Fietsen rond Nijmegen

Afgelopen weekend ben ik met twee (jeugd)vrienden naar Nijmegen geweest voor ons traditionele fietsweekendje (op de racefiets). Dat is een jaarlijks terugkerend uitje waarbij we steeds overdag een flinks stuk gaan fietsen en ’s avonds gezellig gaan stappen. Andere keren waren we met ze tweeën (Ernst en Ik) maar dit keer was een vriend van ons, die normaal in Sjanghai werkzaam is, ook van de partij. Zaterdag morgen reden we, nadat we onze spullen in het hotel hadden gebracht, naar de andere kant van de waalbrug om de fietstocht van daaruit te starten. Ik had als voorbereiding een tweetal fietsroutes van internet (www.gpstracks.nl : rondom pannerdemsekop en route liemers en duitsland) gehaald en aan elkaar geplakt. Door deze route te volgen hoef je eigenlijk geen kaart bij je te hebben, je moet alleen zorgen dat je niet naast de route raakt want dan is het soms lastig om erop terug te keren.

Na ruim een uur fietsen vonden we dat het tijd was om wat te gaan eten. In deze omgeving is voldoende keus uit cafés en restaurant aangezien hier veel toeristen zijn. Na een lekkere uitsmijter te hebben gegeten gingen we weer verder richting pontje over een zijtak van de rivier. Na de oversteek maakten we een lus richting Duiven om later weer bij het pontje terug te keren. Niet om weer over te steken, nee we gingen verder naar het oosten met de wind weer in de rug. Ernst en ik reden om de beurt aan kop terwijl we Mark, die niet zoveel fietst in Sjanghai, een beetje probeerde te ontzien. Tot aan Emmerich ging dat nog redelijk vlot. Maar nadat we de Rijnbrug waren overgestoken daalde het tempo sterk. Nu moesten we immers tegen de wind in en werd het fietsen vooral voor Mark steeds zwaarder. Ook het uit de wind houden hielp hem niet voldoende om het tempo nog op peil te houden. Toen we 65 km hadden afgelegd stopten we voor een lekker Duits biertje, hetgeen de sportieve prestatie niet echt ten goede komt. Na deze stop daalde het tempo snel verder tot Mark aangaf dat zijn knie te pijnlijk was om verder te fietsen. Ernst en ik gingen verder om de auto te halen, nadat ik de positie van Mark op mijn GPS had vastgelegd. Nu konden we ons weer lekker uitleven en reden we om beurt een minuut aan kop. Bij elke wisseling ging het tempo verder omhoog, we wilden natuurlijk wel weten wie nu de beste fietscondities heeft. Uiteindelijk reden we 36km/uur tegen de wind in en moesten we voorlopig concluderen dat we aardig tegen elkaar opgewassen zijn.

Na bijna 6 uur fietsen kwamen we weer terug bij de auto. Het terugvinden van Mark was lastiger dan we eerst dachten omdat de dijk deels voor autoverkeer was afgesloten. Dankzij de GPS, die ons de exacte plek wees waar Mark was achtergelaten, vonden we hem uiteindelijk toch weer terug.

De bedoeling was om Zondag weer te gaan fietsen, maar omdat Mark toch wel last had van zijn knie, gingen we in plaats daarvan naar de sauna (de Thermen). We sloten de dag af met een bezoek aan een café in Nijmegen waar we naar een teleurstellend Nederlands team keken dat Australië niet eens de baas kon zijn (hoe moet dat straks?) en een lekker diner in een restaurant. Hier maakten we voor het eerst kennis met een nieuw culinaire kleingoed, de wapas (een combinatie van wereld en tapas!).

We bedachten ons dat we dit soort dingen eigenlijk vaker moeten doen, maar dat bedenken we elk jaar steeds opnieuw. Dit weekend was wel heel relaxed en we hadden alle tijd om eens goed te praten over allerlei zaken zoals:

- hoe zet Adidas zijn wereld- communicatie netwerk voor de bevoorrading op
- hoe functioneert de automatisering van een levenmiddelen warenhuishuis in elkaar (Nedfox)
- op welke business moet mijn (eventuele) nieuwe (elektronica) bedrijf zich richten
- allerlei personelijke relaties
- het weer en (lig)fietsen
- etc

Niet veel gefietst maar wel lekker genoten! (100km op de racefiets en 0 km met de Quest)

Terugrit uit texel

Het was al een tijdje spannend wat het weer deze zondag zou brengen, een hele dag regen of zou het opklaren? Vandaag moest ik immers weer terug rijden van Texel naar Wateringen en ik had niet veel zin in een uur of vier in de regen rijden. Gisteravond leek de voorspelling al aan te geven dat het de goede kant op zou gaan, maar je weet het pas zeker als het zover is.

Ik had het nauwelijks beter kunnen treffen. De wind kwam uit het westen met plusminus 4 beaufort en de zon scheen bijna de hele tijd. Pas het tweede deel van de rit werd het minder zonnig en gingen de wolkenvelden overheersen. Deze route heb ik nu al een paar keer gereden dus weet ik nu al beter waar ik het fietspad opmoet en waar niet. Dat scheelt natuurlijk in de snelheid. Toch maakte ik een paar foutjes. Vooral op rotondes waar meerdere afslagen mogelijk zijn gaat het al snel verkeerd. Dan laat de GPS even later zien dat ik toch anders had moeten rijden en keer ik alsnog om voor de goede route.

Het stuk van Den-Burg naar de boot ging als een speer. Achteraf gezien was de wind op Texel nog het sterkste, vergeleken met de rest van de route. Ik was vlak voor de familie (Francis, mijn moeder, haar hond Tessa en onze drie kinderen) uit vertrokken en ze haalden me pas vlak voor de veerhaven in. Mijn moeder ging met de hond terug lopen naar Den Burg en de rest van de familie ging met de pont naar Den Helder. Nadat de boot om 2 uur in Den-Helder was afgemeerd nam ik de korte weg langs de marine haven en probeerde de auto zo lang mogelijk voor te blijven. Dat lukte aardig maar na een kilometer of twintig werd ik toch al toeterend ingehaald door de familie. Bij Schoorl sloeg ik rechtsaf om niet door Alkmaar te hoeven rijden. Het eerste uur reed ik 39km. Op een paar kleine foutjes na ging de tocht tot aan de veerpont over het Noordzee kanaal vlot. Op de pont werd ik weer naar het autodek gedirigeerd, dat kon nu ook weer gemakkelijk omdat er bijna geen auto’s waren. Ik las op een bord dat de pont op de eerste plaats bedoeld is voor verkeer dat geen gebruik kan maken van de tunnel, auto’s mogen mee maar hebben geen voorrang.

Op de pont at ik nog even de pannenkoek met appel op die ik van mijn moeder had meegekregen, nog bedankt ma! Dat ging er wel in en bovendien kon ik de energie wel gebruiken. Aan de andere kant aangekomen ging ik er weer fris tegenaan. Op de route naar Den-Haag moest ik wel iets in snelheid minderen. Vlak voor Wassenaar ging een paard dat ik aan het inhalen was er in galop vandoor. Op zo’n moment moet je wel even stoppen tot het beest is uitgeraasd. Ik kon het dier passeren door naar de overkant van de rijbaan te gaan, De berijdster keek heel lelijk naar mij alsof het mijn schuld was dat zij haar paard niet onder controle kon houden. Het valt me trouwens wel op dat een groot aantal berijdsters de gevaren van een ligfiets als de Quest wel inzien. Ze blijven meestal op gepaste afstand staan als ze me aan zien komen. Misschien zijn dat de resultaten van de inspanningen van Wim Schermer op dat gebied.

Vlak voor Den-Haag belde ik Francis even om te vragen of ik soms nog wat eten moest oppikken op mijn tocht door de stad. Dat vond ze een goed idee, dus stopte ik even in de Wagenstraat om twee porties roti op te pikken. Terwijl ik stond te wachten vergaapte verschillende voorbijgangers zich aan de Quest. Die zie je niet dagelijks in het centrum van de stad. Om 6:15 uur was ik weer thuis.

Vandaag ca 150 km, totaal 4711 km

Regen, lekke band en nog meer regen

Deze week kwam er niet veel van fietsen. Dinsdag wilde ik met de Quest naar mijn werk, maar dit kon niet door gaan door een zakelijke afspraak waar ik met nette kleren moest verschijnen. En dat wordt dan een beetje lastig als je ’s morgens nat van het zweet op je werk aankomt. Een spijkerbroek met T-shirt kan ik nog wel meenemen maar een net pak wordt er niet beter van.

Gelukkig lukte het wel om ’s avonds met de Quest een rondje te fietsen. Toen ik startte had ik nog geen duidelijk idee waar ik heen zou gaan maar al fietsend stippelde ik de route in gedachten uit. Vlak buiten Wateringen passeerde ik een groepje wielrenners die tegen de wind in fietsend een )te) gemakkelijke prooi waren. Ik merkte wel dat ik zelf niet al teveel snelheid kon maken omdat ik de lange rit van het weekend van 14 mei nog duidelijk voelbaar in de benen had. Na een kwartiertje vroeg ik me zelfs af of ik niet terug moest gaan omdat mijn bovenbeenspieren nogal protesteerden. Maar al snel bleek dat de pijn alleen maar minder werd en ik steeds meer vaart kon maken. In Vlaardingen aangekomen ging ik richting nieuwe waterweg waar het heerlijk fietsen was zo schuin tegen de wind in. Er was bijna niemand meer op het fietspad omdat het al wat later op de avond was. Schitterend om de zon in het water te zien zakken, met zeeschepen op de voorgrond. Het hele stuk tot aan Hoek van Holland ging het heel aardig en mijn snelheid zat tussen de 40 en 50km/uur.

