Quest 311 te koop

bod c. 4000,- 1 juni

bod m. 4500,- 4 juni

Velomobiel.nl Quest 311 26 inch.

Ik verkoop deze Quest omdat ik binnenkort een Carbon Quest krijg.

De Quest ziet er als nieuw uit en is zonder gebruiksschade.

Om de Quest helemaal als nieuw te maken lever ik hem met een aantal nieuwe componenten:

- nieuw crankstel 30/42/53 voor

- evt ook ketting en achtertandwielset

- nieuwe versnellings kabels

- nieuwe wieldoekjes

- nieuwe snelle banden (Durano en Kojak)

Deze Quest is altijd uitstekend onderhouden (spaken/remmen/ketting) en heeft 14300km probleemloos gereden.

De fiets is voorzien van een unieke Quest computer, welke het fietsen nog aangenamer maakt.

industrieel stukje elektronica.

bediening knipperlichten en claxon op stuur, maakt snel reageren mogelijk.

bediening verlichting en binnenlicht op console (boven linker wielkast).

Vanzelfsprekend krijg je een jaar garantie op de elektronica.

Deze Quest computer is een ontwerp dat zich de afgelopen jaren al in meerdere fietsen heeft bewezen.

- LED automaat: in/uit schakelen op het stuur of uitschakelen na snelheid toename. ook alarm-licht- stand.

- Knipperlichten + achterlicht zijn continue aan op een laag niveau om de Quest beter zichtbaar te maken voor andere weggebruikers.

- Verlichting in 5 standen instelbaar met drukknop op console wielkast (0/10/20/40/100%). ideaal voor energie besparing op lange ritten.

- gecombineerd achterlicht (50% aan) /remlicht (100% aan).

- automatische uitschakeling verlichting na langere stilstand van de Quest (na waarschuwing door knipperen binnenverlichting). (Quest computer is verbonden met de snelheid sensor.)

- hoog rendement 3x3Watt onderhouds vrije LED lamp voor, van binnen uit verstelbaar.

- Aangepast achterlicht met 20 felle LED's.

- automatisch herstellende zekering in 12V NIMH accu (3700 mAH) geïntegreerd.

- lichtgewicht accu snel lader

- nieuw zitmatjenieuwe schuimkap

- 30% lichter stoeltje, met verbeterde ventilatie

De Quest wordt indien gewenst door Velomobiel.nl nagekeken en op maat afgesteld

Quest 311 wordt bij opbod verkocht.

Je kan een bod doen via mijn email adres ejbotter@zonnet.nl

Indien je de Quest wil komen bekijken kan je een afspraak maken.

In principe loopt de biedings termijn tot begin juni, wanneer ik mijn nieuw Quest krijg.

ps. Om de een of andere reden vergroot onderstaande foto niet, de andere wel.

275 km rijden voor nieuwe banden

Vandaag ben ik op en neer naar Velomobiel.nl in Dronten geweest. Op de heenweg reed ik de track zoals ik gisteren op mijn blog beschreef. Tot aan Hilversum was de track goed te volgen tot ik een afslag miste. Met de routeplanner kwam ik al gauw weer op de track uit maar even daarna kwam ik in de problemen. De routeplanner vond dat het zandpad over de Westerheide wel geschikt is als fietspad. Ik dacht er wat anders over en heb er een route omheen gezocht.

In Flevoland werd ik de provinciale weg opgestuurd. Omdat er maar weinig auto's reden heb ik dat een stukje geprobeerd. Ik voelde me er toch niet op mijn gemak en heb toch maar een alternatief gepland.

Bij Velomobiel heb ik mijn LED lampje achtergelaten zodat deze in mijn nieuwe Quest kan worden gebouwd. Het ziet er naar uit dat ik hem over twee of drie weken krijg. Dus start ik binnenkort met de verkoop mijn mijn trouwe Quest! Ik heb er wel een dubbel gevoel over, deze Quest is al helemaal naar mijn zin. Bovendien moet ik weer de nodige tijd steken in mijn

elektrische aanpassingen van de nieuwe Quest. Ik ben benieuw hoe het verschil in gewicht aanvoelt.

Ik heb gelijk twee nieuw wieldoekjes, drie buitenbanden en twee binnenbanden ingekocht. De banden zijn voor de Quest van vriend Henk.

Wat later dan de bedoeling ging ik weer bij Velomobiel weg. Het is er altijd erg gezellig en dan blijf je al gauw even hangen.

Nu liet ik de gps de route naar de Hollandse brug plannen, ik wilde wel weer eens een ander stuk van Flevoland zien. Dat leverde een erg mooie route door de Oostvaardersplassen op. Bij Lelystad was het een drama, hier worden fietsers erg slecht behandeld en mogen ze flink omrijden.

Bij Almere stond ik echt te kijken hoe mooi ze de fietspaden in de woonwijken hebben geïntegreerd. Bovendien gaat er een soort van fietssnelweg dwars door de stad, zelfs achter het trein station langs. Buiten de stad wordt het al snel slechter en slechter. Ik verwachte een bord einde fietspad tegen te komen, mar zo erg was het gelukkig niet. Het originele fietspad was wel grotendeels gesloopt en er waren talloze omwegen.

Aan de overkant van de brug aangekomen maakte ik de fout om in een keer de route naar huis te willen laten maken. Daardoor liep de gps vast en moest ik hem uitzetten. Na het opnieuw opstarten had ik weer een blanco gps. Alles gewist! Maar goed dat ik weer een nieuwe route kan maken.

Toen ik door Muiden reed stond er een grote groep mensen buiten tussen cafe Floris5 en cafe ome Ko. Er reed een man in een luxe cabrio voor me maar toen ik passeerde begon iedereen te juichen, blijkbaar hadden ze al een biertje op! Ik denk dat die man voor me zich erg lullig voelde in zijn dure bak! Hij keek ook een paar keer achterom of ze het echt niet voor hem hadden bedoeld.

Nu kwam ik al gauw weer op bekend terrein. Even na half negen was ik weer thuis.

275km

Garmin kan niet plannen

Gisteren alweer voor de tweede keer deze week op de fiets naar Dordrecht geweest. Weinig bijzonderheden, behalve dat het soms net leek te sneeuwen met afgewaaide bloesem. Op een stuk fietspad langs de A20 was het lastig om te ademen zonder het stuifsel binnen te krijgen. Langs de kant lag hier en daar wel vijf centimeter.

Vandaag alweer met de Quest, maar nu naar "De Kil" in Dordrecht waar ik een BHV trainingsdag had. Dat vond ik een mooie gelegenheid om de nieuwe GPS uit te proberen. Voor de gelegenheis had ik een mooie route geplanned, via de Benelux-tunnel, de Heinenoord-tunnel en de Kil-tunnel.

De procedure die ik daarvoor volg gaat zo:

- Met Google maps een (wandel) route maken, zoveel mogelijk over fietspaden.

- de link GMAPtoGPX op de website http://www.elsewhere.org/journal/gmaptogpx/ bookmarken en aanklikken vanuit maps. Nu wordt de google maps route omgezet in een lijst aanwijzingen met coordinaten

- full track in een file.gpx plakken en opslaan

- file.gpx openen met mapsource en naar de GPS ontvanger sturen

Dit lijkt een hoop gedoe maar levert eigenlijk op een redelijk snelle manier een mooie route op. Het blijft onderweg wel oppassen want Google maps kent niet alle fietspaden en stuurt je soms over de verkeerde wegen.

Nu merkte ik pas het gemak van deze GPSMAP 62s met kaartmateriaal. Kan je niet verder dan kijk je gewoon op de kaart. dat gemak had ik niet met de GPS 60!

Op de Albert Plasmanweg bij de Waalhaven sloeg het noodlot toe. Het fietspad is na de eerste aanleg dertig jaar geleden niet meer onderhouden. Op sommige plaatsen steekt het treinspoor schuin over en daar reed ik lek. Ja hoor, een snakebite> Een paar minuten later was ik al weer op weg, maar leuk is anders.

