaar een aantal vragen wilden stellen. Aan mijn kant stond geen auto, dus ik kon doorrijden zonder gebruik te hoeven maken van het veel te smalle fietspaadje. Eerst dacht ik weer een veertigtal auto’s aan te treffen maar aan de rij kwam bijna geen einde. Uiteindelijk bleek de rij wachtende auto’s meer dan 800 meter lang te zijn. Later las ik in de krant dat een aantal automobilisten de verkeersregelaars wilden molesteren waarna de politie ze moest ontzetten. Waarschijnlijk stond er op dat moment en fikse file op de A13, daarmee wordt het sluipverkeer flink gestimuleerd. Het zal wel een paar dagen duren voordat men weet dat de sluiproute geen tijdvoordeel meer oplevert. Ik hoop wel dat het ook daadwerkelijk veiliger wordt voor fietsers, ik heb hier zelf ook al een paar hachelijke momenten gehad doordat automobilisten roekeloos en/of veel te hard reden op deze smalle weggetjes (die stammen uit de tijd dat men nog met paard en wagen reed).

Heenweg: 56km 31km/uur gemiddeld. Terug: 57km 33km/uur gemiddeld

Vanmiddag nog even lekker een rondje gemaakt. Nou ja, eigenlijk geen rondje. Eerst naar Schipluiden, Maassluis, Hoek van Holland en dan in de omgekeerde volgorde weer terug. Op de heenweg passeerde ik een klein peloton wielrenners met flink snelheidverschil, dat voelt natuurlijk altijd goed. Onderweg kwam ik nog verschillende groepjes wielrenners en tourfietsers tegen, het was ook wel een lekker dagje om te fietsen. Voor de verandering had ik de kap er weer eens op, dat levert waarschijnlijk tocht wel iets snelheids winst op maar is ook verschrikkelijk warm.

Omdat het vrij druk was met al die fietsers moest ik een aantal keer in de remmen en besloot ik om niet door de duinen verder te rijden maar om de route in omgekeerde volgorde terug te rijden. Op het fietspad in de duinen achter treinstation Maassluis west schrok ik me een ongeluk toen een medelander van Noord Afrikaanse afkomst me passeerde op een scooter zonder nummerplaat. Hij wurmde zich tussen mij en een tegenligger door die ik juist aan het passeren was. Hij reed naar mijn idee wel 70 a 80 km/uur en droeg natuurlijk ook geen helm (staat niet stoer). Hij kwam zo dicht langs me dat de Quest en van heen en weer slingerde, het scheelde werkelijk niks of hij had me geraakt. Of hij in dat geval was gestopt daar hoef ik me geen illusies over te maken.

59 km, 38km/uur gemiddeld, totaal 5390 km

Zondags ritje Zeeland

Het fietsen zonder het zwarte dekje is goed bevallen, zo goed dat ik gisteren een wat langere tocht heb gemaakt richting zeeland. Niet zo lang als ik zou willen want ik moest om 12 uur weer terug zijn. Mijn dochter Michelle was uitgenodigd om piano te spelen op het open podium in de hofboerderij in Wateringen en daar moet ik natuurlijk bij zijn. Als route had ik de snelfietsroute naar de Brouwersdam gekozen. Ik zou wel kijken hoever ik kon komen als ik maar op tijd terug was. Om kwart over 8 reed ik weg, iets later dan de bedoeling maar het is ook niet gemakkelijk om zondag morgen vroeg je bed uit te komen. De temperatuur was gelijk al lekker, zelfs in een shirt terwijl de beschermende kap thuis lag. Bij de veerpont naar Rozenburg kwam ik een grote groep van wel veertig wielrenners tegen. Een paar maakten de gebruikelijke opmerkingen over het naar de overkant varen in de Quest (leuk hoor, die had ik nog niet gehoord maar mijn tijd komt nog wel). Ik moet er niet aan denken bij deze sterke stroming, zelfs de boot moet nog aardig zijn best doen om op het goede punt uit te komen.

Aan de overkant aangekomen fietste ik de eerste kilometers met de groep mee, dat kon ook niet anders omdat de paadjes te smal waren om in te halen. Een stuk verderop liet ik de groep achter me om op mijn eigen tempo te gaan fietsen. Na ongeveer anderhalf uur besloot ik dat het weer tijd was om terug te gaan, zo zou ik op tijd terug moeten zijn. Waar ik geen rekening mee had gehouden is de veerpont, die voor mijn neus vertrok zodat ik extra lang moest wachten voor ik kon overstekken. Er zat niet anders op dan vol gas naar huis te rijden, de 20 kilometer van de pont tot aan huis reed ik met een gemiddelde van 40km/uur. Ik had nog net genoeg tijd om even te douchen, anders was het wel erg onsmakelijk geweest voor de ander toeschouwers. Michelle speelde de sterren van de hemel met het perfect ingestudeerde nummer van de film Amelie. Ze viel ook erg op doordat ze de drie nummers geheel uit haar hoofd speelde.

95 km

Vandaag weer een retourtje Dordrecht. Op de heenweg langs de Kralingse plas en daarna de Bienenoord brug over. Beter fietsweer kan ik me niet wensen. Op de terugweg weer door de tunnels. Bij Vlaardingen kwam ik een grote klas giechelende kinderen tegen, een aantal vond mijn Quest op een banaan lijken. Op de Holyweg weer het oude liedje, de doseer installatie staat nog niet aan. Vlak voor Schipluiden werd ik bijna van mijn sokken gereden door een automobilist die zo’n haast had dat hij mij maar even in de kant drukte. Het scheelde maar heel weinig! Echt een absurde situatie, je kan wachten op het volgende ongeluk. Zelfs een doseerinstallatie voorkomt niet dat automobilisten veel te hard rijden om de schade weer in te halen. Er zou eigenlijk aan beide zijden van de weg een dergelijke vertraging moeten zijn.

Vandaag 107 km, totaal 5214 km

Trainingsrondje zonder kap

Afgelopen woensdag heb ik weer eens zowel ’s morgen als ’s avonds te tunnelroute gekozen. Een leuk detail dat ik kan noemen is het onderhoud van de lift in de Beneluxtunnel. Er stond een monteur op de lift en een glazenwasser was de ruiten aan het lappen. Toen ik kwam aanrijden dacht ik eerst van, shit dat moet mij weer overkomen. Ik vroeg de man of ik nu soms een stukje om moest rijden, daar kon hij wel om lachen en hij gaf aan dat ik er snel in kon. Ondertussen bedacht ik me dat dit wel eens een leuke test was om te kijken hoe ik zonder lift door de tunnel kon. Daarvoor stapte ik uit en ging ik met Quest en al op de roltrap staan, dit ging eigenlijk heel erg makkelijk. Alleen stootte de onderkant van de Quest tegen de trap toen ik beneden was gekomen.

De Heinenoord tunnel ging een stuk vlotter, daar kan je immers gewoon doorheen fietsen. Halverwege het stuk tunnel-Gravendeel vergiste ik me en reed ik Maasdam binnen. Ongelooflijk dat een mens zelfs in een fiets kan zitten slapen. Ik vond al snel de juiste richting terug maar vlak voor Gravendeel reed ik weer te ver door. Omdat ik geen zin had om door dit pittoreske dorp te fietsen keerde ik om en vond ik de juiste afslag terug. Mede door het prachtige weer was het een heerlijke ritje met de Quest.

Op het stuk tussen Vlaardingen en Schipluiden is de verkeer doseer installatie alweer buiten werking gesteld omdat men er achter kwam dat het fietspad langs de blokkade was vergeten. Nu wordt er in alle haast een fietspaadje van een meter breed als pleister op de wonde langs de blokkade gelegd. Dit paadje slingert zich tussen struiken en bomen (die natuurlijk niet mogen worden gerooid) zodat je ook niet kunt zien of er een tegenligger aankomt (er is maar één paadje voor beide richtingen). Ik ben benieuwd hoe ik hier volgende keer doorheen kom. Wel vind ik het positief dat er nu eindelijk iets aan dit sluipverkeer wordt gedaan.


