Wateringen-Den Helder met FTCW

Zondag. Om 4:30 spring ik uit bed, ik ga immers vandaag naar Den Helder rijden met de FTCW. Om 5:00 is het vertrek dus ik moet nog aardig opschieten om de laatste voorbereidingen af te ronden. Gauw eet ik een bord Brinta en vul ik een 1,5l fles met limonade. een paar minuten voor 5:00 kom ik bij de Velohal aan waar zich al een groep stoere mannen hebben verzameld voor het Koningsnummer onder de FTCW toertochten: Wateringen-Den Helder-Wateringen. (Deze tocht werd vroeger ook gereden, de laatste jaren werden de fietsers echter eerst naar Den Helder gebracht.) Bij de FTCW bestel ik een retourtje Den-Helder waarop de man achter de tafel moet lachen. Ik schijf snel in en een paar minuten later zit ik alweer in de fiets. Er staat een fotograaf te wachten die wat foto's maakt van de vertrekkende fietsers. Het eerste stuk van de route is me bekend, zo starten meer routes van FTCW. Het gaat in een groepje van 9 man in een rustig tempo van ca 33km/uur noordwaarts, het windje schuin in de rug. We komen een aantal jongeren tegen die net terug komen van een avondje stappen, zo heeft ieder zijn hobby's! De route leid ons via een reeks van plaatsen waarvan ik de meeste niet eens ken: Leiden, Woubrugge, Langeraar, Papenveer, Vrouwenakker, Uithoorn, Nes a/d Amstel, Oudekerk a/d Amstel. Bij het Amstel station in Amsterdam missen we een pijl en moet we weer een stukje terug. De pijl die we uiteindelijk vinden is niet rond maar ook niet vierkant. Toch besluiten we dat dit hem moet zijn en we vervolgen onze weg door de stille straten. Het valt me op dat je zo snel van de drukke stad de rustige polder in rijd. We fietsen door Tot vlak voor Purmerend waar we stoppen voor de koffie en een appelpunt.


Na een half uurtje pauze gaat de route verder. We passeren een aantal hekken en smalle fietsbruggen, die mij behoorlijk ophouden omdat ik er niet makkelijk langs kan. Ik moet steeds flink doortrappen om de groep weer in te halen. Bij driehuizen komen we bij een zeer smalle fietsbrug. Als ik me er uiteindelijk overheen heb gemanouvreerd is de groep al lang uit het zicht verdwenen. Ik probeer de pijlen op de weg te volgen maar ik kan er geen meer vinden. In plaats daarvan volg ik de ANWB richting wijzers en even later zie ik de groep in de verte rijden. De snelheid loopt op tot 50 en al gauw kan ik weer aansluiten. De route voert ons dwars door de Beemster, nu snap ik waarom de Beemster kaas zo goed smaakt. Het is hier een prachtig weids landschap! Jammer dat ik hier niet vaker kan fietsen.


We passeren een grote groep wandelaars. Ik kan Mart (Baksteen uit Maasluis) zijn opmerking over mooie meiden onderstrepen, ze zitten er niet bij! Deze meiden hebben allemaal dikke kuiten, zijn op leeftijd en zijn meestal aan de stevige kant. Dat geeft niet want dan kan ik mijn aandacht meer op het mooie polder landschap richten.


Ondertussen fietsen we gestaag door, het tempo ligt steeds rond de 33km/uur. Bij St Pancras zijn we het spoor weer even bijster. Nadat we een stukje zijn terug gereden vinden we de pijl die ons in de goed richting stuurt. Na Koedijk komen we aan het kanaal te rijden, vanaf hier kan ik de weg wel dromen en ik ga alvast vooruit. Met de wind schuin in de rug loop de snelheid op tot 45km/uur en met een uurtje ben ik bij de controlepost in Den Helder. Daar staan mijn vader (mijn trouwste fan) en de man van FTCW al op me te wachten. Het is ondertussen prachtig zonnig weer geworden, de zon kwam maar moeizaam door de bewolking heen. Nu is het lekker warm en ik trek wat dunnere kleren aan. Het natte shirt en broek kunnen ondertussen een beetje drogen op de kap van de Quest.


Ik krijg een krentenbol, een banaan en een blikje limonade toegestopt. Eigenlijk heb ik helemaal geen honger, ik heb nog genoeg aan de appelpunt van de koffiestop, de limonade gaat er des te beter in. Toch prop ik het eten ook naar binnen, uit ervaring ken ik de noodzaak maar al te goed. Als je niet voldoende eet, wel of geen honger, gaat het kaarsje des te sneller uit.

Na een minuut of 15 a 20 komen ook de andere renners binnen. Nadat ze wat hebben gedronken gaan ze op zoek naar een plek om wat te eten. Ik blijf achter om nog wat met mijn vader te praten, onder andere over het nieuwe aanrechtblad dat hij gisteren bij de gamma heeft gescoord met een korting van 30%. Als ik weer op Texel ben in september (NK tijdrijden) ga ik het keukenblad plaatsen.

Na een half uurtje komt de tweede groep van vier renners binnen, zij waren ook een half uur later bij Velo vertrokken. Als ook zij op zoek gaan naar een restaurant stap ik weer in mijn Quest voor de terugweg naar Wateringen, met nog zo'n 140km te gaan.

Nu is het makkelijk om de route te volgen, deze is immers gelijk aan die van vorig jaar en die heb ik in mijn GPS staan. In tegenstelling tot vorig jaar rij ik nu grote stukken over de duinpaden. Naar boven is vermoeiend maar daarna is het prachtig als je met hoge snelheid naar de beneden kan suizen over de bochtige weggetjes. Het begint nu al wat drukker te worden, er zijn veel fietsers en wandelaars onderweg. Het is ook prachtig strandweer, dit in tegenstelling tot het weer in de zuidelijker badplaatsen waar het gewoon koud blijkt te zijn.

Het volgen van de route gaat zo goed dat ik de controlepost bij Bergen voorbij rijdt. Achteraf hoor ik dat de controleur me wel voorbij heeft zien rijden. Niet getreurd, de volgende post is niet echt veel verder. Bij Velsen zie ik het pontje voor mijn neus wegvaren, ik ben net een tiental seconden te laat. Tijdens het wachten laat ik mijn Quest aan een paar geintereseerde voorbijgangers zien en voor ik het weet kan ik de pont weer op. Nu is het nog maar een paar kilometer tot de controlepost in de speeltuin in velsen.

