Rondje op snelheid.

Vanmiddag om een uur of drie ben ik eindelijk klaar met mijn gebruikelijke huishoudelijke klusjes (extra stopcontact in de badkamer, satelliet schotel aangesloten, CV ketel onderhoud, etc). Het weer is veel beter dan ik had verwacht, nee, het is werkelijk stralend fietsweer. Wel wat veel wind, maar daar heb ik niet zoveel last van. Lang hoef ik niet over mijn route na te denken. De kleine variant van mijn ritje van vorige weekend, dit is een redelijk ideale route. Het eerste stukje door de winkelstraat doe ik maar rustig aan, het is daar op zaterdag zo druk dat je erg goed moet oppassen. Na de rotonde richting Schipluiden. Ik wil eigenlijk niet te hard van stapel gaan maar al snel haakt er een wielrenner aan. Die kan ik niet teleurstellen, dus toch maar tempo gemaakt. Oeps, nu rijd ik al 50 en ik wilde rustig aan doen. De wielrenner geeft al snel op en verdwijnt uit het zicht. Nu dan toch maar wat langzamer aan. Mijn route loopt recht door het centrum van schipluiden, het is daar zo smal dat de stadsbus een tegenligger niet kan passeren (16:10, zie grafiek). Nu moet ik nog over het klinkerweggetje tot buiten het dorp en daarna kan het gas erop (nou ja, trappen maar dus). De wind is zuidwesten komt van opzij. De snelheid loopt op tot ca 45 km/uur. In Vlaardingen aangekomen moet ik wat rustiger aandoen. Het fietspad is vrij smal en er lopen mensen te wandelen. Even verderop gaat de route over het water en ga ik richting nieuwe waterweg. Bij de kruising onder de A20 door is het erg druk, er komt een hele stoet auto’s uit het natuurgebied Broekpolder. Blij dat ik niet in de auto zit. Aan de andere kant van de A20 ga ik over het tegelpad verder. Hier zijn niet veel fietsers maar de weg is erg hobbelig, maar goed dat de quest zulke goede vering heeft. Het fietspad komt uit bij het industrie terrein langs de nieuwe waterweg. En stukje verderop steek ik door het bos richting water, althans dat is de bedoeling. Ik kom op het voetpad uit en het duurt even voor ik bij het water ben (16:30). Nu kan ik er weer tegenaan. Nu heb ik de wind schuin van voren. Bij het pontje Maassluis-Rozenburg moet ik even het spoor over en weer terug richting nieuwe waterweg. Nu begint het echte werk (16:44). Het hele stuk tot aan de waterkering (16:54) kan je hier hard gaan en dat doe ik ook. Bij de waterkering moet ik even omrijden en dan volgt er nog een stuk rechtuit tot aan het spoor. De weg gaat dan weer verder over het fietspad richting hoek van Holland. Daar aangekomen (17:04) is het weer even tobben over de slechte klinkerwegen. Maar wanneer ik op het fietspad door de duinen aankom (17:08) kan ik weer snelheid maken. Het fietspad loopt niet in een keer door tot KijkDuin, er zijn een paar haakse bochten waar je flink moet afremmen. Maar over het algemeen blijf ik flink op snelheid. Om 17:15 wil ik juist een wielrenner inhalen maar er komt ook een fietser ons tegemoet. Ik besluit om flink snelheid te maken en ik kan er precies tussendoor. Mijn snelheid loopt bij deze actie op tot 57 km/uur, maar nu heb ik de wind ook pal achter. De ca 12km van Hoek van Holland en Kijkduin doe ik in ongeveer 17minuten (41 km/uur gemiddeld), dat is nog een lekker fietsen. Maar dan zit het rondje er al weer bijna op. Nog een stukje langs de Lozerlaan en ik ben weer thuis.

Vandaag 60km totaal 1894 km

stukje snelfietsroute richting haaksbergen

Gisteravond twijfelde ik al of ik vandaag naar Dordrecht zou gaan fietsen. Ik had immers al een stevige hardlooptraining achter de rug en dit zou misschien teveel van het goede zijn. Na het hardlopen drinken we met de hele groep gezellig een kopje koffie en het is dan al gauw vrij laat wanneer ik weer thuis ben. Vanmorgen had ik dan toch maar besloten om niet te gaan fietsen, ik voelde het hardlopen nog teveel in mijn benen. Ik was nog geen 5 minuten onderweg of ik had er al stevig spijt van. Richting Rotterdam stond de A13 vast en het alternatief via Gouda was ook een puinhoop. Kortom het kostte me twee keer zoveel tijd om op het werk te komen, terwijl het stralend mooi weer was. Omdat het morgen weer gaat regen heb ik daarom vanmiddag vrij genomen en ben ik alsnog een stukje gaan fietsen. Ik had op de site http://www.snelfietsroute.nl al een interessante route gezien “DenHaag – Haaksbergen”. Deze route is bovendien een goede start wanneer ik van huis uit naar een vriend van mij (en oud collega) Frans Grotepass in Breukelen wil fietsen. We gaan binnenkort samen met de Quest op stap en het zou dan mooi zijn als ik ook naar hem toe kan fietsen. Bovendien moet ik ook nog een keer naar Velomobiel om de achteras te laten vervangen (ze nemen het zekere voor het onzekere en vervangen de as door een 15mm dik exemplaar van de betere staalsoort. Hiervoor moet echter de naaf en het freewiel in de werkplaats worden geruimd). Breukelen ligt al een heel eind in de goed richting.

Zo gezegd zo gedaan, de track in mijn GPS geladen en richting noorden gefietst tot ik op de route zat. Het eerste stuk ging wat moeizaam vanwege de vele scholieren die over de fietspaden zwermen. Maar toe ik eenmaal in Voorburg langs de A12 reed ging het werkelijk als een speer. Dit is met recht een snelfietsroute. Op de heenweg reed ik recht tegen de wind in. Het fietspad volgt tot voorbij Zoetermeer de A12, daarna gaat de weg een stuk richting Noorden. Hier kwam de wind van opzij en kon jet met recht zeggen dat de wind aan de Quest plukte. Mijn benen waren niet optimaal maar toch heb ik hier even getest wat mijn maximale snelheid was. Dit hele stuk kon ik aardig richting 50km/uur rijden en bleef ik het verkeer zelfs voor, het maximum lag op 58 km/uur. Ik denk dat ik dat nog wel eens een keertje ga verbeteren. Nu ging de weg weer richting oost en kwam ik door Boskoop heen. Even later ging de weg door Bodegraven. Hier hebben ze wel een heel apart idee over veilige fietspaden. Er is een nieuw stuk weg met links en recht een stuk voor fietsers (achter de stippellijn). Om de paar honderd meter ligt er echter een betonnen rand over het fietspad en wordt de fietser “gedwongen om voor een auto te springen”, werkelijk heel apart. Deze betonnen randen zijn natuurlijk bedoeld om de auto’s af te remmen, normaal kan de fietsers gewoon achter deze rand door rijden. Een stukje buiten Bodegraven vond ik het wel mooi voor vandaag en maakte ik rechtsomkeer. De terugweg ging mogelijk nog vlotter dan de heenweg al ging ik helaas een keer verkeerd en moest ik op de Flintstone manier heen en weer steken om te keren. Op de heenweg was me dat ook al een keertje op een dijk overkomen en dat drukt de gemiddelde snelheid wel behoorlijk. Het probleem was dat ik met mijn zonnebril op de GPS niet goed kan aflezen.

Het was weer een fantastisch mooie fietstocht, een andere keer ga ik hem over een langer stuk rijden want ik vermoed dat de hele route erg goed te fietsen is.

Vandaag 86 km totaal 1834km

snelle rit naar Dordrecht en terug

Gisteren was het weer een mooie dag om naar het werk te fietsen. De weervooruitzichten gaven al aan dat er weinig kans was op regen en de zon zou zelfs nu en dan schijnen. Maandag avond had ik mijn spullens al klaar gezet, het vergt toch wel wat voorbereiding (schone kleren mee, eten en drinken voor onderweg en de quest even controleren). Zo controleer ik ook regelmatig de voorbanden op beschadigingen. Er komen steeds meer kleine sneetjes in de banden waar soms nog een stukje glas inzit. Het lijkt me beter deze te verwijderen voordat ze dieper in het rubber dringen en een lek veroorzaken.