Aangekomen bij Hoek van Holland dook ik de duinen in en volgde ik het fietspad richting Den-Haag. Nu had ik de wind in de rug en ging het zelf nog harder tot aan een kilometer of 60 per uur. Op het fietspad langs de Lozerlaan had ik nog bijna een aanrijding. Juist na een scherpe, onoverzichtelijke, bocht op het smalle fietspad kwam ik een tegenligger tegen. Door mijn plotselinge stuurcorrectie kwam ik op twee wielen te rijden en dit duurde een aantal seconden voor ik weer stevig op drie wielen stond. Eigenlijk schrik ik er niet eens meer van, mits je genoeg ruimte hebt dan kan je dit goed corrigeren. Na bijna twee uur fietsen kwam ik weer thuis, mijn gemiddelde was toch nog 35 km/uur


We hadden al een tijdje geleden gepland dat we dit weekend bij mijn ouders op Texel zouden gaan logeren. Helaas was de weersvoorspelling niet al te best, maar daar kon ik me moeilijk door laten weerhouden op met de Quest te gaan. Het is toch immers een fiets waar je onder alle weersomstandigheden mee op pad kan gaan.

Ik had als voorbereiding een track die tijdens mijn vorig ritje naar Texel was opgeslagen gestroomlijnd (foutjes er zoveel mogelijk uitgehaald). Bij het downloaden kreeg ik echter een foutmelding (track verdeeld) die betekende dat de track te groot zou zijn. Daarom moest ik het aantal punten door de mapsource software laten verminderen tot minder dan 500. Het gevolg was wel dat de route hierdoor mogelijk niet meer zo duidelijk werd aangegeven.

Donderdag morgen vertrok ik net na kwart over negen uur richting Voorburg. Eenmaal op de laan van nieuw-oost indie aangekomen ging ik richting Haagse bos. Op het fietspad langs de N44 kwam ik op de track. Het eerste stuk van dit fietspad zit vol verkeerdrempels wat de vaart er aardig uit houdt. Even verderop gaat het pad over op asfalt en fietst het weer lekker door. Ineens merkte ik iets vreemds wat ik niet direct kon thuisbrengen maar wat wel verdacht veel op een lekke band leek. Toen ik mijn mp3 speler had uitgezet herkende ik het geluid van een platte band. Dit was dus mijn eerste lekke band (na ca 4500km) en hoewel ik al talloze banden had geplakt moest ik toch even ervaren hoe dit bij de Quest zou gaan. Het viel echter enorm mee, de band zat vrij los om de velg en ik had gelukkig een reserve band bij me, binnen een minuut of tien was ik weer onderweg.

Het volgen van de track bleek niet mee te vallen en al gauw zat ik op een verkeerde weg. Ik weet niet waar het aan lag, misschien lette ik niet goed op of het kwam door het verminderde aantal punten op de track. Doordat ik steeds naar de juiste weg moest zoeken ging ik minder snel dan ik had gehoopt. Naarmate ik vorderde ging het ook harder regenen, op een bepaald punt moest ik zelfs even een schuilplaats zoeken omdat ik niets meer kon zien door de regen. Een paar minuten later was het ergste achter de rug en kon ik mijn weg weer vervolgen. Al gauw kwam ik weer bij het pontje bij IJmuiden aan waar ik op het autodek mocht gaan staan. Dat kon ook makkelijk want er waren geen auto’s op de pont. Het slechte weer had dus als voordeel dat er erg weinig mensen op de weg waren, er waren zelfs bijna geen auto’s. Hierdoor kon ik steeds op de rijweg blijven, wat veel beter opschiet dan de fietspaadjes. Een aantal keren probeerde ik het fietspad als het fietspad er goed uitzag, maar steeds kom je dan een stukje verderop tot de conclusie dat dat geen goede beslissing is. Goede fietspaden lopen nooit lang door en gaan dan weer over op een waardeloze klinkerweg. Een keer ging ik onverwachts van het fietspad weer de weg via het gras toen ik een harde klap hoorde. In het gras lagen betonnen balken om er voor te zorgen dat de auto niet te ver doorrijden. Ik vreesde dat er minstens een flinke beschadiging aan de zij of onderkant zou zitten maar later kon ik niets terugvinden.

Ongeveer twintig kilometer voor Den Helder begon ik het toch wel moeilijk te krijgen om de snelheid op peil te houden. Ik beloofde mezelf een kop koffie met appeltaart en dat scheelde een hoop. Als ik zou stoppen voor een pauze zou ik misschien de boot niet halen en op de boot had ik immers genoeg tijd om even uit te rusten.

Op de boot waren een paar mensen die wel heel geïnteresseerd waren in de Quest. Een jongen vroeg of ik wist waar hij er een voor een dagje kon huren. Ik antwoordde dat dat volgens mij nergens kan maar dat hij wel een proefrit bij velomobiel kon regelen.

Op Texel aangekomen perste ik nog flink wat snelheid uit mijn vermoeide benen om de automobilisten op de pontweg zoveel mogelijk bij te houden. Halverwege de pontweg viel mijn GPS uit de houder en achteraf bleek dat hij toen ook werd uitgeschakeld. Blijkbaar trilde de batterij door de schok los uit de houder want later deed hij het weer.

De hele rit was ongeveer 150 km lang van Wateringen tot aan Den-Burg.

Op Texel was het ondertussen stralend mooi weer, een groot verschil met het weer onderweg. In de middag zijn we zelfs nog naar het strand geweest waar ik een uurtje lekker in de zon heb zitten doezelen.

Vanmiddag heb ik getracht om het (Texel) wedstrijd rondje te fietsen. Ik begon al verkeerd door op de dijk te gaan rijden en moest na een paar kilometer een lastige draai maken en een fietser-poortje passeren. Op de weg aangekomen ging het veel beter, het weer was nu helaas echt beroerd slecht. Toch kwam ik nu zelfs nog fietsers tegen, mensen die het net als ik niet accepteren dat het eigenlijk geen fietsweer is. Maar ja thuiszitten is ook geen optie!

Na 6 kilometer ging het weer fout doordat de weg met een hek was afgesloten. Naast het hek was er een smalle doorgang waar ik net doorheen kon manoeuvreren. Weer drie kilometer verder hield de weg echt op doordat hier weer een hek stond zonder fietssluis ernaast. Het enige wat ik nog kon doen was omkeren. Blijkbaar is het traject alleen tijdens de wedstrijd in zijn geheel te fietsen. Ik vervolgde mijn weg richting “De Slufter” en via de duinen reed ik naar “de Koog”. Van daar was het nog maar een kort stukje terug naar “Den Burg”. Deze keer was ik niet nat van het zweet maar van de regen.

Totaal 4566 km

Van de regen in de drup

Vandaag had ik moeite om de snelheid op de heenweg naar Dordrecht er een beetje in te houden. Het gezeur met mijn verhuizende werkgever speelt me parten en als ik daar aan denk dan vergaat ook de lust om naar het werk te rijden. Nu heb ik een mooie woon-werk afstand, die nog goed te doen is (ook met de Quest). Strak verdubbeld deze afstand en dan wordt het zelfs met de auto nog een lange zit. Volgens de routeplanners, die geen rekening houden met files, zo’n 1,5 uur enkele reis.

Bovendien heb ik nog vermoeide benen van afgelopen weekend en van gisteravond toen ik met Franciska 13km heb hardgelopen in het zuiderpark in Den Haag. Vanmorgen wilde ik eens een wat andere route proberen door via de Harreweg (Vlaardingen) te rijden en dwars door Rotterdam te gaan. Dat pakte niet geheel goed uit want ik moest aardig zoeken om mijn weg te vinden. Uiteindelijk lukte het toch om bij de Coolsingel uit te komen. Er waren veel fietsende schoolkinderen onderweg en die laten zich meestal niet makkelijk passeren. Wel moet ik steeds lachen om de schoolmeisjes die een gil geven als ik passeer. Grappig dat zoveel kinderen op dezelfde manier reageren. Soms zit het mee en kan ik een hele rits verkeerslichten met groen licht passeren, nu stond er een record aantal op rood

Al met al nog niet zo slecht dat ik na 1:39 uur op mijn werk was.

Ze zeggen wel eens dat een paard veel harder loopt als hij op weg naar de stal is, bij mij werkt dat net zo. Ik had veel meer zin in de terug-rit. Vanaf het werk is het maar een kort stukje naar de Kiltunnel. Normaal ga ik dan ‘s Gravendeel in waar ik me door het centrum worstel. Dat gaat niet altijd even gemakkelijk vandaar dat ik vandaag een alternatief heb uitgeprobeerd door direct na de tunnel de Kiltunnelweg onderdoor te steken. Daarna reed ik een stukje parallel en stak ik deze weg weer over naar het fietspad. Echte perfect, nu hoef ik het dorpje niet meer door wat mijn rittijd zeker zal verkorten.

De sprint door de Heinenoordtunnel leverde geen nieuwe records op, de teller bleef weer op 85km/uur steken. Tot aan Wateringen ging de rit erg vlot. Vlak voor Wateringen zag ik een fietster naast haar fiets lopen met een lekke band. Normaal scheur ik daar voorbij en voel ik me een stukje later schuldig dat ik niet heb geholpen. Nu dacht ik, laat ik eens helpen. De dame had er wel oren naar en ik stapte uit de Quest en pakte mijn pomp (die ik juist vanmiddag had gebruikt om mijn banden op druk te brengen). Helaas ging het feest niet door want het adaptertje van mijn pomp bleek te missen, dat had ik vanmiddag blijkbaar laten vallen (baal).

Omdat ik het toch erg lullig vond dat ik nu toch niet kon helpen ben ik gauw naar huis gefietst om een andere pomp te halen. Met de pomp (en een droog T-shirt aan) fietste ik snel terug naar de plek waar ik de dame verwachtte. Ze vertelde me dat een andere man ondertussen de band had opgepompt, maar wel zo hard dat hij was geklapt. Van de regen in de drup heet zoiets geloof ik.