Als ik in de speeltuin uit mijn Quest klim vraagt een klein meisje waar ik vandaan kom met mijn vliegtuig. De dames van de speeltuin horen het aan en schieten beide in de lach, toch wel schattig van zo'n klein kindje. Nadat ik wat heb gedronken een praatje met de controleman heb gemaakt en het toilet heb bezocht spring ik weer in mijn Quest voor de volgende etappe. Hoe dichter ik bij Zandvoort kom, hoe drukker het wordt. Het is vreemd om te zien hoe hier de mistflarden vanaf zee over de duinen komen waaien. Op de boulevard gaat het even niet zo snel, de automobilisten rijden me duidelijk in de weg. Na zandvoort rij ik weer door de duinen richting noordwijk en daarna naar Katwijk. Bij strandtent "zee en zon" stop ik voor de laatste controle. Ik hoor dat de groep renners achter mij zeker niet voor sluitingstijd bij Velo zullen zijn, misschien hebben ze te zwaar getafeld? ik drink een cola en ga weer op stap, het is nu nog maar een kleine 30km. ik heb de afgelopen 100km flink doorgereden, dat begin ik nu wel in mijn benen te voelen. Wanneer ik eindelijk bij velo het parkeertereein oprij neem ik met een flinke knal een stoeprandje mee met mijn linker voorwiel. Het zal de vermoeidheid wel zijn, gelukkig heb ik geen schade. Bij Velo krijg ik een herrinnering en twee biertje die inslaan als een bom.

Thuis stap ik gelijk onder de warme douche en even later doe ik een dutje in de warme zon. Ik had niet eens door dat ik in slaap viel en ogenschijnlijk seconden later roep Francis me voor het eten. Ik blijk een minuut of twintig te hebben geslapen. Ik kan terugkijken op een fantastische dag en een prima georganiseerde toertocht van FTCW. Ik heb genoten van mooie landschappen, mooi weer en lekker fietsen. Als er nu wat meer mooie vrouwen gaan wandelen is het helemaal af.

325km van 5:00 tot 17:00, totaal Quest 21200km

Voorbereiding op het Cyclevision

Ik was vanmorgen niet helemaal fit, misschien fiets ik wel wat te veel de laatste tijd. Als ik niet in mijn Quest rij ben ik wel weer met mijn mountainbike op pad. Hopelijk bouw ik hier voldoende conditie mee op om eind deze maand een goed figuur te slaan op de cyclevision, het jaarlijkse ligfiets evenement. Gisteravond ben ik naar Scheveningen gereden en van daaruit door de duinen richting Hoek van Holland. Op de terugweg ben ik achter een racefietser gaan hangen en toen ik hem voorbij ging kon ik het tempo ook niet meer laten zakken. Misschien is het toch niet zo vreemd dat ik vanmorgen om 5:30 nog moe was.

Het fietsen ging toch nog voorspoedig, om 7:25 was ik al op mijn werk. Dat is fijn, dan kan ik ook bijtijds weer richting Wateringen. Twee jongens op de brommer konden niet geloven dat er geen motor in mijn Quest zat, toen ze naast me stopten bij een verkeerslicht nadat ik ze even daarvoor had ingehaald met 50. Tegen de Erasmusbrug op moest ik ze voor laten gaan maar onderaan de andere kant stond het verkeerslicht op groen en kon ik ze weer voorbij. Als er veel gestopt moet worden ben je geen partij voor een brommer, maar op de langere stukken kan ik er wel langs.

Op de terugweg koos ik voor de langere weg door de tunnels. Bij de Heynenoordtunnel bleef de teller steken op 84, soms vraag ik me af of het niet aan de teller ligt, kan hij hogere snelheden niet meten. Dat weet ik pas als ik een keer ben mee geweest met het jaarlijkse uitstapje van Velomobiel naar Giesen. Daar worden bergafwaarts snelheden van 100+ bereikt. Misschien doe ik dit jaar wel mee.

Ik was na twee uur en 65km weer terug in Wateringen.

Waarschijnlijk rij ik aanstaande Zondag met de FTCW het retourtje DenHelder. Vorig jaar heb ik dat ook gedaan, toen reed de rest van de fietsers nog een enkele reis. Nu kan iedereen meedoen met de rit van 325km. Ik moet er wel vroeg voor uit mijn bed, de start is om 5:00 bij Velo Wateringen.

Vandaag 115km, totaal 20730km

vroege start

Ik wilde eigenlijk vanmorgen pas om 7:00 naar Dordrecht vertrekken. Toen ik een uur voor de wekker uit wakker werd besloot ik om ook maar een uur eerder te vertrekken. Dat heb ik vorige week ook een keer gedaan en het beviel me uitstekend. Veel minder verkeer op de weg en sommige verkeerslichten doen het op dat tijdstip nog niet. Zodoende was ik om 8:30 al op mijn werk wat ook betekende dat ik om 16:00 weer mocht vertrekken. nu was het een stuk druker maar om de een of andere reden ging het fietsen vandaag erg vlot. De 50km heen in 1:30 en de 50km terug in 1:25.

Ik heb een stukje schuimrubber achter mijn zitje gelegd, daarmee maak ik het zitje iets boller achter mijn rug. Bovendien wordt de afstand naar de trapas iets verkleind, de afstand was eigenlijk net aan de lange kant en is nu perfect. Alle kleine details helpen!

De Questcomputer bevalt me erg goed. Ik dacht dat de software nog niet helemaal in orde was, maar met de kleine "bug" valt goed te fietsen.

De verwachting voor de komende dagen ziet er niet zo best uit, waarschijnlijk wordt het volgende fietstochtje naar Dordrecht pas donderdag gereden

inhaalactie

Ik realiseer me dat ik alweer een aantal fietstochtjes achterloop op mijn blog. Er is ondertussen wel het een en ander gebeurd. Na de toertocht Deurne-Deurne bleek dat het bracket-huis van de trapas was uitgelopen. De rechter opsluitbus was helemaal losgekomen en de trapas kon hierdoor zijdelings een cm bewegen. Na een mailtje met Velomobiel ben ik Vrijdag morgen vroeg bij ze langs gegaan en het probleem was met een half uurtje weer verholpen. Ik ben nu de eerste bezitter van een Taiwanees Quest bracket huis, of dit een voorrecht is zal nog moeten blijken. Omdat ik toch in Dronten was heb ik gelijk vier oranje LED's meegenomen, om mijn Quest een mooie pimp beurt te kunnen geven.

Vorige week kon ik de Quest dus niet gebruiken, daarom ben ik eens een keer met mijn Challenge ligfiets naar Dordrecht gereden. Dat is wel een stukje minder comfortabel dan de Quest! Bovendien ligt de snelheid ook een stuk lager, deels komt dat ook doordat ik deze fiets niet gewend ben. Uiteindelijk kwam ik uit op een gemiddelde snelheid van 26,6 km/uur over 100km.

Afgelopen zaterdag ben ik direct aan de slag gegaan met de Quest.

Toen ik mijn Quest ruim twee jaar geleden kreeg heb ik snel de elektronica ingebouwd die ik de maanden daarvoor had voorbereid. Ik wilde geen tijd verliezen en zo snel mogelijk gaan fietsen, daarom is het inbouwen niet erg netjes gedaan, maar het werkte naar behoren. Nu, ruim twee jaar later, doe ik het dus nog een keer netjes over.

Quest computer:

Ik heb een print (PCB) gemaakt voor de processor besturing, de Quest computer. Een tijdje terug was ik al begonnen aan het schrijven van de software (voor de specialisten: in assembler code), maar dat schoot nog niet erg op. Het project kwam weer ik een stroomversnelling toen Frans Grotepass (een vriend en collega Quest rijder) liet weten dat hij een mooi stukje software had geschreven voor zijn kopie van de print die ik hem voor zijn verjaardag had gegeven.