Op de terugweg besloot ik om de GPS het denkwerk te laten doen en liet ik hem een route plannen naar wateringen. Vijf minuten later zat hij nog steeds vast op 65% en het zag er niet naar uit dat dit ging veranderen. Dit had ik al eerder meegemaakt en toen had ik de GPS uitgezet. Dat moet je dus niet doen want dan loopt de hele zaak echt vast. Uiteindelijk startte hij toen weer op met de fabrieksinstellingen.

Nu was ik slimmer en liet ik hem opnieuw een route plannen naar een plek een paar honderd meter verderop. Dan breekt hij de eerste poging af en is hij snel klaar om verder te gaan.

Ook met de simpele Garmin fiets netwerk kaart kwam hij niet verder. Blijkbaar heeft de software teveel moeite met langere routes.

Een route over een kilometer of twintig, naar de ander kant van de oude maas ging wel probleemloos. Het zou ook kunnen dat de routeplanner obstakels tegenkwam en daarom niet verder ging dan 65%.

Toch ben ik erg tevreden met mijn nieuwe aanwinst. Ik heb een paar mooie stukken fietspad ontdekt bij Schipluiden en bij Pernis die ik anders niet had gevonden.

De servicebuis in de Benelux tunnel blijkt nu opeens officieel toegankelijk voor fietsers. En dat terwijl het kortgeleden nog verboden gebied was. Toen ik een jaar geleden door het hek glipte wilde een of andere eikel me zelf tegenhouden door de tunnel te rijden. En dat terwijl de liften nauwelijks geschikt zijn voor een Quest. Bovendien staat de fietsbuis altijd vol met benzinedamp van de bromfietsen. De servicebuis is namelijk veel groter en kan zonder lift of roltrap worden genomen.

Morgen misschien naar Dronten fietsen?

Op de terugweg besloot ik de

Nieuw snelheids record >85km/uur

Het is zo'n beetje mijn gewoonte om (te) laat naar bed te gaan. Als ik dan ook weer om zes uur op moet staan om naar Dordrecht te fietsen dan is dat soms nogal vermoeiend. Gisteren ben ik daarom maar eens bijtijds naar bed gegaan en dat was vanmorgen goed te merken. De heenrit ging in een lekker hoog tempo.In de pauze vond ik tijd om het binnenlampje in elkaar te zetten. Ik heb hiervoor drie felle LED's welke brede lichtbundels geven in serie geschakeld met twee weerstandjes,

gecombineerd met een schakelaar. Zo kan

ik kiezen tussen een stroom van 40 of 80mA. Het maximale vermogen is dus ca 1Watt. Het zwarte draadje is verstevigd met een dikkere koperdraad die ik in een juiste stand kan buigen, zodat het display onder de optimale hoek wordt aangelicht.

Op de terugrit heb ik het lampje gelijk kunnen uitproberen. Het geeft onder lastige omstandigheden (tegen de zon in rijden, met schaduw in de Quest) een hele verbetering. Soms moet ik nog wel even onder de zonnebril

doorkijken, anders is het beeld nog te donker. Dat zal ook nauwelijks beter kunnen omdat mijn ogen steeds aan het scherpe zonlicht zijn gewend,

voordat ik naar het schermpje kijk.

Terwijl ik vanmorgen nog in de regen reed was het weer tijdens de terugweg fantastisch. Om dat te vieren heb ik voor een langere terugweg, geheel buiten de steden om, gekozen. Ook nu had ik er lekker de vaart in. Door de Heijenoord tunnel brak ik zelf mijn oude record, dat op 83km/uur stond. Nu stopte de teller op 85 km/uur en misschien heb ik zelfs harder gereden, maar dat zal ik nooit weten omdat de

teller niet verder gaat.

De rest van de rit ging gesmeerd en ik was om zeven uur weer thuis.

Ik ben momenteel ook bezig met de laatste voorbereidingen voor mijn nieuwe Quest die ik eind deze maand hopelijk in ontvangst mag nemen. Daarvoor heb ik het LED (magicshine, 89,- in Duitsland / 50,- in HongKong) lampje omgebouwd zodat ik het nu vanaf mijn Quest computer kan aansturen en dimmen. Gister avond heb ik mijn testopstelling voor de Quest computer tevoorschijn gehaald en heb het lampje

er op aangesloten. Tot mijn tevredenheid werkte het dimmen inderdaad goed. Ik kan hem nu laten branden met een stroom van 1A, 1/2 A, 1/4A of 1/10 A. Die laatste stand is net genoeg om aan de wettelijke verplichtingen te kunnen voldoen, de hoogste stand is zeer bruikbaar om op slecht onverlicht terrein te kunnen rijden.

Hiernaast zie je het Questcomputer testbord, hiermee kan ik testen of de hardware en software goed werkt. Ik moet nu snel een nieuw printje klaar hebben voor mijn nieuwe Quest.

Moederdag toertocht onder zeeniveau (FTCW)

Vandaag stond er een korte toertocht op het programma. De mannen moesten immers op tijd terug zijn om de moeders te verwennen. Dat resulteerde in een wat saaie tocht waarbij een aantal punten meerdere malen werd gepasseerd. Ik ben meer liefhebber van de grote tochten.

Het was wel een mooie gelegenheid om mijn nieuwe Garmin GPSMAP 62s te testen. Hij paste prima in de houder die ik ooit voor de GPS60 had gemaakt. Alleen het aan/uit knopje zit nu een beetje lastig aan de zijkant, maar dat is nog makkelijk te verhelpen.

De oude GPS60 was eigenlijk erg goed onder bijna alle omstandigheden afleesbaar. Maar dat is geen eerlijke vergelijking omdat dit oudere apparaat een monochroom LCD heeft (alleen zwart/wit). Het contrast van zo'n display is er goed maar niet geschikt om kaarten te tonen.

Ik had de afgelopen dagen al wat gespeeld met de nieuwe GPS en hem ook gebruikt om een route naar het strand te plannen. Tijdens het fietsen hield ik het apparaat in mijn hand en dan hou je hem automatisch in een stand waarbij het zicht goed is. Wanneer de GPS op een vast plekje in de Quest zit (op de wielkast of op het stuur) dan wordt het anders.

Het scherm is prima afleesbaar in direct zonlicht, zonder dat het backlight hoeft te worden gebruikt. Dat zou ook weinig verschil maken, geen enkele lamp is zo fel als de zon! Het aflezen wordt pas lastig wanneer je tegen de zon in rijdt en de GPS in een schaduw hoekje in de Quest zit. In zo'n geval helpt het backlight wel iets, maar dan moet je wel je zonnebril even afzetten.

Ik ga de komende weken experimenteren met opvallend (LED) licht op het display. Ik denk dat het display daarmee weer een stuk beter leesbaar wordt.

Verder heb ik gezien dat deze GPS kan worden gevoed via de USB connector. Wanneer externe voeding wordt gebruikt blijft het backlight constant aan. Dat is ideaal voor nachtelijke ritten!

Ik heb momenteel drie verschillende kaarten in de GPS gezet waarvan ik een keuze kan maken.

Mapsource topo NL

Garmin onroute fietskaart NL

open fietsmap benelux

De eerste is redelijk gedetailleerd maar hiermee kunnen geen routes worden gepland. De tweede is wel geschikt voor het plannen van routes maar dit levert vaak wel een wat "kromme" route op omdat van het fietsroute netwerk gebruik wordt gemaakt. De derde werkt het best voor het plannen van routes, waarbij ook gebruik wordt gemaakt van fietspaden!

Op diverse forums had ik gelezen dat het niet mogelijk is om meerdere kaarten op de GPS te zetten, maar dat is me uiteindelijk wel gelukt. het enige wat je moet doen is de naam die Mapsource aan de kaart geeft te veranderen waarbij de eerste letters "gmaps" zijn.