Voor deze rit had ik ook mijn hartslagmeter meegenomen, ik weet wel ongeveer wat mijn hartslag is maar ik wilde het toch eens controleren. Verder natuurlijk mijn GPS 60 zodat ik het gereden track kan terugzien en bewaren. Normaal ontbijt ik niet maar als ik ga fietsen dan lijkt het me beter om toch maar wat te eten, je levert immers toch de nodige inspanning. Deze keer had ik weer gekozen voor de route door Rotterdam. ’s Morgens is het nog rustig en heb ik niet zoveel last van nadere weggebruikers. Eerst reed ik naar het centrum van Delft en als ik eenmaal langs de Schie rijd dan kan ik deze helemaal tot in Rotterdam volgen. Dan de Schie met het fietsbruggetjes oversteken en aan de andere kant mijn weg vervolgen. Vanaf daar richting Klein Polderplein en richting Erasmusbrug. Vlak voor de brug reed ik door een kuil en gelijk daarna hoorde ik een tikkend geluid uit de linker wielkast komen. Ik durfde het niet aan om hier mee door te rijden dus maar even uitgestapt, Quest op zijn kant gelegd en in de wielkast gekeken. Gelukkig niets ernstigs, de wiel magneet van de snelheidmeter was verschoven en tikte de sensor aan.

Vanaf hier ging het weer vlot verder. Bij het bekijken van het gelogde track bleek dat ik mijn snelste tijd tot nu toe had gereden (1:41, de stop-tijd eraf getrokken). Dat lijkt me gezien het aantal verkeerslichten en het andere oponthoud dat je al gauw hebt in een stad geen slechte tijd.

Aan mijn hartslagmeter had ik trouwens niet zoveel omdat hij binnen in de Quest slecht functioneert. Het signaal van de hartslagband komt niet goed bij het horloge aan, alleen als ik het horloge dichtbij de band houd krijg ik een waarde te zien.

Zo globaal is mijn hartslag 135 bij 35km/uur, hartslag 150 bij 45 km/uur (maar dit ga ik nog eens een keer wat nauwkeuriger meten!)

29km/uur gemiddeld, afstand 49km

Voor de terugweg heb ik een uurtje eerder vrijgenomen zodat ik ruim voor het donker word weer thuis ben. Nu koos ik de route via de Hoekse Waard. Eerst weer door de Kiltunnel bij ’s Gravendeel, zonder trappen 70km/uur. Vanaf hier de weg binnendoor naar de Heinenoordtunnel. Helaas zat er een tractor voor me die zo breed was dat ik hem niet durfde in te halen. Normaal ga ik hier ook 70km/uur en door die snelheid rijd ik aan de ander kant weer een heel stuk omhoog. Nu dus niet en dat betekende zwoegen om boven te komen. Nu volgde de mooie route langs de oude maas, helaas is het fietspad wel aan een nieuw toplaagje toe. Vandaar ging het vlot naar de Beneluxtunnel. Hier moet ik de kap losmaken om de lift te bedienen. Wat ik in die tunnels wel vervelend vind (en vooral in de beneluxtunnel) is dat je de uitlaatgassen van de brommers in ademt.

In Vlaardingen kan ik weer een heel stuk het fietspad langs de vaart volgen, wel met veel slingers maar daar wen je ook aan. Op een bepaald punt kwam er een man van een jaar of 50 van rechts het fietspad op. Ik probeer de snelheid erin te houden en dat beviel hem blijkbaar minder. Ik hoorde hem nog net een krachtterm roepen, die ik maar als aanmoediging beschouw om nog iets harder te gaan.

Een stuk verder bij het Woudt gebeurde er iets soortgelijks met een andere man van dezelfde leeftijd categorie. Hij fietste aan mijn kant van het fietspad en leek niet van plan mij erlangs te laten. Blijkbaar oordeelde hij dat ik niet op het fietspad thuishoorde. Pas na herhaaldelijk toeteren ging hij op het laatste moment opzij. Ook nu weer met een luide aanmoediging aan mij gericht. Wat een zeikerd!

Thuis gekomen bleek de terugrit nog sneller te zijn gegaan. Ik merk dat ik aan het fietsen in de Quest gewend raak. Blijkbaar hebben je spieren nogal wat tijd nodig om aan de liggende houding te wennen. Ik denk dat er nog voldoende ruimte voor verdere verbetering is

30km/uur gemiddeld, afstand 55,5km totaal 1748km

twee uitstapjes

Gisteren was het zulk mooi weer dat ik er wel even uit moest. Aangezien ik niet echt zin had om op een route te puzzelen heb ik maar een oude bekende uit de kast getrokken. De gps ontvanger ging mee, altijd leuk om in Google earth te zien waar je bent geweest. Bovendien kan de opgeslagen track later nog worden gebruikt om een route te plannen. Het lijkt wel of het fietsen in de Quest me steeds beter afgaat, de gemiddelde snelheid loopt ook verder op. Ik moet nog wel een beetje oppassen dat mijn knie geen echt probleem wordt maar voorlopig gaat het de goede kant op. Ik heb deze route nu al een keer eerder gereden en toen ging het niet overal goed, deze keer fiets ik heb zonder te hoeven zoeken. Vooral het stuk langs de nieuwe waterweg is heerlijk, dan kan je lekker snelheid maken. Wel maf als je moet bellen om groepjes wielrenners te passeren, die kijken dan verbaast om van wat komt daar nu aan? Na hoek van Holland door de duinen richting Kijkduin. Het blijft wel oppassen met paarden, die reageren zo verschillend. Het ene paard geeft geen krimp terwijl een ander er gelijk vandoor gaat. Het verbaaste me dat sommige paarden je zelfs in de gaten hebben als je ze van achteren nadert. Ze horen iets vreemd en draaien hun hoofd een stukje. Ze kunnen duidelijk beter naar achteren kijken dan een mens. Vanuit Kijkduin naar Scheveningen na de boulevard richting centrum. Bij Florenzia een kopje koffie. Verschillende mensen wilden nu wel eens weten waar ik in fietste. Een persoon dacht zelfs dat de Quest een omgebouwde bobslee was..

rit 75 km





Vandaag weer op stap geweest met als doel een stuk van de snelfietsroute Port zelande-Rozenburg te rijden. Eerst de route ge-download en toen via Mapsource (van garmin) geprobeerd de track in de GPS 60 te downloaden. Dan zakt je broek wel bijna af als je ziet dat het programma de file niet accepteerd omdat de file van een te oude versie zou zijn (terwijl ze zelf steeds nieuwe versies verzinnen). Gelukkig heb ik nog een (gratis) programma dat bijn alle formaten herkent en kan converteren en/of downloaden (G7towin zie http://www.gpsinformation.org/ronh/g7towin.htm).

Het navigeren met een GPS ontvanger is even wennen. Een paar keer ging ik toch verkeerd maar dat bleek achteraf mijn schuld, je moet de voorgeschotelde informatie goed interpreteren.

Tot het pontje naar Rozenburg was het gesneden koek. Vandaar heb ik de GPS track gevolgd en dat ging best wel goed. Op de route valt weinig aan te merken, alleen is de weg niet overal even goed. Maar dat heb je overal op fietspaden. Ik had de hele tijd een stevige wind in de rug en was toch wel een beetje bang dat dat op de terugweg lastig zou worden. Vandaar dat ik de route niet helemaal uit ben gereden. In Goedereede ben ik even gestopt om een krentenbol te eten. Niet dat ik echt honger had want ik leefde immers op het recept van Kees van Malssen (water, limonadesiroop en zout). Eerst leek het wel wat erg zout smaken maar later bleek dat het zout nog niet goed was opgelost en ik het zo naar binnen zoog. Even schudden en het smaakte best wel goed (bedankt Kees). Als ik alleen water drink dan krijg ik het na een paar uur fietsen moeilijk en dan moet ik echt wat eten, op deze manier kan je langer doorgaan.