Oranje LED’s voor de richting aanwijzers:

Een nieuwe Quest heeft geen lampjes voor de richting aanwijzers maar oranje LED’s. Die hebben het voordeel dat ze minder stroom verbruiken, praktisch nooit defect raken en beter zichtbaar zijn. Mijn fiets is echter uitgevoerd met lampjes, die in gaten van ca 1,5 cm in de body van de fiets zijn geklemd. Bij deze “Quest pimp operatie” horen natuurlijk ook de oranje LED’s dus daar heb ik wat op gevonden.

De gaten in de body maak ik eerst wat groter zodat de 1W luxeon star LED’s er in passen, daarna dek ik ze af met ronde schijfjes van een grijs/zilver kleurig kunststof. Ik kon in eerste instantie geen geschikt materiaal vinden bij de bouwmarkten tot ik in Blokker ging neuzen. Daar hadden ze op dat moment een mooie aanbieding wasteiltjes, in de kleur die ik zocht. Uit de bodem van dat teiltje heb ik voorzichtig ronde schijfjes gezaagd. In het midden van een schijf lijm ik dan de LED. Het schijfje met de LED dekt dan de

gaten van de oude lampjes af. De schijfjes blekenechter zeer slecht lijmbaar, een eerste poging met siliconenkit kit mislukt jammerlijk. Andere lijmsoorten hadden ook geen grip op deze kunststof. Gelukkig bood een lijmpistool de oplossing, zolang het maar niet te warm wordt in de Quest blijft het goed zitten!. De vier LED’s (links twee, rechts twee) staan per twee in serie geschakeld met een stroombeperkende weerstand. Ik gebruik een accu van 12V, dat is een stuk meer dan de 2 keer 2,95V die de LED’s maximaal mogen hebben, de weerstand neemt het overtollige deel voor zijn rekening waardoor de stroom ook binnen de toegestane grenzen blijft.

Bij normaal bedrijf “gloeien” de LED’s slechts. Als een richting aanwijzer druknop wordt gebruikt gaan de LED’s aan de betreffende kant knipperen, die aan de andere kant gaan dan uit. Dit knipperen gaat door tot de fiets versneld of de drukknop nogmaals wordt ingedrukt. Er kan ook snel worden gewisseld naar de andere kant door de andere drukknop te gebruiken. In het uiterste geval stopt het knipperen door een zogenaamde time-out na circa 60 seconden.

Wanneer één van de richting drukknoppen langere tijd wordt ingedrukt gaan de alarmlichten aan. Deze gaan pas weer uit als een richting drukknop wordt bedient.

Bewegingsmelder via fietscomputer:

De Quest computer print heeft ingangen voor schakelaars waarmee de richting aanwijzers worden in,-en uitgeschakeld, een remschakelaar voor het remlicht, een schakelaar voor de binnenverlichting, een schakelaar voor de koplamp (dimbaar in vier standen) en een ingang voor de snelheids sensor. Frans heeft hier een aparte sensor voor geplaatst, ik heb iets verzonnen waardoor ik de sensor deel met de fietscomputer. Naast het feit dat er geen extra sensor hoeft te worden geplaatst en werkend moet worden gehouden (deze sensors geven wel eens problemen doordat ze verschuiven) is er nog een groot voordeel aan deze benadering. Het valt immers direct op wanneer deze ene sensor niet goed functioneert, de snelheid wordt niet meer gemeten. Daarnaast heb je weer een draad minder in de Quest, wat ook prettig is.

De koppeling van de fietscomputer met de Quest computer heb ik als volgt gemaakt. De fietscomputer zet zijn batterijspanning van 3V via een hoog-ohmige weerstand (een zogenaamde pull-up weerstand) op de magneet schakelaar bij het voorwiel. Iedere omwenteling komt de magneet voorbij en hierdoor sluit de schakelaar. Op dit moment “ziet” de fietscomputer een dip in de spanning en wordt een omwenteling geteld. De twee draden van de sensor mogen niet direct aan de Quest computer worden aangesloten omdat deze zijn eigen ingang (pull-up weerstand) op een hogere spanning houdt (5V) waardoor de Questcomputer de fietscomputer zou kunnen beschadigen. Om dit te voorkomen heb ik een N-channel MosFET (BS170) aangesloten op de fietscomputer sensor (gate aan de plus, source aan de -). De ingangsstroom van de FET (waarmee de fietscomputer wordt belast) is slechts enkele uA en daarmee een te verwaarlozen belasting. De (-) van de fietscomputer is weer verbonden met de (-) van de Questcomputer en de drain van de FET is aangesloten op de pulsingang.

Bij een open sensor is de spanning op de gate hoog en geleid de FET, hierdoor is de puls ingang laag. Wanneer de magneet voorbij komt sluit het contact in de sensor, wordt de gate-spanning laag en geleid de FET niet langer. Daarmee wordt de pulsingang (via de pull-up) weer hoog. Omdat hiermee het signaal is geïnverteerd in verhouding tot de situatie waarbij de sensor direct wordt aangesloten, heb ik dit in de software gecompenseerd.

Voorverlichting.

In de voorlamp heb ik drie groepjes van drie Luxeon star 1W witte LED’s met 10 graden reflector. De drie LED’s staan in serie met een stroombron die de stroom, ongeacht de variërende accuspanning, op 350mA houdt. De Questcomputer kan de lamp in vier standen aansturen: uit, aan, 60%, 25% en 10% door de lamp een gedeelte van de tijd in te schakelen. Bij bijvoorbeeld 10% staat de lamp ook slechts 10% van de tijd ingeschakeld. Dit inschakelen-, en uitschakelen gebeurt met een dusdanig hoge frequentie dat dit niet met het oog te zien is.

Achterlicht.

Op het achterlicht staan vijf groepjes van vier rode 5mm LED’s (20mA, 2,1V per LED) per groepje in serie met een weerstand van 150 Ohm geschakeld. Hier heb ik voor de eenvoudige benadering, een weerstand ipv een stroombron, gekozen omdat het achterlicht minder kritisch is. Bij het voorlicht wil ik immers elke procent benutten, achter is dat minder interessant. De computer stuur het achterlicht voor 80% aan, bij het remmen wordt dat verhoogd tot 100%. Op deze wijze heeft het achterlicht dus twee functies. Op het stuur heb ik een schakelaar gemonteerd die het remlicht bedient.

Al met al is het een wat technisch verhaal geworden (maar ik ben niet voor niets een techneut!). Ik zal binnenkort een complete beschrijving plaatsen op de doe-het-zelf hoek van de ligfiets.net website.

Gisteren en vandaag ben ik met de gepimpte Quest naar Dordrecht heen en weer gefietst. Ik moet zeggen dat het allemaal prachtig werkt. Het lijkt een overbodige luxe, maar het is toch wel heel makelijk als je de richting aanwijzer alleen hoeft aan te zetten en ze na de bocht automatisch weer uit gaan.