Ik heb de drie kaarten als volgt een naam gegeven:

gmapstoponl

gmapsfts

gmapsupp (deze naam geeft mapsource aan de kaart)

Als je een andere naam geeft zoals bijvoorbeeld "fietskaart" dan herkent de GPS hem niet.

met FTCW Naar oud Beijerland

Vanmorgen ben ik gestart met de FTCW toertocht naar Oud-Beijerland. Er deden erg veel wielrenners aan mee, wat het voor mij nogal onoverzichtelijk maakte. Normaal rij ik steeds achter het snelste groepje aan. Maar als er zo'n lang lint van wielrenners is wordt inhalen onmogelijk. Onderweg sluiten andere groepjes aan en ze slaan weer af als hun route anders is. Op zo'n moment weet ik niet meer waar ik achteraan moet. Om een lang verhaal kort te maken, ik was de weg weer kwijt. Twee renners die ook deze toer wilden rijden hadden het zelfde probleem maar uiteindelijk wisten ze ook niet hoe we verder moesten. Ik was het zat, om zo te lopen klooien terwijl het prachtig fietsweer is, en ben mijn eigen tocht gaan rijden. Vandaar dat ik wat westelijker ben uitgekomen.

De veerboot maatschappij vaart er wel bij!

vreemd eigenlijk, dat je voor de ene pont moet betalen terwijl andere gratis voor fietsers zijn.

Gelukkig is het maar e1,15 per overtocht.

De brug beheerder vond het blijkbaar noodzakelijk om een voor de Quest te hoge drempels op de Harmsenbrug te maken. Ik moest twee keer uitstappen om er overheen te kunnen.

Binnenkort is de navigeer ellende voor mij afgelopen. Ik heb een Garmin Gpsmap 62s gekocht. Dit is een nieuwe gps ontvanger van Garmin met dezelfde mogelijkheden als de Oregon of de Dakota maar met een scherm dat wel goed bij zonlicht is af te lezen. Bovendien is de gebruiksduur op een setje AA cellen veel langer, namelijk zo'n 20 uur. De bediening is net als bij zijn voorganger, de Gpsmap 60, met knoppen. Dat werkt wat directer dan via touchscreen bediening.

Ik heb deze gps ontvanger bij Conrad gekocht. Daar bleek hij maar liefs 30,- goedkoper dan de andere winkels.

Bij Waypoint (volgens eigen zeggen de gps specialist) kan je hem ook voor de laagste prijs krijgen maar dan geven ze geen service meer. Wel een beetje vreemde manier van zaken doen. Toen ik trouwens telefonisch een specifieke vraag stelde wisten ze daar ook geen passend antwoord op te geven. Ze kwamen niet verder dan de specificaties uit de folder op te noemen. (Bij de Gpsshop kreeg ik trouwens ook geen bevredigend antwoord). Dan kan je hem dus net zo goed bij de goedkoopste bestellen!

125km

Bloembollentocht met FTCW

Vanmorgen was de bloembollentocht weer aan de beurt. Ik had de tocht nog als GPS track op de computer staan en dat was maar goed ook! Al snel ben ik namelijk het grote peleton wielrenners kwijt geraakt. Eerst bleek het bochtige bospad door Madestein (Den Haag) te lastig om de renners te volgen. Op de langere stukken haal ik ze normaal weer in. Vandaag lukte dat niet echt. Het duinpad tussen Kijkduin en Scheveningen leent zich normaal goed voor zo'n inhaal actie. Maar de gemeente heeft het pad van een nieuwe asfaltlaag voorzien. Daardoor is het een zeer snel fietspad geworden, te snel voor een of ander lullig ambtenaartje. Op drie plaatsen zijn er van die achterlijke dubbele drempels aangelegd waardoor je bijna tot stilstand moet afremmen om de Quest er ongeschonden overheen te krijgen. En zelfs

dan schuurt de onderkant tegen de hobbel.

Hier op de foto zie je hoe deze drempel eruitziet. Ik vond het plaatje op een website die allerhande obstakels voor fietsers beschrijft.

Ik heb het idee dat dit exemplaar nog een milde variant is van het geval dat ik tegenkwam.

Toen ik er drie had gedaan was er geen wielrenner meer te bekennen. Die jongens vliegen in bijna volle vaart over de drempels heen. Eigenlijk heeft alleen een Quest-rijder er last van!

Ik begrijp ook niet dat dit soort drempels op fietspaden worden aangelegd. Een paar weken geleden is er nog een wielrenner overleden omdat hij de macht over het stuur verloor bij een dergelijke drempel. Als een wielrenner het niet op tijd in de gaten heeft en met de handen los rijd, dan is een drempel levensgevaarlijk. Ook in mijn kennissen kring is een wielrenner heel vervelend gevallen op zo'n onding. Hij moest met een trauma heli worden opgehaald.

Ik heb tot aan de koffie stop flink doorgereden maar ik kwam niemand van de groep nog tegen. Misschien was mijn oude track ook wel afwijkend van de route van dit jaar. Ook de koffie stop was verlegd naar een ander restaurant, dat ik natuurlijk niet kon vinden.

Ik heb maar een paar foto's van mijzelf gemaakt, dan kan je zien dat ik bij de bollen velden ben geweest.

Er waren ook veel andere fietsers, scootmobielers, wandelaars en ruiters onderweg. Vooral die laatste maakten het me lastig. Ik ben

tot drie keer toe uit de Quest gestapt om een paard te laten passeren, de beesten vertrouwen het anders gewoon niet. Meestal is er aan de ene kant een sloot en aan de andere kant een drukke verkeersweg. Het paard kan in paniek geen kant op.

Toen ik zag dat de koffie stop was verplaatst heb ik maar een eigen route terug bedacht. Ik kwam zelfs een van de fiets snelroutes tegen, de Velostrada! Jammer is wel dat het fietspad halverwege door een woonwijk gaat. Een kort pad eromheen had het fietsen nog comfortabeler gemaakt (de ruimte is aanwezig).

Bij het Schenk viaduct in DenHaag werd ik richting fietstunnel gestuurd. Met een Quest de trap af lijkt me geen optie. Dus ben ik terug gereden en heb ik het viaduct genomen. Ik kon goed met de auto's meekomen en gelukkig was oom agent niet in de buurt.

Even na twaalf uur was ik weer terug in wateringen.

105km

Rondje Texel in het zand gestrand

Twee jaar geleden heb ik het rondje Texel gereden dat door de ligfietsclub van Twisk wordt georganiseerd. Dat beviel toen erg goed, ik was aardig afgepeigerd na de tocht van 390 km maar ik zou het zo opnieuw doen. Helaas was ik er vorig jaar te laat bij maar dit jaar zou ik weer meedoen. Donderdag had ik al extra eten ingekocht en een grote fles water, want het zou warm worden. De route van toen had ik ook netjes opgeknapt en de slechte stukken verbeterd. Ook de Quest was met nieuwe voor-bandjes op en top in orde.

Vrijdag morgen ging de wekker om kwart voor drie en een half uur later was ik onderweg. Het was nog verrassend warm voor de tijd van het jaar en ik schoot lekker op. Op dat tijdstip is er nauwelijks verkeer en kan je lekker op het asfalt rijden waar anders de auto's alleen-heersers zijn. Ik dacht al veel te vroeg bij Wim aan te komen, zo snel als het ging. Donderdag had ik voor de zekerheid Wim's nummer in mijn gsm gezet, dan kon ik hem ook bellen als ik later zou komen.

Op de Roomburgerweg in Leiden reed ik op een klinker weggetje langs de Vliet. Dit is een wat minder mooi stukje weg met veel verkeers drempels. Toen ik de zoveelste drempel kruiste hield de bestrating opeens op en landde ik in een bak met zand. Grapjassen hadden het waarschuwingsbord weggehaald en in het donker had ik ook niet in de gaten dat er iets mis was. Ik stond natuurlijk vast en moest uit de Quest om verder te kunnen. De weg was verderop wel intact en dus duwde ik de Quest naar de ander kant. Dit viel nog niet mee in het rulle zand.

Er leek niets aan de hand en na een foto te hebben gemaakt vervolgde mijn weg. Ik zat gelijk weer op een snelheid van zo'n 42km/uur maar ik merkte dat het fietsen zwaarder ging. Bij een bocht leek het alsof de Quest minder grip had, hij dweilde een beetje. Ik stapte uit en controleerde mijn banden. Daar leek niks mis mee en ik ging verder. Even later herhaalde zich dat, maar de banden leken gewoon op spanning. Het werd

ondertussen steeds moeizamer om de snelheid erin te houden. Ik bedacht wat er aan de hand kon zijn, misschien een stuurstang los, of een ander mechanisch defect? Uiteindelijk werd het zo erg dat ik weer uit de Quest ging. Nu was het wel duidelijk, de rechter voorband was zacht.