Heen 59 km, 32 km/uur gemiddeld. Terug 56 km, 34 km/uur gemiddeld


Vanmiddag Heb ik voor het eerst een ritje in de Quest gemaakt zonder het zwarte dekje. Ik dacht steeds dat dit funest zou zijn voor de stroomlijn, maar nu blijkt dat toch reuze mee te vallen. Ondanks de drukte, er waren nogal wat mooi weer fietsers onderweg, halde ik toch een rit gemiddelde van 35 km/uur zonder dat ik me echt moest inspannen. Omdat het zo druk was moest ik een aantal keer flink in de remmen omdat het niet mogelijk was fatsoenlijk te passeren. Ik vindt het zelfs nogal asociaal om anderen te hinderen omwille (wat een mooi woord) mijn eigen tempo. Alleen op het laatste stukje (de Lozerlaan) was ik wat minder netjes door me tussen de auto’s te begeven en ze zelfs hier en daar in te halen. De automobilisten mogen immers maar 50km/uur en daar hou ik me niet altijd aan. Eén automobilist toeterde (niet vriendschappelijk) toen hij door mij werd ingehaald. Hij moest immers voor het rode stoplicht (met camera) stoppen terwijl ik naar het fietspad snelde om daar over te steken.

Ik heb mijn nieuwe speeltje binnen (Garmin topo Nederland) en hoop nu mijn ritten nog beter te kunnen plannen. De eerste indruk is goed, al is het grafisch niet zo mooi als bijvoorbeeld Microsoft autoroute (maar ja daar staan weer geen fietspaden op).


Hier staan een paar voorbeelden van kaartjes.






Vandaag 50km, 35km/uur gemiddeld. Totaal 5010 km (joepie, de 5000 gepasseerd!)

Terugslag na uitbundig weekend

Het tochtje op de racefiets van afgelopen zaterdag heeft ervoor gezorgd dat mijn ligfiets prestatievermogen een behoorlijk dip heeft gekregen. Terwijl de overstap naar de racefiets zonder enige problemen verliep heb ik het nu in de Quest vreemd genoeg extra zwaar. Dat merkte ik gisteren al toen ik tussen de bedrijven door een klein rondje maakte. Bij de start merkte ik toen al dat het fietsen me moeilijk afging, ik had gewoon niet veel kracht in mijn benen. Daarom wilde ik het tempo laag houden, tot en stel dagjes mensen in hun auto er echt om vroegen om te worden ingehaald. Daarvoor moest ik de snelheid wel even opvoeren van 50 naar 60 km/uur. Gelukkig niet voor een al te lange afstand.

Vanmorgen moest ik natuurlijk wel weer met de Quest om de calorieën van het heerlijke etentje op de radarboot kapitein Kok van gisteravond te verbranden. Voor dit uitstapje waren wij samen met Franciska en zo’n 180 anderen uitgenodigd door Paul (onze hardloop trainer) en zijn vrouw Gerda. Gelukkig hoefde ik niet zo vroeg te vertrekken en reed ik vooral in het begin redelijk rustig. In Sion moest ik wel erg rustig aan doen omdat er een vrachtwagen voor me reed, die ik door de smalle weg niet kon passeren. In Rotterdam was het weer zoeken tussen alle fietspad-omleidingen. Toen ik eindelijk weer op bekend terrein was, de Coolsingel, Hoorde ik ineens de harde klap van een bierglas dat ik aan stukken reed. Dit geluid werd niet gevolgd door een gesis, dus blijkbaar was de band niet erg beschadigd. Ook de rest van de rit gaf geen lekke band, je mag in zo’n situatie ook wel eens geluk hebben. Op het stuk naar Dordrecht waren er nog twee situaties waar ik een minuut of wat moest wachten voor ik verder kon. Al met al bepaald geen snelle rit. De rittijd tot Dordrecht viel eigenlijk nog reuze mee (1:34 uur voor 48km)

De terugweg ging al een stuk beter, blijkbaar kom ik toch weer snel terug op het oude niveau. In de Heinenoord tunnel lukte het niet om boven de 85 uit te komen, dat record blijft denk ik nog wel even staan. Bij de oude Maas moest ik een wegomleiding volgen die me langs de oostkant van Rhoon leidde. Deze route heb ik trouwens al eerder gereden bij wijze van proef. Vlak voor de Heinenoord tunnel haalde ik een racefietsers in. De roltrap ging blijkbaar sneller dan de lift want halverwege de tunnel reed ik hem weer voorbij. Vanmorgen ontdekte ik dat de doseer installatie op de Schieweg in werking was gesteld, hetgeen ook al geruime tijd op de naastliggende borden was aangekondigd. Nu bleek echter dat deze belofte bij Vlaardingen niet was waargemaakt en reed ik nog steeds tussen een hele kudde sluiproute rijdende automobilisten. (1:36 voor 55km)

Vandaag 103 km, totaal 4841 km (morgen weer met de Quest!)

Fietsen rond Nijmegen

Afgelopen weekend ben ik met twee (jeugd)vrienden naar Nijmegen geweest voor ons traditionele fietsweekendje (op de racefiets). Dat is een jaarlijks terugkerend uitje waarbij we steeds overdag een flinks stuk gaan fietsen en ’s avonds gezellig gaan stappen. Andere keren waren we met ze tweeën (Ernst en Ik) maar dit keer was een vriend van ons, die normaal in Sjanghai werkzaam is, ook van de partij. Zaterdag morgen reden we, nadat we onze spullen in het hotel hadden gebracht, naar de andere kant van de waalbrug om de fietstocht van daaruit te starten. Ik had als voorbereiding een tweetal fietsroutes van internet (www.gpstracks.nl : rondom pannerdemsekop en route liemers en duitsland) gehaald en aan elkaar geplakt. Door deze route te volgen hoef je eigenlijk geen kaart bij je te hebben, je moet alleen zorgen dat je niet naast de route raakt want dan is het soms lastig om erop terug te keren.

Na ruim een uur fietsen vonden we dat het tijd was om wat te gaan eten. In deze omgeving is voldoende keus uit cafés en restaurant aangezien hier veel toeristen zijn. Na een lekkere uitsmijter te hebben gegeten gingen we weer verder richting pontje over een zijtak van de rivier. Na de oversteek maakten we een lus richting Duiven om later weer bij het pontje terug te keren. Niet om weer over te steken, nee we gingen verder naar het oosten met de wind weer in de rug. Ernst en ik reden om de beurt aan kop terwijl we Mark, die niet zoveel fietst in Sjanghai, een beetje probeerde te ontzien. Tot aan Emmerich ging dat nog redelijk vlot. Maar nadat we de Rijnbrug waren overgestoken daalde het tempo sterk. Nu moesten we immers tegen de wind in en werd het fietsen vooral voor Mark steeds zwaarder. Ook het uit de wind houden hielp hem niet voldoende om het tempo nog op peil te houden. Toen we 65 km hadden afgelegd stopten we voor een lekker Duits biertje, hetgeen de sportieve prestatie niet echt ten goede komt. Na deze stop daalde het tempo snel verder tot Mark aangaf dat zijn knie te pijnlijk was om verder te fietsen. Ernst en ik gingen verder om de auto te halen, nadat ik de positie van Mark op mijn GPS had vastgelegd. Nu konden we ons weer lekker uitleven en reden we om beurt een minuut aan kop. Bij elke wisseling ging het tempo verder omhoog, we wilden natuurlijk wel weten wie nu de beste fietscondities heeft. Uiteindelijk reden we 36km/uur tegen de wind in en moesten we voorlopig concluderen dat we aardig tegen elkaar opgewassen zijn.