Vandaag 105 km, totaal 4308 km

Rondje IJselmeer van 485 km

Vrijdag ben ik om kwart voor negen op weg gegaan naar Velomobiel om mijn achteras door een dikker exemplaar te laten vervangen. Ik begon met het volgen van de snelfietsroute tot voorbij Woerden. Dit deel ken ik al aardig en het ging dan ook erg vlot, alleen na Woerden maakte ik een foutje en belande ik bijna aan de verkeerde kant van het spoor. Gelukkig had ik het al snel door zodat ik maar een paar kilometer om reed. Thuis had ik de route al zitten plannen maar zoals meestal loopt het toch anders dan je verwacht. Een richtingsbordje voor fietsers wees me de richting naar Breukelen, het stoppunt. Even leken wegwerkers nog roet in het eten te gooien met een bordje “fietspad gestremd” terwijl de rijbaan niet voor fietsers toegankelijk was. Heel leuk, er stond geen alternatief vermeld dus koos ik voor de rijbaan. Na de stremming kon ik het fietspad weer op al snel was ik in Breukelen. Frans Grotepass had me al op de koffie uitgenodigd, althans bij zijn vriendin Marjolein want hij was aan het werk. Helaas moest ze net weg maar net getreurd, des te sneller zou ik in Dronten zijn. Volgens Frans zijn aanwijzingen ging ik verder langs de kanaalweg west richting A1. Frans had me al gewaarschuwd dat je een bepaalde verkeersdrempel met hooguit 20km/uur kon nemen. Ik zat me al af te vragen waar die drempel dan wel zou zijn toen ik hem plots voor me zag. Het was al te laat om te remmen, hoewel ik toch nog een poging deed en ik knalde er met zo’n 35km/uur overheen. Welke idioot laat nu een dergelijke drempel in een fietspad aanleggen? Gelukkig had ik geen schade. Een stukje verder ging ik via de brug het kanaal over een reed ik naar de andere kant van de A1. Via Muiden en het pittoreske Muiderberg kwam ik bij de Hollandse brug terecht. Aan de andere kant ging het verder richting Almere-haven. Na nog een stukje langs het gooimeer te hebben gereden sloeg ik af naar het Noorden richting Dronten. Niet voor niets wordt de Quest in de flevopolder gemaakt, voor dit soort wegen lijkt hij wel ontworpen. De fietspaden zijn hier lang en lopen rechtuit zodat je lekker snelheid kan maken. Een stuk voor Dronten passeerde ik een brommer dus moest ik de snelheid er nog even inhouden. In Dronten moest mijn GPS me vertellen hoe ik moest rijden, hier verdwaal ik iedere keer. Bij Velomobiel werd ik gelijk door Ymte geholpen. Het achterwiel werd verwijderd waarna het gat in de naaf kon worden vergroot tot 15mm. Daarna kon het wiel weer worden terug geplaatst, samen met het freewheel dat ook op de grotere as was aangepast. Het lager moest worden vervangen omdat er een braampje in bleek te zitten, dit was nog een gevolg van de vorige asbreuk. Toen alles weer in elkaar zat werden de versnellingen nog even gecontroleerd. De versnelling achter liep niet helemaal goed hetgeen door een beschadiging in de buitenkabel werd veroorzaakt. Even later bij een proefritje schakelde de Quest weer als vanouds en was ook het vreemde geluid in de linkerbochten verdwenen (het lager was blijkbaar ook van binnen beschadigd). Nogmaals mijn complimenten voor de goede service!!
Na een lekker kopje thee vervolgde ik mijn weg richting Emmeloord waar ik bij onze beste vrienden Ernst en Barbara zou overnachten.

Zaterdag morgen vertrok ik weer vroeg samen met Ernst die op zijn racefiets een stuk met me mee zou rijden. Ernst had zich al eens afgevraagd waarom ik zo idolaat was van de Quest. Na dit ritje begreep hij dat beter want terwijl ik in een voor mijn doen heel rustig tempo reed moest hij al aardig zweten. We reden op de langere stukken ongeveer 33km/uur terwijl ik zelf al snel 45 a 50km/uur rijdt. In Bant stapten we af (uit) en dronken we samen een kopje koffie. Ernst ging weer terug naar Emmeloord en ik vervolgde mijn weg richting de afsluitdijk. Dat ging echter niet helemaal gesmeerd en een aantal keer was ik het spoor aardig bijster. Dat was wel jammer voor de snelheid maar aan de andere kant valt hier ook veel te zien, wat een prachtig stukje Nederland is dit toch. Met behulp van mijn kaart, mijn GPS en een paar fietsers lukte het me toch om bij de afsluitdijk te komen. Daar moest ik ook weer even zoeken voordat ik begreep dat het fietspad aan de waddenkant loopt, ze hebben niet de moeite genomen om fietsers die kant op te wijzen! Toen ik eenmaal op het fietspad zat toen kon ik weer lekker voluit gaan. Even later viel me op dat er een soort rookpluim boven het fietspad hing, het leek wel of een verderop een autoband in brand stond. Het was echter geen brand maar de “rookpluim” bleek te worden veroorzaakt door de miljoenen muggen die boven het fietspad vlogen. Er was om de paar meter een kolom van misschien wel tienduizend muggen en dit herhaalde zicht over de hele dijk. Als je er dan van één kant tegenaan kijkt lijkt het op een rookkolom. Ik heb nog nooit zoveel muggen gezien. En daar moest ik doorheen rijden! Gelukkig steekt alleen mijn hoofd gedeeltelijk uit maar toch was het niet echt een lekker gevoel om zoveel tienduizenden muggen een kopstoot te moeten geven. Later zat mijn helm en de Quest ook aardig vol met dode muggen. Vanaf de afsluitdijk was ik al vrij snel in Den Helder waar ik mijn ouders belde om door te geven dat ik eraan kwam. Toen ik bij de veerboor stond te wachten kwamen verschillende mensen de quest bewonderen. Iemand vroeg me, was jij dat die we daarstraks op de afsluitdijk zagen rijden, dan ben je ook snel hier! Van de veerhaven op Texel naar het huis van mijn ouders in Den Burg was het nog maar een kort ritje (9 km).

Vanmorgen heb ik lekker uitgeslapen tot half negen. Ik merk dat de kilometers toch wel voelbaar zijn. Mijn ouders gingen mee naar de boot om me uit te zwaaien. Het eerste stuk was erg gemakkelijk en gaat langs de weg Den Helder – Alkmaar. Dit fietspad is behoorlijk snel, er zijn maar een paar lastige stukken met scherpe bochten of slechte bestrating. Voor Alkmaar sloeg ik rechtsaf door Schoorl omdat ik weet dat de route door Alkmaar niet erg prettig is. Het stuk tot het pontje bij het Amsterdam rijnkanaal ging redelijk volgens planning. Uit ervaring weet ik dat je de fietspaden moet mijden en gewoon met de auto meet moet rijden. Vooral op zondag hebben veel automobilisten niet zo’n haast en willen ze zich wel een keertje aan de maximum snelheid houden door rustig achter mij te blijven. Ik doe dan op mijn beurt mijn best en zit dan net onder de 50km/uur. Na 1:50 uur en 70 km stond ik bij het pontje te wachten voor de oversteek. Ook hier waren weer een paar geïnteresseerde mensen die vragen stelden over de Quest. Ik ben nooit zovaak gefotografeerd als in de laatste drie dagen, regelmatig gaan auto naast me rijden voor een foto.

Aan de andere kant ging ik snel weer verder. Steeds wanneer ik weer op het fietspad ging rijden (waarom doe ik dat dan ook) had ik problemen met fietsers die niet luisteren zodat ik of sterk moet remmen of de berm in moet. Op een bepaald moment reed er een stel voor me dat ook niet opzij ging terwijl ik de toeter continue gebruikte. Nu was de maat vol en ik stopte om de man eens flink uit te schelden, niet erg netjes van me maar dit was immers de zoveelste keer. De fietser reed naar me toe en ik iets onvriendelijks. In plaats van terug te schelden, wat ik had veracht, verontschuldigde hij zich dat hij me niet had gehoord door de motorfiets die net vol gas langsreed. Ik voelde me gelijk schuldig en gaf de man een hand en bood mijn excuus aan, hij deed het immers ook niet expres.

Bij Wassenaar kwam ik weer een leuk staaltje van bewegwijzering tegen. Terwijl ik nu zoveel mogelijk de fietspaden mijd stond er een bord verboden voor fietsers op de weg. Ik dacht dat zal wel een weg zijn waar echt wordt gejakkerd zodat het voor fietsers echt niet veilig is. Omdat ik de weg al bijna was opgereden moest ik flink manoeuvreren om op het fietspad te komen. Vijftig meter verder zakte mijn broek bijna af (figuurlijk), de fietsers werden naar de andere kant van de weg geleid (wat echt link is) en het fietspad ging daar op de rijbaan verder. De wegen van een verkeersambtenaar zijn echt ondoorgrondelijk!! Dit soort situaties kom je voortdurend tegen, ook worden fietsers vaan over de ventweg geleid waar dan om de vijftig meter een verschrikkelijke verkeersheuvel wordt geplaatst.

Nu was ik al snel in Den-Haag waar ik eerste een lekker kopje koffie met cake ging nuttigen, dat had ik denk ik wel verdient.

Dag 1 191 km
Dag 2 152 km
Dag 3 140 km het gemiddelde ligt steeds net onder 30km/uur

totaal van drie dagen 485 km , totaal van de quest 4203km

Bijna in de prak gereden

Het grote probleem van fietsen in de winter vind ik de lage temperaturen in de ochtend. Wanneer je vroeg van huis vertrekt is de temperatuur zo laag dat je jezelf goed moet inpakken. Het vervelende is dat je het dan snel daarna alweer te warm krijgt. Bij het weer van de laatste tijd kan je al luchtig gekleed van huis vertrekken en blijft het comfortabel.

Gisteren was het fantastisch fietsweer. De ochtend rit verliep vlot, zonder me al teveel te haasten haalde ik toch een redelijk gemiddelde van 30 km/uur. Ik had besloten om via Kralingen te fietsen om over de Brienenoordbrug te rijden. Nu probeerde ik de fout van vorige keer te vermijden door niet onder de A20 door te rijden. Dat ging nu goed maar er kwam een ander probleempje voor in de plaats doordat ik op een punt vlakvoor de brug niet goed op het fietspad aan de overkant van de weg kon komen. Uiteindelijk belandde ik op de weg en moest ik voor het verkeerslicht wachten tot ik linksaf kon slaan waarna ik weer het fietspad opkon. Een behulpzame automobilist attendeerde me erop dat ik op het punt stond de snelweg op te rijden (daarmee wacht ik wel tot er een keer een autoloze zondag komt!).