Ik stond onder een lantaarn en kon goed zien wat ik moest doen. Zoals gewoonlijk controleerde ik de buitenband op scherpe voorwerpen, anders is ie zo weer lek. De band was schoon en snel was ik weer op weg. Nog geen tien minuten later was de band weer leeg. Daar begon ik wel heel erg van te balen, op die manier kom ik nooit op tijd bij Wim. Nu moest ik mijn binnenband plakken aangezien ik geen reserve meer had. Toen bleek ook dat ik het stukje schuurpapier , dat ik altijd gebruik om de band op te ruwen, kwijt was. Geen nood, de weg kan ook als schuurpapier worden gebruikt. Nu zocht ik nogmaals naar de oorzaak, ook naar uitstekende spaken of een scheefzittend velglint. Maar alles leek in orde.

Nog geen kilometer verder stond ik weer stil, nu in de pikdonkere polder, vlak voor een molen. gelukkig had ik ook een helmlamp bij me, zo kon ik de band weer plakken. Mijn bij de start zo goede humeur kreeg wel erg te verduren, hoe kon ik nog op tijd zijn? En bovendien ga je niet om kwart voor drie je bed uit om op je knieen in het donker banden te gaan zitten plakken.

Ik bedacht dat het zo niet verder kon. Er moest een oorzaak zijn voor de ellende. Nu pas ontdekte ik dat er een braampje aan de binnenkant van de velgrand zat. Die had ik blijkbaar aan de duik in de zandbak overgehouden. Zoals gezegd had ik geen schuurpapier, maar met een mes moest het ook lukken. De band was ondertussen ook voor de zoveelste keer geplakt en het bleek dat ik weer eens te zuinig was geweest. Thuis had ik twee splinternieuwe banden liggen en dit exemplaar was al zeven keer geplakt. Die gaat thuis dus direct de vuilnisbak in.

Ik had al veel tijd verloren maar het moest mogelijk zijn om voor kwart over zeven bij Wim te zijn. Maar dan had ik niet op de kunsten van de overheid gerekend. De brug bij Oude Wetering stond open en was in onderhoud. Voor de vorm stond er een omleidingsbord voor fietsers bij maar dat wees richting brug. Ook de weg links van de brug liep dood in een woonwijk er rechtsaf lukte ook niet. Veel hulp van anderen had ik ook niet, de eerste twee die ik tegenkwam waren Polen. De volgende vrouw ging er snel vandoor en de derde wist alleen hoe je over de snelweg verder kon. Die optie heb ik nog even gevolgd maar toen ik de auto's daar voorbij zag flitsen ben ik ontmoedigd huiswaarts gegaan.

Inmiddels het al bijna zes uur, Wim nog op tijd bereiken was kansloos.

Toen ik weer langs de zandbak kwam was het ondertussen licht geworden en kon ik nog een paar duidelijkere foto's maken. Ik zag nu ook de steen liggen die ik had geschampt. Al met al mocht ik nog blij zijn dat het niet erger was afgelopen. ik had ook op een berg stenen kunnen botsen.

Om zeven uur belde ik Wim om te vertellen dat hij niet op mij hoefde te wachten. Ik baalde enorm, ik had me immers zo dit tochtje verheugd.

Om half acht stond ik thuis weer voor de deur. Franciska was natuurlijk hoogst verbaasd om me weer zo snel terug te zien. Ze schrok ook wel een beetje toen ik vertelde wat er was gebeurd, maar gelukkig was er geen schade aan mij of de Quest

Hier zie je hoe ik hopeloos heb geprobeerd om naar de overkant te komen. Ik moet nu echt een goede GPS ontvanger met routering mogelijkheid hebben. Dan was het een fluitje van een cent geweest om de goede route te vinden. (helaas ben ik pas in November jarig en zo'n apparaatje kost nogal wat flappen)

Lekker ritje met de Quest en nieuwe acculader

Vanmorgen had ik wat moeite om voldoende tempo te houden. Ik voelde op de een of andere manier de rit van gisteren nog in de benen. Misschien had ik ook wel te kort geslapen?

Op de terugweg ging het een stuk beter. Het was zo warm dat de kap er af kon. Eigenlijk was het ook meer weer voor de korte fietsbroek, maar die had ik helaas niet bij me.

Ik heb na enig speurwerk op internet een nieuwe NiMH acculader gevonden bij de website van de RCVliegshop.nl Het apparaatje bestaat uit een standaard stekervoeding (18VDC / 1Amp) en een laadregeling. het geheel heeft een zeer vriendelijk prijsje van e11,65 Daarbij komt nog wel e8,- voor het verzenden. De dag nadat ik de bestelling had geplaatst lag het pakje al thuis. Techneut als ik ben heb ik hem gelijk opengeschroefd. De elektronica ziet er zeer netjes uit, dit in tegenstelling tot de lader voor 10 cellen die Conrad verkoopt. Hier vragen ze maar liefst e65,- voor een stuk bak-en-braadwerk (een vakterm voor chinees elektronica gepruts).

Mijn accu was vanmorgen helemaal leeg (de oude acculader is nu al ruim een week geleden overleden) en deze lader heeft de hele dag gewerkt om de accu weer op te laden. Toen de accu vol was stopte het laden en gaf het laadlampje netjes aan dat het laadproces klaar was.

Vandaag heb ik een andere steker aan het kastje gezet (hij wordt met een steker geleverd die veel op accupacks wordt gebruikt).

Ik heb ondertussen grootse plannen voor aanstaande vrijdag. Op die dag wordt het rondje Texel weer gereden vanuit de Twisker fietsclub. Ik heb twee jaar geleden ook al meegefiets en dat was me erg bevallen. Vorig jaar was ik het helaas vergeten, maar nu is er dus een nieuwe kans.

Ik wil ook deze keer eerst naar Wim Schermer rijden om dan samen naar Twisk te rijden (ik moet hem nog wel even vragen of hij het ook wel zo'n leuk idee vind -:)

De Griende van Carnisselande tocht met FTCW

Vanmorgen stond er weer een toerrit van FTCW op het programma. Gisteren had ik nog de nieuwe Schwalbe Durano banden gemonteerd die ik bij Velomobiel had gekocht en ik wilde nu wel eens het resultaat bekijken. Bij het omleggen van de banden valt al op hoe makkelijk dat gaat met deze superlichte bandjes. De set Schwalbe marathon winterbanden zijn veel stugger en een heel stuk zwaarder. Daar zou je niet snel een lek mee krijgen zo massief als ze aanvoelen. Ik had er al een paar duizend kilometer me gereden, maar dat zie je er zeker niet vanaf.

De Durano bandjes staan bekend als extreem slijtvast. Die ervaring kan ik niet delen, een paar jaar geleden heb ik ze bij de zes uurs cycle vision wedstrijd al bijna versleten. Maar dat zijn natuurlijk ook extreme omstandigheden.

Om half negen gaan we van start. Op de langere stukken glad asfalt valt me gelijk al op dat de Durano's heel mooi lopen, zonder de bijgeluiden van de Marathon banden. Het kan ook aan mijn toenemende conditie liggen, nu ik meer kilometers rij gaat het hard fietsen me steeds beter af.

Bij de Benelux tunnel probeer ik de groep bij te blijven. helaas staan er hekken heel onhandig voor de lift geplaatst en als ik uiteindelijk aan de andere kant weer boven kom is de groep al weer weg. Ik zie ook geen pijlen op de weg en besluit maar op het volgende groepje te wachten. Gelukkig duurt het niet lang en kan ik weer aan de bak. Zoals al eerder gezegd gaat het me makkelijk af. dat ligt ook wel aan deze tocht er zijn weinig korte bochtige stukken in de route en dat maakt het voor mij wel makkelijk.