206 km, gemiddelde 34km/uur (totaal Quest 20400km)

Deurne-Deurne 2008

Een paar weken geleden kreeg ik een uitnodiging om weer mee te fietsen met de jaarlijkse toertocht Deurne-Deurne.

Dat is niet alleen een leuke ervaring maar bovendien een mooie kans om weer eens met mijn goede vriend Henk te fietsen. We proberen dat wel vaker maar om verschillende redenen komt daar weinig van.

Dit keer hebben we bijtijds gevraagd om een track van de te rijden route. Die kwam op het laatste moment binnen (vrijdag avond) en ik had nog maar kort de tijd om hem te bekijken. Nou, aan die track mankeerde nogal wat. Ten eerste was de GPS ontvanger niet al te best of had het apparaat geen goed zicht op de satellieten want er zaten veel foute coördinaten in. Daarnaast kreeg ik een stuk of 20 losse tracks, waypoints en routes, kortom er moest nog aan gesleuteld worden.

- track voor het bewerken.

- detail van de onbewerkte track, zo wil je de track echt niet volgen!!

Door de track met “Garmin Mapsource topo Nederland” te bewerken kon ik hem bruikbaar maken. Het kwam er op neer dat ik het volgende moest doen:

1. foute coördinaten verwijderen.
2. ontbrekende stukken aanvullen door deze op de kaart te tekenen.
3. Losse stukken van de track aan elkaar knopen
4. Het aantal punten van de track beperken tot minder dan 500 (dit komt door de beperkte opslag capaciteit van de GPS60)
5. Het resultaat in Google Earth bekijken
6. stappen 1 t/m 5 een aantal keer herhalen tot het resultaat naar mijn zin was.

Alles bij elkaar kostte het me een uur of drie om de track op orde te krijgen. Het probleem is dat je de track alleen kan gebruiken als hij goed is, anders wordt het volgen één grote ramp.

- track na het bewerken

Zaterdag avond heb ik de Quest op het dak van mijn auto geplaatst, goed vastgezet en ben ik naar Deurne vertrokken.

We moesten immers om 7 uur inschrijven voor de tocht van 150km. Voor we vertrokken werd er nog even een foto van ons, samen met de twee Questen gemaakt. We konden de wielrenners eerder laten vertrekken, ze hoefden ons immers niet meer de weg te wijzen.

Toch bleek het niet altijd goed te gaan. In sommige situaties, zoals parallel wegen, weet je niet welke je moet kiezen. Dat zie je dan pas na een paar honderd meter wanneer blijkt dat je steeds verder van de track afraakt. Ook sommige afslagen, vooral wanneer de weg op hetzelfde punt al en bocht maakt, zijn lastig.

- Hier ging het fout

Ik neem een afslag te vroeg, Henk brult dat ik verkeert rij. Als ik ben gedraaid is Henk foetsie waarna ik weer te ver doorrij als ik hem zoek. Tenslotte keer ik terug naar het punt waar het fout ging en slaan we de goede weg in.

Dit soort problemen zijn te voorkomen door een GPS te gebruiken waarop de track op de kaart wordt geprojecteerd. Dan zie je immers hoe de weg verder gaat nadat je een afslag hebt genomen.

Ik heb daarom de GPSmap60Csx maar op mijn verlanglijstje gezet (deze heeft bovengenoemde mogelijkheden wel) . Bovendien lijkt het erop dat Garmin Nederland een soort routeplanner heeft ontwikkeld voor dit soort apparaten. De advertentie op hun website is helaas niet erg duidelijk. Is het nu en echte planner op basis van de kaarten van het kadaster of is het een verzameling van vast fietsroutes, waaruit het programma een keuze maakt (deze tweede optie is een stuk minder aantrekkelijk).

Henk en ik kwamen als eersten bij de controle post aan. We aten snel een krentenbol en ik legde mijn Quest op zijn kant. Ik had namelijk gemerkt dat het voorste tandwiel zijdelings bewoog. Dat kom meerdere oorzaken hebben (kapot lager, crank losgewerkt, verschuifbare houder van het crankstel niet goed vastgezet, of …). In eerste instantie kon ik niet ontdekken wat er aan de hand was, tot ik zag dat de hele trapas een centimeter heen en weer kon schuiven. Toen ik nog een keer goed keek bleek dat de rechter lagerbus (die in de houder wordt geschroefd) compleet loszat. Er zat niets anders op dan hier maar mee doorfietsen, de schade was al geleden.

De route voerde ons door prachtige stukjes van Brabant, Limburg en we reden zelfs even door Belgie. Op het tweede stuk reden we nogmaals een paar keer verkeerd, maar over het algemeen ging het best wel goed. We kwamen net na een groep wielrenners aan bij het 2-e controlepunt (maar we waren niet ingehaald?). Dat maakte we later weer goed door ze allemaal in te halen.

Een andere groep die we achtervolgden waren we plotseling uit het oog verloren. Omdat we toen dachten dat ze nog voor ons zaten voerde ik het tempo op, ik denk dat ik Henk het laatste uur aardig heb afgebeuld. Ik reed steeds een stukje vooruit zodat ik de route kon verkennen. Als ik verkeerd reed zochten we samen naar de pijlen op de weg en was het tijdsverlies steeds minimaal. Die strategie werkte goed en we kwamen ruimschoots voor de andere groepen aan bij de finish. De groep waar we achteraan jaagden bleek zelf verkeerd te zijn gereden! Vandaar dat we ze niet meer hebben gezien.

Ons gemiddelde was een mooie 31,5 km/uur

Bezoekje aan Velomobiel

Soms is het wat lastig om mijn blog up-to-date te houden. Zeker met deze prachtige dagen ga ik toch liever een stukje fietsen dan achter de computer zitten.

Als compromis voeg ik een paar fietstochten samen, dat kost minder tijd:

Vrijdag morgen heb ik mijn Quest in Dronten afgeleverd voor wat noodzakelijk onderhoud. De ketting sprong (na 20000km) steeds vaker over het achtertandwiel, wat behoorlijk irritant is. Verder maakten de kogelkopjes nu wel heel veel kabaal, zelf op asfalt had ik er last van.

Zaterdag morgen heb ik de Quest weer opgehaald. Het grote (57 tands) tandwiel bleek nog bruikbaar, het werd alleen een kwartslag gedraaid gemonteerd zodat nu het minder gebruikte deel wordt belast. (het kwart dat boven is wanneer je kracht zet slijt relatief meer dan het deel dat hierop volgt). De kogelkopjes zijn vervangen door de nieuwe variant met teflon kapsel, het stoeltje gerepareerd (was iets doorgezakt) en de slijtage plekken in de bodem gerepareerd. Ook bleek er een spaak in een voorwiel gebroken en konden de spaken wel wat meer spanning gebruiken. Toen ik een proefritje maakte viel me op dat het schakelen met de voortandwielen niet helemaal lekker liep. Gelukkig was het probleem snel verholpen. Het viel me ook op dat de Quest veel stiller is geworden met deze kogelkopjes. Ook stuurt hij nu strakker in de bochten.