Een stukje voorbij de brug bij Zwijndrecht reed ik over het fietspad parallel aan de Mijlweg en ik had de snelheid er aardig in met ca 55km/uur. Plotseling zag ik een automobiliste van rechts komen. Ik had gelijk door dat de trut niet zat op te letten, althans niet op de fietsers op het fietspad dat ze ging kruisen. Daarom toeterde ik en hield hem over een afstand van ca 15m ingedrukt. Nog had ze niets door en ze verminderde nauwelijks snelheid voor deze kruising. Ik had maar één mogelijkheid en dat was rechtdoor rijden. Ze reed vlak achter me langs, ik moet er niet aan denken wat er was gebeurt wanneer ze me had aangereden.

Het enige minpunt van de Quest vind ik de remmen. Bij hoge snelheden is de remweg gewoon veel te lang. Gelukkig gaat het meestal goed maar er komt een situatie de mijn remweg gewoon te lang is. Ik heb me wel eens afgevraagd ik het niet mogelijk is om een velgrem op het achterwiel te monteren. Er is nog wel iets dat ik zelf kan verbeteren: Ik heb namelijk een beugeltje met schakelaars voor de richtingaanwijzers om het stuur gemonteerd. Dit beugeltje zorgt ervoor dat ik mijn rem niet tot het uiterste kan inknijpen. Gisteravond heb ik een nieuw beugeltje gemaakt dat deze beperking niet geeft.

De terugweg ging als gesmeerd. Eerst dacht ik weer rustig aan te doen, maar dat past gewoon niet bij mij, dus werd het al snel weer een wedstrijd tegen andere fietsen en mezelf. OP het stuk langs de oude maas kwam ik nog een paar ligfietsers tegen. Tot vlak voor Rhoon, een afstand van 27km vanaf de start, bleef mijn gemiddelde op 41 km/uur. Bij Rhoon moest ik een paar minuten wachten alvorens ik het drukke kruispunt kon oversteken. Een dergelijke achterstand loop je niet meer in. Na Vlaardingen weer het gebruikelijke ritueel van het sluipverkeer dat mij het leven zuur maakt. Ik begrijp niet dat die mensen niet lekker gaan fietsen. De auto’s rijden daar in colonnes zo snel mogelijk van passeerpunt naar passeerpunt. Het is dus een herhaling van vol in de remmen en dan weer vol gas, het summum van energie verspilling.

Auto’s zijn bedoeld om energie te verspillen, Fietsen zijn om energie te besparen.

Thuisgekomen bleek mijn gemiddelde met 36km/uur net iets onder dat van maandag te liggen.

Vandaag 107 km, totaal 3712 km

Vrijdag naar Velomobiel!

Dubbel pr van Dordrecht naar Wateringen

Gisteravond moest ik er even over nadenken toen Franciska me vroeg of ik vandaag ging fietsen. Wanneer ik ga fietsen legt ze mijn boterhammen, die ze al ’s avonds (met liefde) voor me klaarmaakt, in de Quest. Als ze mijn boterhammen in de koelkast legt dan vergeet ik ze meestal en zit ik de volgende middag zonder. Ik moest er even over nadenken want ik had er immers al een aardige rit opzitten. Toch besloot ik dat ik niet kinderachtig moest zijn, ik ging het gewoon proberen. Dus vanmorgen ben ik rustig van start gegaan en het ging van een leien dakje. Het weer zit ook enorm mee, dat is toch fantastisch fietsen! Het ging allemaal lekker vlot zonder al teveel verkeerslichten op rood en ik was uiteindelijk in een mooie tijd van 1:33 op mijn werk. Gelukkig kan ik nog steeds profiteren van de gespaarde uren zodat ik wat later op mijn werk kan verschijnen. Als je drie uur moet fietsen scheelt toch wel of je 9 uur werkt of 7,5 uur!

Om half vijf startte ik weer voor de terugrit. De wind was gedurende de middag aardig toegenomen, met het hoogtepunt rond 1 uur vanmiddag. Maar nu waaide het nog steeds met windkracht vier. Ik krijg de slag te pakken in de tunnels en ik blijf zo hard doortrappen dat ik aan de andere kant bijna weer helemaal omhoog rijd in het hoogste verzet. Op het stuk tussen de Kiltunnel en de Heinenoordtunnel had ik wat last van windvlagen en ik moest toch wel goed opletten niet van het fietspad af te waaien. Halverwege passeerde ik een lage ligfiets met stroomlijnpunt. Hij deed goed zijn best maar tegen een geheel gestroomlijnde fiets kan hij toch niet op. Op het laatste stuk naar de Heinenoord zag ik een man op een mountainbike rijden. Het kwam precies mooi uit dat ik hem onder in de tunnel voorbij zou rijden. Dit was weer een mooie kans om mijn tunnel maximum te verbeteren en ja hoor ik verpletterde mijn oude record met een nieuwe top van 85km/uur. Het gaat er nu niet meer om wat ik nog aan extra kracht kan leveren, het is meer het probleem of ik nog harder durf te gaan. De fietser haalde ik in met een snelheid verschil van zeker 35km/uur. Ik weet nog van de tijd dat ik hier zelf met mijn racefiets doorheen ging dat 55 km/uur al heel veel moeite kost. De buiten temperatuur was best wel goed, al kreeg ik het in de Quest best wel erg warm. Toch voelde ik me uitstekend en had ik nergens meer last van (ook niet van mijn knie). Hoewel ik niet van start was gegaan om een nieuwe record te bereiken dacht ik wel steeds mee dat dit er vandaag goed inzat. Eigelijk voerde ik het tempo gedurende de rit verder op. Ook de beneluxtunnel ging gesmeerd, hoewel ik hier een paar minuten verlies in de twee liften. Terwijl ik de andere twee tunnel doorfiets met een gemiddelde snelheid van 55km/uur haal ik in deze 900m lange tunnel slechts een gemiddelde snelheid van 14km/uur (met dank aan de liften). Jammer dat je deze tunnel niet in het geheel kan fietsen. Wat ik in deze tunnel ook heel ergerlijk vind is dat de brommers de lift vullen met hun uitlaatgassen. Dan kom ik uithijgen en adem ik die rotzooi weer in. Ook de ventilatie van de tunnel is zeer slecht, de uitlaatgassen blijven er lang hangen.

Het stuk door Vlaardingen ging ik ook lekker hard, hoewel het paadje langs de vaart nogal vertragend werkt. Ik moet er regelmatig fietsers van mijn weghelft aftoeteren om de vaart erin te kunnen houden.
Op het stuk tussen Vlaardingen en Schipluiden heeft de provincie zijn belofte nog niet waargemaakt en rijden er nog steeds drommen auto’s op het smalle weggetje. Toch had ik geluk en kon ik een achterliggende auto voorblijven zodat ik het stuk zonder extra vertraging kon rijden. Als ik naar de GPS-track kijk dan zie ik dat ik de hogere snelheden nooit langer dan een paar minuten kon vasthouden. Als ik lekker op gang ben dan komt er wel weer een obstakel dat de snelheid eruit haalt. Er is één uitzondering en dat is het stuk in de Hoekse waard waar ik bijna tien kilometer redelijk rechtuit kan fietsen (er zijn wel een paar vervelende verkeersdrempels en bochten). Hier haal ik dan ook een gemiddelde van 44km/uur over de tien kilometer..

Het laaste stuk door Wateringen heeft weer een aantal obstakels voor quest rijders. Thuisgekomen was ik zeer benieuwd naar de cijfers van de terugrit. Inderdaad bleek ik een nieuw Pr te hebben gereden van 1:30 uur over 55,5km. Dat betekend een gemiddelde van 37km/uur!!

Vandaag 107km, totaal 3605 km

Toertocht met fiets tour club Wateringen.

Vrijdag las ik ‘s avonds het lokale krantje door toen Franciska me er op wees dat de fiets tour club Wateringen een advertentie had geplaatst over een tourtocht op zondag 7 mei. Normaal ga ik zondag morgen hardlopen met een vriend van mij, maar die is nu en paar weken voor zaken naar Australië. Daarom leek me dit wel een leuk alternatief. In de krant werden de afstanden 70, 120 en 135 km vermeld, maar toen ik me voor 120km wilde inschrijven bleken de ritafstanden 70, 105 en 135 km te zijn. Om half negen gingen we bij de velo-hal in Wateringen van start. De route stond steeds op de grond met krijt aangegeven. Vanuit een quest is dat wat moeilijk te zien, vandaar dat ik besloot om achter een snel groepje aan te gaan. Steeds als we door een sneller groepje werden gepasseerd haakte ik aan. Hoewel mijn snelheid op het rechte stuk beduidend hoger ligt moest ik soms toch nog even aanpoten om de groep bij lastige verkeerssituaties te kunnen blijven volgen. Mijn snelle groepje bleek zo nu en dan toch nog een aardig tempo te ontwikkelen, nu en dan werd er een sprintje getrokken en kon ik “vol aan de bak”. Na zo’n sprintje, wat mij vaak te kort duurde, ging het wel weer wat te langzaam naar mijn zin. Omdat de renners elkaar uit de wind houden kunnen ze nog redelijke hoge snelheden bereiken, op een enkel stuk ging het even zelfs richting 50km/uur. Maar ik wist dat als ik alleen verder zou gaan ik binnen “no-time” op het verkeerde pad zou belanden, dus toch maar gewoon blijven volgen. De route was werkelijk erg mooi, op sommige kleine stukjes met vervelende stuiterklinker weggetjes na. We gingen van Wateringen via Rijswijk, Voorburg, Leiden, Hoogmade, Aalsmeer, Leimuiden, Woubrugge, Hazerswoude, Nootdorp, Rijswijk en weer terug in Wateringen. Hele stukken liepen langs het water bij de Brasemer- en Westeinder plassen. Na ca 75km stopten we bij “Royal van Zanten”, een hyper modern tuinders bedrijf in de buurt van Aalsmeer waar de tocht ook naar was vernoemd. Hier kregen we een kopje koffie met een heerlijke appelkoek, goed verzorgde stop! Op de terugweg leek het of de renners wat vermoeid waren want echt hard ging het niet meer. Mijn groepje was nu ook geslonken naar een man of zes, terwijl we in het begin steeds met een veel grotere groep reden van misschien wel 60 renners. In Wateringen terug gekomen bleek de gemiddelde snelheid (zonder de tussenstop mee te tellen) op 33km/uur, dat viel dus best nog wel mee.