Na bijna 6 uur fietsen kwamen we weer terug bij de auto. Het terugvinden van Mark was lastiger dan we eerst dachten omdat de dijk deels voor autoverkeer was afgesloten. Dankzij de GPS, die ons de exacte plek wees waar Mark was achtergelaten, vonden we hem uiteindelijk toch weer terug.

De bedoeling was om Zondag weer te gaan fietsen, maar omdat Mark toch wel last had van zijn knie, gingen we in plaats daarvan naar de sauna (de Thermen). We sloten de dag af met een bezoek aan een café in Nijmegen waar we naar een teleurstellend Nederlands team keken dat Australië niet eens de baas kon zijn (hoe moet dat straks?) en een lekker diner in een restaurant. Hier maakten we voor het eerst kennis met een nieuw culinaire kleingoed, de wapas (een combinatie van wereld en tapas!).

We bedachten ons dat we dit soort dingen eigenlijk vaker moeten doen, maar dat bedenken we elk jaar steeds opnieuw. Dit weekend was wel heel relaxed en we hadden alle tijd om eens goed te praten over allerlei zaken zoals:

- hoe zet Adidas zijn wereld- communicatie netwerk voor de bevoorrading op
- hoe functioneert de automatisering van een levenmiddelen warenhuishuis in elkaar (Nedfox)
- op welke business moet mijn (eventuele) nieuwe (elektronica) bedrijf zich richten
- allerlei personelijke relaties
- het weer en (lig)fietsen
- etc

Niet veel gefietst maar wel lekker genoten! (100km op de racefiets en 0 km met de Quest)

Terugrit uit texel

Het was al een tijdje spannend wat het weer deze zondag zou brengen, een hele dag regen of zou het opklaren? Vandaag moest ik immers weer terug rijden van Texel naar Wateringen en ik had niet veel zin in een uur of vier in de regen rijden. Gisteravond leek de voorspelling al aan te geven dat het de goede kant op zou gaan, maar je weet het pas zeker als het zover is.

Ik had het nauwelijks beter kunnen treffen. De wind kwam uit het westen met plusminus 4 beaufort en de zon scheen bijna de hele tijd. Pas het tweede deel van de rit werd het minder zonnig en gingen de wolkenvelden overheersen. Deze route heb ik nu al een paar keer gereden dus weet ik nu al beter waar ik het fietspad opmoet en waar niet. Dat scheelt natuurlijk in de snelheid. Toch maakte ik een paar foutjes. Vooral op rotondes waar meerdere afslagen mogelijk zijn gaat het al snel verkeerd. Dan laat de GPS even later zien dat ik toch anders had moeten rijden en keer ik alsnog om voor de goede route.

Het stuk van Den-Burg naar de boot ging als een speer. Achteraf gezien was de wind op Texel nog het sterkste, vergeleken met de rest van de route. Ik was vlak voor de familie (Francis, mijn moeder, haar hond Tessa en onze drie kinderen) uit vertrokken en ze haalden me pas vlak voor de veerhaven in. Mijn moeder ging met de hond terug lopen naar Den Burg en de rest van de familie ging met de pont naar Den Helder. Nadat de boot om 2 uur in Den-Helder was afgemeerd nam ik de korte weg langs de marine haven en probeerde de auto zo lang mogelijk voor te blijven. Dat lukte aardig maar na een kilometer of twintig werd ik toch al toeterend ingehaald door de familie. Bij Schoorl sloeg ik rechtsaf om niet door Alkmaar te hoeven rijden. Het eerste uur reed ik 39km. Op een paar kleine foutjes na ging de tocht tot aan de veerpont over het Noordzee kanaal vlot. Op de pont werd ik weer naar het autodek gedirigeerd, dat kon nu ook weer gemakkelijk omdat er bijna geen auto’s waren. Ik las op een bord dat de pont op de eerste plaats bedoeld is voor verkeer dat geen gebruik kan maken van de tunnel, auto’s mogen mee maar hebben geen voorrang.

Op de pont at ik nog even de pannenkoek met appel op die ik van mijn moeder had meegekregen, nog bedankt ma! Dat ging er wel in en bovendien kon ik de energie wel gebruiken. Aan de andere kant aangekomen ging ik er weer fris tegenaan. Op de route naar Den-Haag moest ik wel iets in snelheid minderen. Vlak voor Wassenaar ging een paard dat ik aan het inhalen was er in galop vandoor. Op zo’n moment moet je wel even stoppen tot het beest is uitgeraasd. Ik kon het dier passeren door naar de overkant van de rijbaan te gaan, De berijdster keek heel lelijk naar mij alsof het mijn schuld was dat zij haar paard niet onder controle kon houden. Het valt me trouwens wel op dat een groot aantal berijdsters de gevaren van een ligfiets als de Quest wel inzien. Ze blijven meestal op gepaste afstand staan als ze me aan zien komen. Misschien zijn dat de resultaten van de inspanningen van Wim Schermer op dat gebied.

Vlak voor Den-Haag belde ik Francis even om te vragen of ik soms nog wat eten moest oppikken op mijn tocht door de stad. Dat vond ze een goed idee, dus stopte ik even in de Wagenstraat om twee porties roti op te pikken. Terwijl ik stond te wachten vergaapte verschillende voorbijgangers zich aan de Quest. Die zie je niet dagelijks in het centrum van de stad. Om 6:15 uur was ik weer thuis.

Vandaag ca 150 km, totaal 4711 km

Regen, lekke band en nog meer regen

Deze week kwam er niet veel van fietsen. Dinsdag wilde ik met de Quest naar mijn werk, maar dit kon niet door gaan door een zakelijke afspraak waar ik met nette kleren moest verschijnen. En dat wordt dan een beetje lastig als je ’s morgens nat van het zweet op je werk aankomt. Een spijkerbroek met T-shirt kan ik nog wel meenemen maar een net pak wordt er niet beter van.

Gelukkig lukte het wel om ’s avonds met de Quest een rondje te fietsen. Toen ik startte had ik nog geen duidelijk idee waar ik heen zou gaan maar al fietsend stippelde ik de route in gedachten uit. Vlak buiten Wateringen passeerde ik een groepje wielrenners die tegen de wind in fietsend een )te) gemakkelijke prooi waren. Ik merkte wel dat ik zelf niet al teveel snelheid kon maken omdat ik de lange rit van het weekend van 14 mei nog duidelijk voelbaar in de benen had. Na een kwartiertje vroeg ik me zelfs af of ik niet terug moest gaan omdat mijn bovenbeenspieren nogal protesteerden. Maar al snel bleek dat de pijn alleen maar minder werd en ik steeds meer vaart kon maken. In Vlaardingen aangekomen ging ik richting nieuwe waterweg waar het heerlijk fietsen was zo schuin tegen de wind in. Er was bijna niemand meer op het fietspad omdat het al wat later op de avond was. Schitterend om de zon in het water te zien zakken, met zeeschepen op de voorgrond. Het hele stuk tot aan Hoek van Holland ging het heel aardig en mijn snelheid zat tussen de 40 en 50km/uur.