Ik heb gelijk wat nieuwe banden, speciaal voor de wedstrijden dit jaar, ingekocht. Een Koyak achterband en twee Stelvio voorbanden, samen met extra dunne binnenbanden

Zondag heb ik met FTCW de “Wassenaar toertocht gereden”. Het was een korte tocht van maar 70km en het tempo lag erg laag. Misschien was het warme weer de boosdoener?

Ik had daardoor wel alle gelegenheid om rond te kijken, wat een prachtige huizen staan er toch in Wassenaar! Op een paar plaatsen was de weg opengebroken en viel het niet mee om de Quest er langs te rijden. Na zo’n 40km kwamen we bij boerderij Meyendel aan waar ik een kopje koffie met een lekker stuk appeltaart nam. Na deze onderbreking had ik het wel gezien en ben ik op eigen gelegenheid verder gereden. In Scheveningen reed ik over de boulevard, waar mijn Quest veel belangstelling kreeg. Van daar uit ging het richting Kijkduin, nu kon ik weer eens lekker doortrappen

Gisteren ben ik met de Quest naar Dordrecht gereden. Heen langs Kralingen, terug via de rondweg in Dordrecht via de Kil tunnel, Heynenoordtunnel en Beneluxtunnel. De cijfers zijn: 75/87/75.

Dat zijn niet mijn maten (gelukkig maar!) maar de snelheid die ik in de tunnels wist te halen. Ik vraag me af of ik ooit de 90 bereik, daar moet je toch wel heel snel voor trappen. Ook het op de teller kijken als je zo hard rijdt valt niet mee. Toen ik door Schipluiden reed zag ik dat het gebouw van de TU (bouwkunde) nog steeds flink rookte. Vanmorgen ben ik er bijna langsgereden, maar toen was er nog geen brand uitgebroken.

Na het avondeten heb ik mijn andere twee ligfietsen eens uit het stof gehaald. Eerst mijn zelfbouw fiets, een Zephyr lage racer! Wat is dat ding toch lastig te fietsen! Hij is extreem laag en heeft een 20” voorwiel en een klapbaar bovenstuur. Het omhooghouden van het stuur is op zich al vermoeiend. Het is lastig om in een rechte lijn te fietsen, waarschijnlijk komt dit door het kleine voorwiel en de lage ligging.

Mijn andere ligfiets (Challenge, oud model) is een stuk comfortabeler. Deze heeft een kleiner achterwiel en ook een 20” voorwiel maar met onderstuur. Dat rijdt toch wel heel lekker, je kan je armen gewoon langs je lichaam laten rusten. Misschien dat ik er volgende week een keer mee naar Dordrecht fiets.

Royal van Zanden tocht met FTCW

Het is ondertussen bijna een traditie dat ik deze toertocht fietst van FTCW. Omdat ik de GPS log van een vorige tocht heb bewaard kon ik hem nu zelfstandig fietsen. Bij het vertrek van de andere renners om 8:30 wachtte ik een minuut of vijf terwijl ik probeerde om de GPS goed in te stellen. dat valt niet altijd mee, omdat dit soort routes op dezelfde plek beginnen en eindigen. Als je dan niet oppast fiets je de route in omgekeerde volgorde.

Omdat ik nu niet perse achter de groepjes wielrenners aan hoefde te fietsen kon ik lekker doortrappen. Het was prachtig weer en de kap had ik, verstandig, thuisgelaten, dat zou veel te warm zijn geweest.

Na ca 80 km stond er een kopje koffie en een lekker appelgebakje bij de firma Royal van zanten op ons te wachten. Na een half uurtje pauze ging ik er weer vandoor. bij Zoetermeer bleef ik achter een groepje hangen om te zien hoe zij de opgeworpen barrière gingen overwinnen. Op het plaatje kan je de oude en de nieuwe route zien. Een positief punt is dat er wel een nieuw stukje fietspad langs de A12 is bijgekomen (rechtsonder)

Toen we door Zoetermeer reden kwamen we plotseling een politieauto tegen op een kruising waar eerst iedereen schuin wilde oversteken. Het was grappig om te zien dat nu iedereen braaf op het groene licht bleef wachten, terwijl normaal gesproken alle rode lichten worden genegeerd.


Na een kleine 4 uur en 140 km fietsen was ik weer terug in Wateringen. Gelukkig nog vroeg genoeg om weer op de fietst te stappen, richting strand. Hopelijk blijft dit prachtige weer nog een tijdje!!

totaalstand Quest 19938km (deze week passeer ik de 20000)

Van Texel naar de veluwe

Donderdag morgen ben ik vanuit Texel naar wateringen terug gefietst. Bij IJmuiden ben ik voor het eerst via de sluizen naar de andere kant van het Noordzee kanaal gereden. De pont was net weg en ik wilde dit deel ook wel eens meemaken. aan de overkant heb ik de krenten boterhammen van mijn moeder opgegeten, toen kon ik er weer tegenaan. Een groepje Italiaanse toeristen wilden allemaal met de Quest op de foto.

De tocht verliep voorspoedig, tot aan Wassenaar waar een dame dacht dat ze wel voor mijn fiets langs kon oversteken. Ik moest een noodstop maken en tegelijk het fietspad verlaten en kwam vlak voor een betonnen rand tot stilstand. Wat een ontzettende muts!



Even later brak ook nog de regen los. Het bleef regen tot ik in Wateringen was aangekomen.

155 km met de quest













Donderdag middag ging ik gelijk weer op stap om met Timo te gaan kamperen. Mijn vriend Ernst en zijn zoon Gijs zouden ook naar de camping komen zodat we gezamenlijk op de Veluwe konden fietsen. Terwijl het donderdag avond bij het opzetten van de tent nog regende was het Vrijdag prachtig weer geworden. Op zaterdag heb ik nog een soortgelijk rondje met Timo gefietst, Ernst en Gijs waren inmiddels weer naar huis.

Zaterdag avond zijn we weer met de auto naar Wateringen gereden. We kijken al weer uit naar de volgende fietstocht op de Veluwe.

40 en 25 km op de mountainbike.


















Timo, Gijs en Timo

Rondje Texel

Na mijn fietstocht naar Texel van afgelopen vrijdag heb ik een paar dagen niet gefietst om mijn benen weer een beetje rust te geven. Zondag hebben we met ze allen een lange strandwandeling rond de slufter, een natuurgebied, gemaakt. Gistermorgen ben ik eerst met Francis gaan hardlopen, Michelle ging mee op haar skeelers.

Gistermiddag was het weer zodanig opgeklaard, in de morgen was er nogal wat bewolking en leek het te gaan regenen, dat ik zin had ik een ritje met de Quest. Ik had hem al eerder goed uitgesopt, hij ging er niet frisser door ruiken met al dat zweet. Eerst richting Oudeschild en vanaf daar Noord over het traject dat wordt gereden bij de wedstrijd voor het Nederlands kampioenschap tijdrijden. Ik heb me al weer ingeschreven voor de wedstrijden in September.