De weg terug ging simpel door de "backtrack" optie van de GPS te gebruiken. Het eerste stuk nog even een paar (niet opgevoerde) brommers voorbijgereden. Van de straffe tegenwind bleek ik weinig (of geen) last te hebben (mooi toch zo'n Quest!). Na het pontje ben ik het fietspad langs de nieuwe waterweg weer gevolgd (langs die mooie waterkering die soms niet dichtwil!). Bij het wachten op de pont hoorde ik het gesprek tussen twee wielrenners, ze hadden het over mijn Quest en vroegen zich af waarom ik niet zo het water in reed (ha ha). Op het fietspad kwam ik ze weer tegen en ze dachten waarschijnlijk dat ze stilstonden toen ik ze voorbij schoot. Even later reed er een politie auto voor me. Aangezien het een fietspad is staan er geen snelheid beperkingen op verkeersborden. De auto reed 50km/uur en ik ging ging er makkelijk langs. Ik zag ze alleen glimlachen maar ze ondernamen verder geen actie.

vandaag 113 totaal 1642

opm: de km teller van de GPS 60 komt exact overeen met de teller van de Quest

Eindelijk weer gefietst

Het is al weer een aardige tijd geleden dat ik voor het laatst met de Quest op pad ben geweest. Eerst een week op skivakantie in Valoire (FR). Aan het einde van de week merkte ik het al dat ik een virus te pakken had. Het snowboarden ging niet meer zo lekker en ik was steeds snel moe. Op de zondag dat we terug kwamen hoopte ik dat ik het ergste had gehad maar dat was een illusie. Toen ik me op maandag had ziek-gemeld steeg de koorts snel en al gauw kon ik alleen nog maar in bed liggen en slapen . Dat heeft de hele week geduurd en nu pas kan ik zeggen dat mijn conditie weer redelijk is hersteld. Alleen heb ik nog last van mijn keel en kan ik bijna niet praten. Toch kon ik niet langer wachten en heb het er vanmorgen maar op gewaagd om weer een woon-werk ritje te maken. Niet te snel, gewoon rustig aan. En dat heeft gewerkt! De heen-reis van ca 50km in 1:55 en de terug-reis van 58km in 2:00. En dat terwijl het me weinig inspanning kostte. Bovendien wilde ik mijn knieën niet teveel belasten omdat ik daar de laatste tijd zo nu en dan last van heb. Ook heb ik geprobeerd om met een wat hogere cadans te fietsen, normaal kies ik al gauw de hoogste versnelling.

Het weer was fantastisch, het enige wat me niet meeviel was om vanmorgen de moed te verzamelen om te gaan fietsen. Ik had verwacht dat het erg jkoud zou zijn maar dat viel best mee. Als je dan eenmaal op weg bent dan gaat het echt heerlijk. Een minpuntje was een fietspad waar zonder eerdere aankondiging graafwerkzaamheden aan de gang waren. De enige optie was terugkeren en een andere route zoeken. Op de terugreis een racefietser ingehaald en nu ook het “protocol” goed gevolgd: eerst langzaam inhalen tot de racefietsen “aanhaakt”, dan langzaam versnellen. Dit was de eerste keer dat het ook volgens plan verliep, het verbaasde me wel dat hij nog zo lang meekwam (tot 45km/uur), maar toen was het ook in een keer weer over en viel hij snel terug. Ach, een mens heeft zo zijn pleziertjes..

De terugweg voor de verandering maar weer eens door de Kiltunnel, Heinenoordtunnel en de Beneluxtunnel, een heel mooie route maar wel iets langer. Volgende keer moet ik eerst iets eten voor ik vertrek want vanavond na thuiskomst haal ik de schade in en eet ik alles wat ik tegenkomt. Beter om wat reserve op te bouwen voor onderweg

P.S. Het windschermpje voldeed nu echt prima, de gaatjes onderin zorgen ervoor dat hij sneller ontwasemt na stilstand en anders heb ik nog een doekje om het schoon te wrijven

Vandaag 108, totaal 1454

Niet alledaags ritje richting Dordrecht

Ik had, zoals ik wel vaker doe de laatste weken, de weersverwachting op de voet gevolgd. Vandaag zou de meest geschikte dag zijn om het woon-werk ritje Wateringen–Dordrecht te maken. Als ik mag kiezen dan pik ik toch de mooiste dagen uit de week en morgen moet ik weer voor mijn baas op stap. Francis vroeg zich nog hardop af wat met toch bezielde om door de kou naar mijn werk te gaan fietsen. Ik verdedigde mijn beslissing door te zeggen dat je op die manier nog eens wat meemaakt in de alledaagse sleur. Het fietstochtje begon niet al te vlot, op de een of andere manier was de wekker niet afgegaan en werd ik op de normale tijd wakker. Dat vond ik niet al te erg, des te eerder werd het weer licht. Als route had ik er nu eentje uitgekozen zoals ik die al eerder wel eens op mijn racefiets deed. Met zo min mogelijk complicaties zodat ik niet te snel ergens verkeerd rij. Toen ik eenmaal Delft door was kwam het tempo er goed in. Juist die lange, rechte stukken vind ik prachtig. Er was weinig verkeer op de weg en dus ook weinig sluipverkeer langs de A13. In Rotterdam de oude bekende route richting Erasmusbrug. De brug op is even zwoegen maar dan vlieg je er ook weer af. Na het kruispunt onder aan de brug reed ik om het belastingkantoor heen en ik begon juist weer op snelheid te komen. Het stuk vanaf hier gaat vooral over mooie fietspaden en is lekker snel.

En toen gebeurde er iets vreemd. Ik hoorde een klap en stond binnen een paar meter stil. Het leek wel een klapband, er kwam een rubberlucht naar binnen gewaaid. De Quest was ook een stuk gezakt en de fiets slingerde in deze laatste meters. Shit dacht ik, ik heb geen reserve achterband. Die ligt vast aan stukken zo snel als het ging. Maar toen ik was uitgestapt bleek de achterband nog heel, de beide voorbanden ook. Was het dan misschien de veerdemper, die gaan wel eens kapot. Toen ik de Quest bewoog werd het duidelijk, de achteras was gebroken. Ik bedacht dat het wel ironisch was dat ik in het vorige stukje nog de betrouwbaarheid van de fiets had geprezen nadat ik op die slechte weg had gefietst. Ja en wat nu? Gauw naar huis gebeld wat daar de mogelijkheden waren. Ik kon opgehaald worden maar Francis sputterde al dat ze het vast niet wist te vinden. We spraken af dat ik nog even de mogelijkheden zou overdenken.

Het bleek handiger om de Quest op een nabijgelegen bouwplaats te stallen en met het openbaar vervoer naar huis te gaan. De uitvoerder vond het prima en was tegelijk wel in de Quest geïnteresseerd. Dan kon ik met de auto terug komen om de fiets naar Dronten te brengen. Het koste me wel een vrije dag, maar dan kon het probleem misschien ook direct worden verholpen. Ik was ondertussen ook al zo laat dat alsnog aan het werk gaan niet veel zin meer had. Toen ik Velomobiel belde vertelde Ymte me dat het probleem al een keer eerder was voorgekomen, alleen niet na zo’n klein aantal kilometers. Ze hadden vervangings assen laten maken van een vier sterkere staalsoort. Bovendien was de vorm geoptimaliseerd door scherpe overgangen te vermijden. Ze konden de as naar me opsturen maar het leek me beter om maar even langs te gaan. Dan kon er meteen naar een paar kleine puntjes worden gekeken.

Bij Velomobiel bleek dat het vervangen van de as wat lastiger was dan gedacht. Door de breuk was er een braam ontstaan en wilde de as er niet zomaar weer uit. Het demonteren van de achterbrug was de remedie. Nu zat het achterwiel er weer snel in. Als extra service werd er gelijk naar de afstelling van mijn achter derailleur gekeken. Het bleek dat de twee wieltjes nauwelijks smering hadden en daardoor erbarmelijk piepten, een beetje olie deed wonderen. Na enig afstellen en proefrijden liep en schakelde de Quest weer als nieuw.

Wel fantastisch zo snel al de jongens van Velomobiel me weer op weg hebben geholpen. Ze hebben het druk genoeg en toch staan ze gelijk klaar om de problemen op te lossen.

Vandaag 39km, totaal 1346

Ritje rond Zoetermeer

Jammer genoeg kon ik gister morgen niet fietsen toen het weer zo mooi was. Gelukkig had ik ‘s middag wel even tijd en ben ik gelijk in de Quest gestapt. De afgelopen weken is het weer steeds zo ontzettend slecht geweest dat ik niet de moed kom opbrengen om naar mijn werk te rijden. Daar komt natuurlijk bij dat ik ook vroeg op stap moet (5:30) en dat maakt het extra moeilijk. Maar het kan alleen maar beter worden, ook al omdat het steeds langer daglicht is.