Het is ondertussen prachtig weer met maar weinig bewolking. Ik heb de schuimbad op de Quest maar die gaat er na de appeltaart en koffie stop zeker af. Die stop komt al gauw. Ik wil eerst alleen koffie maar de appeltaart ziet er wel erg lekker uit. De man die achter een lange tafel staat te bedienen ziet er uit als een echte kok. dat schept verwachtingen betreffende appeltaart. Helaas blijkt de appeltaart er beter uit te zien dan te smaken. Het lijkt meer een ijstaart!

Na de pauze ga ik achter het eerst vertrekkende groepje aan. Ze rijden wel in een heel laag tempo, dit gaat me te langzaam. Ik probeer of ik ze met een been kan bijhouden, dat lukt zowaar. Ik weet niet of ik zo de 120km kan volmaken maar voor een klein stukje lukt het prima.

Even later worden we gepasseerd door een sneller vijftal en ik haak direct aan. Deze heren doen beter hun best en we gaan richting 45km/uur. Voor de Benelux tunnel ga ik er vandoor zo kan ik gelijk aan de overkant komen. Helaas kom ik via de langere weg toch tegelijk met de groep aan. In de tunnel passeer ik ze weer met 75km/uur. Als ik boven kom vraagt een van de renners hoe haard ik wel niet reed. Hij kijkt er bedenkelijk als ik hem de waarheid vertel..

Vanaf hier is het gesneden koek. Om half een kom ik weer thuis en kan ik lekker in het zonnetje gaan zitten.

120km

record aantal ligfietsen gespot

Het lijkt aardig te lukken om minstens twee keer in de week met de Quest naar Dordrecht te rijden. Afgelopen maandag de eerste keer en vandaag voor de tweede keer. Hiernaast kan je de route, het hoogte profiel en het snelheids verloop zien. Op deze website "ride with the GPS" kan je je activiteiten bijhouden. In feite moet je dan iedere rit opslaan, ik ben helaas niet zo consequent.

Normaal zijn de woon-werk ritjes vrij standaard en gebeurt er niet zoveel bijzonders. Ik heb altijd haast om op mijn werk te komen, immers hoe later ik binnen kom, hoe later ik pas weer mag gaan. Dus foto's maken enzo zit er eigenlijk niet in. Vandaag op de terug weg was wel erg bijzonder. Ik ben namelijk op deze route nog nooit een gestroomlijnde ligfiets tegen gekomen, laat staan een Quest. Vandaag kwam ik zowaar een Quest tegen op het fietspad langs de A20 bij Papendrecht. Het was een nogal oud exemplaar met veel beschadigingen aan de voorkant. Tijd om te stoppen was er niet, we waren elkaar in een mum gepasseerd. Even verderop wist ik helemaal niet meer hoe ik het had, weer een Quest! Ditmaal een fiets met overal ronde sticker, het leken wel verbodsborden. Ik minderde vaart, maar de andere fietser ging onverminderd door.

Op andere dagen passeer ik wel eens een ligfietser, soms zelf twee. Het record staat op drie stuks. Dat werd vandaag verpletterd, want ik kwam maar liefst 7 ligfietsers tegen op het stuk tot aan het centrum van Rotterdam (1 meisje tussen Rotterdam en Delft). Dat is een goede ontwikkeling, hoe meer fietsers, hoe minder van die stinkende auto's. Het stond trouwens weer aardig vast in Rotterdam. Ik denk dat ik wel een paar honderd auto's ben gepasseerd. Mijn rit tijd zat zoals gewoonlijk rond de 1,5 uur (gereden tijd). De totale tijd varieert wel, zeker als de brug over de Noord voor mijn neus dicht gaat.

Dinsdag is mijn Magic Shine licht uit HongKong binnen gekomen. Ik had de moed al opgegeven, het duurde immers al meer dan een maand. Maar gelukkig heb ik hem nu. Wat geeft dat lampje een bak licht voor 10 Watt. Ik ga hem binnenkort uit elkaar halen om de lamp dimbaar te maken. Standaard kan je hem met een schakelaar in vier standen zetten, vol aan, 30% aan, knipperen en uit. Die schakelaar kan ik niet gebruiken want ik wil hem met mijn Quest computer in vijf standen dimmen . dat is reuze handig want dan spaar je een hoop energie wat op lange ritten noodzakelijk is. Op vol vermogen kan hij drie uur op de meegeleverde Lithium accu branden. In de laagste stand wel 12 uur.

Verder ben ik met een ander interessant project bezig. ik wil een ipod touch als navigatie systeem gebruiken. dat moet mogelijk zijn hoewel er geen out of the box oplossing is. Er zijn wel navigatie systemen voor de iphone, maar die vind ik te duur, zeker als je ook nog een data abonnement nodig hebt. De eerste stappen heb ik al gezet. Mijn zoon Timo is zo'n beetje een ipod/ipad expert en die kan met met een aantal dingen helpen. Hij weet hoe je een ipod kan jailbreaken, wat noodzakelijk is als je niet door Apple getoetste software wil gebruiken (uit de Cydia store bijvoorbeeld).

Het voordeel van een ipod is dat hij meer kan dan een navigatie systeem (muziek afspelen, foto's of film maken, internetten op een wifi spot). Een nadeel is de beperkte gebruiksduur op de interne accu. maar dat kan ik oplossen door mijn Quest accu te gebruiken. De prijs van beide systemen zal vergelijkbaar zijn.

Omdat de ipod geen GPS heeft heb ik een externe bluetooth GPS ontvanger gekocht (Hollux M-1000). Die hebben we nu met het programma BTstack aan de ipod gekoppeld zodat de ipod GPS signalen kan ontvangen alsof het een iphone is. Nu kan ook de iphone software worden gebruikt.

Dat hebben we uitgetest door tomtom te installeren en een rondje met de auto te navigeren.

De volgende stap is het vinden van de juiste navigatie software. daar stel ik wel een aantal eisen aan: offline te gebruiken, open source kaarten, track kunnen bewaren en terugzoeken.

Ik heb al een testje gedaan met Navit (ook een opensource navigatie software project) dat ook op de pc kan worden geïnstalleerd. Het nadeel van dit soort pakketten is dat je zelf ook nog veel moet doen en dat het er vaak niet zo gelikt uitziet als een commercieel pakket. Wel leuk is dat je je eigen kaart kan maken via de navit earth extractor. een kaart van Nederland is daarmee zo'n 500 Mb groot.

Als ik resultaat heb geboekt dan schrijf ik daar zeker een stukje over.

WRM200 km in snelle tijd

Deze week had ik me bij Leo Forster (mrPBP)aangemeld voor de 200km wereld randoneurs tocht. Deze rit (van 200km) heb ik vorig jaar niet gereden omdat ik pas later in het seizoen het bestaan van deze toertochten

ontdekte. Vorig jaar begon ik met 400km en had ik de smaak al snel te pakken. Terugkijkend op de resultaten van vorig jaar zag ik dat de snelste tijd over de 200km 7:25 uur was. Het is natuurlijk geen wedstrijd maar ik weet zeker dat een aantal deelnemers zo snel mogelijk probeert terug te zijn. Ik had er een beetje een dubbel gevoel over maar eigenlijk wilde ik wel proberen om binnen 7 uur terug zijn. Aan de andere kant betekend dit dat er geen sprake kan zijn van een relaxte toer rit.

De ritten vorig jaar reed ik vanaf de start achter het snelste groepje aan en dat is een mooi tempo. Op het moment dat ik zelf vooraan ga rijden betekend dit dat ik 200km moet buffelen.

Ik was al om kwart voor zeven op weg gegaan, de planning was dat ik circa half acht in Zoetermeer zou aankomen. De toerrit zou om acht uur starten. Na het inschrijven nog even een kopje koffie gedronken en een praatje gemaakt met een andere fietser. Hij vertelde me dat het

zijn eerst grote rit zou worden.

Na de start keek ik eerst even de aap uit de boom. Het bleek al snel dat er twee snelle rijders waren op een lage ligfiets met stroomlijnpunt en op een hoge racer. Ze reden behoorlijk door en ik had genoeg moeite om ze om de smalle paadjes bij te houden. Na een halfuur merkte ik dat ik al spierpijn in mijn benen begon te krijgen, dat ging zo niet goed! Toen ik mijn snelheid wat minderde ging het al gauw beter. De afstand tot de twee ligfietsers werd nu wel langzaam groter. Een halfuur later zag ik ze weer terug toen ze langs de kant van het pad een lekke band aan het repareren waren. Nu reed ik weer aan kop.