Aangekomen bij Hoek van Holland dook ik de duinen in en volgde ik het fietspad richting Den-Haag. Nu had ik de wind in de rug en ging het zelf nog harder tot aan een kilometer of 60 per uur. Op het fietspad langs de Lozerlaan had ik nog bijna een aanrijding. Juist na een scherpe, onoverzichtelijke, bocht op het smalle fietspad kwam ik een tegenligger tegen. Door mijn plotselinge stuurcorrectie kwam ik op twee wielen te rijden en dit duurde een aantal seconden voor ik weer stevig op drie wielen stond. Eigenlijk schrik ik er niet eens meer van, mits je genoeg ruimte hebt dan kan je dit goed corrigeren. Na bijna twee uur fietsen kwam ik weer thuis, mijn gemiddelde was toch nog 35 km/uur


We hadden al een tijdje geleden gepland dat we dit weekend bij mijn ouders op Texel zouden gaan logeren. Helaas was de weersvoorspelling niet al te best, maar daar kon ik me moeilijk door laten weerhouden op met de Quest te gaan. Het is toch immers een fiets waar je onder alle weersomstandigheden mee op pad kan gaan.

Ik had als voorbereiding een track die tijdens mijn vorig ritje naar Texel was opgeslagen gestroomlijnd (foutjes er zoveel mogelijk uitgehaald). Bij het downloaden kreeg ik echter een foutmelding (track verdeeld) die betekende dat de track te groot zou zijn. Daarom moest ik het aantal punten door de mapsource software laten verminderen tot minder dan 500. Het gevolg was wel dat de route hierdoor mogelijk niet meer zo duidelijk werd aangegeven.

Donderdag morgen vertrok ik net na kwart over negen uur richting Voorburg. Eenmaal op de laan van nieuw-oost indie aangekomen ging ik richting Haagse bos. Op het fietspad langs de N44 kwam ik op de track. Het eerste stuk van dit fietspad zit vol verkeerdrempels wat de vaart er aardig uit houdt. Even verderop gaat het pad over op asfalt en fietst het weer lekker door. Ineens merkte ik iets vreemds wat ik niet direct kon thuisbrengen maar wat wel verdacht veel op een lekke band leek. Toen ik mijn mp3 speler had uitgezet herkende ik het geluid van een platte band. Dit was dus mijn eerste lekke band (na ca 4500km) en hoewel ik al talloze banden had geplakt moest ik toch even ervaren hoe dit bij de Quest zou gaan. Het viel echter enorm mee, de band zat vrij los om de velg en ik had gelukkig een reserve band bij me, binnen een minuut of tien was ik weer onderweg.

Het volgen van de track bleek niet mee te vallen en al gauw zat ik op een verkeerde weg. Ik weet niet waar het aan lag, misschien lette ik niet goed op of het kwam door het verminderde aantal punten op de track. Doordat ik steeds naar de juiste weg moest zoeken ging ik minder snel dan ik had gehoopt. Naarmate ik vorderde ging het ook harder regenen, op een bepaald punt moest ik zelfs even een schuilplaats zoeken omdat ik niets meer kon zien door de regen. Een paar minuten later was het ergste achter de rug en kon ik mijn weg weer vervolgen. Al gauw kwam ik weer bij het pontje bij IJmuiden aan waar ik op het autodek mocht gaan staan. Dat kon ook makkelijk want er waren geen auto’s op de pont. Het slechte weer had dus als voordeel dat er erg weinig mensen op de weg waren, er waren zelfs bijna geen auto’s. Hierdoor kon ik steeds op de rijweg blijven, wat veel beter opschiet dan de fietspaadjes. Een aantal keren probeerde ik het fietspad als het fietspad er goed uitzag, maar steeds kom je dan een stukje verderop tot de conclusie dat dat geen goede beslissing is. Goede fietspaden lopen nooit lang door en gaan dan weer over op een waardeloze klinkerweg. Een keer ging ik onverwachts van het fietspad weer de weg via het gras toen ik een harde klap hoorde. In het gras lagen betonnen balken om er voor te zorgen dat de auto niet te ver doorrijden. Ik vreesde dat er minstens een flinke beschadiging aan de zij of onderkant zou zitten maar later kon ik niets terugvinden.

Ongeveer twintig kilometer voor Den Helder begon ik het toch wel moeilijk te krijgen om de snelheid op peil te houden. Ik beloofde mezelf een kop koffie met appeltaart en dat scheelde een hoop. Als ik zou stoppen voor een pauze zou ik misschien de boot niet halen en op de boot had ik immers genoeg tijd om even uit te rusten.

Op de boot waren een paar mensen die wel heel geïnteresseerd waren in de Quest. Een jongen vroeg of ik wist waar hij er een voor een dagje kon huren. Ik antwoordde dat dat volgens mij nergens kan maar dat hij wel een proefrit bij velomobiel kon regelen.

Op Texel aangekomen perste ik nog flink wat snelheid uit mijn vermoeide benen om de automobilisten op de pontweg zoveel mogelijk bij te houden. Halverwege de pontweg viel mijn GPS uit de houder en achteraf bleek dat hij toen ook werd uitgeschakeld. Blijkbaar trilde de batterij door de schok los uit de houder want later deed hij het weer.

De hele rit was ongeveer 150 km lang van Wateringen tot aan Den-Burg.

Op Texel was het ondertussen stralend mooi weer, een groot verschil met het weer onderweg. In de middag zijn we zelfs nog naar het strand geweest waar ik een uurtje lekker in de zon heb zitten doezelen.

Vanmiddag heb ik getracht om het (Texel) wedstrijd rondje te fietsen. Ik begon al verkeerd door op de dijk te gaan rijden en moest na een paar kilometer een lastige draai maken en een fietser-poortje passeren. Op de weg aangekomen ging het veel beter, het weer was nu helaas echt beroerd slecht. Toch kwam ik nu zelfs nog fietsers tegen, mensen die het net als ik niet accepteren dat het eigenlijk geen fietsweer is. Maar ja thuiszitten is ook geen optie!

Na 6 kilometer ging het weer fout doordat de weg met een hek was afgesloten. Naast het hek was er een smalle doorgang waar ik net doorheen kon manoeuvreren. Weer drie kilometer verder hield de weg echt op doordat hier weer een hek stond zonder fietssluis ernaast. Het enige wat ik nog kon doen was omkeren. Blijkbaar is het traject alleen tijdens de wedstrijd in zijn geheel te fietsen. Ik vervolgde mijn weg richting “De Slufter” en via de duinen reed ik naar “de Koog”. Van daar was het nog maar een kort stukje terug naar “Den Burg”. Deze keer was ik niet nat van het zweet maar van de regen.

Totaal 4566 km

Van de regen in de drup

Vandaag had ik moeite om de snelheid op de heenweg naar Dordrecht er een beetje in te houden. Het gezeur met mijn verhuizende werkgever speelt me parten en als ik daar aan denk dan vergaat ook de lust om naar het werk te rijden. Nu heb ik een mooie woon-werk afstand, die nog goed te doen is (ook met de Quest). Strak verdubbeld deze afstand en dan wordt het zelfs met de auto nog een lange zit. Volgens de routeplanners, die geen rekening houden met files, zo’n 1,5 uur enkele reis.

Bovendien heb ik nog vermoeide benen van afgelopen weekend en van gisteravond toen ik met Franciska 13km heb hardgelopen in het zuiderpark in Den Haag. Vanmorgen wilde ik eens een wat andere route proberen door via de Harreweg (Vlaardingen) te rijden en dwars door Rotterdam te gaan. Dat pakte niet geheel goed uit want ik moest aardig zoeken om mijn weg te vinden. Uiteindelijk lukte het toch om bij de Coolsingel uit te komen. Er waren veel fietsende schoolkinderen onderweg en die laten zich meestal niet makkelijk passeren. Wel moet ik steeds lachen om de schoolmeisjes die een gil geven als ik passeer. Grappig dat zoveel kinderen op dezelfde manier reageren. Soms zit het mee en kan ik een hele rits verkeerslichten met groen licht passeren, nu stond er een record aantal op rood

Al met al nog niet zo slecht dat ik na 1:39 uur op mijn werk was.