Gistermiddag had ik het plan om het gebied ten noorden van Wateringen wat beter te verkennen. Via Rijswijk reed ik lang de Vliet richting Voorburg. Vooral in Rijswijk waren sommige stukken fietspad zo slecht, je kan zien dat fietspaden totaal geen prioriteit hebben. Als er op de autoweg één steen verkeerd ligt wordt er gelijk een spoedreparatie uitgevoerd maar fietspaden…

Tot aan Leidschendam kon ik het pad langs de Vliet blijven volgen. Op een bepaald moment verplaatste het fietspad zicht van de linkerkant naar de rechterkant van de weg. Ik had dat net te laat door en bleef daarom maar langs het water fietsen, keren is zo’n gedoe. Even later zag ik een man met een hond aankomen, het viel me op dat hij zich vreemd gedroeg. Toen ik hem dichter was genaderd werd duidelijk wat hij wilde. Dit is een voetpad en dat wilde hij me inpeperen door me de weg te versperren. Ik had weinig zin in deze flauwekul en minderde geen snelheid. Op het laatste moment gooide de hond roet in de man zijn eten door in paniek weg te rennen. De man moest zijn aandacht aan de hond geven en stapte opzij. Het enige wat hij nog volmondig kon uitroepen was “klootzak”, ik wist niks beters dan hem met hetzelfde te antwoorden. Wat zijn sommige mensen toch zielige stumpers!!

Een stukje verder ging ik recht de A4 onderdoor en belande op de stompwijkseweg. Ik heb nog niet eerder zo’n beroerde weg bereden. Terugkeren was ook geen optie dus ik moest wel verder. Op dit soort wegen bewijst Velomobiel dat ze een goed product hebben gemaakt. Als een fiets kapot kan dan zal hij op een weg ook echt kapot gaan. In een bepaalde bocht stuiterde de achtervering zo erg dat ik bijna de bocht uit dribbelde. Wat verder was er een fietspad naar rechts en ik hoefde niet lang te denken of ik dat wel heen wilde. Helaas had één of andere intellectueel bedacht dat hier een hekje moest staan waar fietsen en brommer makkelijk langs kunnen maar een Quest beslist niet. Waarom niet gewoon een paaltje?. Dus dan maar weer uitstappen, Quest er langs duwen en weer instappen. Wel een mooi moment om eens te kijken waar ik zat. Helaas staan er op mijn ANWB fietskaart geen coördinaten, dus weet ik nog steeds niet waar ik precies ben. Binnenkort moet ik mijn fietskaart maar eens bijwerken.

Het fietspad voerde me over een dijk richting Zoetermeer. Halverwege kwam ik een ruiter tegen met een nogal opstandig paard dat beslist niet wilde passeren. De ruiter ging een stukje terug en vond een inham naar een weiland waar hij zijn paard even kon parkeren. Heel langzaam vervolgde ik mijn weg en gelukkig ging dat zonder verdere problemen. Een kilometer verder kwam ik weer een paard tegen, dit keer met een vrouwelijke berijdster. Dit paard was wat minder angstig en liet zich lang de Quest praten.

In Zoetermeer moest ik mijn GPS nog een keer raadplegen om de juiste richting naar huis weer te hervinden. De aanwezige fiets richting aanwijzers zijn niet altijd even duidelijk en compleet. Toen ik eenmaal het fietspad langs de A12 had gevonden ging het weer een stuk beter en kon ik het tempo ook opvoeren. Vanaf Delft kende ik de route goed en hoefde ik me daar geen zorgen meet over te maken.

Vandaag zo’n 50 km totaal 1307

Het windschermpje voldoet erg goed. Alleen heb ik nu en dan nog wel last van condens. Wanneer het zicht te slecht is kan ik het scherm met één beweging wegnemen. Een lezer van mijn blog had een goede tip: maak een uitsparing waardoor een deel van de luchtstroom onderlangs wordt gevoerd en het condens vocht aan de binnenkant meeneemt. Dit lijkt me het ei van columbus en ik ga het zeker uitproberen. Wordt vervolgt

testrondje met garmin gps 60

Vanavond had ik eindelijk de gelegenheid om mijn nieuwe aanwinst in de quest uit te proberen. Mijn bedoeling is om met de gps ontvanger bij te houden waar ik fiets en deze informatie zodanig te bewerken dat mijn fietsroutes geperfectioneerd worden.

Zodra je de ontvanger aanzet begint hij de satelieten te zoeken tot er minstens drie zijn gevonden. Met minder dan drie kan de positie niet worden bepaald. Voor de gelegenheid had ik de gps (zo noem ik hem maar voor het gemak) met de broekriem clip aan de bedrading in de quest geklemt. Later moet ik nog een meer definitieve plek zoeken. Ik bedacht me dat de kilometer teller naar een ander plekje kan zodat de gps beter in het zicht zit.

De gps bewaard automatisch het track (een verzameling van punten waar je langs komt). Het fietsen ging weer heerlijk, vooral het stuk van Schipluiden richting Maasland ging fantastisch. Ik had de wind van opzij en de quest werd door de wind vooruitgeblazen. Het was wel oppassen, rechts ging het steil naar beneden, links passeerden de auto's me. Later zag ik dat ik hier regelmatig de 50 km/uur heb gehaald. Omdat het een relatief klein rondje was kon ik me aardig uitsloven. Op de terugweg werd ik door een bromfietser ingehaald en dat liet ik niet op me zitten. Later bleek dat ik ook hier de 50 heb gehaald bij het weer inhalen van de brommer.

De gps kan via een usb kabel en het bijgeleverde programma mapsource worden "leeggehaald". De geproduceerde file kan echter weer niet in Google earth of ozi explorer worden geladen. Hier heb ik een mooi freeware programmatje voor gevonden dat "alle formaten" in "alle formaten" kan vertalen. En inderdaad kon ik even later mijn gefietste route op de google earth foto zien (zie bovenstaande foto). Ook kan ik de route in ozi explorer laden om de route op de kaart te bekijken. Wat wel onhandig is dat je steeds een andere kaart moet laden en de oude dan niet meer ziet. Je fiets immers al snel van de kaart af. In Google earth heb je dat probleem niet maar hier kan je helaas geen routes mee plannen omdat er geen export van gps coordinaten mogelijk is. Misschien komt die functie nog wel eens.

rit 26,1km (volgens de gps) totaal gereden 1222km

wateringen Dordrecht opnieuw in de mist

Afgelopen woensdag weer een ritje Dordrecht en terug naar Wateringen. Ik had er op gehoopt dat het weer in de loop van de dag zou verbeteren zoals door het KNMI was voorspeld. Helaas bleef het druilerig, mistig weer. Een dag zoals we er al veel hebben gehad deze winter. Op de heenweg had ik wat problemen om de goede weg in Rotterdam te vinden en ik reed een paar keer verkeerd. Uiteindelijk wist ik het fietspad langs de A20 te bereken en toen ging het als een trein. In Zwijndrecht wordt het dan weer wat lastig, ik vergis me wel eens in de juiste weg naar de brug over de Oude Maas.

Op de terugweg was ik iets eerder dan normaal vetrokken om nog zoveel mogelijk van het daglicht te kunnen profiteren. Je kan merken dat de dagen nu al weer langer worden, gelukkig maar!. Ook nu weer problemen met het vinden van de juiste weg naar de brug. Er staan geen borden en uiteindelijk kwam ik aan linker kant van de brug uit en moest ik tegen het verkeer in. Dat is niet zo erg omdat het fietspad vrij breed is. Over de brug moet je ook erg goed opletten omdat hier de A16 en een aantal spoorwegen het landschap doorkruisen, eenmaal op het verkeerde pad kom je niet meer waar je wezen moet. In het stuk vlak na de brug ga je een paar keer heen en weer door tunneltje onder het spoor. Pompt miste ik het eerste tunneltje en ja, toen moest ik weer terug.

In Rotterdam dacht ik wel een betere weg te kunnen vinden naar het fietspad richting Delft. Dit stuk van Rotterdam bestaat voornamelijk uit industrie terrein en de fietspaden daar zijn de sluitpost op de begrotingen. Steeds als er een kabel de grond in moet of er aan het riool moet worden gesleuteld is het fietspad de aangewezen plaats. Na de reparatie wordt het fietspad weer snel dicht gegooid en enige tijd later ontstaat er een mooie kuil. Ook fietspaden die aanvankelijk strak geasfalteerd waren worden zo later hobbelwegen. Ook hier zijn een aantal wegen, kanalen en spoorverbindingen die elkaar kruisen. Als je niet oppast dan ben je daar veel tijd kwijt om een route te vinden. Hopelijk heb ik binnenkort een GPS ontvanger dan kan ik later zien waar ik verkeerd ben gegaan.