Dat ik het niet gewend ben om hard te fietsen en tegelijk snel te navigeren werd als snel duidelijk. Het eerste verzorgings

punt kon ik niet vinden. Op het plaatje kan je zien wat er fout ging. Mijn GPS60 toont alleen de tracks en niet de kaart (het

was destijds het instap model van Garmin). Wanneer er twee wegen kort na elkaar volgen weet je soms niet welke je moet hebben (de eerste of de tweede). Ik ging te vroeg naar rechts en reed daarbij een weg op waar je niet met de fiets mag komen. Toen ik ontdekte dat de verzorgingspost er niet was keerde ik om en reed ik het stuk nog een keer. Al met al een hoop tijdverlies dus.

Ik liet de post maar voor wat het was en ging snel weer verder. De 1-

e stempelpost was bij een benzinestation in Weesp. Vreemd genoeg niet het station langs het fietspad, maar het station aan de andere kant van de weg. Het meisje achter de kassa wist van niets, maar na uitleg te hebben gegeven kreeg ik toch de stempel in mijn kaart.

Ik probeerde het tempo zo hoog mogelijk te houden om zo lang mogelijk aan kop te blijven rijden. Zo kwam ik als eerste bij de 2-e stempelpost op de Zuiderheide bij Laren aan. De dame achter de kassa zei eerst niet te weten van een fietstocht en mopperde dat ze haar dat wel hadden kunnen melden. Toen ik zei dat het om de 200 km tocht ging bleek ze er toch vanaf te weten. Ik kreeg een stempel en ging er gelijk weer vandoor, voor mij geen appeltaart! Op een paar honderd meter van het restaurant kwam ik de twee ligfietsers al tegen, ze zaten dus kort achter mij.

Bij Hilversum ging de navigatie weer fout. Na een wegomleiding reed ik de verkeerde kant op en ik kwam pas veel later achter mijn fout toen ik bijna de snelweg opreed. Daar baalde ik stevig van en ik keerde maar rustig weer terug om alsnog het goede pad terug te vinden. Toen ik net op de track terug was kwamen de

ligfietsers me voorbij gereden. Mijn benen waren te vermoeid om hun tempo te volgen. Als dat verkeerd rijden kost ook een hoop energie!

Het laatste stuk ging redelijk voorspoedig. Het was lastig om de snelheid erin te houden, de krachtinspanning aan het begin eiste zijn tol. Ik reed nog wel een paar keer aan de verkeerde kant van een kanaal, maar gelukkig had dit geen grote gevolgen. Bij Benthuizen, Stompwijk en in Zoetermeer reed ik nog een keer verkeerd waarbij ik steeds op een smal pad moest omkeren. Toen ik te snel achteruit wilde gaan schoot de kramp in mijn linker kuit.

Toen ik terug was in het clubhuis bleek ik tweede te zijn. Een van de ligfietsers was afgehaakt omdat hij andere bezigheden had. Mijn tijd was 6:50 en ik had dus wel mijn streven gehaald om onder de 7uur te blijven.

Als je hierop klikt kan je zien hoe vaak de snelheid varieert. De Quest met inhoud weegt nogal wat en dan is het best wel lastig om racefietsers en ligfietsers op bochtige weggetjes bij te houden. Pas wanneer er een lange rechte weg komt kan je de verloren tijd weer inhalen.

Toe ik over het probleem met mijn gps vertelde kreeg ik gelijk een aantal suggesties van de aanwezige fietsers. De ligfietser gebruikte ook een gps60 maar dan de uitvoering waarbij ook de onderliggende kaart wordt getoond. Deze ontvanger is uit productie en dat is maar goed ook want de beperking van maximaal 500 punten per track is niet meer van deze tijd. een geheugen kaartje kost immers bijna niets. De Garmin Oregon schijnt erg goed te zijn en ook over de opensource topografie is men erg tevreden.

237km

Bijna de platste Quest!

Vandaag ben ik nog even met de fiets naar het werk in Dordrecht gereden. Het weer is goed en de rest van de week moet ik voor mijn werk naar Glasgow (UK). Ik wil minstens 200km per week rijden en dan moet ik toch zeker een keer de woon-werk route rijden.

Om even voor zeven vertrek ik en ongeveer 1,5 uur later kom ik in Dordrecht aan. De rit ging zoals meestal erg voorspoedig. Halverwege de dag komt iemand naar me toe om met te vertellen dat de zwarte schuimkap verderop het terrein is gevonden. De wind was nogal aangewakkerd en had de kap meegenomen. Aan die kap kan gelukkig weinig stuk, alleen zitten er een paar extra krassen op het lexaan schermpje.

Op de terugweg valt me op dat er erg veel files in Rotterdam staan. Dat maakt het fietsen voor mij extra leuk, waarom gaan al die automobilisten niet met de fiets? Het is wel vervelend dat die automobilisten alleen maar denken aan het zo snel mogelijk naar huis rijden (voor zover dat nog lukt). Daarbij letten ze hooguit op andere auto (ze willen geen deuk in hun blik). Passerende

fietsers daar letten ze helemaal niet op. Een paar keer moest ik in de remmen omdat zo'n eikel het fietspad blokkeerde. Een vrachtwagen imbeciel maakte het helemaal bont. Terwijl het fiets verkeerslicht op groen was gegaan en ik wegsprintte reed hij nog snel even rechts de bocht om. Ik zag mezelf al met Quest en al tussen de voorste wielen en achterwielen door rijden om daar tot een plat geheel te worden gereduceerd. Zoals je wel eens een vogel op de weg ziet liggen. Gelukkig kijk ik altijd voor de zekerheid nog even of er wat aankomt en dat heeft me gered. Ja,

die vrachtwagen chauffeurs worden beslist niet op hun verstandelijke vermogens geselecteerd! (of misschien juist wel?) Ik zag er laatst een die onder het rijden een film zat te kijken op een laptop die op het dashboard stond. En dan vinden ze het vreemd dat ze zo nu en dan wat automobilisten (of fietsers) platrijden.

Op de Delftweg tussen Rotterdem en Delft was het ook een gekkenhuis. Terwijl daar een poller

installatie staat kwamen de auto's met bossen tegelijk voorbij. Hoe dat kan is me een raadsel, de poller moet ongeveer 1 auto per minuut doorlaten.

Op de foto zie je een voorbeeld van een dergelijke poller. Sommige automobilisten proberen er toch overheen te rijden en dan krijg je dit effect.

Hiernaast een foto van de bewuste poller.

Het zijn werkelijk flut installatie, ze zijn vaker defect dan werkend. Waarom hebben ze niet gewoon een rood-licht camera geplaatst! Waarschijnlijk geeft de poller-firma grotere kerst pakketten!

Bij de poller stond toch een enorme rij auto's. Blijkbaar deed hij zijn werk nu toch wel. Met als resultaat dat ik moest wachten tot die #$%^& auto's me ruimte gaven om langs te rijden. Het is niet voor niets dat de auto's hier zoveel mogelijk worden geweerd. Er is gewoon geen ruimte om de auto's elkaar te laten passeren.

Zaterdag ga ik mijn eerste WRB rit van dit jaar rijden. het begint met 200km, daarna 300km, 400km en tenslotte 600km. In Augustus wordt de ultieme rit PBP (1200km) gereden. Dat gaat me wel iets te ver. Bovendien is het nog een heel gedoe, met verzorging en dergelijke. Ik ben al blij als ik de 600km weer uitrij!

vandaag 100km

Eerste toertocht in 2011 met FTCW

Vanmorgen ging FTCW weer van start met hun toer-ritten. Voor mij een goede stimulans om weer wat conditie op te bouwen. Dit keer kon er vanaf 8:30 worden gestart (andere jaren vanaf 9:00 uur). Ik kocht gelijk maar een kaart voor het hele seizoen. Voor de kosten hoef je het niet te laten en het is wel zo gemakkelijk. Bovendien moet ik nu wel iedere week meefietsen.