Ze zeggen wel eens dat een paard veel harder loopt als hij op weg naar de stal is, bij mij werkt dat net zo. Ik had veel meer zin in de terug-rit. Vanaf het werk is het maar een kort stukje naar de Kiltunnel. Normaal ga ik dan ‘s Gravendeel in waar ik me door het centrum worstel. Dat gaat niet altijd even gemakkelijk vandaar dat ik vandaag een alternatief heb uitgeprobeerd door direct na de tunnel de Kiltunnelweg onderdoor te steken. Daarna reed ik een stukje parallel en stak ik deze weg weer over naar het fietspad. Echte perfect, nu hoef ik het dorpje niet meer door wat mijn rittijd zeker zal verkorten.

De sprint door de Heinenoordtunnel leverde geen nieuwe records op, de teller bleef weer op 85km/uur steken. Tot aan Wateringen ging de rit erg vlot. Vlak voor Wateringen zag ik een fietster naast haar fiets lopen met een lekke band. Normaal scheur ik daar voorbij en voel ik me een stukje later schuldig dat ik niet heb geholpen. Nu dacht ik, laat ik eens helpen. De dame had er wel oren naar en ik stapte uit de Quest en pakte mijn pomp (die ik juist vanmiddag had gebruikt om mijn banden op druk te brengen). Helaas ging het feest niet door want het adaptertje van mijn pomp bleek te missen, dat had ik vanmiddag blijkbaar laten vallen (baal).

Omdat ik het toch erg lullig vond dat ik nu toch niet kon helpen ben ik gauw naar huis gefietst om een andere pomp te halen. Met de pomp (en een droog T-shirt aan) fietste ik snel terug naar de plek waar ik de dame verwachtte. Ze vertelde me dat een andere man ondertussen de band had opgepompt, maar wel zo hard dat hij was geklapt. Van de regen in de drup heet zoiets geloof ik.

Vandaag 105 km, totaal 4308 km

Rondje IJselmeer van 485 km

Vrijdag ben ik om kwart voor negen op weg gegaan naar Velomobiel om mijn achteras door een dikker exemplaar te laten vervangen. Ik begon met het volgen van de snelfietsroute tot voorbij Woerden. Dit deel ken ik al aardig en het ging dan ook erg vlot, alleen na Woerden maakte ik een foutje en belande ik bijna aan de verkeerde kant van het spoor. Gelukkig had ik het al snel door zodat ik maar een paar kilometer om reed. Thuis had ik de route al zitten plannen maar zoals meestal loopt het toch anders dan je verwacht. Een richtingsbordje voor fietsers wees me de richting naar Breukelen, het stoppunt. Even leken wegwerkers nog roet in het eten te gooien met een bordje “fietspad gestremd” terwijl de rijbaan niet voor fietsers toegankelijk was. Heel leuk, er stond geen alternatief vermeld dus koos ik voor de rijbaan. Na de stremming kon ik het fietspad weer op al snel was ik in Breukelen. Frans Grotepass had me al op de koffie uitgenodigd, althans bij zijn vriendin Marjolein want hij was aan het werk. Helaas moest ze net weg maar net getreurd, des te sneller zou ik in Dronten zijn. Volgens Frans zijn aanwijzingen ging ik verder langs de kanaalweg west richting A1. Frans had me al gewaarschuwd dat je een bepaalde verkeersdrempel met hooguit 20km/uur kon nemen. Ik zat me al af te vragen waar die drempel dan wel zou zijn toen ik hem plots voor me zag. Het was al te laat om te remmen, hoewel ik toch nog een poging deed en ik knalde er met zo’n 35km/uur overheen. Welke idioot laat nu een dergelijke drempel in een fietspad aanleggen? Gelukkig had ik geen schade. Een stukje verder ging ik via de brug het kanaal over een reed ik naar de andere kant van de A1. Via Muiden en het pittoreske Muiderberg kwam ik bij de Hollandse brug terecht. Aan de andere kant ging het verder richting Almere-haven. Na nog een stukje langs het gooimeer te hebben gereden sloeg ik af naar het Noorden richting Dronten. Niet voor niets wordt de Quest in de flevopolder gemaakt, voor dit soort wegen lijkt hij wel ontworpen. De fietspaden zijn hier lang en lopen rechtuit zodat je lekker snelheid kan maken. Een stuk voor Dronten passeerde ik een brommer dus moest ik de snelheid er nog even inhouden. In Dronten moest mijn GPS me vertellen hoe ik moest rijden, hier verdwaal ik iedere keer. Bij Velomobiel werd ik gelijk door Ymte geholpen. Het achterwiel werd verwijderd waarna het gat in de naaf kon worden vergroot tot 15mm. Daarna kon het wiel weer worden terug geplaatst, samen met het freewheel dat ook op de grotere as was aangepast. Het lager moest worden vervangen omdat er een braampje in bleek te zitten, dit was nog een gevolg van de vorige asbreuk. Toen alles weer in elkaar zat werden de versnellingen nog even gecontroleerd. De versnelling achter liep niet helemaal goed hetgeen door een beschadiging in de buitenkabel werd veroorzaakt. Even later bij een proefritje schakelde de Quest weer als vanouds en was ook het vreemde geluid in de linkerbochten verdwenen (het lager was blijkbaar ook van binnen beschadigd). Nogmaals mijn complimenten voor de goede service!!
Na een lekker kopje thee vervolgde ik mijn weg richting Emmeloord waar ik bij onze beste vrienden Ernst en Barbara zou overnachten.

Zaterdag morgen vertrok ik weer vroeg samen met Ernst die op zijn racefiets een stuk met me mee zou rijden. Ernst had zich al eens afgevraagd waarom ik zo idolaat was van de Quest. Na dit ritje begreep hij dat beter want terwijl ik in een voor mijn doen heel rustig tempo reed moest hij al aardig zweten. We reden op de langere stukken ongeveer 33km/uur terwijl ik zelf al snel 45 a 50km/uur rijdt. In Bant stapten we af (uit) en dronken we samen een kopje koffie. Ernst ging weer terug naar Emmeloord en ik vervolgde mijn weg richting de afsluitdijk. Dat ging echter niet helemaal gesmeerd en een aantal keer was ik het spoor aardig bijster. Dat was wel jammer voor de snelheid maar aan de andere kant valt hier ook veel te zien, wat een prachtig stukje Nederland is dit toch. Met behulp van mijn kaart, mijn GPS en een paar fietsers lukte het me toch om bij de afsluitdijk te komen. Daar moest ik ook weer even zoeken voordat ik begreep dat het fietspad aan de waddenkant loopt, ze hebben niet de moeite genomen om fietsers die kant op te wijzen! Toen ik eenmaal op het fietspad zat toen kon ik weer lekker voluit gaan. Even later viel me op dat er een soort rookpluim boven het fietspad hing, het leek wel of een verderop een autoband in brand stond. Het was echter geen brand maar de “rookpluim” bleek te worden veroorzaakt door de miljoenen muggen die boven het fietspad vlogen. Er was om de paar meter een kolom van misschien wel tienduizend muggen en dit herhaalde zicht over de hele dijk. Als je er dan van één kant tegenaan kijkt lijkt het op een rookkolom. Ik heb nog nooit zoveel muggen gezien. En daar moest ik doorheen rijden! Gelukkig steekt alleen mijn hoofd gedeeltelijk uit maar toch was het niet echt een lekker gevoel om zoveel tienduizenden muggen een kopstoot te moeten geven. Later zat mijn helm en de Quest ook aardig vol met dode muggen. Vanaf de afsluitdijk was ik al vrij snel in Den Helder waar ik mijn ouders belde om door te geven dat ik eraan kwam. Toen ik bij de veerboor stond te wachten kwamen verschillende mensen de quest bewonderen. Iemand vroeg me, was jij dat die we daarstraks op de afsluitdijk zagen rijden, dan ben je ook snel hier! Van de veerhaven op Texel naar het huis van mijn ouders in Den Burg was het nog maar een kort ritje (9 km).