Eenmaal op het fietspad naar Delft was het al aardig donker geworden, samen met de nevel maakt dat het lastig om te zien. Daarom heb ik dit stuk maar zonder schermpje of bril gereden wat wel erg koud is aan je ogen.

Samen met het ritje van afgelopen Zondag 177km

Totaal 1196 km

Groot rondje Westland in de winterzon

Vandaag was het werkelijk schitterend weer. Jammer genoeg had ik van alles te doen en kon ik pas om half vier met de quest op pad. De start liep lang de A4 en ging via Schipluiden richting Vlaardingen. De wind kwam schuin van voren en de quest leek wel een zeilboot (op wielen dan). Ik heb de snelheid niet de hele tijd kunnen zien maar ik denk dat ik al gauw tegen de 50km/uur zat. Voor de eerste keer heb ik ook een brommer voorbij gereden, die zijn als het goed is immers begrenst en gaan dan niet harder dan 40 a 45 km/uur. Er waren wel stevige windvlagen en de weg ging over een dijk, ik moet er niet aan denken dat je van de dijk wordt afgeblazen, zo de sloot in. Gelukkig ging alles goed en kwam ik achter Vlaardingen bij de Vlaardingervaart uit. Van hier richting Maasluis, vanaf daar kon ik het hele eind naar Hoek van Holland langs de langs de nieuwe waterweg rijden. In Hoek van Holland de duinen in tot Kijk Duin. Het begon ondertussen al te schemeren, dus moest het licht aan. De temperatuur zakte ook snel, gelukkig ben ik er nu bijna. Nu nog een stukje langs de Lozerlaan terug naar Wateringen.

Ik heb nu het prototype van het verbeterde achterlicht klaar. Het blijkt dat het standaard achterlicht niet echt geschikt is voor 12V voeding, bij deze spanning wordt de stroom door de LED veel te hoog. Het is duidelijk dat dit achterlicht is ontworpen voor een voeding van ca 6V (gelijk of wisselspanning). Ik heb dacht ik ook wel eens gelezen dat de lichtjes snel kapot gaan. Bij mijn versie wordt alleen het printje in het achterlicht vervangen. Daarop zitten 4 drievoudige LED’s die in serie zijn geschakeld. Het geheel wordt gevoed vanuit een stroombron van 70mA. Het rendement is veel beter omdat de 12V accuspanning bijna geheel wordt benut. De stroombron voedt de LED’s ongeacht de accuspanning .
De hele beschrijving volgt nog!

Vandaag 61 km, totaal 1019 km

Verkenningtocht door Rotterdam in het donker

Vanavond was het heerlijk fietsweer en een mooie gelegenheid om mijn woon-werk route weer wat te verbeteren. Ik vertrok weer langs het tracé van de A4, dat wil ik als start aanhouden. Vandaar rij ik tot vlak voor Schiedam door de polder, grotendeels op fietspad. Nu volgde ik het fietspad maar de kwaliteit was ondermaats en er waren om de 50m verkeersdrempels. De route was hier wel erg pittoresk en voerde me langs een dorpje binnen Schiedam, Kethel. Hier was de weg al overgegaan in een klinkerpad. Omdat het donker was en ik geen zin had om kaart te lezen reed ik hier eigenlijk al verkeerd. In plaats van de min of meer geplande route langs Tuindorp en Bijdorp reed ik nu door het industrie terrein Spaanse Polder, ook geen mooie weg voor de Quest. Zoals je vaak ziet zijn hier de fietspaden de sluitpost op de begroting. Ik ging de A20 onderdoor en volgde aan de andere kant min of meer een hoofdweg, welke weet ik niet meer. Een eind verderop kwam ik in een niet zo beste buurt, Spangen waarschijnlijk. Wel weer leuk hoe sommige mensen reageren. Een man in een zilverkleurige Audi TT reed een hele tijd naast me en probeerde met te filmen of te fotograferen. Ik reed zo’n beetje het hele centrum door en kwam aan de andere kant op bekend terrein, de Coolsingel. Hier wist ik het weer en ging ik de Schiekade / Schieweg af tot ik onder de A20 door ging. Nu raakte ik het spoor weer snel bijster en uiteindelijk heb ik een rondje Zestienhoven gemaakt. De fiets paden zijn hier ook al een jaar of tien over de uiterste houdbaarheids datum, niet echt aan te bevelen. Vandaar weer richting tunneltje onder de A13 en terug over de route door de polder. Ondertussen begon het wel aardig af te koelen tot rond het vriespunt. In de polder ben ik nog even gestopt om naar de mooie heldere lucht te kijken met de binnenkomende wolken. Vanaf hier nog even flink doorgetrapt. In Wateringen een &^%$*& van een automobilist die nog vlak voor me langs een rotonde afreed. In trapte van schrik met mijn voet tegen de bodem van de Quest alsof het een rempedaal was. Gelukkig ging het nog net goed.

Vandaag 60 km, totaal 958 km

het windschermpje is echt goed

Vanmiddag ben ik een stukje gaan rijden om het verbeterde windschermpje te testen. Ik maak van de gelegenheid gebruik om een betere route naar Dordrecht te verkennen. Vooral het stuk van mijn huidige route tussen Delft en Rotterdam langs de zweth bevalt me niet omdat daar veel sluipverkeer is. Deze automobilisten rijden het liefst in het midden van het smalle weggetje en duwen fietsers daarbij in de kant. Ik denk dat het wel een keer fout gaat als ik daar elke week langs rij.

Het eerste stuk van de route is een hele verbetering en voert langs het tracé van de A4. Wanneer de A4 ophoud gaat het fietspad verder en buigt even later naar Delft af. Dan kan ik een heel suk fietspad volgen tot aan “woudhoek” aan de rand van Vlaardingen (of is het Schiedam). Tot hier aan toe gaat het prima maar dan begint het speurwerk. Ook vanmiddag ben ik niet veel opgeschoten. Ik heb wel een dorpje ontdekt, Kethel, dat heel pittoresk is en geheel is ingesloten in de bebouwing van Rotterdam. Tot vanmiddag wist ik niet eens dat het bestond. Een erg goede fietsroute leverde het niet op omdat het allemaal klinkerbestrating is. Ook kwam ik bij een klein fietsbruggetje dat zo steil was dat de quest met de onderkant over het brugdek schuurde, niet voor herhaling vatbaar.

Het was vanmiddag guur en koud weer, toch had ik het behoorlijk warm binnen in de quest. Het windschermpje is nu precies goed, ik had totaal geen last meer van de rijwind. Je moet nog steeds oppassen dat het scherm niet beslaat, maar als dat onverhoopt toch gebeurt dan kan je het gemakkelijk van binnenuit schoonvegen. Alleen als het regent heb ik nog een probleem, de buitenkant kan je met je hand niet schoonvegen, daar moet ik nog iets op verzinnen. Omdat het schermpje nu precies de goede hoogte heeft kan je er, indien nodig, gemakkelijk overheen kijken. Door de klittenband bevestiging kan je het ook gemakkelijk verwijderen of vervangen.

Wat wel vervelend was dat ik redelijk last heb van mijn rechterknie. Als ik eenmaal goed op temperatuur ben dan wordt het wel wat beter, maar toch..

Vandaag 54 km, totaal 898 km

proefrit met windschermpje

De afgelopen dagen heb ik niet veel gelegenheid gehad om te fietsen, maar ik ben wel een stapje verder met het ontwerp van het quest windscherm. De eerste stap was een geschikt materiaal te vinden. In bouwmarkten zie je lexaan, acryl en polycarbonaat plaatjes. Meestal zijn het grote platen maar bij de Hornbach kan je kleine stukjes polycarbonaat kopen. Het materiaal schijnt gemakkelijk te zijn te verwerken en is ook warm vervormbaar. Eerst heb ik een proefstukje van karton gemaakt, tot ik de vorm redelijk had bepaald. Uit het polycarbonaat heb ik een stuk gezaagd (met de circelzaag tafel). Dat stuk ben ik toen rond gaan buigen door het te verwarmen met een elektrische verfbrander. Het viel niet mee om de vorm goed te krijgen. Toen de vorm er redelijk in zat heb ik het venster op maat gezaagd. De bedoeling was om het met klittenband aan het zwarte deksel vast te zetten. Het klittenband bleef wel aan het polycarbonaat vastzitten maar niet aan het zwarte deksel. Dit heb ik later opgelost door bizonkit te gebruiken (twee keer insmeren want het zwarte materiaal is poreus). Hierna bleef het goed op zijn plaats zitten.