De rit van vanmorgen heette "rust in de randstad". Dat viel eigenlijk wel mee want er waren nogal wat toerfietsers onderweg. Meestal in grote groepen, alle met de zelfde outfit. Dan waren wij een wel gevarieerder gezelschap. Er zijn wel groepjes met dezelfde kleding maar die bestaan dan uit hooguit tien man.

Het ging eigenlijk net als vorige jaren. Op de lange stukken had ik het makkelijk en zou de snelheid best wel hoger mogen, hoewel de groep renners ook al gauw boven de 35 km/uur zit.

Bij de korte bochtige stukjes moet bij mij weer alles uit de kast, soms is het best wel moeilijk volgen. Een Quest van 35 Kg versnelt nu eenmaal niet zo gemakkelijk als een racefiets van een kilo of 8. Maar hoe verder we kwamen hoe beter het ging. Ik moet er blijkbaar gewoon aan wennen om zo te fietsen.

Na een kleine 60 kilometer stopten we bij het mooi, aan het water, gelegen restaurant "Meerenbos". Een minuut of twintig later gingen we weer op pad. Ik had het idee dat het tempo er bij een aantal van de heren uit was, de een na de andere haakte af en uiteindelijk kwam ik achter een groepje van twee weer terug in Wateringen.

95km

gps60 problemen

Zondag ben ik zonder van te voren een plan te hebben gemaakt gewoon een stuk gaan fietsen. Het fietspad langs de A12 leek me een mooi uitgangspunt. Vanuit de auto zie ik dat er regelmatig aan het fietspad wordt gewerkt, dus was ik wel benieuwd hoever ik zou komen. Bij Zoetermeer ging het al fout, het fietspad langs de snelweg lag vorig jaar al de hele zomer open (en het jaar daarvoor geloof ik ook) en nu was het weer raak. Er wordt een geluidsscherm geplaatst en dit gaat nog wel een paar maanden duren. En dan is het fietspad een mooie opstel-strook voor materiaal en voertuigen. Waarom sluiten ze geen baan op de A12 af? Dan zouden de heilige koeien in het nauw komen en dat kan natuurlijk niet. Het resultaat is dat de argeloze fietser weer half Zoetermeer door mag rijden.

Na de omweg kon ik het fietspad weer volgen, dit ging nu een stuk verder dan voorheen. Ik kan me herinneren dat er heel lang een hek heeft gestaan dat fietsers belemmerde door te rijden. Nu kan je dus verder rijden. Om mijn route naderhand te kunnen bekijken had ik mijn GPS60 meegenomen. Toen ik halverwege keek hoever ik was bleek het apparaat nog steeds naar satellieten te zoeken, hij deed het gewoon niet. Dat was nogal vreemd want verder leek alles aan het ding nog te functioneren, alleen geen satellieten!

Hoe ik precies ben gereden weet ik niet meer, maar na veel omzwervingen kwam ik via Krimpen aan de IJssel bij de Brienenoordbrug uit. Vanaf dat punt was het gesneden koek.

Vanavond ben ik aan de slag gegaan om te bekijken wat er met de GPS60 aan de hand is. Via een forum ontdekte ik dat je het apparaat kan resetten door bij het opstarten de enter + page toets ingedrukt te houden. Na een paar keer proberen kon de gps inderdaad weer satellieten ontvangen. Blijkbaar was hij van slag geraakt doordat hij een tijdlang zonder batterijen in de kast had gelegen.

Een ander probleem gaf mijn nieuwe computer, ik heb nu een 64 bit Windows-7 machine. Bij een installatie poging van mijn topo Nederland software en mijn fietsrouteplanner zag ik al gauw dat dit niet ging werken. De software is niet geschikt voor deze machine. Dan maar op internet speuren naar oplossingen, ik ga natuurlijk geen nieuwe software kopen! Wel een beetje flauw dat je na een paar jaar de installatie CD in de vuilnisbak kan gooien.

Op een website kwam ik de Mapsource gepatch-de versie tegen en via torrents de topo Nederland. Nu functioneert alles gelukkig weer, maar dat is niet aan Garmin te danken!

Vorige week bleek 's morgens vroeg (ik wilde half zes naar mijn werk gaan fietsen) de accu leeg. Gelukkig heb ik ook een batterij houder en kon ik 10 volle batterijen vinden. Dus kon ik met een half uurtje vertraging alsnog vertrekken. Later bleek zowel de lader defect te zijn en de accu kabel een onderbreking te hebben. De kabel had ik zo gefixt, maar de lader bleek een lastiger probleem. Toen ik dit apparaat (Ansmann ACS410M, prijs 62,- bij Conrad, meegeleverd door velomobiel.nl) had open geschroefd moest ik wel even slikken. Wat een prutswerk! Chinees bak en braadwerk! Hier valt geen eer meer aan te behalen, ik begrijp niet dat het apparaat nog zolang heeft gefunctioneerd. Misschien koop ik weer een Friwo lader bij Farnell , zoals ik al voor mijn vorige Quest had gekocht.

Helaas kon ik vandaag niet met de Quest aangezien ik voor het werk naar Duisburg moest. En dat is met de auto al ver genoeg.

defecte acculader

Gisteravond was ik al vroeg het bed ingedoken, zo moe als ik was. Misschien werd de moeheid ook wel veroorzaakt door de napijn die ik had na de zenuw behandeling van een kies op maandag. Zondag had ik een snelle training rit gereden met een aan klimmetjes en maandag was ik weer naar Dordrecht heen en weer gefietst. Dus ik had ook de nodige kilometers in de benen. Vanmorgen was ik vroeg wakker en kreeg ik spontaan het idee om ook vroeg naar het werk te gaan fietsen. Zo stond ik even na half zes naast mijn fiets. Groot was mijn teleurstelling toen ik constateerde dat de verlichting het niet deed. een snelle controle vertelde me dat de accu leeg was, veroorzaakt door een defecte acculader. Wat nu? zonder verlichting ga ik echt niet zo vroeg op pad en wachten tot het licht wordt vond ik ook geen optie. Gelukkig had ik nog een batterij-houder liggen voor penlite cellen. De cellen die er al een tijdje in zaten waren natuurlijk al leeg-gelopen. Maar gelukkig had ik nog een doosje met tien Ikea batterijen liggen. En zo was het fietstochtje veilig gesteld.

Eenmaal op weg (zes uur) ging het fietsen heerlijk. Op dat tijdstip is het lekker rustig en zitten de automobilisten niet in de weg. Op de terugweg was dat wel anders. Met dit mooie weer rijden er weer hele kuddes idioten rond, die na de winterstop weer voor het eerst op de fiets zitten. Dat is dus voortdurend oppassen geblazen, vooral in het centrum van Rotterdam.

Vlak voor oud Overschie ging ik voor de verandering nu eens links af richting de oude rolbrug. Dat lukte beter dan ik gehoopt had. Alleen zijn de fietspaden in de (nieuwe!) woonwijk Kethel erbarmelijk slecht. Op een bepaald punt hield het fietspad zelfs helemaal op. Daar ben ik maar op de rijbaan verder gegaan.

Na Kethel ging ik de richting op waar het trace van de A4 ligt. Spontaan ging ik nog een stukje verder west om op de weg tussen Vlaardingen en Schipluiden uit te komen. Ondank het feit dat er hier een blokkeer installatie in de weg zit barstte het werkelijk van het sluipverkeer. De automobilisten moeten perse inhalen en even later zitten ze je weer in de weg. Simpelweg omdat het polderweggetje niet breed genoeg is voor het passeren van twee auto's.

Half zeven was ik weer thuis om snel te eten. Om kwart over acht stond de (Pauls) hardloopgroep weer voor de deur, vandaag verzamelden ze bij ons thuis. Ik heb het uur uitgelopen maar veel fut had ik niet meer. De lekkere taart van Francis maakte een hoop goed en nu ben ik weer kiplekker.

De lente komt er aan!