Vanmorgen heb ik lekker uitgeslapen tot half negen. Ik merk dat de kilometers toch wel voelbaar zijn. Mijn ouders gingen mee naar de boot om me uit te zwaaien. Het eerste stuk was erg gemakkelijk en gaat langs de weg Den Helder – Alkmaar. Dit fietspad is behoorlijk snel, er zijn maar een paar lastige stukken met scherpe bochten of slechte bestrating. Voor Alkmaar sloeg ik rechtsaf door Schoorl omdat ik weet dat de route door Alkmaar niet erg prettig is. Het stuk tot het pontje bij het Amsterdam rijnkanaal ging redelijk volgens planning. Uit ervaring weet ik dat je de fietspaden moet mijden en gewoon met de auto meet moet rijden. Vooral op zondag hebben veel automobilisten niet zo’n haast en willen ze zich wel een keertje aan de maximum snelheid houden door rustig achter mij te blijven. Ik doe dan op mijn beurt mijn best en zit dan net onder de 50km/uur. Na 1:50 uur en 70 km stond ik bij het pontje te wachten voor de oversteek. Ook hier waren weer een paar geïnteresseerde mensen die vragen stelden over de Quest. Ik ben nooit zovaak gefotografeerd als in de laatste drie dagen, regelmatig gaan auto naast me rijden voor een foto.

Aan de andere kant ging ik snel weer verder. Steeds wanneer ik weer op het fietspad ging rijden (waarom doe ik dat dan ook) had ik problemen met fietsers die niet luisteren zodat ik of sterk moet remmen of de berm in moet. Op een bepaald moment reed er een stel voor me dat ook niet opzij ging terwijl ik de toeter continue gebruikte. Nu was de maat vol en ik stopte om de man eens flink uit te schelden, niet erg netjes van me maar dit was immers de zoveelste keer. De fietser reed naar me toe en ik iets onvriendelijks. In plaats van terug te schelden, wat ik had veracht, verontschuldigde hij zich dat hij me niet had gehoord door de motorfiets die net vol gas langsreed. Ik voelde me gelijk schuldig en gaf de man een hand en bood mijn excuus aan, hij deed het immers ook niet expres.

Bij Wassenaar kwam ik weer een leuk staaltje van bewegwijzering tegen. Terwijl ik nu zoveel mogelijk de fietspaden mijd stond er een bord verboden voor fietsers op de weg. Ik dacht dat zal wel een weg zijn waar echt wordt gejakkerd zodat het voor fietsers echt niet veilig is. Omdat ik de weg al bijna was opgereden moest ik flink manoeuvreren om op het fietspad te komen. Vijftig meter verder zakte mijn broek bijna af (figuurlijk), de fietsers werden naar de andere kant van de weg geleid (wat echt link is) en het fietspad ging daar op de rijbaan verder. De wegen van een verkeersambtenaar zijn echt ondoorgrondelijk!! Dit soort situaties kom je voortdurend tegen, ook worden fietsers vaan over de ventweg geleid waar dan om de vijftig meter een verschrikkelijke verkeersheuvel wordt geplaatst.

Nu was ik al snel in Den-Haag waar ik eerste een lekker kopje koffie met cake ging nuttigen, dat had ik denk ik wel verdient.

Dag 1 191 km
Dag 2 152 km
Dag 3 140 km het gemiddelde ligt steeds net onder 30km/uur

totaal van drie dagen 485 km , totaal van de quest 4203km

Bijna in de prak gereden

Het grote probleem van fietsen in de winter vind ik de lage temperaturen in de ochtend. Wanneer je vroeg van huis vertrekt is de temperatuur zo laag dat je jezelf goed moet inpakken. Het vervelende is dat je het dan snel daarna alweer te warm krijgt. Bij het weer van de laatste tijd kan je al luchtig gekleed van huis vertrekken en blijft het comfortabel.

Gisteren was het fantastisch fietsweer. De ochtend rit verliep vlot, zonder me al teveel te haasten haalde ik toch een redelijk gemiddelde van 30 km/uur. Ik had besloten om via Kralingen te fietsen om over de Brienenoordbrug te rijden. Nu probeerde ik de fout van vorige keer te vermijden door niet onder de A20 door te rijden. Dat ging nu goed maar er kwam een ander probleempje voor in de plaats doordat ik op een punt vlakvoor de brug niet goed op het fietspad aan de overkant van de weg kon komen. Uiteindelijk belandde ik op de weg en moest ik voor het verkeerslicht wachten tot ik linksaf kon slaan waarna ik weer het fietspad opkon. Een behulpzame automobilist attendeerde me erop dat ik op het punt stond de snelweg op te rijden (daarmee wacht ik wel tot er een keer een autoloze zondag komt!).

Een stukje voorbij de brug bij Zwijndrecht reed ik over het fietspad parallel aan de Mijlweg en ik had de snelheid er aardig in met ca 55km/uur. Plotseling zag ik een automobiliste van rechts komen. Ik had gelijk door dat de trut niet zat op te letten, althans niet op de fietsers op het fietspad dat ze ging kruisen. Daarom toeterde ik en hield hem over een afstand van ca 15m ingedrukt. Nog had ze niets door en ze verminderde nauwelijks snelheid voor deze kruising. Ik had maar één mogelijkheid en dat was rechtdoor rijden. Ze reed vlak achter me langs, ik moet er niet aan denken wat er was gebeurt wanneer ze me had aangereden.

Het enige minpunt van de Quest vind ik de remmen. Bij hoge snelheden is de remweg gewoon veel te lang. Gelukkig gaat het meestal goed maar er komt een situatie de mijn remweg gewoon te lang is. Ik heb me wel eens afgevraagd ik het niet mogelijk is om een velgrem op het achterwiel te monteren. Er is nog wel iets dat ik zelf kan verbeteren: Ik heb namelijk een beugeltje met schakelaars voor de richtingaanwijzers om het stuur gemonteerd. Dit beugeltje zorgt ervoor dat ik mijn rem niet tot het uiterste kan inknijpen. Gisteravond heb ik een nieuw beugeltje gemaakt dat deze beperking niet geeft.

De terugweg ging als gesmeerd. Eerst dacht ik weer rustig aan te doen, maar dat past gewoon niet bij mij, dus werd het al snel weer een wedstrijd tegen andere fietsen en mezelf. OP het stuk langs de oude maas kwam ik nog een paar ligfietsers tegen. Tot vlak voor Rhoon, een afstand van 27km vanaf de start, bleef mijn gemiddelde op 41 km/uur. Bij Rhoon moest ik een paar minuten wachten alvorens ik het drukke kruispunt kon oversteken. Een dergelijke achterstand loop je niet meer in. Na Vlaardingen weer het gebruikelijke ritueel van het sluipverkeer dat mij het leven zuur maakt. Ik begrijp niet dat die mensen niet lekker gaan fietsen. De auto’s rijden daar in colonnes zo snel mogelijk van passeerpunt naar passeerpunt. Het is dus een herhaling van vol in de remmen en dan weer vol gas, het summum van energie verspilling.

Auto’s zijn bedoeld om energie te verspillen, Fietsen zijn om energie te besparen.

Thuisgekomen bleek mijn gemiddelde met 36km/uur net iets onder dat van maandag te liggen.

Vandaag 107 km, totaal 3712 km

Vrijdag naar Velomobiel!