Vanmiddag heb ik een proefritje gemaakt, er stond genoeg wind voor een goede test.
Al gauw bleek dat het scherm toch nog aan de grote kant was waardoor het snel beslaat, vooral als je wind mee hebt. Ook kan je het niet schoon wissen omdat je simpelweg het gedeelte waardoor je kijkt niet van de buitenkant kan schoonvegen. Ook bleek dat de randen wat te ver doorlopen, het scherm moet gewoon iets kleiner.
Verder voldeed het scherm prima, je ogen blijven goed uit de wind.


Vanavond heb ik het scherm wat kleiner gemaakt (zie de foto's) en heb ik ook bedacht hoe ik het eenvoudiger kan vervaardigen. Eerst teken ik de vorm op het polycarbonaat (er zit beschermfolie aan beide zijden, dit wordt er pas afgehaald als het scherm helemaal klaar is). De vorm zaag ik uit met een decoupeerzaag met een fijn getand zaagblaadje. Niet te snel zagen ander barst of smelt het materiaal. Als de vorm klaar is verwarm ik het met de verfbrander en buig het al gedeeltelijk rond. Daarna leg ik het scherm in een pan (waar normaal de aardappels in gekookt worden) die een diameter heeft die ongeveer overeen komt met die van het gat in het zwarte deksel. Als je het materiaal voorzichtig stukje voor stukje verwarmt en de pan steeds draait dan neemt het de vorm van de pan aan. Het blijft een lastig klusje, bij mij ging het pas redelijk bij het derde exemplaar. Als je het te warm maakt dan smelt het materiaal.

Misschien komt het ook wel omdat ik dit soort klusjes altijd snel wil doen, terwijl je dit juist rustig moet uitvoeren.


Morgen ga ik weer een ritje maken met het nieuwe model. Het "testverslag" volgt.

Vandaag 32 km, totaal 844 km

windscherm voor de Quest

Vandaag een dagje naar Groningen geweest op bezoek bij de NAM waar ons bedrijf ultrasone gasmeters aan levert. Omdat ik er al om 8 uur moest zijn reed ik om 5 uur in Wateringen weg. In Papendrecht ben ik bij een collega van de service afdeling ingestapt die met me mee gaat. Omdat het hier om een lastig probleem gaat ga ik mee voor ondersteuning. Wel lekker dat ik onderweg nog even kan slapen. Het werk gaat voorspoedig maar het wordt toch 16:00 uur voor we weer weg kunnen. In de Flevopolder eten we een hapje maar al snel nadat we weer op pad gaan staan we in een lange file op de A27. In Papendrecht stap ik in mijn eigen auto en om 21:00 ben ik weer thuis. Overbodig om te zeggen dat er vandaag niets van fietsen komt. Ik heb onderweg wel kunnen nadenken over een idee om het fietsen in de kou wat aangenamer te maken. Ik ben namelijk van plan om een klein windschermpje te maken zodat het niet langer nodig is om een bril te dragen. Met zo'n scherm blijven je ogen net uit de wind. De bedoeling is om een scherm van lexaan of een andere transparante kunststof te buigen zodanig dat het met klittenband of drukkers aan het zwarte afsluit gedeelte kan worden bevestigd (hoe moet je dit deel eigenlijk noemen?). Het buigen denk ik in een oven te doen waarbij de kunststof zacht wordt en zijn vorm op een mal krijgt.

ketting gerepareerd

Vandaag kwam het er helaas niet van om te gaan fietsen. Gelukkig had ik wel even de tijd om de slechte schakel te verwijderen. Dat ging makkelijk nadat ik het "luikje" van de derailleur had verwijderd, nadat ik de ketting een stukje had doorgeschoven zag ik een schakel die niet meer scharnierde. Om hem te markeren heb ik er een touwtje aan vast gebonden. Binnen in de Quest kon ik gemakkelijk bij de ketting door het scherm te verwijderen dat met klittenband vast zit. Even de ketting verder geschoven tot het touwtje in beeld kwam. Met een stukje koperdraad heb ik het stuk voor en na de rotte schakel met elkaar verbonden zodat straks niet de hele ketting zoek is. Toen kon ik met een kettingpons het slechte stuk eruit halen waarbij ik er op lette dat het pennetje van het buitenste deel net nog in de schalm bleef zitten. Het is namelijk erg lastig als dit pennetje er geheel uitschiet. De ketting stond nogal onder spanning dus verlegde ik de ketting van het grote tandwiel voor naar het kleinste. Toen was het een fluitje van een cent om de losse delen weer te verbinden. Hierbij is het belangrijk dat de ketting goed scharniert en het pennetje aan beide zijden even ver uitsteekt. Alles bij elkaar een kwartiertje werk. Morgen komt er niets van fietsen omdat ik dan spullen van mijn werk mee moet nemen voor het uitstapje naar een klant in Groningen op dinsdag.

Van Texel weer naar huis terug

Vandaag lekker ontbeten en me rustig voorbereid op de “terugtocht”. Mijn ouders gingen met de auto richting veerhaven en ik met de Quest. Maar niet zo hard gereden als gisteren, maar toch had ik de vaart er aardig in, je bent altijd bang de boot te missen. ’s Morgens had ik nog even met mijn vader naar een passende kaart gezocht die aansluit bij de kaart die ik al heb “Noord Holland Noord”. Er waren wel fietskaarten maar die waren net zo slecht gedetailleerd als mijn autokaart van Nederland, het fietspad langs het kanaal staat er bijvoorbeeld niet op. Ik had me voorgenomen om nu direct het fietspad langs het kanaal te volgen en bij Bergen af te slaan, de route had ik stap voor stap op een papiertje geschreven. Maar een planning is om van af te kunnen wijken. Toen ik zag wat een stralende dag het was kon ik het niet nalaten om door de duinen te gaan rijden. En inderdaad was het natuurschoon overweldigend, wat doet een beetje zonneschijn toch goed. Ondanks de vele kronkels in de weg ging het best wel vlot. Ik weet niet meer waar het precies was, ergens tussen Schoorl en Bergen denk ik. Plots zat ik tussen de mountain-bikers die het bos onveilig maakten. Ik voelde me er niet echt thuis maar ik moest toch verder, dus weerde ik me kranig. Vanaf Bergen ging het best wel vlot naar Castricum. Menig keer negeerde ik de bordjes die aangeven dat fietsers niet welkom zijn op de weg, de beloning is dan een mooi stukje asfalt. Meestal kan ik aardig meekomen met de automobilisten, die me vaak weer niet in durven te halen. Je moet wel doortrappen wil je de boel niet ophouden, de snelheid gaat dan richting 45km/uur, ondanks de wind schuin van voren. In Beverwijk kreeg ik weer een leuke omweg aangeboden dus ik zette nog wat aan om de extra afstand weer in te halen. Bij de pont weer voldoende bekijks. Ik wilde eigenlijk wat eten maar ik had daar nauwelijks tijd voor omdat me van alles werd gevraagd over de Quest en hoeveel ik al gefietst had. Aan de andere kant van het Noordzee kanaal volgde ik bordjes Haarlem, wat wat al te letterlijk uitkwam. Hoe moest ik nu weer verder? Na een tijdje richting zon te hebben gereden vond ik weer een lichtpuntje in de vorm van een bord met verwijzing naar Heemstede. Het stuk hier na ging weer best wel vlot, vooral wanneer ik de slechte fietspaden meed en tussen de auto’s ging rijden. Het fietspad naast de A44 in Wassenaar leek wel een hindernis baan, om de honderd meter een heuvel. Toen ik plots moest stoppen vergat ik tijdig terug te schakelen. Een automobilist was hoffelijk en gaf me voorrang, maar hoe kwam ik nu weer weg? Toen ik flink kracht zette hoorde ik een “pong”. Hopelijk niets ernstigs. Helaas was er blijkbaar toch iets stuk gegaan want elke 6 slagen herhaalde het geluid zich. Blijkbaar heb ik een schakel in de ketting gemold. Morgen maar even kijken of ik hem kan vinden, dan haal ik de schakel eruit. Eén minder mag toch geen probleem zijn? Op de een of andere manier kwam ik bij “Florencia” in de Torenstraat uit. Hier hebben ze heerlijke koffie en daar had ik wel trek in. Na de koffie was het nog maar een klein stukje, gelukkig maar want het tot zes tellen om dan wat kracht te minderen om het tandwiel te sparen, begon me al te vervelen. Zes uur was ik weer thuis. Oost-west thuis best.

Vandaag 154 km, totaal 812 km

Uitstapje naar Texel.