Toen ik weer bij velo weg wilde rijden maakte een oudere man een opmerking dat ik de quest in de velo kleuren moest laten spuiten. Eerst begreep ik niet wat hij bedoelde. Hij wilde zeggen dat de fiets, een velo-mobiel in de kleuren van de sporthal “velo” zou moeten. Leuk gevonden, maar ik doe het toch maar niet.

Ondanks de denigrerende opmerkingen de ik heb moeten aanhoren over de quest was het toch een heel leuke ochtend. Misschien doe ik dat wel nog een keer, ze organiseren immers bijna elke Zondag een tourtocht (zie www.ftcw.nl )


Vandaag 138 km, Totaal 3498 km

Snelste terugrit uit Dordrecht

Vanmorgen was het best nog wel koud. Ik wist dat het weer langzaam beter wordt maar op deze lage temperatuur had ik niet echt gerekend. Gelukkig duurt een ritje naar Dordrecht niet al te lang. Heel wat korter dan de tourtocht van Zondag, toen waren mijn voeten gewoon onderkoeld (ik had de schoenhoesjes ook niet aan). Voor de variatie ben ik Kralingen maar weer eens gaan verkennen. Het fietspad langs het Kralingse bos is werkelijk schitterend, mooi breed en zo glad als een biljartlaken. Het ging nu een stuk beter dan de vorige keer maar toch maakte ik een foutje waardoor ik de A20 overstak (of eigelijk onderstak) en mijn weg terug weer moet vinden naar de andere kant.

Ik heb gelezen dat Garmin een een nieuw programma uit heeft gebracht waarmee je de 1:50000 en 1:20000 kaarten van Nederland kunt gebruiken om je routes te plannen. Normaal laad je dan ook het stuk kaart in je GPS maar dat kan met mijn GPS60 niet, die heeft een te klein geheugen. Wel kan ik de zelfgemaakte route naar de GPS downloaden of een gereden route weer bekijken. Ik heb nog geen uitgebreide recensies gezien maar ik verwacht er wel veel van. Binnenkort ga ik maar eens bij een dealer langs voor een demo. Met dit programma kan ik mijn fietstochtjes beter voorbereiden.

Na Kralingen was het weer klimmen op de Brienenoordbrug en verder gesneden koek naar Dordrecht. Ik voelde de rit van zondag nog behoorlijk in mijn benen en echt veel snelheid kon ik niet maken.

Op het werk hebben we de hele dag juridische adviezen gekregen van een FNV internationaal advocaat betreffende de verhuizing van het bedrijf naar België. Je wordt er niet vrolijk van als je hoort wat een administratieve rondslomp dat geeft. Misschien moet ik maar eens rondkijken…

Het was al vrij laat voordat ik weer terug kon fietsen maar het weer was uitstekend om te fietsen. De tunnelroute fietst ook wel erg gemakkelijk. De sprint door de Heinenoordtunnel leverde geen nieuw snelheidrecord op, de teller bleef weer steken bij 84km/uur. Ik dacht dat ik nu harder ging, misschien kan mijn teller wel niet meer aangeven dan 84!! Ondanks de groter afstand doe ik deze tunnelroute nu bijna sneller dan de heenrit. Bijna? Vandaag was de terugrit zelfs sneller (1:43 heen bij 30km/uur gemiddeld en 1:35 terug bij 35km/uur gemiddeld). Dat had ik niet verwacht want zo hard dacht ik toch ook weer niet te hebben gefietst. Bij Vlaardingen nam ik een bocht te snel en reed ik ineens op twee wielen, precies langs een paal met een verkeerbord. Dit deed me denken aan Frans Grotepass die een keer op twee wielen tussen twee paaltjes door reed. Ik stond er eigenlijk versteld van dat het zo goed afliep. Misschien is het rijden op twee wielen niet eens zo erg moeilijk.

Vlak buiten Rhoon heb ik een nieuwe stukje van de route verkend. Er moet nog aan gesleuteld worden maar misschien komt hier nog wel iets moois uit!

Morgen misschien weer met de quest.

Vandaag 109km totaal 3342km

Koninginnedag fietstocht in Horst (L)

Het was al weer een tijd geleden dat ik had afgesproken om mee te fietsen met de oranjetocht te Horst op 30 april. De wielrenners vertrekken hier al vroeg, daarom was ik op zaterdag avond al naar Deurne vertrokken waar ik bij Henk kon overnachten. Zondag morgen ging de wekker al om 6 uur. Maar ja, je moet wat overhebben om een toertocht in het mooie Limburg te mogen rijden. Henk en ik vertrokken om 7 uur om ons aan te sluiten bij een groepje wielrenners om samen naar Horst te rijden (20km). Daar aangekomen had zich al een grote groep renners verzameld, wij waren de enige twee op een ligfiets. Na ons te hebben ingeschreven voor de 120km toch konden we op weg gaan. De route stond overal zeer duidelijk met bordjes aangegeven, toch gebeurde het me een aantal keer dat ik een afslag voorbij reed en weer terug moest. Al snel kwamen we bij een oversteekpunt waar het veerpontje ons naar de overkant van de Maas bracht. Op het pontje kwamen al snel opmerkingen van wielrenners die zich afvroegen waarom we niet naar de overkant voeren, ha ha! Niet veel later waren we de Duitse grens al gepasseerd en kon het klimmen en dalen beginnen. De grootste klimpartij die ik tot nu toe had gedaan was de brienenoordbrug dus dit was flink zweten. Gelukkig hadden we een goede strategie en waren we de wielrenners al een stuk vooruit gereden. Tijdens de steile stukken kwam een aantal ons weer voorbij. Een enkele klim was zelfs zo steil dat ik naar het laagste verzet moest terugschakelen (normaal rij ik voor altijd op het grootste tandwiel). Het was wel jammer dat de afdalingen over het algemeen nogal kort waren, zat de vaart er net lekker in dan kwam er weer een haakse afslag waarvoor we vol in de remmen moesten. Henk zijn remmen bleken niet al te goed te staan afgesteld waardoor zijn quest de neiging had om naar één kant te sturen bij het remmen. Bij de stop heb ik dat even gecorrigeerd en nu staan de remmen weer op scherp. Jammer dat het weer niet al te best was. De temperatuur was maar een graad of 6 en ik kreeg behoorlijk koude voeten. Zo nu en dan regende het ook, dit was de eerste keer dat ik met regen in de quest fietste. Ook waren een aantal van de paadjes niet van erg beste kwaliteit, dat krijg je als je een wielrenners tocht rijdt, die hebben daar toch minder last van. Halverwege was er een stop waar we een glaasje limonade en een paar koeken van de organisatie konden nuttigen.



Ik moet zeggen dat ze erg hun best hadden gedaan om er wat van te maken. Gelijk na de pauze kwamen er weer een paar klimpartijen maar het ergste hadden we nu al gehad. De terugrit ging erg soepel en we kwamen steeds minder renners tegen. Een aantal had er aardig het tempo in, op de bochtige weggetjes waren ze een goede partij voor ons met een snelheid van rond de 37km/uur. Op de vlakke stukken reden we gemakkelijk van ze weg en achteraf hadden we misschien ook wel de rit van 150km kunnen doen. Vlak voor de finish werden we bijna ingehaald door een groep renners, waar ze vandaan kwamen was me eigelijk een raadsel. Ik reed nog even verkeerd maar kon mijn fout tijdig herstellen.





Henk kocht nog even een fietshelm en kan nu ook veilig de weg op. Bij zijn laatste crash had hij een flinke snee in zijn hoofd opgelopen, met een helm op verklein je toch de risico’s.

op de foto zie je Henk (witte quest) en mij (gele quest)

Vandaag 162km totaal 3232km

Verdwaald in Kralingen

Gisteren wilde ik een nieuwe route door Kralingen (R’dam) uitproberen op mijn weg naar Dordrecht. Ik had in gedachten waar ik ongeveer rechts af moest slaan om het fietspad dat parallel loopt langs de A20. Al nu 50 meter kreeg ik twijfels of ik wel goed zat. Een stukje verder wist ik het zeker, dit klopt niet. Ik kwam door buurten waar alle ramen zijn dicht gespijkerd en waar straten zijn afgezet met hekken omdat de huizen blijkbaar gesloopt gaan worden. Uiteindelijk bereikte ik het fietspad langs de Maas bij Tropicana en kon ik mijn weg naar de Brienenoordbrug vervolgen. Toen ik later met google earth terugkeek zag ik dat ik een straat te vroeg naar rechts was gegaan. Volgende keer beter!

De rit terug ging in een recordtijd (gem 34km/uur). In de Heijnenoordtunnel evenaarde ik mijn vorige record van 84km/uur. Ik weet nu ook dat ik door hard te blijven trappen bijna weer aan de andere kant omhoog stuif. Niet helemaal natuurlijk, het laatste stukje omhoog betekend toch nog flink zwoegen. Voor de beneluxtunnel was ik een snorfietser net te vlug af en de lift stond al voor me klaar. Wel vervelend dat de liften altijd verschrikkelijk stinken naar uitlaatgassen en benzine. Op het stuk tussen Vlaardingen en Schipluiden was het een gekkenhuis. Later bleek dat er een enorme file stond op de A13 en dan gaan een groot aantal automobilisten over dit soort polderweggetjes (waar twee auto’s elkaar niet kunnen passeren). Iedere keer dat ik net weer op snelheid was moest ik in de remmen omdat de auto’s mij de doorgang blokkeren. Er staat al zeker een half jaar een aankondiging van een verkeers beperkende maatregel (dosering via een bedienbare wegafsluiting), maar verder dan dreigen komt de provincie voorlopig niet. Het schijnt dat 1 persoon in beroep is gegaan en daarmee het activeren van vier installaties tegenhoud.