Op het eerste stuk, zo'n beetje tot aan De Cocksdorp, had ik de wind van achteren. Vanaf De Cockdorp loopt het fietspad door de duinen. Je kon wel zien dat er veel toeristen op het eiland zijn, een aantal keer moest ik flink remmen voor ik een groepje fietsers kon passeren.
Het is prachtig om zo in de natuur te fietsen. Bij de standafslagen paal 28 en paal 9 maakte ik even een lusje naar het strand toe.

Vlak voor het dorp Den Hoorn reed ik naar de camping om er daarna achter te komen dat er alleen een prive weg in de goede richting liep. Met de quest kan je niet door smalle doorgangen, dus nam ik het zekere voor het onzekere en keerde ik maar weer om.

Op de weg richting Het Horntje stapte ik nog even uit de Quest om wat foto's te maken van de schapen die daar massaal met hum lammetjes op de weg lopen, dat is wel een heel schattig gezicht.

Na het de veerponthaven Het Horntje kon ik over de dijk richting Oude Schild rijden. Dat die dijk zo'n slecht fietspad is had ik niet eerder gemerkt. Boven een bepaalde snelheid krijg je veel last van de hobbels in het wegdek. Op een bepaalde plek hadden de meeuwen schelpen op het fietspad laten vallen die harde knallen gaven toen ze tegen de binnenkant van de wielkasten sloegen. Vanaf dat punt probeerde ik ze zoveel mogelijk te ontwijken, een lekke band heb je snel te pakken.

Na Oude Schild ging ik weer richting Den Burg.

Na 75km en een kleine twee uur was ik weer terug.

Ruim 1 op 100!

Gisteren ben ik vanuit Wateringen naar mijn ouders op Texel gefietst. Dit keer niet via de kortste route, nee ik wilde er een mooi tochtje van maken. Als voorbeeld had ik een route, die ik twee jaar geleden al eens in twee dagen had gefietst, waarbij ik bij Velomobiel in Dronten bezoek.

Ik had al globaal uitgerekend dat ik 330km moest fietsen en daar zou ik dan circa 11 uur over doen. De laatste boot naar Texel gaat om 21:30 en die wilde ik ook niet missen. Dus besloot ik om 7:45 te vertrekken, dan had ik nog wat speling voor onvoorziene omstandigheden.

Die onvoorzien omstandigheden begonnen al toe ik langs Zoetermeer wilde fietsen. Normaal gesproken kan je langs de A12 rijden en ben je in no-time Zoetermeer gepasseerd. Nu stond er een hek op het fietspad met de melding "fietspad afgesloten". Geen omleiding, niets! Nu begon de ellende pas goed. Ik denk dat ik zeker een half uur lang heb geprutst waarbij ik steeds in andere nieuwbouwwijken vastliep. Uiteindelijk was ik het zat en heb ik mijn Mio GPS uit mijn tas gepakt en heb ik een escaperoute laten plannen. Prachtig, hoe zo'n GPS routeplanner je weer op het juiste pad brengt.

Even later zat ik weer op de GPS track en kon ik met mijn Garmin GPS60 verder navigeren.
Nu ging het weer gesmeerd en kon ik vlot doorrijden tot de Hollandsebrug. Ik had niet gelijk door dat de brug nog steeds voor fietsers gesloten was, tot ik op de brug langs een bord reed waarop stond dat je je bij de uitvoerder moest melden. Toen ben ik maar teruggereden en ontdekte ik dat er even verderop een pontje stond te wachten. Ik was er nog maar net opgereden toen hij al naar de overkant vertrok.

Aan de overkant gings ik langs Almere haven en even verderop weer noordwaarts over de lange rechte fietspaden naar Dronten. In Dronten moest ik even zoeken, aangezien de situatie hier behoorlijk was veranderd sinds mijn vorige bezoek. Ik zag Velomobiel al liggen, alleen zat er nu een brede vaart tussen. Een stukje verderop kon ik oversteken en verder was het makkelijk. Bij Velomobiel heb ik mijn boterhammen opgegeten, daar was ik ondertussen wel aan toe. Na een kort praatje te hebben gemaakt ging ik weer op pad, ik moest immers nog een stuk.

Onderweg naar Emmeloord berekende ik of ik genoeg tijd had om een stop te maken bij vriend Ernst. Dat moest wel lukken, ik had nog twee uur speling. Ik dronk een paar kopjes koffie terwijl we ons fietstochtje van volgende week bespraken. dan ga ik met Ernst en zijn zoon Gijs en mijn zoon Timo op de veluwe kamperen. Vandaar uit maken een tochtjes op de mountainbike. We verheugen ons er erg op, de kinderen ook!

Vanaf hier ging de tocht door het prachtige Friese landschap dat grenst aan het Ijsselmeer. De route loopt door verschillende oude plaatsje en er valt veel te zien. Niet veel later reed ik de afsluitdijk op waar ik de straffe wind pal tegen had. Een paar keer zag ik een fietser in de verte, waardoor ik weer energie kreeg om het tempo te verhogen. Inhalen is altijd leuk! Hiermee kreeg ik de snelheid net weer op een kleine 40km/uur, meer zat er niet in.

Aan de andere kant van de afsluitdijk was het niet zo ver meer naar de haven van DenHelder. Met nog tien minuten speling haalde ik de boot van 20:30 Op de boot dronk ik nog een kopje koffie, dat werkt prima als opfrisser. Daarna kan je er weer even tegenaan.

Op Texel moet ik nog een kleine 15km naar het huis van mijn ouders in Den Burg. Langs de pontweg probeerde ik de auto's bij te houden, die vastzaten achter een grote trekker. Ik merkte dat de gemeente Texel kans had gezien dit fietspad, voorheen het mekka van de fietser, goed te verkloten door bij iedere bushalte een verhoging op het fietspad te maken. Die kan ik niet meer oversteken zonder mijn snelheid te verlagen tot circa 30km/uur. Wat hier het nut van is ontgaat mij ook helemaal.

Bij mijn ouders aangekomen ging ik gelijk onder de verfrissende douche en toen ik weer beneden kwam stond er een heerlijke pizza voor me klaar. Beter dan een hotel, Wat wil je nog meer?

Mijn voornaamste brandstof voor deze rit was drie liter karvansevitam siroopmet water, waarmee ik dus beter dan 1 op drie honderd reed. Dat doet geen auto me na!

De tripteller stond op 343km, blijkbaar heb ik in Zoetermeer 10km omgereden, het gemiddelde over het hele rit was 33km/uurtotaal van de Quest is 19565 km

PS. Wim, ik heb het knopje reactie verwijderen nu ook gevonden. Nu kan je weer gewoon een reactie plaatsen, als ik ze eerst moet beoordelen vergeet ik ze misschien weer en duurt het veel te lang. PS2. Mijn bril beslaat ook alleen als ik moet stoppen, zodra ik weer rij is de mist verdwenen!

Voorne-Putten met FTC Westland

Toen ik vorige week zondag zag dat er voor vandaag een rondje Voorne-Putten op het programma stond besloot ik al om mee te rijden. Ik weet al hoe mooi het fietsen is op dit Zuid-Hollandse eiland.