Gisteren ben ik om tien uur vertrokken om door de duinen van Kijkduin naar Texel te rijden. Het weer bleef helaas de hele dag achter bij de voorspelling, de zon zou immers nu en dan gaan doorbreken maar het bleef grauw weer. In mijn gedachten was deze route perfect, dat viel wel een beetje tegen. Al snel merk je dat je in het heuvelachtige terrein met bochtige fietspaden met de Quest niet echt in het voordeel bent. Wanneer je de heuvel op bent gereden en lekker hard naar beneden wil gaan dan is daar die bocht of er zijn vervelende drempels. Op het stuk tussen Den Haag en Wassenaar hebben ze het wel heel bont gemaakt Daar liggen dubbele drempels die voor mountain bikers een leuke jump zijn maar waar een Quest niet ongeschonden overheen komt. Elke keer hoorde ik de onderkant van de fiets over de grond schuren. Toch kon ik een man op een mountainbike niet laten passeren, echt slim was dat niet want ik moest immers nog een stukje, maar zo ben ik nu eenmaal. Mijn knieen protesteren om beurten maar maken het fietsen niet onmogelijk. Soms denk ik er een tijdje niet aan en dan blijkt dat ik weer helemaal geen last heb. Ik moet ze maar gewoon negeren. Even verderop bij Wassenaar staat er plots een bord waarmee fietsers werd verzocht de fiets aan de hand te nemen, wat nu? Ik fiets toch maar door, ik geloof dat soort informatie niet, tot een graafmachine de weg blokeerd. De hele bestrating was verdwenen. Ik had niet echt zin om weer terug te rijden dus heb ik de quest maar door het struikgewas gesleept om over het wandelpad verder te gaan, wat moet je anders? Daarna ging het beter al haalde ik niet de snelheid die ik graag heb. Bij Zandvoort ging het weer mis. Op de route die ik volgens de wegaanwijsborden moest volgen stond ineens een hek dwars over de weg met een fietssluis ernaast, de enige plaats waar ik door kon was voor paarden bestemd. Dan maar uitstappen en de Quest door het zand naar de andere kant slepen. Een kwartier verder zag het er nog slechter uit, nu was er weer een hek met sluis maar geen paarden doorgang. Er was niemand te bekennen om me te helpen. Teruggaan was uitgesloten dus heb ik de Quest maar op het hek getild en hem aan de andere kant op de grond gezet, niet iets wat je vaker wil doen. Nu moest ik om de Kennemer duinen heen fietsen, daar loopt geen fietspad doorheen. Aan de andere kant miste ik een aanwijzing en reed ik richting strand. Toen ik op het uiterste puntje was aangekomen, waar je over het noordzee kanaal en de noordzee uitkijkt, realiseerde ik me dat ik niet goed zat. Een paar wandelaars bevestigden dat en wezen me de goede kant op. Ze waren gelijk heel benieuwd waar ik nu mee reed. Ze hadden onderling een soort weddenschap, is het nu wel of geen fiets. Toen ik door het centrum van Ijmuiden was gereden kwam ik al gauw bij het pontje aan. In de wachttijd leek ik met mijn Quest wel een soort bezienswaardigheid, één jongen vroeg of hij in de fiets mocht kijken en hij was duidelijk onder de indruk. Ik had me voorgenomen om niet meer door de duinen te rijden, anders zou het nog nachtwerk gaan worden. Aan de andere kant ging ik via Beverwijk richting Castricum. Hier was het al beter te fietsen. Van Castricum richting Heilo en verder naar Alkmaar. Dit was ook geen slimme zet want nu zat ik vast in Alkmaar. Twee dames zetten me weer op het goede spoor, nadat zet van alles over mijn fiets wilde weten. Wat, moet je helemaal naar Den-Helder, wat ver joh! Ja maar ik ben er nu bijna. Mijn strategie was om het fietspad langs het kanaal te gaan volgend, dat begint bij het centraal station in Alkmaar. En een station wordt altijd goed aangegeven. Gelukkig ging het nu gesmeerd tot aan Den-Helder. Dat is nog eens een lekker fietspad alleen jammer dat er zoveel auto’s naast rijden. Op enkele stukken was de kwaliteit van de weg wat minder en in elk dorp veranderd het asfalt in klinkers. Er stond een paar keer een bord “slecht wegdek”, maar één keer had er moeten staan “uitzonderlijk extreem slecht wegdek”, ik stuiterde bijna van de weg af zo beroerd was het wegdek daar. Als een autoweg zo slecht zou zijn zou er gelijk een spoedreparatie worden uitgevoerd. Ik kwam om 16:45 bij de boot aan. De boot gaat elk uur en was net weg. De eerst volgende ging om 17:30. Ik maakte gebruik van de wachttijd door mijn ouders en het thuisfront te bellen dat ik heelhuids was aangekomen. Ruim een uur later was ik aan de andere kant in de veerhaven van Texel. Ik was weer uitgerust en kon er bij het laatste stukje tegenaan. De wind stond schuin achter en het was ondertussen pikdonker. Een mooie kans om er even tegenaan te gaan. Mijn topsnelheid was bijna 55 km/uur en ik kon deze snelheid bijna het hele stuk naar Den-Burg aanhouden. Dat was een lekker dagje fietsen, vreemd genoeg had ik helemaal niet het idee dat ik veel inspanning had geleverd. Aan het aantal kilometer kan je wel zijn dat ik nog al wat extra heb gereden. Ik weet nog niet hoe ik dat een volgende keer ga oplossen. Het lijkt me het beste om met een gedetailleerde kaart de route uit te zetten en die dan in een gps ontvanger te programmeren. Als je de weg wijzers volgt wordt je maar van hot naar her gestuurd. Je moet je route dus zelf plannen. Als je de zelfde route dan nog een keer wil rijden kan je naar de gereden snelheiden kijken om te zien hoe berijdbaar de weg is en er dan verbeteringen in aanbrengen. Een echte route planner lijkt me ook geen oplossing omdat die met autokaarten werken. Wie heeft goede tips?

Vandaag 166 km, totaal 658

Wateringen-Dordrecht in de mist

Vandaag was het weer zover, met de Quest naar het werk. De weersvoorspelling had ik al de hele week in de gaten gehouden en vandaag zou een prima dag worden. Althans, volgens de weervoorspelling.
Er was ook wel mist in de morgen voorspelt, maar ik wist niet hoeveel.

Toen ik een paar honderd meter had gereden dacht ik al, goh, de mist wordt nu wel erg dik. Wat bleek nu, mijn fietsbril was aan de buitenkant beslagen door de mist. Dat betekende dus dat ik hem elke paar minuten moest schoonvegen. Dat gaat gelukkig wel zonder vaart te minderen maar erg prettig is het niet. En zonder bril fietsen leek me ook geen oplossing na de problemen die ik daar vorige week mee had gehad. Bij een bocht in Sion merkte ik het al, het is glad. Toen ik remde ging ik bijna rechtuit. Even later in Delft herhaalde zich dat nog een keer en eerst dacht ik dat wordt mijn eerste schade. Gelukkig kwam ik weer terug in het spoor toen ik mijn remmen losliet. Dan maar wat vaart minderen, wel jammer want ik wilde een betere tijd zetten dan vorige week. Bij de fietsbrug over de zwet zag ik al fietsen lopen en ja hoor, spek glad, Gelukkig dat ik drie wielen heb, omvallen doe je niet zo snel. Gisteravond had ik mijn banden opgepompt, er zat een paar bar te weinig in als ik mijn fietspomp mocht geloven. Resultaat was wel dat ik nu de klinkerweg voorbij Zestienhoven over stuiterde. Daar moet ik nog eens een alternatieve route voor zoeken.

Door Rotterdam ging prima. Ik volgde zoveel mogelijk de mij bekende weg en ik kwam al vrij snel bij het fietspad langs de A16 uit. Voor Rotterdam had ik mijn bril afgezet, die wilde ik nu even opzetten na hem te hebben opgepoetst. Plots staat er een auto achter me, op een pad waar nooit auto’s komen> dat was even schrikken, maar hij stond rustig te wachten tot ik weer ging. Het bleek een strooiwagen te zijn, prima dat er ook aan de fietsers wordt gedacht. Dan maar geen bril, als ik zo zit te stomen krijg ik de bril toch niet op zonder dat hij beslaat. Nu nog maar een kort stukje naar Zwijndrecht. Daar heb ik een aardige route gevonden voor het station langs. Dan kom je al snel via redelijke fietspaden bij de brugweg over de hoekse waard. Aan de andere kant kan je als fietser je fiets pakken en hem met de trap naar beneden brengen, het alternatief is een lange lus. Dan nog een stukje over het industrie terein en ik ben er. Een half uur sneller dan de eerste keer maar dat komt niet alleen door een hogere snelheid. Deze route was duidelijk beter te doen met de quest en bovendien 8km korter.