Vandaag 110km totaal 3068km

Deurne –Roermond- Venlo

Ik had al lang geleden een afspraak gemaakt om een keer met een vriend van mij te gaan fietsen. Keer op keer kwam er iets tussen, zo reed Henk (quest 150)zijn quest total-loss en moetsen we wachten tot hij een nieuwe fiets kreeg. Afgelopen zondag was het eindelijk zover en waren we zelfs met vier fietsen. De andere twee waren de Mango van Jaap (hij reed er voor het eerst in) en de go-one van Christoffel (een zoon van Henk). Het kostte wat tijd voor Jaap zijn schoenen waren aangepast voor de SPD pedalen en de afstand tot de trappers goed stond ingesteld, maar toen konden we eindelijk op weg. Bij het eerste stuk naar Roermond bleek al gauw dat Jaap het tempo niet kon bijhouden, hierdoor moesten we onze snelheid behoorlijk verlagen. Hij was duidelijk niet gewend aan dit soort fiets. De wegen rond Deurne zijn over het algemeen prima geschikt om lekker door te rijden. Het uitzicht is op verschillende plekken ook heel erg mooi. In Roermond aten we een broodje en we spraken af dat we Jaap eerst naar Deurne zouden terugbrengen (samen uit samen thuis). Christoffel kon het tempo tot nu toe wel aardig bijhouden maar had nu zijn portie ook wel gehad en reed ook naar huis. Nu konden we de snelheid eens lekker opschroeven en het stuk naar Venlo ging dan ook lekker rap. In Venlo hadden we veel bekijks toen we even stopten om wat te drinken. Als je voor iedere keer dat iemand zijn hoofd in de fiets steekt een euro zou krijgen dan kan je zeker gratis lunchen. Rond 6 uur waren we weer terug.

Vandaag 158km totaal 2958km

Woon-werk rit met nieuwe records

Vandaag heen en weer naar Dordrecht gereden. Vanmorgen had ik maar weinig energie en het viel me daarom nog mee dat mijn gemiddelde nog 30 km/uur was. Ik denk dat de fietsritjes van 1-e en 2-e paasdag, waar ik verschillende sprintjes had getrokken, nog teveel in mijn benen zaten. In Rotterdam reed in op het stuk na de Erasmusbrug tussen het autoverkeer omdat het fietspad was versperd. Het is eigenlijk de bedoeling dat de fietsers na de versperring hun weg vervolgen op het fietspad, ik ging echter gewoon tussen de auto’s verder. Dat kon ook makkelijk aangezien ik ook 50km/uur reed. Bij het verkeerslicht aangekomen sprong dit net op rood, de auto’s stopten (er staat een roodlicht camera op dit kruispunt) maar ik pikte het kruispunt nog even mee. Bij het volgende kruispunt stopte er een politiebusje naast me. Ik werd gelukkig niet aangehouden, misschien hadden ze me niet door rood zien rijden, maar ik moest nu natuurlijk wel op groen wachten. Dit herhaalde zich bij nog een paar kruispunten wat het tempo aardig omlaag bracht. Als ik bij elk verkeerslicht moet stoppen dan scheelt me dat misschien wel tien minuten op de hele rit van ca 90 minuten.

Voor de terugrit heb ik de tunnelroute gekozen. Als ik vaart maakt bij het naar beneden rijden en flink door blijf trappen dan rij ik aan de andere kant van de tunnels ook weer makkelijk naar boven. Het stuk tussen Kil,- en Heijnenoord-tunnel ging als een speer. Bij deze tweede tunnel probeerde ik zo hard mogelijk naar beneden te fietsen en zowaar heb ik mijn vorige record verbeterd tot 84km/uur. Ik denk dat ik nog wel harder kan maar ik moet er niet aan denken bij deze snelheid een klapband of iets dergelijks te krijgen. Op deze route heb ik eigelijk maar weinig verkeerslichten en ook niet veel last van ander verkeer. Dat zie ik dan weer terug in het hoge gemiddelde snelheid. Dit werd daarom mijn snelste rit tot nu toe 56 km bij 35 km/uur gemiddeld. Het afstandsverschil tussen de beide routes blijkt toch niet zo groot te zijn. Bovendien is de langere route een stuk veiliger omdat er veel minder verkeer en ik grotendeel buiten de bebouwde kom blijf.

Heenrit 49km in 1:34 uur (30km/uur gemiddeld)
Terugrit 56km in 1:36 uur (35km/uur gemiddeld)

(Dat moet onder 1:30 uur kunnen!)


Totaal 2800,0 km precies

Wateringen-Woerden v.v. met navigatiefoutje

Gisteren toch nog even een ritje gemaakt in het mooie weer van de 2-e paasdag. Het leek me wel handig om de snelfietsroute richting Haaksbergen nog wat verder te verkennen. Het eerste stuk van deze route tot aan Woerden is een mooie opstap richting Dronten. (over een paar weken ga ik bij velomobiel langs voor mijn nieuwe achteras).

Het eerste stuk van de route had ik niet goed ingeschat. De GPS geeft het dichtstbijzijnde punt van de track aan, daar kan je dan rechtstreeks naar toe fietsen. Dat probeerde ik dan ook via Delft. Op het eerste stuk na de A13 (achter IKEA) waren echter ontzettend veel dagjes-mensen op de fiets, daar moest ik dus langzaam aan doen. Toen ik me daar doorheen had geworsteld kreeg ik een ander obstakel te verwerken, de doolhoven van Pijnacker. Op het 2-e plaatje kan je zijn wat een worsteling het was om daar weer uit te komen. Toen ik uiteindelijk het track had bereikt kon ik lekker voluit fietsen, hoewel ik de rit van eerste paasdag nog wel in de benen voelde. Tot aan nieuwerbrug ging het me letterlijk en figuurlijk voor de wind. Hoewel er een fietspad was reed ik hele stukken gewoon tussen de auto’s in. Het auto asfalt is bijna altijd veel beter dan het fietspad. Het is ook altijd zo jammer dat de vaart er net lekker inzit en je dan op een haakse bocht in het fietspad afrijd. Kuilen en hobbels remmen de snelheid ook aardig.

In Nieuwerbrug maakt ik (achteraf gezien) een cruciale fout. Nadat de GPS me vertelde dat ik linksaf moest reed ik te ver door en stak ik de oude Rijn over. Op zich niet echt een probleem omdat er aan deze kant ook een weg loopt. Dat ging goed tot in Woerden. Plots ontdekte ik echter dat ik de wind nu pal tegen had, vreemd! De wind was zeker gedraaid of de rivier maakt een grote slinger dacht ik. Nadat ik nog een kilomater of vijf had gefietst liet ik mijn GPS de terugrit aanwijzen en keerde ik om. Na Woerden had ik de wind weer tegen, nu snapte ik er echt niet meer van. De terugrit ging als gesmeerd, mijn snelheid was bijna even hoog als de heenrit ondanks dat ik nu tegen de wind inreed.

De Quest doet het werkelijk fantastisch. Er is echter één vervelend bijgeluid als ik een linker bocht maak. Het klinkt alsof het lager herrie maakt. Ik herinner me vaag dat ik met mijn vorige achteras ook zoiets hoorde, het zal toch geen voorbode zijn van een nieuwe asbreuk? Dan kan ik me gelijk bij Velomobiel aanmelden als Quest testpiloot.

Thuis gekomen heb ik de route gelijk op de computer bekeken. Toen zag ik wat er fout was gegaan, de GPS had me na Woerden teruggestuurd naar het punt waar ik foutief de oude Rijn was overgestoken. Ik was dus aan de andere kant van het water teruggereden! Ongelofelijk dat me dat niet eerder was opgevallen. Ik heb dit stuk, zie plaatje 3, dus vier keer gereden. (Links op het plaatje bij de Bree steek ik de oude Rijn over, rechts in Woerden ga ik weer terug)




Vandaag 124km in 4uur. Totaal 2694 km

Paasrondje rond Rotterdam

Eigenlijk had ik het wel leuk gevonden om naar het paastreffen te gaan maar ik las er pas vrijdag avond over op de blog van Wim Schermer en toen was het al te laat om er nog naar toe te rijden. Ik had al afspraken gemaakt voor zaterdag en ik kan mijn familie ook niet plots zomaar een paar dagen in de steek laten. Hopelijk denk ik er volgend jaar eerder aan, het lijkt me vooral leuk om eens te zien wie er zoal nog meer in een Quest of Mango rijden. (misschien is het Cycle Vision in mei wel een leuk alternatief?)