Helemaal zeker was ik niet want na woensdag had ik behoorlijk spierpijn. Gelukkig was dat vanmorgen helemaal verdwenen en kon ik prima meekomen.

Het plaatje laat zien hoe de route er ongeveer uitzag. Ik heb hem deels met de hand moeten invullen omdat ik bij de stop in Hellevoetsluis ontdekte dat de GPS uitstond. In het begin, toen we tegen de wind in moesten, dacht ik dat het eigenlijk allemaal veel te langzaam voor me ging. Terwijl de fietsers tegen de wind in zwoegend hooguit 33 km/uur reden, zat ik maar een beetje om me heen te kijken. Later veranderde dat toen de wegen bochtiger werden en ik regelmatig flink moest trappen om de groep bij te houden.

In het begin was het best wel fris, maar naarmate de ochtend verstreek werd het steeds beter weer. Om kwart voor een was ik weer terug na een tocht van 120km. Voor aanstaande vrijdag heb ik een grote fietstocht naar Texel op het programma. We gaan namelijk een lang weekend bij mijn ouders logeren. Ik weet het nog niet zeker, maar misschien rij ik naar Texel met een flinke omweg.

Route langs de Delfshavensche Schie

Afgelopen woensdag ben ik op een andere manier door Rotterdam gereden. Nadat ik dit alternatief vorig jaar voor het eerst had "ontdekt" was achtereenvolgens de brug in onderhoud en een weg waar ik langs moet afgesloten. Deze weg (de Delfweg) nog lang niet klaar, maar het lukte me om over de houten platen langs de wegwerkzaamheden te rijden. Uiteindelijk bleek deze route even lang en scheelt hij in "gemak van fietsen" niet veel van de gewone routes. Maar het is wel leuk om wat alternatieven achter de hand te hebben. Na het bestuderen bleek dat ik deze route ook nog niet helemaal goed heb gereden, maar het begin is er.

Tijdens het fietsen bleek dat mijn benen niet echt wilden. Dat heb ik zoveel mogelijk genegeerd en ik reed zodoende in een redelijk scherpe tijd heen en weer. Dezelfde avond moest ik het al bezuren, bij mijn beide knieën branden de spier aanhechtingen. Ik hoop dat het a.s zondag over is als ik mee fiets met FTC Westland aan het rondje Voorne-Putten.


Woensdag 102 km gereden

Kaagtocht met FTC Westland

FTC Westland organiseert ieder jaar verschillende toertochten. Vorig jaar ben ik al een aantal keer met de wielrenners meegefietst en vanmorgen dus weer, dit maal voor de Kaagroute. Om 8:30 ging de eerste groep renners naar buiten en ik sloot gelijk aan. Wanneer we door een snellere groep werden gepasseerd dan sloot ik me daar weer bij aan. Ik kan vanuit mijn lage positie de pijlen op de weg niet goed zien, dat laat ik aan de wielrenners over die ik op een tiental meters afstand volg. Ik doe ook mijn best om ze niet in de weg te rijden, als er achtervolgers aanhaken laat ik me even een stukje terugzakken. Ik haal ze immers toch wel weer in (zolang ik nog weet waar ze heen zijn gereden).

Het tempo lag lekker hoog, soms wel tot 45 km/uur. Vooral in kleine plaatsjes, met smalle weggetjes en krappe bochten, moest ik nog aardig aanpoten om bij te blijven. Wanneer we dan weer op de langere wegen kwamen had ik het weer erg gemakkelijk. Halverwege stopten we een half uur voor koffie en appeltaart. Een paar wielrenners merkten op dat ik wel erg hard kon. Ik had een paar keer de afstand tussen twee groepje in korte tijd ingehaald, daarbij haalde ik een snelheid van zo'n 60km/uur. Dat scheelt nogal wat met de groep die ik achter me liet die misschien 45 reden. Maar ja, het is ook geen eerlijke vergelijking tussen een racefiets en een Quest met zo'n mooie stroomlijn.















Na de koffie ging haakte ik bij een alleen rijdende wielrenners aan, die al snel het spoor bijster raakte. Gelukkig kwamen we vijf minuten later weer andere deelnemers tegen die wel goed waren gereden. Nu ging het tegen de wind in, dat was duidelijk aan het tempo te zien.

In kijkduin wist ik zelf wel hoe ik weer terug moest naar Velo en ging ik mijn eigen weg. Na een kleine 3 uur fietsen was ik weer thuis (33 km/uur gem).

nieuwe route dordrecht-wateringen

Gisteren had ik onverwachts wat tijd om aan de Quest te hobby-en. Althans, aan het windschermpje voor de Quest. Het nadeel van een bril, welke je echt wel nodig hebt wanneer je 90 minuten door de kou rijdt, is dat hij steeds beslaat. Vandaar dat ik gisteren een nieuw, krasvrij, schermpje heb gemaakt. Nu had ik de pech dat het vanmorgen verschrikkelijk vochtig was, op sommige plekken was het zicht minder dan tien meter. Dat leverde wel hele mooie plaatjes op. Ik bleef het schermpje maar schoonvegen, het water droop er vanaf. In Delft reed ik zoals gewoonlijk door het rode licht over een kruising waar het heel rustig was. In het midden stond een automobilist een die zich nogal vreemd gedroeg. Toen ik de tweede keer door het rood reed toeterde hij en riep iets door het zojuist geopende raam. Ik zag het direct: een onopvallende agent (type zeiksnor) die mij de les wilde lezen. Bij het volgende kruispunt naderde ik (heel tactisch) erg langzaam om een confrontatie te vermijden. De beste man wilde er toch nog even een punt van maken en riep weer van alles in mijn richting. Ik heb een goed advies voor deze overijverige agent (in een tijd dat half Nederland door het rode licht fietst): ga boeven vangen (of terroristen als je met je tijd meegaat).


Het ging niet zo snel als ik gewend ben, misschien de terugslag van drie keer in een week 100km fietsen, of zou het aan de lage temperatuur en hoge luchtvochtigheid liggen? Wat wel frappant is, is dat ik drie keer in een week om exact 8:33 uur heb ingeklokt. En dat na 90 minuten fietsen!

In de middag pauze ben ik nog even met de Quest op stap geweest voor een boodschap, toen ging het al weer veel beter. Omdat het zulk prachtig weer was besloot ik om de zuidelijke route om Dordrecht heen uit te proberen. Van een paar collega's kreeg ik adviezen over de optimale route. Uiteindelijk ging het allemaal erg voorspoedig en binnen no-time was ik al weer bij de Kiltunnel. Vandaar ken ik de route op mijn duimpje van de tijd dat ik in het industrie gebied naast de tunnel werkte.