Dubbel pr van Dordrecht naar Wateringen

Gisteravond moest ik er even over nadenken toen Franciska me vroeg of ik vandaag ging fietsen. Wanneer ik ga fietsen legt ze mijn boterhammen, die ze al ’s avonds (met liefde) voor me klaarmaakt, in de Quest. Als ze mijn boterhammen in de koelkast legt dan vergeet ik ze meestal en zit ik de volgende middag zonder. Ik moest er even over nadenken want ik had er immers al een aardige rit opzitten. Toch besloot ik dat ik niet kinderachtig moest zijn, ik ging het gewoon proberen. Dus vanmorgen ben ik rustig van start gegaan en het ging van een leien dakje. Het weer zit ook enorm mee, dat is toch fantastisch fietsen! Het ging allemaal lekker vlot zonder al teveel verkeerslichten op rood en ik was uiteindelijk in een mooie tijd van 1:33 op mijn werk. Gelukkig kan ik nog steeds profiteren van de gespaarde uren zodat ik wat later op mijn werk kan verschijnen. Als je drie uur moet fietsen scheelt toch wel of je 9 uur werkt of 7,5 uur!

Om half vijf startte ik weer voor de terugrit. De wind was gedurende de middag aardig toegenomen, met het hoogtepunt rond 1 uur vanmiddag. Maar nu waaide het nog steeds met windkracht vier. Ik krijg de slag te pakken in de tunnels en ik blijf zo hard doortrappen dat ik aan de andere kant bijna weer helemaal omhoog rijd in het hoogste verzet. Op het stuk tussen de Kiltunnel en de Heinenoordtunnel had ik wat last van windvlagen en ik moest toch wel goed opletten niet van het fietspad af te waaien. Halverwege passeerde ik een lage ligfiets met stroomlijnpunt. Hij deed goed zijn best maar tegen een geheel gestroomlijnde fiets kan hij toch niet op. Op het laatste stuk naar de Heinenoord zag ik een man op een mountainbike rijden. Het kwam precies mooi uit dat ik hem onder in de tunnel voorbij zou rijden. Dit was weer een mooie kans om mijn tunnel maximum te verbeteren en ja hoor ik verpletterde mijn oude record met een nieuwe top van 85km/uur. Het gaat er nu niet meer om wat ik nog aan extra kracht kan leveren, het is meer het probleem of ik nog harder durf te gaan. De fietser haalde ik in met een snelheid verschil van zeker 35km/uur. Ik weet nog van de tijd dat ik hier zelf met mijn racefiets doorheen ging dat 55 km/uur al heel veel moeite kost. De buiten temperatuur was best wel goed, al kreeg ik het in de Quest best wel erg warm. Toch voelde ik me uitstekend en had ik nergens meer last van (ook niet van mijn knie). Hoewel ik niet van start was gegaan om een nieuwe record te bereiken dacht ik wel steeds mee dat dit er vandaag goed inzat. Eigelijk voerde ik het tempo gedurende de rit verder op. Ook de beneluxtunnel ging gesmeerd, hoewel ik hier een paar minuten verlies in de twee liften. Terwijl ik de andere twee tunnel doorfiets met een gemiddelde snelheid van 55km/uur haal ik in deze 900m lange tunnel slechts een gemiddelde snelheid van 14km/uur (met dank aan de liften). Jammer dat je deze tunnel niet in het geheel kan fietsen. Wat ik in deze tunnel ook heel ergerlijk vind is dat de brommers de lift vullen met hun uitlaatgassen. Dan kom ik uithijgen en adem ik die rotzooi weer in. Ook de ventilatie van de tunnel is zeer slecht, de uitlaatgassen blijven er lang hangen.

Het stuk door Vlaardingen ging ik ook lekker hard, hoewel het paadje langs de vaart nogal vertragend werkt. Ik moet er regelmatig fietsers van mijn weghelft aftoeteren om de vaart erin te kunnen houden.
Op het stuk tussen Vlaardingen en Schipluiden heeft de provincie zijn belofte nog niet waargemaakt en rijden er nog steeds drommen auto’s op het smalle weggetje. Toch had ik geluk en kon ik een achterliggende auto voorblijven zodat ik het stuk zonder extra vertraging kon rijden. Als ik naar de GPS-track kijk dan zie ik dat ik de hogere snelheden nooit langer dan een paar minuten kon vasthouden. Als ik lekker op gang ben dan komt er wel weer een obstakel dat de snelheid eruit haalt. Er is één uitzondering en dat is het stuk in de Hoekse waard waar ik bijna tien kilometer redelijk rechtuit kan fietsen (er zijn wel een paar vervelende verkeersdrempels en bochten). Hier haal ik dan ook een gemiddelde van 44km/uur over de tien kilometer..

Het laaste stuk door Wateringen heeft weer een aantal obstakels voor quest rijders. Thuisgekomen was ik zeer benieuwd naar de cijfers van de terugrit. Inderdaad bleek ik een nieuw Pr te hebben gereden van 1:30 uur over 55,5km. Dat betekend een gemiddelde van 37km/uur!!

Vandaag 107km, totaal 3605 km

Toertocht met fiets tour club Wateringen.

Vrijdag las ik ‘s avonds het lokale krantje door toen Franciska me er op wees dat de fiets tour club Wateringen een advertentie had geplaatst over een tourtocht op zondag 7 mei. Normaal ga ik zondag morgen hardlopen met een vriend van mij, maar die is nu en paar weken voor zaken naar Australië. Daarom leek me dit wel een leuk alternatief. In de krant werden de afstanden 70, 120 en 135 km vermeld, maar toen ik me voor 120km wilde inschrijven bleken de ritafstanden 70, 105 en 135 km te zijn. Om half negen gingen we bij de velo-hal in Wateringen van start. De route stond steeds op de grond met krijt aangegeven. Vanuit een quest is dat wat moeilijk te zien, vandaar dat ik besloot om achter een snel groepje aan te gaan. Steeds als we door een sneller groepje werden gepasseerd haakte ik aan. Hoewel mijn snelheid op het rechte stuk beduidend hoger ligt moest ik soms toch nog even aanpoten om de groep bij lastige verkeerssituaties te kunnen blijven volgen. Mijn snelle groepje bleek zo nu en dan toch nog een aardig tempo te ontwikkelen, nu en dan werd er een sprintje getrokken en kon ik “vol aan de bak”. Na zo’n sprintje, wat mij vaak te kort duurde, ging het wel weer wat te langzaam naar mijn zin. Omdat de renners elkaar uit de wind houden kunnen ze nog redelijke hoge snelheden bereiken, op een enkel stuk ging het even zelfs richting 50km/uur. Maar ik wist dat als ik alleen verder zou gaan ik binnen “no-time” op het verkeerde pad zou belanden, dus toch maar gewoon blijven volgen. De route was werkelijk erg mooi, op sommige kleine stukjes met vervelende stuiterklinker weggetjes na. We gingen van Wateringen via Rijswijk, Voorburg, Leiden, Hoogmade, Aalsmeer, Leimuiden, Woubrugge, Hazerswoude, Nootdorp, Rijswijk en weer terug in Wateringen. Hele stukken liepen langs het water bij de Brasemer- en Westeinder plassen. Na ca 75km stopten we bij “Royal van Zanten”, een hyper modern tuinders bedrijf in de buurt van Aalsmeer waar de tocht ook naar was vernoemd. Hier kregen we een kopje koffie met een heerlijke appelkoek, goed verzorgde stop! Op de terugweg leek het of de renners wat vermoeid waren want echt hard ging het niet meer. Mijn groepje was nu ook geslonken naar een man of zes, terwijl we in het begin steeds met een veel grotere groep reden van misschien wel 60 renners. In Wateringen terug gekomen bleek de gemiddelde snelheid (zonder de tussenstop mee te tellen) op 33km/uur, dat viel dus best nog wel mee.