Voor de terugweg had ik een uur eerder vrijgenomen, althans ik probeerde om vier uur weg te gaan. Op het laatste moment moest ik nog een paar vragen van mijn baas beantwoorden. De meeste anntwoorden kon ik uitstellen tot maandag, anders fietste ik alsnog in het donker. Nu ging het best wel vlot en in de tegengestelde richting van de heenweg. In Rotterdam wachtte in lang niet altijd tot het verkeerslicht weer groen wordt. Ik kan immers slecht bij de knopjes en heb geen zin om te wachten. Wel probeer ik zoveel mogelijk rekening te houden met andere weggebruikers door ze op tijd te waarschuwen dat ik er aan kom. Nu was ik snel door Rotterdam heen. De weg langs het vliegveld was weer een stuiterpartij. Toen ik het fietsbruggetje had over gestoken verwachte ik lekker te kunnen doorrijden. Deze weg wordt echter massaal gebruikt door automobilisten die de file op de A13 proberen te ontlopen. Erg veel ruimte is er niet en een aantal wil ook niet echt opzij gaan. Bovendien wordt ik steeds door de autolampen verblind. Nee, daar moet ik ook snel een andere route voor vinden. Er staan wel borden die er op duiden dat er een autosluis geplaatst gaat worden (een beweegbare wegafsluiting). Maar hopen dat die er snel komt. Het laatste stukje reed ik iets ander, nu door Den Hoorn heen. Helaas slecht gegokt, weer een klinkerweg. Over de A4 bekend terrein, nu ging het weer als een speer. Wel een beetje last van mijn rechterknie, die geeft een beetje problemen. Hoewel het gelukkig steeds na een dag weer over is.

Morgen is mijn vrije dag en nu ben ik ook eens echt vrij. De bedoeling is om naar mijn ouders op Texel te gaan fietsen, Vrijdag heen, Zaterdag terug. Het moet een lekker reaxed tochtje worden.

Vandaag 104, totaal 492 km

Rondje Delft in het donker

Gisteravond kwam er niets van fietsen, op maandag gaat Timo naar Atletiek en ik breng hem. Bij die gelegenheid ga ik zelf hardlopen in het Zuiderpark. Ik had een beetje last van mijn knieën, niet zo vreemd omdat ik nu wel veel meer fiets dan ik gewend ben. Het hardlopen zorgde echter voor een goede afwisseling en het werd al snel weer wat beter. Gelukkig kan ik hardlopen en fietsen goed combineren.

Vanavond wilde ik toch wel even met de Quest op pad, maar ik wist nog niet waar naar toe. Na een stukje te hebben gefietst bedacht ik me dat ik de route naar Rotterdam nog wat beter kon verkennen, een aantal stukken moet ik nog verder uitpluizen. Nu ga ik steeds dwars door Delft heen, misschien zijn er ook goede fietspaden, die me om Delft heen leiden. Voorlopig rij ik nog de tot nu toe beste route langs Sion die me snel naar de Delftse Schie toe leid. Daar kan ik dan lekker vaart maken. Er stond een straffe wind, ik voelde de wind aan de Quest rukken. Echt bang voor wegwaaien ben ik niet, met mijn 90Kg lig ik stevig op de weg. Toen ik net de vaart erin had zag ik een rood stoplicht lang het fietspad, ik vond het maar idioot en reed gewoon door. 100m verder weer één, nu begon ik me toch wel af te vragen wat dat betekende maar het antwoord werd snel zichtbaar. Er staat een bedrijf dat containers in binnenschepen laad, de containers worden met een soort monorail verplaatst en die loopt over het fietspad. Juist toen ik aan kwam fietsen ging er zo’n container over de weg, met een felle schijnwerper naar onder gericht, wel een vreemd gezicht. Toen ik was omgereden zag ik dat de het fietspad aan de andere kant was afgesloten met een slagboom, goed dat ik niet ben doorgereden.

Nu kon ik weer vaart maken. De wind kwam schuin van voren maar daar had ik (heerlijk is dat) geen last van. Dat was ik wel anders gewend op de racefiets. Ondanks dat het toch redelijk fris was zat ik te dampen in mijn Quest, het nadeel is dat mijn bril direct beslaat als ik stop. Daar moet ik nog iets op vinden want fietsen zonder bril levert me een dag lang rode ogen op.

De fietsbrug liet ik links liggen, ik wilde eens een andere route volgen. Even verderop zag ik een splinternieuw fietspad de polder ingaan, waar gaat dat naar toe? Wel leuk om dat eens te ontdekken. Het fietspad liep om de nieuwbouw heen (ik hoop dat die niet verder oprukt, wat blijft er anders van de polder over) en ging onder de spoorbaan door. Even verderop sloeg ik weer rechtsaf richting Delft. Ik had geen kaart bij me dus ik koos mijn route maar op het gevoel. De hele route naar Delft bleef een auto vlak achter me rijden, durfde zeker niet in te halen op dit smalle weggetje. Ik hiel er goed de vaart in, nu had ik de wind schuin achter.

In Delft was het even lastig de juiste weg te vinden maar uiteindelijk kwam ik weer op bekend terrein. Nu nog een stukje lang het tracé van de A4. In mijn spiegel zag ik het lichtje van een wielrenner opduiken, dan nog maar even versnellen, die laat ik er niet langs. Al snel lag mijn snelheid op 45km/uur en werd het licht snel kleiner. Nu nog langs de bonte haas en ik ben al weer thuis.

37km, totaal 388km

Rondje Westland met Richard Blom

Zondag 8 januari 2006

Gisteren belde Richard Blom, hij had op de website gezien dat ik ook een Quest heb. Hij vroeg of ik zin had om samen een rondje Westland te gaan rijden. Dat vond ik een goed idee, leuk om eens te zien welke routes een nader kent. Normaal ga ik hardlopen om 9 uur maar mijn hardloop partner is op wintersport dus dit was een goed alternatief. Richard rijd rond op de allereerste Quest (nummer 0) en ik had hem al eens op het Oosteinde zien rijden. Zoals afgesproken stond Richard om 9uur voor de deur. Franciska vond hem over de telefoon al erg spontaan klinken en dat was hij inderdaad. Het rondje dat hij voorstelde fietste hij zelf al regelmatig en ik ken het ook al min of meer. Het is natuurlijk leuker om met z’n tweeën te fietsen, ook al heb je in een Quest niet zoveel contact met een ander. Een vriend van mij, Henk, heeft al eens geëxperimenteerd met een walky-talky en headset maar dit was geen echt succes vanwege het lawaai dat de fiets produceert. Misschien zou een betere microfoon helpen? We reden eerst naar ’t woud en vandaar via de fietsbrug bij schipluiden naar Maasland. Daar onder de snelweg door richting het pondje naar Rozenburg. Bij de nieuwe waterweg aangekomen volgde we het fietspad aan de waterkant. Wat een drukte op de vroege morgen, voornamelijk vissers die daar blijkbaar al ’s nachts gaan staan. In rap tempo fietsen we naar Hoek van Holland en daar gingen we naar het duinpad richting Kijkduin. Ergens halverwege begon een paard plots te galopperen, blijkbaar geschrokken van onze fietsen. En dat terwijl het paard een meter of 50 van ons af liep. De berijder kon het beest gelukkig goed in toom houden. De afstand naar Kijkduin was al snel afgelegd, daar gingen we weer richting Wateringen deels door Madestein. Toen we het bos bij de Uithof uitkwamen bleek dat er een hond met ons was meegerend. We hebben maar even gewacht tot het baasje er ook was. Nu was het nog maar een klein stukje. Richard vroeg of ik trek had in een bak koffie en dat had ik wel! Bij hem thuis heb ik kennis gemaakt met zijn vriendin, even sympathiek als Richard. Jammer genoeg kon ik niet te lang blijven, ik had al een afspraak voor 12 uur. Anders hadden we nog wel langer kunnen praten over ligfietsen, ligfietstandems en ligfiets races. Ik ging er gauw weer vandoor nadat we hadden afgesproken dat we dit zeker weer meer gaan doen.

56km, totaal 351 km