In de tunnels maak ik er een sport van om er zo hard mogelijk doorheen te fietsen. bij de Kiltunnel en de Heijenoordtunnel gaat dat perfect, daar kan je in,- en uit fietsen. De Beneluxtunnel is lastiger want daar moet je aan weerskanten met de lift. Het resultaat van vandaag is als volgt:

Kiltunnel 76km/uur, Heijenoordtunnel 84km/uur, Beneluxtunnel 68km/uur

Het is jammer dat deze route veel langer is dan de "normale" route (66km ipv 52km) want het is een erg mooie tocht door diverse natuurgebieden. Alles bij elkaar kom je maar een handvol verkeerslichten tegen, dat is ook wel een omweg waard. Ik vind het wat veel om twee keer op een dag te fietsen, maar voor een terugrit ga ik het zeker herhalen. De heenweg ging in 33km/uur de terugweg in 36km/uur.

Ik heb vandaag mijn GPS60 maar weer eens meegenomen in een nieuwe steun die ik ook met klittenband kan vastzetten. Dat werkt beter dan hem aan de bedrading ophangen ( wat ik de afgelopen twee jaar heb gedaan

vandaag 52,10,66km totaal 18902km

knallende ketting

Vandaag ben ik zoals ik al van plan was naar Dordrecht en terug gefietst. Het lijkt wel alsof het steeds gemakkelijker gaat naarmate ik meer fiets. Jammer dat ik morgen andere verplichtingen heb. Als het weer blijft goed blijft dan ga ik donderdag weer fietsen.

Gisteren hoorde ik een vreemd geluid wanneer ik in de lagere versnellingen fietste. Uiteindelijk bleek dat de versnellingskabel de tandwielen raakte, hetgeen makkelijk was te verhelpen door de bevestiging tyrap te verschuiven. Het valt me op dat steeds vaker de ketting overspringt wanneer ik flink kracht zet. Het lijkt me niet al te best voor de tandwielen en bovendien is het een rotgeluid. Waarschijnlijk heb ik binnen niet al te lange tijd een nieuwe ketting en tandwielen nodig, niet vreemd na een kleine 20000km. Misschien moet ik maar eens een afsprak met velomobiel maken voor een "kleine beurt".

vandaag 102km, totaal 18774km


N.B. waarschijnlijk doe ik aanstaande zondag weer een mee met een toertocht van FTCW
(De Kaag route van 100km)

Quest navigatie met Mio

Afgelopen donderdag ben ik voor de tweede keer in die week met de Quest naar Dordrecht gereden. Bij deze rit heb ik mijn Mio c230 meegenomen, deze heeft de track haarfijn vastgelegd. Omdat deze GPS een veel groter geheugen heeft dan mijn Garmin GPS60 kan de route met veel meer detail worden bewaard. Maar als de route in de Mio zit kan je hem alleen nog met dit zelfde apparaat bekijken en daar heb je niet al te veel aan. Na een zoektocht op internet kwam ik een site tegen waarop werd beschreven hoe je een opgeslagen track naar de ingebouwde geheugenkaart lezer kan exporteren. Het komt erop neer dat je een functie activeert die al in het apparaat zit maar die normaal niet toegankelijk is. Als de track eenmaal op de geheugenkaart staat kan je hem op de computer verwerken (Google earth, Garmin mapsource, etc).



Bij dit plaatje is er 1 coordinaat per 10 seconden vastgelegd wat een totaal geeft van circa 540 punten. De Garmin GPS60 gaat wat slimmer om met zijn beperkte geheugen door vooral die punten op te slaan waar je bijvoorbeeld de bocht omgaat of van richting veranderd.











Op het plaatje hiernaast is een kruising te zien waar een auto vlak voor mij het fietspad kruiste. Direct erachter stopte een tweede auto en er was net genoeg ruimte tussen om ze te passeren. Erg slim was deze opstelling niet van de twee bestuursters. Toen ik nog maar enkele meters van de doorgang was verwijderd zag ik de achterste dame gebaren maken. wat bleek nu, de tweede auto werd gesleept! Dat werd dus een noodstop. Ik stond nog niet stil of de sleepkabel werd strak getrokken.


Gisteren wilde ik een rondje door het westland gaan fietsen, maar ik moest eerst even kijken of mijn Quest nog helemaal in conditie was. Bij beide voorwielen ontdekte ik twee gebroken spaken, dat werd dus sleutelen. Helaas had ik nog maar drie spaken in voorraad, de laatste moet nog maar even wachten. Het was heerlijk om zo in het zonnetje aan de Quest te kunnen sleutelen maar toen ik klaar was was het al weer flink aan te afkoelen en had ik geen zin om nog te gaan fietsen. Daarom ben ik vandaag weer naar Dordrecht gereden. Op de heenweg moest ik stoppen voor een stadsbus die passeerde. Daarbij vergat ik op tijd te schakelen en toen ik weer verder wilde trapte ik de ketting naast de derailleur. Dat is pas de tweede keer dat de ketting bij mijn Quest eraf loopt. Door de Quest op zijn kant te leggen en voorzichtig met de hand het voortand wiel te draaien kwam de ketting weer op de goede plek en kon ik verder fietsen.Dat beviel zo goed, het is perfect fietsweer, dat ik morgen weer ga fietsen. Ik merk dat mijn conditie ook beter wordt, op de terugweg kon ik flinke stukken de 50km/uur vasthouden.

vandaag 102, totaal 18672km

GPS houder verbeterd

Ik was nog niet helemaal tevreden met de houder van mijn Mio navigatie systeem. Zoals ik al had opgemerkt moet de Mio eigenlijk aan een bol van 15mm worden geklemd. De bol past in een klemconstructie welke met een ring wordt vastgeschroeft. Deze klem werkt niet goed op een buisje zoals ik dat ik nu heb. bovendien kan de klem worden beschadigd. De oplossing heb ik nu gevonden in de vorm van een houten kraal, aan de aluminium plaat bevestigd met een M4 boutje. Een bijkomend voordeel is dat ik de GPS nu in alle mogelijke standen kan vastzetten.


Waarschijnlijk ga ik donderdag met de Quest weer op en neer Dordrecht, gelijk een mooie gelegenheid om de duurzaamheid van deze constructie te testen.


N.B. Op deze foto zie je ook hoe ik mijn drinkfles vastzet. In de fles schroef ik een slangetje (Kruidvat e5,0) met een drinkstuk aan het uiteinde. De onderkant van de Spa-fles staat in de standaard houder zoals die door velomobiel wordt geplaatst. Bovenaan heb ik een Tyrap zodat de fles niet kan omvallen (de houder klemt niet genoeg om dat te voorkomen!)



Waarschijnlijk red ik het niet met de interne accu, dan kan ik de Mio aansluiten op de 12V accu van de Quest. Daar heb ik een mooie adapter voor gekocht bij een rommelwinkeltje in Den Haag. Voor de kosten hoef ik het niet te laten (e1,-)




N.B. De eerste reactie onder dit bericht is SPAM. Helaas is er blijkbaar geen mogelijkheid om hem nog te verwijderen, negeer hem dus en click niet op de link (er wordt geprobeerd om je een of andere virusscanner aan te smeren). Vanaf nu staat de functie "reactie moderaten" aan en kan ik een dergelijke reactie wijgeren!