Vanmiddag ben ik om 13:30 op pad gegaan met de Quest om mijn eigen paasrondje te maken. Ik had geen vast plan hoe ik zou gaan fietsen, als ik maar lekker hard kan. Bij de nieuwe waterweg kon ik inderdaad lekker mijn gang gaan. Er waren verrassend weinig auto’s op de weg. Het leek wel een autoloze zondag. Wel waren er meer fietsers dan gewoonlijk, maar aan het water was het best nog wel fris zodat het niet echt druk werd. Het van stuk Maassluis richting Hoek van Holland ging als een trein. Ondank het feit dat ik schuin tegen de wind in ging (westenwind kracht 3). Het blijft me verbazen hoe weinig het scheelt of je nu wind mee hebt of wind tegen. Op het stuk na de waterkering reden een drietal auto’s in een rij. Naar mijn zin reden ze te langzaam dus ik ging er voorbij maar aan de andere kant kwamen een aantal fietsers me tegemoet. Dat resulteerde in een kleine sprint waar ik een snelheid van een kleine 60 km/uur haalde. In hoek van holland aangekomen bedacht ik me dat door de duinen rijden niet zo’n goed idee was met al die dagjes mensen dus draaide ik om en ging ik weer richting Maassluis. Nu kon ik eens goed bekijken hoever ik kon komen door het fietspad langs het water te volgen. Dat bleek uiteindelijk een heel eind te zijn want na Maasluis kwam ik in Rotterdam tot voorbij de Euromast. Vandaar uit om de oude haven heen naar de Erasmusbrug. Ik bedacht dat ik nu eens kon kijken hoe ik over de Brienenoordbrug kom rijden. Dat lukte, hoewel het een aardige klim werd. Nu ging ik verder richting Kralingen of in ieder geval hoopte ik dat ik de juiste kant op ging (lastig want Kralingen stond niet aangegeven en ik had geen kaart bij me). Eerst ging het fietspad weer onder de brug door en toen kon ik me weer uitleven op een moois stuk fiets-asfalt. Toen een brommer me onverwachts inhaalde zetten ik gelijk de achtervolging in. Een automobilist bleef naast me rijden omdat hij blijkbaar wilde weten hoe hard ik nu ging. Even later zag ik dat ik een nieuw record had bereikt van 63km/uur. Maar daar moest ik wel aardig voor doortrappen! De brommer had ik ruimschoots ingehaald maar tot mijn schrik zag ik een soort dubbele verkeersdrempel snel dichterbij komen. Die *&^%$ drempels ken ik van het fietspad door de duinen langs wassenaar. Als je daar te hard overheen gaat dan klapte de Quest met de neus tegen de grond, dus ik moest vol in de remmen. Op zo’n moment vind ik het remvermogen wel wat matig, je staat niet bepaald in een paar meter stil! Gelukkig ging het goed en kon ik mijn snelheid weer verhogen. Ik ben benieuwd wat mijn volgende snelheidsrecord wordt want ik merk dat ik steeds makkelijker in de Quest fiets. Even verder zag ik een bord Den-Haag / Delft staan. Het was mooi weer en ik had ruim de tijd, dus waarom zou ik het bord niet gewoon volgen. Ondertussen weet ik dat de ambtenaren die deze borden laten plaatsen zelf niet fietsen, of misschien houden ze wel van een omweggetje. Waarom zou je als je van A naar B wil niet via C, D en F gaan? Bovendien was het fietspad langs de luchthaven zestienhoven erbarmelijk slecht, terwijl er een kaarsrecht strak stuk asfalt naast ligt voor de automobilisten. Voor mij was het weer een nieuwe ervaring. Normaal ga ik bij de doenbrug rechtsaf richting Delft om langs de A13 te gaan rijden. Nu bedacht ik me en ging ik de Doenbrug over om te ontdekken wat hier de mogelijkheden zijn. Ja, er is een fietspad over deze brug. Nee, je kan niet snel door de achterliggende industriewijk richting Harreweg rijden. Op het plaatje kan je zien dat ik het in ieder geval wel heb geprobeerd. Ik denk niet dat ik snel verdere verbeteringen zal vinden voor mijn woon-werk route, maar het blijft leuk om het te proberen. Vanaf de Harreweg was het weer eenvoudig om de vetrouwde route te volgen.

Thuisgekomen bleek ik toch 110km te hebben afgelegd met een gemiddelde snelheid van 30km/uur.
Dat was weer een heerlijk fietstochtje, totaal 2569km

Heen en weer door Rotterdam

Binnen een paar maanden zal het bedrijf waar ik werk naar Essen (Blg) zijn verhuisd. Niet dat we niet goed presteerden, nee de beleggingsmaatschappij die ons heeft over genomen knijpt ons zoveel mogelijk uit. Overtollige mensen worden ontslagen en een aantal vertrekt vanzelf wel. Naar het werk fietsen, waar ik mijn Quest ook voor had gekocht, zit er dan niet meer in (100km enkele reis). Dat is ook één van de redenen dat ik niet mee wil verhuizen en een andere baan zoek. Normaal werk ik vier dagen van 9 uur, dat maakt het wat lastig om meerdere dagen heen en weer te fietsen. Gelukkig heb ik nogal wat vrije uren opgespaard, deze gebruik ik nu om wat later te kunnen vertrekken. Ik moet het er deze resterende maanden maar van nemen, wat het naar Dordrechts fietsen betreft, vandaar dat ik nu probeer om meerdere keren per week naar Dordrecht te fietsen.

Gisteren ging ik voor de tweede keer deze week naar Dordrecht. Op de heenweg was ik al bedacht op de omleidingen in Rotterdam. Hierdoor ging de rit voorspoedig en was ik in een recordtijd van 1:33 op mijn werk. Nu wordt mijn streven om een tijd binnen 1:30 te realiseren zonder er een wedstrijd van te maken omdat ander de veiligheid in het geding komt. In Rotterdam zijn zoveel andere weggebruikers waar ik rekening mee moet houden hetgeen de snelheid aardig drukt.

Bij de terugrit heb ik naar een alternatieve route door het centrum van rotterdam gezocht. Via Google earth had ik al gespeurd hoe ik het beste kon rijden, maar pas als je de route daadwerkelijk fietst zie je waar de knelpunten zitten. Ik wil het liefst zoveel mogelijk vrij fietspad zodat je geen last hebt van auto’s. Nu ging ik dus na de Erasmusbrug linksaf richting Delfshaven. Hier is een apart fietspad naast de weg. Vanaf de Coolhave kan je het fietspad langs het kanaal volgen, er is zelfs een speciale fietsbrug aangelegd ter hoogte van de kruising met de A20. Het pad loopt helemaal door tot aan Overschie. Alleen is de drempel aan het einde van het fietspad een te hoog obstakel waar de Quest op vast loopt, hier moest ik uitstappen om de quest verder te duwen. Het laatste stukje fietspad langs de huizen aan het water wordt door de bewoners als parkeerplaats gebruikt, hier moest ik ook manoeuvreren om langs de auto’s te komen. Vanaf hier gaat de route nog over een erbarmelijk slecht stuk wegdek tot ik weer op bekend terrein ben langs de zweth. Over de fietsbrug weer een stukje terug, hier is de weg zo smal dat je nauwelijk een tegemoet komende auto kan passeren. Vanaf hier is het een eitje om binnen door naar Wateringen te fietsen.

Heen 48km. terug 53 km, gemiddelde snelheid 31km/uur totaal 2443 km

Woon-werk verkeer met bonus

Vanmorgen kon ik wat later vertrekken omdat ik nog een aantal uren tegoed had die ik nu kon compenseren. Wel lekker om te starten terwijl het al licht is. Het grote nadeel is de grote drukte op de weg. Tot aan Rotterdam ging het voorspoedig. Het lijkt wel of ze in R’dam elke week op een andere plaats een wegomleiding voor fietsers organiseren. Vlak bij de plek waar ik vorige week hopeloos moest omrijden stond er plots een bord op het fietspad “verboden voor fietsers” en een pijl naar links. Dan weet je al dat het waarschijnlijk bij deze ene pijl zal blijven, de stratenmakers hebben immers hun plicht gedaan. Als fietser moet je dan zelf je weg maar vinden. Kortom, er was weer de nodige vertraging. Eenmaal de goede weg weer gevonden kon ik nog steeds geen vaart maken vanwege de grote aantallen fietsers die een snelle doorgang blokkeren. Toen ik eenmaal over de Erasmusbrug was ging het een stuk beter. Het gemiddelde van de rit lag rond de 30km/uur.

’s Middags was het nog steeds prima fietsweer met een matige wind uit het noorden. Het stuk tussen de Kiltunnel en de Heinenoordtunnel schoot lekker op. In de Heinenoordtunnel trapte ik nu voor het eerst flink mee op de weg naar beneden (81km/uur max). Aan de andere kant ging het heel wat langzamer weer omhoog. Op het fietspad langs de oude maas was het lekker rustig, er waren maar een paar fietsers. Vlakbij Rhoon leek het me wel leuk om eens een andere route te volgen. Deze spontane actie had gelijk behoorlijke gevolgen. Het lukte me niet om in de juiste richting (naar de Beneluxtunnel) te komen, dus bleef ik het fietspad maar volgen. Na een tijdje zag ik borden richting Brielle, ja waarom ook niet?

Het leek een aardige route tot ik op de Botlekbrug moest stoppen omdat de slagboom dicht ging. Na het tweede schip leek het me wel lang genoeg te hebben geduurd, maar de brugwachter dacht er anders over. Er kwam nog een derde schip en een vierde, een vijfde. Alles bij elkaar heb ik 15 minuten op de tocht gestaan alvorens de slagbomen weer open gingen. Er komen zoveel schepen voorbij dat ze de brug wel de hele dag open kunnen laten staan. De route ging verder over een fietspad van sterk wisselende kwaliteit. Sommige stukken waren nog niet zolang geleden geasfalteerd, terwijl andere stukken erbarmelijk slecht waren. Het fietspad stak ook steeds het spoor van de plaatselijke boemeltrein over. Deze overgangen waren ook niet bepaald vlak. Verderop zag ik borden Rozenburg staan, hetgeen weer bekend terrein voor me is. Nu ging het richting pondje Maassluis. In het centrum van Rozenburg (wat een pittoresk dorpje, ahum) zwaaide een enorme L.L (de middelste letter heb ik maar even weggelaten) van een vrachtwagen chauffeur (met zijn verlengstuk van 15 meter) vlak voor me de weg op. Als ik niet vol in de remmen was gegaan dan had ik dit niet meer kunnen opschrijven. Wat een eikels rijden er toch rond! Hij zag me aankomen maar nam toch snel nog even voorrang waar hij het beslist niet had. Bij het pondje aangekomen zag ik het net van de kade vertrekken, kon ik mooi even wat eten. Al met al was het toch een vrij lange rit geworden. Na een aantal minuten kwam er een wielrenner aanrijden die ik ook bij de Botlekbrug had gezien. Hij wilde wel eens zien hoe de quest er nu van binnen uitzag. Toen we bijna aan de overkant waren dacht ik dat het vandaag gratis varen was en stopte ik mijn portemonnee weer weg, installeerde me in de Quest en sloot het deksel. Ik was net klaar toen de pont bediende langs kwam voor zijn 1 euro 10. Nu nog even aan de spoorweg overgang wachten en ik kon weer verder. Op de Maasdijk ging ik even verkeerd toen ik van het fietspad de hoger en parallel gelegen weg opreed. Deze was verboden voor fietsers (en terecht) maar ik kon nu de dijk niet meer af. Een stukje verder kon ik weer naar beneden maar nu zat ik tussen de kassen in en deze wegen vormen een doolhof waar je niet zomaar weer uitkomt.