Toen ik weer bij velo weg wilde rijden maakte een oudere man een opmerking dat ik de quest in de velo kleuren moest laten spuiten. Eerst begreep ik niet wat hij bedoelde. Hij wilde zeggen dat de fiets, een velo-mobiel in de kleuren van de sporthal “velo” zou moeten. Leuk gevonden, maar ik doe het toch maar niet.

Ondanks de denigrerende opmerkingen de ik heb moeten aanhoren over de quest was het toch een heel leuke ochtend. Misschien doe ik dat wel nog een keer, ze organiseren immers bijna elke Zondag een tourtocht (zie www.ftcw.nl )


Vandaag 138 km, Totaal 3498 km

Snelste terugrit uit Dordrecht

Vanmorgen was het best nog wel koud. Ik wist dat het weer langzaam beter wordt maar op deze lage temperatuur had ik niet echt gerekend. Gelukkig duurt een ritje naar Dordrecht niet al te lang. Heel wat korter dan de tourtocht van Zondag, toen waren mijn voeten gewoon onderkoeld (ik had de schoenhoesjes ook niet aan). Voor de variatie ben ik Kralingen maar weer eens gaan verkennen. Het fietspad langs het Kralingse bos is werkelijk schitterend, mooi breed en zo glad als een biljartlaken. Het ging nu een stuk beter dan de vorige keer maar toch maakte ik een foutje waardoor ik de A20 overstak (of eigelijk onderstak) en mijn weg terug weer moet vinden naar de andere kant.

Ik heb gelezen dat Garmin een een nieuw programma uit heeft gebracht waarmee je de 1:50000 en 1:20000 kaarten van Nederland kunt gebruiken om je routes te plannen. Normaal laad je dan ook het stuk kaart in je GPS maar dat kan met mijn GPS60 niet, die heeft een te klein geheugen. Wel kan ik de zelfgemaakte route naar de GPS downloaden of een gereden route weer bekijken. Ik heb nog geen uitgebreide recensies gezien maar ik verwacht er wel veel van. Binnenkort ga ik maar eens bij een dealer langs voor een demo. Met dit programma kan ik mijn fietstochtjes beter voorbereiden.

Na Kralingen was het weer klimmen op de Brienenoordbrug en verder gesneden koek naar Dordrecht. Ik voelde de rit van zondag nog behoorlijk in mijn benen en echt veel snelheid kon ik niet maken.

Op het werk hebben we de hele dag juridische adviezen gekregen van een FNV internationaal advocaat betreffende de verhuizing van het bedrijf naar België. Je wordt er niet vrolijk van als je hoort wat een administratieve rondslomp dat geeft. Misschien moet ik maar eens rondkijken…

Het was al vrij laat voordat ik weer terug kon fietsen maar het weer was uitstekend om te fietsen. De tunnelroute fietst ook wel erg gemakkelijk. De sprint door de Heinenoordtunnel leverde geen nieuw snelheidrecord op, de teller bleef weer steken bij 84km/uur. Ik dacht dat ik nu harder ging, misschien kan mijn teller wel niet meer aangeven dan 84!! Ondanks de groter afstand doe ik deze tunnelroute nu bijna sneller dan de heenrit. Bijna? Vandaag was de terugrit zelfs sneller (1:43 heen bij 30km/uur gemiddeld en 1:35 terug bij 35km/uur gemiddeld). Dat had ik niet verwacht want zo hard dacht ik toch ook weer niet te hebben gefietst. Bij Vlaardingen nam ik een bocht te snel en reed ik ineens op twee wielen, precies langs een paal met een verkeerbord. Dit deed me denken aan Frans Grotepass die een keer op twee wielen tussen twee paaltjes door reed. Ik stond er eigenlijk versteld van dat het zo goed afliep. Misschien is het rijden op twee wielen niet eens zo erg moeilijk.

Vlak buiten Rhoon heb ik een nieuwe stukje van de route verkend. Er moet nog aan gesleuteld worden maar misschien komt hier nog wel iets moois uit!

Morgen misschien weer met de quest.

Vandaag 109km totaal 3342km

Koninginnedag fietstocht in Horst (L)

Het was al weer een tijd geleden dat ik had afgesproken om mee te fietsen met de oranjetocht te Horst op 30 april. De wielrenners vertrekken hier al vroeg, daarom was ik op zaterdag avond al naar Deurne vertrokken waar ik bij Henk kon overnachten. Zondag morgen ging de wekker al om 6 uur. Maar ja, je moet wat overhebben om een toertocht in het mooie Limburg te mogen rijden. Henk en ik vertrokken om 7 uur om ons aan te sluiten bij een groepje wielrenners om samen naar Horst te rijden (20km). Daar aangekomen had zich al een grote groep renners verzameld, wij waren de enige twee op een ligfiets. Na ons te hebben ingeschreven voor de 120km toch konden we op weg gaan. De route stond overal zeer duidelijk met bordjes aangegeven, toch gebeurde het me een aantal keer dat ik een afslag voorbij reed en weer terug moest. Al snel kwamen we bij een oversteekpunt waar het veerpontje ons naar de overkant van de Maas bracht. Op het pontje kwamen al snel opmerkingen van wielrenners die zich afvroegen waarom we niet naar de overkant voeren, ha ha! Niet veel later waren we de Duitse grens al gepasseerd en kon het klimmen en dalen beginnen. De grootste klimpartij die ik tot nu toe had gedaan was de brienenoordbrug dus dit was flink zweten. Gelukkig hadden we een goede strategie en waren we de wielrenners al een stuk vooruit gereden. Tijdens de steile stukken kwam een aantal ons weer voorbij. Een enkele klim was zelfs zo steil dat ik naar het laagste verzet moest terugschakelen (normaal rij ik voor altijd op het grootste tandwiel). Het was wel jammer dat de afdalingen over het algemeen nogal kort waren, zat de vaart er net lekker in dan kwam er weer een haakse afslag waarvoor we vol in de remmen moesten. Henk zijn remmen bleken niet al te goed te staan afgesteld waardoor zijn quest de neiging had om naar één kant te sturen bij het remmen. Bij de stop heb ik dat even gecorrigeerd en nu staan de remmen weer op scherp. Jammer dat het weer niet al te best was. De temperatuur was maar een graad of 6 en ik kreeg behoorlijk koude voeten. Zo nu en dan regende het ook, dit was de eerste keer dat ik met regen in de quest fietste. Ook waren een aantal van de paadjes niet van erg beste kwaliteit, dat krijg je als je een wielrenners tocht rijdt, die hebben daar toch minder last van. Halverwege was er een stop waar we een glaasje limonade en een paar koeken van de organisatie konden nuttigen.



Ik moet zeggen dat ze erg hun best hadden gedaan om er wat van te maken. Gelijk na de pauze kwamen er weer een paar klimpartijen maar het ergste hadden we nu al gehad. De terugrit ging erg soepel en we kwamen steeds minder renners tegen. Een aantal had er aardig het tempo in, op de bochtige weggetjes waren ze een goede partij voor ons met een snelheid van rond de 37km/uur. Op de vlakke stukken reden we gemakkelijk van ze weg en achteraf hadden we misschien ook wel de rit van 150km kunnen doen. Vlak voor de finish werden we bijna ingehaald door een groep renners, waar ze vandaan kwamen was me eigelijk een raadsel. Ik reed nog even verkeerd maar kon mijn fout tijdig herstellen.





Henk kocht nog even een fietshelm en kan nu ook veilig de weg op. Bij zijn laatste crash had hij een flinke snee in zijn hoofd opgelopen, met een helm op verklein je toch de risico’s.

op de foto zie je Henk (witte quest) en mij (gele quest)

Vandaag 162km totaal 3232km