Ik ben blij met mijn beslissing om vandaag naar het werk te fietsen. Wat een heerlijk weer! Vanmorgen was het al redelijk warm, een enkel T-shirt was voldoende om het in de Quest warm te houden. Zelfs vanmorgen heb ik het grootste deel met het schermpje omhoog gereden. Ik heb het toch al zo gauw warm!

De rit ging voorspoedig en er valt eigenlijk weinig van te vermelden, behalve dat het erg rustig was (om 6:15 vertrokken). Op de terugweg moest ik al gauw het schermpje weer verwijderen, het werd gewoon te warm. Ik had ook wel zonder de zwarte schuimrand kunnen rijden, wat een lekker fiets-weer! Ik had al een plastic tasje in de Quest gelegd om het schermpje krasvrij op te bergen.

Op de terugweg zat de snelheid er lekker in. Voor de verandering reed ik langs Kralingen. dat betekende wel dat ik nu en dan tussen de fietsers door moest rijden. Er waren vandaag veel mensen met de fiets. Ik kwam dicht in de buurt van mijn oude kruissnelheid van 42km/uur. Dat is weer een behoorlijke tijd geleden dat het fietsen zo vlot ging. Om de vooruitgang nu vast te houden ga ik waarschijnlijk morgen weer met de Quest. Goed voor de conditie en het scheelt zeker e10,- aan brandstof voor de auto.

Magicshine MJ 808 P7

Dit LED lampje uit Hongkong is een goedkope imitatie van de Lupine Betty en soortgelijke varianten van het fabricaat Lupine. Terwijl een originele Lupine al gauw e600,- kost heb ik dit lampje voor e58,- op de kop getikt. Vanzelfsprekend is er een kwaliteitsverschil. Ik Heb al meerdere verhalen gelezen over loszittende draden en spontaan overlijdende transistors. Maar daar zit ik niet mee, het lamphuis en de LED zijn OK.

Er zijn ook doe-het-zelvers die de lamp uit elkaar hebben gehaald en hebben geanalyseerd wat er beter aan zou kunnen. Met dat verhaal ben ik in ieder geval te weten gekomen dat het uit elkaar halen erg gemakkelijk is. Het zou net zo goed kunnen dat de fabrikant de boel hermetisch heeft gesloten. In dat geval moet ik de boel straks weer openbreken.

Mijn plan is om de spanning converter van 8,4V (bijgeleverde Lipo accu van 4Ah) naar 3,2V (LED) in tact te laten en de bediening te modificeren. De bediening zit namelijk op de lamp zelf en dat is natuurlijk niet handig. Mijn Quest-computer kent namelijk 5 (puls breedte modulatie) standen tussen 0% en 100% en daarmee ga ik het lampje aansturen. Meestal rij ik met een dim-stand en alleen als het nodig is gebruik is vol licht. Op die manier kan je wel 10 uur met een accu lading doen.

Ik kwam bij mijn zoektocht ook nog een zeer interessante Russische website tegen waar ze allerhande LED lampen testen. Wim Schermer steekt veel tijd in zijn uitgebreide banden testen maar deze jongens doen het ook wel heel professioneel! echt de moeite waard om eens te bekijken (er is ook een Engelse vertaling). Je kan het effect van een bepaald type verlichting uitproberen door de lamp in de lijst te kiezen. De Magicshine staat onder andere bij "road dry".

Ik denk er trouwens aan om het hoogte instel mechanisme niet op mijn nieuwe Quest te laten monteren. Als ik het lampje door de neus van de Quest laat steken kan de de stand makkelijk aanpassen (iets wat ik zelden doe bij mijn huidige Quest). Door het lampje met rubber ringen vast te zetten kan het met enige frictie worden gekanteld. Op die manier heb ik ook mijn windscherm bevestigd. Dat werkt prima, het blijft altijd in de stand staan waar ik het in zet. Ik wil immers een lichtgewicht fiets. Dat kost het nodige extra en dan wil je geen onnodige onderdelen meezeulen.

Wim heeft natuurlijk gelijk, dat dit lampje verbindend kan werken. Maar ik vind het vooral belangrijk dat ik zelf een hoop licht heb. In het ergste geval dim ik het licht wanneer iemand er last van heeft. [ ik kom wel eens een groep hardlopers op een polder weggetje tegen, in zo'n situatie zal iedere lamp ze verblinden. Dan zet ik het licht gewoon een paar standje lager]

Goede daad verricht!

Gisteren heb ik mijn Quest in de (auto)was gezet en hij blinkt weer als nieuw. Ook heb ik even de wielen gecontroleerd, of alle spaken nog heel waren. gelukkig waren er geen kapotte spaken zodat ik snel klaar was met mijn onderhoud-ronde. Vanmiddag heb ik een rondje Westland gereden en kon ik weer volop genieten van het mooie weer.

Het rondje ging gesmeerd, bij de bult van de waterkering ben ik zelfs 5 keer naar boven gereden. Naar boven had ik de nodige moeite om de wielrenners bij te houden, op weg naar beneden vlieg ik ze voorbij. Na deze oefening ben ik weer verder geren om het rondje via de duinen af te maken. Toen ik door de duinen reed zag ik een ouder stel staan met pech onder weg. Ik stopte even om te vragen of ze misschien hulp nodig hadden, in mijn Quest heb ik immers alle benodigdheden voor een reparatie aan een fiets. Die hulp konden ze wel gebruiken dus stapte ik uit. beide fietspompen die ze aan hun fietsen hadden hangen bleken niet te werken. Ook bleken beide tubes lijm leeg te zijn gelopen, iets wat ik zelf ook wel heb meegemaakt. De plakkerlijm kan je na het openen van de tube niet lang meer gebruiken. Al met al waren ze wel blij met mijn hulp. na 5 minuten was de klus geklaard en kon ik weer op weg. Ze waren erg blij en vroegen zich af hoe ze me konden bedanken. Ik was al blij dat ik ze had kunnen helpen.

Bij Kijkduin draaide ik weer richting Wateringen om over het nieuwe fietspad naar huis te snellen.

vandaag ca 50km, totaal 11500km

in mei een nieuwe carbon Quest!

Hierboven zie je een afbeelding van de lamp die ik in Hongkong heb besteld voor mijn nieuwe Quest. Met maar liefst 900 Lumen lichtbundel

Magicshine MJ-808 P7

Carbon Quest besteld

Om de gang erin te houden wil ik vanaf nu iedere week minstens een keer naar het werk in Dordrecht fietsen. Vorige week heb ik een retourtje gefietst en vandaag was er weer een rit. Gisteren heb ik mijn derailleur onder handen genomen, want ik heb steeds het idee dat één en ander niet erg soepel loopt. De derailleur wieltjes zijn wel heel simpel gelagerd. Het ene wieltje heeft slechts een enkele metalen bus die in het kunststof ronddraait, bij de andere zit er een extra metalen bus ingeperst. Er wordt duidelijk op iedere cent gelet bij Shimano. Beide wieltjes lopen ook na de schoonmaak en invet beurt niet echt soepel, het lijkt me dat hier ook nog wel winst valt te behalen.

De rit zelf gaat gesmeerd, langzaam gaat de snelheid wat omhoog. Vorige week bleek de bandmaat op 152mm ingesteld in de fietscomputer ipv de 148mm die ik zelf heb gemeten. Dat scheelde weer 1km snelheidswinst, waar ik verder niets voor hoef te doen..

Ik heb het vizier weer op de schuimkap gemonteerd, dat laat ik echter wel de hele tijd open staan, ik produceer zoveel damp dat het ofwel bevriest of anders teveel beslaat. Met het vizier schuin open gaat de meeste wind over mijn hoofd en wordt ook het windgeruis aardig beperkt.

Gisteren heb ik velomobiel laten weten dat ik mijn bestelling wil veranderen in een carbon Quest. Ymte heeft al geantwoord dat dit geen enkel probleem is. Ik ben wel blij met deze nieuwe carbon uitvoering. Wat schiet ik er anders mee op wanneer ik weer hetzelfde model zou kopen. Nu ga ik er tenminste ook op vooruit. Hoewel ik eigenlijk minder (gewicht) fiets krijg voor meer geld.

Ik heb nu keus uit 5 kleuren, maar ik denk dat ik weer voor geel kies.
100km