Even later herkende ik de omgeving en kon ik de juiste route weer vervolgen. Leuke route voor een keertje maar niet aan te bevelen als een alternatief de terugrit uit Dordrecht.

62km in 2:34 uur bij een gemiddelde van 24km/uur

vandaag 111km totaal (inclusief een rondje van afgelopen zondag) 2342 km

enerverend dagje Dordrecht

Vanmorgen ben ik weer met de Quest naar Dordrecht gereden. Het kostte me wel moeite om de knoop door te hakken om de rit te maken. Ik was toch wel een beetje voorzichtig om weer te gaan omdat ik bang was dat de kou geen goed zou doen, ik ben al een week of drie niet erg fit. Uiteindelijk heb ik me goed ingepakt (sjaal en muts) en ben van start gegaan. Dan merk je dat je het al snel weer veel te warm hebt, maar met minder kleding vat ik misschien toch weer kou.

In het Wateringseveld had ik een bijna botsing met een golden-retriever. De bazin zag me aankomen maar bedacht te laat dat ze haar hond vast moest houden. En ja hoor, het stomme beest steekt vlak voor me het fietspad over. Door hard te remmen en achter hem langs te sturen voorkwam ik erger. Vanaf hier verder door Sion en het centrum van Delft tot aan Rotterdam ging het vlot maar toen verzeilde ik in de ene opbreking na de andere. Het lijkt wel of het hele centrum op de schop gaat. Toen ik alle hindernissen had genomen was er wel aardig wat tijd verloren gegaan. Op mijn werk aangekomen bleek de tijd ook wel tegen te vallen, met een gemiddelde van 27km/uur over een afstand van 50km

Het werd een enerverende dag, eerst een bespreking met een collega uit Houston. Hij heeft daar de leiding over de technische dienst die onze ultrasone meters in de USA serviced. Even later wordt ik in een vergadering voor het hele personeel geroepen en wordt er doodleuk medegedeeld dat het bedrijf wordt opgeheven, althans de vestiging in Dordrecht. Mooi is dat, kan ik na 14 jaar eindelijk met de fiets naar mijn werk, verhuizen ze het bedrijf naar België. Hiermee wordt de woon-werk afstand bijna 100km in plaats van de huidige 50 a 60km. Het wordt maar eens tijd om ander werk te gaan zoeken.

De terugreis ging als een speer. Werkelijk alles zat mee, het weer, de verkeerslichten en zelfs de liften in de Benelux tunnel stonden op me te wachten. Alleen die eikels van automobilisten die me tussen Vlaardingen en Schipluiden allemaal eerst willen inhalen zorgen ervoor dat ik steeds achter hun stilsta en moet wachten tot het rijtje auto’s weer verder gaat. Er staat al tijden op de Holyweg een bord dat automobilisten waarschuwt dat er binnenkort verkeer beperkende maatregelen ingaan die grote hinder voor het autoverkeer opleveren. Er is een pasjes systeem met een obstakel dat de grond in kan zakken geplaatst maar om de een of andere reden wordt het systeem niet in werking gesteld. Van mij mag het, het is werkelijk absurd hoe al die automobilisten hier door de polder scheuren om de file op de snelweg te omzeilen. Het bleek toch de snelste tijd tot nu toe te zijn met een gemiddelde van 33km/uur over een afstand van 57 km (niet gek lijkt me als je bedenkt welke hindernissen je moet nemen zoals de drie tunnels, talloze krappe bochtjes en een groot aantal verkeerslichten.

Vandaag 107km totaal 2199

zeilboot of quest?

Vanmiddag zag ik na de verjaardag van mijn zus toch nog even een gaatje om een tochtje met de Quest te maken. Voor het gemak maar het standaard rondje. Al direct buiten Wateringen merkte ik dat de wind niet mals was. Ik had voor mijn vertrek al gezien dat er windsnelheden tot windkracht 7 aan de kust voorspeld waren. Op het stuk richting Schipluiden rukte de wind al zo hard aan de fiets dat ik behoorlijk snelheid moest verminderen. Vooral op stukken waar auto’s me tegemoet kwamen was het oppassen geblazen (om niet voor de auto te worden geblazen). Veel van de fietspaden hier liggen op de dijk en daar krijg je de volle laag. Een vervelend detail is dat het aan beide kanten van het fietspad steil naar beneden gaat en er onder aan de dijk meestal ook een slootje is. Als het fout gaat dan rol ik waarschijnlijk eerst een paar keer om, om dan als dan niet ondersteboven in de sloot te belanden. Geen aantrekkelijk vooruitzicht! Ik bedacht me dat het, gezien mijn ervaringen van Vrijdag, het onverstandig zou zijn om het rondje te vervolgen. Bij het stuk op de dijk langs de nieuwe waterweg zou absoluut fout gaan. Dus maar een alternatief route bedacht die meer landinwaarts zou blijven en indien mogelijk wat meer de luwte opzocht. Toch was de route nog met voldoende spektakel met (zeil)snelheden tot boven de 30km/uur zonder te hoeven trappen. En dat terwijl je ook nog makkelijk 40km/uur pal tegen de wind in haalt. Toen ik net achter het geluidsscherm langs, langs de A13 van Rotterdam naar Delft was teruggereden stopte er een auto naast me. De vrouw op de passagiersstoel riep iets naar me wat ik niet direct verstond door het windgeruis. Bij de tweede keer begreep ik dat ze me vroeg of er ook een motor inzat. Toen ik antwoordde dat ik fietste zei ze dat ik best wel hard ging.

Vandaag 62 totaal 2092

Zeiltochtje met de Quest.

Tot bij welke windsnelheid kan je met de Quest fietsen? Deze vraag heb ik mezelf afgelopen maandag gesteld omdat er voor de dinsdag windkracht 6 was voorspelt. Speurend op internet kwam ik een aantal verhalen tegen van Quest rijders die van de weg waren geraakt door windstoten. Over het algemeen met aanzienlijke schade. Uiteindelijk heb ik besloten om niet naar mijn werk te gaan fietsen. Ik moet er niet aan denken dat ik mijn Quest in puin rijdt. Als vervangende dag had ik woensdag gekozen, uiteindelijk ging dit ook niet door omdat ik ’s nachts plots weer griep verschijnselen kreeg. Ik loop nu ook al een week of drie te niezen en te hoesten, wanneer ben ik daar nu eens vanaf?

Gisteren brak de zon door en ben ik op pad gegaan voor mijn favoriete rondje langs de nieuwe waterweg en de duinen langs de Noordzee. Ik was nog geen vijf minuten onderweg toen ik ontdekte dat het Odlo shirtje veeeel te warm was. Dus maar weer teruggegaan en een ander shirt aangetrokken. Bij het terugfietsen kwam ik langs een rozenkweker die bossen langs de weg verkoopt. Dus maar even uitgestapt om een bos voor Franciska te kopen. Nu maar hopen dat de katten er vanaf blijven, het is al een paar keer gebeurt dat de katten een bos tot op de laatste roos slopen en ‘s morgens de hele keuken vol ligt met de restanten. Tot voorbij Schipluiden leek het met de wind mee te vallen maar op het stuk van schipluiden naar Vlaardingen merkte ik al dat ik goed moest oppassen. Vooral als ik voorbij beschutte plekken fietste rukte de wind flink aan de Quest. Ik moest daarom mijn snelheid iets minderen maar dat was niet zo erg omdat ik me toch ook niet echt fit voelde. Tot aan de nieuwe waterweg reed ik weer redelijk beschut maar eenmaal aan het water kreeg ik de volle laag. Hier kwam de wind van over het water, wat al snel hogere windsnelheden oplevert. Achteraf zag ik op een weeramateur website dat het hier met windkracht 6 waaide. Dit leverde wel spectakel op, op sommige stukken ging ik zonder te trappen bijna 30km/uur. Met recht kan je dus zeggen dat de Quest hier voor de wind zeilde. Even later ging het bijna mis. Op een recht stuk boven op een dijk (in de volle wind) vlak voor Hoek van Holland ging plots het linker voorwiel van de grond, wat wel even schrikken was. Aan beide kanten van de dijk gaat het immers steil omlaag. Ik denk dat ik wel kan concluderen dat het tot windkracht 6 veilig is en dat je met windkracht 6 al goed moet oppassen, daarboven is het zeker niet meer verstandig om te fietsen. Je gewicht is dan ook zeker van belang (ik weeg ca 90 kg).

Aan het strand bij de Hoek (van Holland) ben ik in een strandtent een kopje koffie gaan drinken, met deze temperaturen lijkt het wel zomer. Daarna had ik tot Kijkduin de wind mee. Hoewel ik onder het duin redelijk beschut reed haalde ik op een vlak stuk een nieuwe topsnelheid van 62,5 km/uur. Na Kijkduin ben ik nog een stukje verder gereden naar Scheveningen. Vanaf hier door de binnenstad van DenHaag terug (wat een foute keus bleek te zijn). Bijna overal staan de auto’s vast waardoor ook de weg voor de Quest wordt verspert.

Terug in Wateringen stond de stand voor deze rit op 81km. Samen met een verkenningtochtje richting Rotterdam van afgelopen donderdag avond is dat 136km.

Vandaag 81km totaal 2030km